Υπάρχει ανάσταση χωρίς σταυρό;

Πηγή

 Ο Σταυρός δεν είναι απλώς σύμβολο πόνου, αλλά η ίδια η ουσία της ζωής. Είναι η πορεία προς την ελευθερία, ο δρόμος που καλούμαστε να βαδίσουμε με επίγνωση και προσωπική επιλογή.

Από τον Παράδεισο έως τη Σταύρωση, η ιστορία του ανθρώπου είναι ιστορία ευθύνης και αγώνα. Ο Παράδεισος δεν χάθηκε λόγω ενός «κακού καρπού», αλλά εξαιτίας της άρνησης του ανθρώπου να επιλέξει τον Θεό με ελευθερία.

Ο Χριστός ήρθε εν ελευθερία, ανέβηκε στον Σταυρό και έγινε η Ανάσταση – όχι μετά, αλλά ήδη από τη στιγμή της Σταύρωσης.

Για την Ορθόδοξη πίστη, ο Εσταυρωμένος είναι και ο Αναστάς· ο Αναστάς είναι και ο Εσταυρωμένος. Κάθε απόπειρα διαχωρισμού των δύο αυτών πραγματικοτήτων τραυματίζει την ενότητα του Χριστού.

Η εικόνα του Εσταυρωμένου ως Βασιλέως της Δόξης, όχι ως ηττημένου, φανερώνει ότι ο Σταυρός είναι θρόνος, όχι ντροπή. Είναι η ίδια η ζωή και η Ανάσταση. Και αν αφαιρέσεις τον Σταυρό, αφαιρείς τον ίδιο τον Χριστό.

---

Υπάρχει ανάσταση χωρίς σταυρό; – Σεβ. Μητρ. Άρτης κκ. Καλλίνικος

Η πραγματικότητα του σταυρού στη ζωή μας

Η πραγματικότητα του σταυρού στη ζωή μας

Σάββα Αλεξάνδρου

Ο άνθρωπος θα δικαιωθεί ή θα κατακριθεί, ανάλογα με το πόσο θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς κράτησε σ' αυτή τη ζωή το Σταυρό του

Ο προπτωτικός άνθρωπος ήταν συνδεδεμένος υπαρκτικά και ουσιαστικά με το Θεό του, που είναι κατά τη θεολογία του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, «Φύσις μακαρία, απαθής και αγαθή». Γι' αυτό το λόγο και ήταν μακάριος και απαθής, εντελώς άσχετος με οτιδήποτε μπορούσε να του επιφέρει θλίψη ή πόνο.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αποφαίνεται χαρακτηριστικά: «Οι άνθρωποι, ώσπερ άγγελοι διητώντο εν τω παραδείσω». Οι άνθρωποι δηλαδή, ζούσαν αγγελική βιωτή μέσα στον παράδεισο. Με το προπατορικό αμάρτημα που κατά το μακαριστό Γέροντα Πατέρα Ιουστίνο Πόποβιτς δεν ήταν τίποτε άλλο παρά «η προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει Θεός χωρίς Θεόν και εναντίον του Θεού», υπεισέρχεται στη ζωή του μεταπτωτικού ανθρώπου η τραγική πραγματικότητα του οντολογικού δυϊσμού, των παθών, των θλίψεων και τέλος αυτός ο ίδιος ο θάνατος.

Ο άνθρωπος βιώνει πλέον μια άλλη πραγματικότητα, την πραγματικότητα του Σταυρού. Ο Μέγας Βασίλειος, επισημαίνοντας αυτή την πραγματικότητα, θα πει χαρακτηριστικά: «Μηδενός των ανθρώπων ο βίος όλος μακάριος εστίν. Το γαρ διά παντός ευ πράττειν, μόνον Θεού εστίν». Δηλαδή, κανενός πλέον ανθρώπου η ζωή δεν είναι ταυτόσημη με τη διαρκή χαρά και την ευτυχία, αλλά μάλλον είναι ζυμωμένη με τον πόνο και τις θλίψεις. Μόνο ο Θεός, όντας απαθής, βιώνει μια κατάσταση διαρκούς χαράς και μακαριότητας.

Η πραγματικότητα του Σταυρού στην Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία μας, έχει διάφορες πτυχές. Πρώτη πτυχή της είναι ο πόνος: σωματικός και ψυχικός. Ο πόνος μπορεί να προέρχεται από πλείστες όσες αιτίες. Αρρώστιες, βίωση της απόρριψης, της αχαριστίας, της κακής συμπεριφοράς, της μοναξιάς κλπ. Είναι γεγονός πως στις μέρες μας, πλήθυναν οι περιπτώσεις ανθρώπων που υποφέρουν από ανίατες αρρώστιες, κάθε λογής. Επιπρόσθετα, παρατηρείται μια έξαρση των ψυχικών νοσημάτων, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος για έφηβους ακόμη και για παιδιά με έντονα ψυχολογικά προβλήματα, που προκύπτουν από το σύγχρονο τρόπο ζωής, που έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό και τον παραγκωνισμό του ανθρωπίνου προσώπου. Και στις δύο περιπτώσεις ο Σταυρός της ασθένειας (σωματικής και ψυχικής), γίνεται κατά την Πατερική Θεολογία, «Παιδεία ομολογουμένη». Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος που δέχεται το Σταυρό του πόνου και στις δύο όψεις του, θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς λογίζεται κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μιμητής Χριστού.

Λέει κάπου χαρακτηριστικά ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: «Σκοπήσωμεν, πώς τον θεόν δοξάσωμεν. Δοξάζεται δε Ούτος δια του Σταυρού, ήτοι δια του πόνου, των θλίψεων, των ασθενειών. Εάν γαρ ταύτα πάντα εν υπομονή πολλή υποφέρωμεν, τα του Χριστού παθήματα μιμούμεθα και ούτω γινόμεθα Υιοί Θεού χάριτι και συγκληρονόμοι Χριστού». Ας δούμε δηλαδή πώς δοξάζεται ο Θεός. Δοξάζεται με το Σταυρό, δηλαδή τον πόνο, τις θλίψεις, τις αρρώστιες. Αν λοιπόν δεχτούμε αυτού του είδους το Σταυρό με υπομονή, τότε γινόμαστε μέτοχοι των παθών του Χριστού, είμαστε παιδιά του Θεού κατά χάρη και συγκληρονόμοι Χριστού.

Οι Χριστιανοί δεν χαίρονται ασφαλώς στις αρρώστιες και στον πόνο, αλλά και από την άλλη δεν απελπίζονται, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά τη θέση του Μεγάλου Αθανασίου πως: «Εκ του συσταυρωθήναι εστίν, το συμβασιλεύσαι και συνδοξασθήναι».

Ο Ιώβ προβάλλεται στην Παλαιά Διαθήκη, σαν το πρόσωπο εκείνο που βίωσε στον ύψιστο βαθμό, τον ψυχικό και σωματικό πόνο. Λέει λοιπόν γι' αυτόν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ότι δεν ήταν τόσο σπουδαίος, όταν ήταν ενάρετος και απείχε από κάθε κακό, αλλά πραγματικά σπουδαίος και αληθινά μεγάλος και φιλόσοφος, ήταν ακριβώς όταν κρατούσε το Σταυρό του πόνου (ψυχικού και σωματικού) θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς: «Ουκ ην ούτω λαμπρός, ότε απείχε από παντός κακού, αλλά ότε εν ταις θλίψεσιν υπέμεινεν, τότε φιλόσοφος ην». Εξ άλλου, άλλη διάσταση του Σταυρού, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά είναι και «το Σταυρώσαι την σάρκα συν τοις παθήμασιν και ταις επιθυμίαις». Σταυρός δηλαδή είναι, και το να προσπαθεί ο άνθρωπος να δαμάσει τα πάθη και τις κακές επιθυμίες ή συνήθειες του. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, τότε θα διαπιστώσει το πόσο μεγάλο Σταυρό σηκώνουν τα παιδιά εκείνα, που αγωνίζονται για να απεξαρτηθούν από τις ναρκωτικές ουσίες, τον αλκοολισμό ή άλλα πάθη. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο επιβάλλεται ώστε οι υπόλοιποι γύρω τους (οικογένεια, πολιτεία, Εκκλησία) να τους συμπαρασταθούν με αγάπη και στοργή και όχι ασφαλώς να τους περιθωριοποιήσουν ή να τους απορρίψουν.

Επιπρόσθετα σαν Σταυρός θα μπορούσε να λογιστεί και ο εργασιακός χώρος ενός ανθρώπου, όταν σ' αυτόν βιώνει τη μονοτονία, την πίεση ή την κακή συμπεριφορά των ανωτέρων του.

Οικονομία

Τέλος, μια άλλη πραγματικότητα του Σταυρού στη ζωή μας, είναι και η οικονομική στενότητα που βιώνει ένας άνθρωπος, που μπορεί να έχει πολυμελή οικογένεια ή άλλες οικονομικές ανάγκες, που με πολλή δυσκολία καλύπτονται από το μισθό του. Σε τούτο το είδος του Σταυρού, ο Μέγας Αθανάσιος συστήνει στον άνθρωπο που υποφέρει, υπομονή, τον παρηγορεί δε με τη θέση πως «Ο έχων την ανάπαυσαν εν τω κόσμω τούτω, την αιωνίαν ανάπαυσιν, μη ελπιζέτω μηδέ αναμενέτω ευρείν». Αυτός δηλαδή που σ' αυτή την ζωή του έρχονται όλα βολικά και είναι πλήρως αναπαυμένος, την ουράνια και αιώνια ανάπαυση να την ξεχάσει και να την διαγράψει.

Θα λέγαμε λοιπόν σαν κατακλείδα, πως η πραγματικότητα του Σταυρού συμφαίνεται με τη Σωτηρία ή την καταδίκη του ανθρώπου, αφού κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο άνθρωπος θα δικαιωθεί ή θα κατακριθεί, ανάλογα με το πόσο θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς κράτησε σ' αυτή τη ζωή το Σταυρό του.

Αναδημοσίευση: http://isagiastriados.com/2012-02-29-11-12-55/682-27-03-2014.html

Επί του Σταυρού....

Αυτός ο Σταυρός στην μέση της Εκκλησίας
στο κέντρο της ιστορίας
στα λόγια του αγωνιστή, στα βήματα του αντάρτη,
στο αίμα που κυλά δίπλα στον αγιασμένο ιδρώτα του εργάτη,
είναι μοίρα κοινή.
Δρόμος δίχως διαφυγή για όλους εκείνους που μύρισαν Ανάσταση
σε ομιχλώδη τοπία, πρώιμη άνοιξη.

Σφραγισμένα στόματα, και χέρια που

Σταυρός , το δικό μας Holywood (=Ιερό ξύλο)

«… Ὁ Ἐσταυρωμένος κάποια στιγμή τελείωσε καί πολύ προσεκτικά καρφώθηκε στό Σταυρό.

Δέν ἦταν μεγάλος ὁ Σταυρός οὔτε μικρός. Ἕνας μέτριος, στητός στή βάσι του, ἀλλά χαριτωμένος βυζαντινός.
“Ποιό παρεκκλήσι νά στολίση”, σκέφθηκε, “καί ποιά Ἁγία Τράπεζα…”.


Ἀμερική! Σέ κάποια σημαντική ἀκαδημαϊκή πόλι!
30 Ἰανουαρίου 19….! Ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν… Κάποια ἐπισκέπτρια στήν πόλι καί στήν Ἐκκλησία … τό ἔκανε τάμα, νά φέρη γιά τό ὀρθόδοξο παρεκκλῆσι τόν Ἐσταυρωμένο ἀπ᾽ τήν Ἑλλάδα, ἀπ᾽ τό ἐργαστήρι τοῦ οἰκογενειακοῦ φίλου μέ τόν καταπληκτικό ἁγιογράφο. Ἔτσι ἔγινε.
—Ἄραγε εἶναι εὔκολο ἕνα ταξείδι Ἑλλάδα-Ἀμερική μέσα σέ ἀεροπλάνα καί σέ ἀεροδρόμια μ᾽ ἕναν Ἐσταυρωμένο στήν ἀγκάλη;
Καθόλου. Ἀπορίες, ἐρωτήσεις, μειδιάματα εἰρωνικά, κοροϊδευτικά λόγια, γέλια ἀπ᾽ τούς ἐλεγκτές διαβατηρίων καί τίς ἀεροσυνοδούς… καί τό ἀποκορύφωμα…!:

Προς κατάργηση τα θρησκευτικά σύμβολα στις δημόσιες υπηρεσίες του Κεμπέκ

Κατατέθηκε στη Βουλή του Κεμπέκ ο πολυσυζητημένος νόμος περί κατάργησης των θρησκευτικών συμβόλων σε πολίτες που εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες. «Είναι μια όμορφη ημέρα για το Κεμπέκ» δήλωσε με νόημα η πρωθυπουργός της πολιτείας, Πολίν Μαρουά, σε συνέντευξη Τύπου.
Ο αρχιτέκτονας του νομοσχεδίου, ο υπουργός Μπερνάντ Ντρενβίλ, δήλωσε ότι το υπό συζήτηση νομοσχέδιο εξασφαλίζει την ισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άνδρες καθώς και τη θρησκευτική ουδετερότητα της κυβέρνησης.
Το προτεινόμενο νομοσχέδιο θα επιβάλει στους δημόσιους υπαλλήλους να αφαιρέσουν τις μαντήλες, τα καπέλα, τα τουρμπάνια και τους εμφανείς σταυρούς κατά την ώρα της υπηρεσίας. «Κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπάλληλοι δημόσιων υπηρεσιών δεν θα πρέπει να φορούν αξεσουάρ όπως μαντήλες, καπέλα, κοσμήματα και άλλα ρούχα ή εξαρτήματα που υποδηλώνουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα» αναφέρει χαρακτηριστικά το νομοσχέδιο.

Παράλληλα, ο νόμος επιβάλλει στους υπαλλήλους δημόσιων οργανισμών να έχουν

Ο Χριστός κουβαλώντας το Σταυρό... (εικόνες)

Πατώντας πάνω στην εικόνα θα δείτε κι άλλες εικόνες σχετικές με το θέμα.

Από το ιστολόγιο της Ξανθής!!!

Σταυρός: Ταπείνωση -Υπακοή - Αγάπη

Η Εκκλησία μας με αφορμή την εύρεση του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου μας αλλά και την ύψωσή του στα Ιεροσόλυμα μας προβάλει τον Σταυρό του Χριστού όχι απλά ως το Τίμιο Ξύλο στο οποίο επάνω σταυρώθηκε ο Θεάνθρωπος αλλά ως τον τρόπο ζωής με τον οποίο θα πρέπει να ζήσουμε.Εν Χριστώ ζωή δίχως Σταυρό δεν νοείται. Όταν λοιπόν εισήλθαμε μέσα στην μεγάλη αυτή οικογένεια της Εκκλησίας του Χριστού, αυτή έδωσε στον καθένα μας έναν σταυρό ώστε να τον φορούμε στο στήθος μας, όχι όμως απλά ως ένα όμορφο στολίδι αλλά για να θυμόμαστε τον Κύριό μας, να θυμόμαστε κυρίως τρία πράγματα: την ταπείνωση του Χριστού, την υπακοή του αλλά και την αγάπη του.

Και θα έλεγα όχι μόνο να τα ενθυμούμαστε αλλά όπως φοράμε τον σταυρό έτσι θα πρέπει να ενδυθούμε και εμείς αυτές της τρεις αρετές οι οποίες είναι οι μητέρες τόσων άλλων .

Ο Χριστός ταπεινώθηκε όσο κανείς άλλος, με συκοφαντίες, με ραπίσματα, με μαστιγώσεις με αποκορύφωση την άκρα ταπείνωση του Σταυρού. Ο Χριστός βλέπετε τα υπέμεινε όλα αυτά κάνοντας υπακοή. Κάνοντας υπακοή όχι στον Θεό Πατέρα αλλά θα έλεγα κάνοντας υπακοή στην δική μας ανθρώπινη τρέλα και εμπάθεια. Ο Θεός Πατέρας δεν θέλει να υποφέρει κανένα πλάσμα του, πόσο μάλλον ο Υιός του. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν ο Θεός Πατέρας να έστειλε τον Υιό του για να σταυρωθεί. Ο Πατήρ έστειλε τον Υιό του για να σώσει τον άνθρωπο.

Ο Χριστός δεν μας σώζει με αυτά που είπε ή έκανε αλλά με αυτό που είναι.
Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ είναι ο Τέλειος Θεός που έλαβε την Ανθρώπινη Φύση και έτσι μας έδωσε την δυνατότητα να μπορούμε και εμείς να σωθούμε, να γίνουμε δηλαδή σώοι-ολόκληροι-ολοκληρωμένοι. Ο Χριστός λοιπόν ήρθε στην γη κάνοντας υπακοή στον Θεό Πατέρα, για 30 ολόκληρα χρόνια έκανε υπακοή στην Παναγία Μητέρα του και στον προστάτη του Άγιο Ιωσήφ. Μετά αρχίζει την δημόσια δράσει του φανερώνοντας στην ανθρωπότητα την Καινή Διαθήκη, την νέα πραγματικότητα και όμως οι άνθρωποι αντί να δεχτούν αυτήν την καινούργια διδασκαλία αυτοί λένε ένα μεγάλο ΟΧΙ στον Χριστό. Λένε όχι σε αυτά που λέγει ο Χριστός και προτιμούν να μείνουν στην τήρηση του Νόμου του Μωυσέως. Προτιμούν τον νεκρό Νόμο αντί τον Νομοθέτη, προτιμούν να μείνουν στο βόλεμά τους παρά να κοπιάσουν και να δουν την ουσία των πραγμάτων, προτιμούν την ηθική από την αγάπη!
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι άνθρωποι να πάρουν απόφαση ότι ένας τέτοιος Θεός, ένας δηλαδή Θεός που συγχωρεί, που αγαπά, που θυσιάζεται δεν τους χρειάζεται και γι’αυτό καταδικάζουν τον Ιησού σε θάνατο, θάνατο σταυρικό για να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή για όλους τους επίδοξους μιμητές του. Και βλέπουμε ο Χριστός κάνει υπακοή, κάνει υπακοή στην παραφροσύνη μας για χάρη του αυτεξούσιού μας, κάνει υπακοή στην εμπάθειά μας και σταυρώνεται για χάρη της αγάπης.

Ο Χριστός μας αγαπά όσο κανείς άλλος, μας αγαπά όχι γιατί περιμένει κάτι από εμάς, αλλά γιατί ο Χριστός είναι η Αγάπη, όπως Αγάπη είναι και ο Πατήρ αλλά και ο Παράκλητος. Δεν περιμένει ανταλλάγματα, δεν περιμένει θυσίες, δεν περιμένει ανταλλάγματα….γιατί ξέρει καλά ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι άξιο της αγάπης του.

Το θέμα όμως αδελφοί μου είναι εμείς, από την δική μας πλευρά τι κάνουμε; Ο Θεός γνωρίζει ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι άξιο της αγάπης του, αυτό όμως τι σημαίνει… ότι εμείς δεν θα κάνουμε από την πλευρά μας τίποτα απολύτως; Όχι…. εάν αγαπάς κάποιον προσπαθείς με λόγια, με δώρα, με έργα με όλη σου την ζωή να του δείξεις αυτήν σου την αγάπη. Λέγει λοιπόν ο Χριστός ότι: «Αυτός που με αγαπά να τηρήσει τις εντολές μου».

Το ερώτημα λοιπόν είναι εμείς αγαπάμε τον Θεό ώστε να τηρήσουμε τις εντολές του; Γιατί ότι κάνουμε μέσα στην Εκκλησία το κάνουμε για να αποκτήσουμε και να καλλιεργήσουμε αυτήν την αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Ούτε οι νηστείες από μόνες τους σώζουν, ούτε οι αγρυπνίες, ούτε η καθαρή ζωή εάν όλα αυτά δεν αποσκοπούν στην απόκτηση της αγάπης. Εάν η άσκηση που κάνουμε εγκλωβιστεί στο εγώ μας τότε δεν μπορεί να φέρει πνευματικούς καρπούς.

Ο Κύριος αγαπητοί μου μας απέδειξε την αγάπη του, με την ενανθρώπησή του, με την ζωή του, με το πάθος του, με την υπακοή του, με τον σταυρό του. Και όντως είναι μακάριος εκείνος που ενώ δεν είδε έχει πιστεύσει διότι είπε ο Χριστός στον απ. Θωμά «Μακάριοι οι μη ιδώντες και πιστεύσαντες» τρισμακάριος όμως είναι αδελφοί μου όχι αυτός που μόνο πιστεύει στον Θεό αλλά αυτός που ΑΓΑΠΑ τον Θεό, έστω και με αυτήν την ατελή ανθρώπινη αγάπη μας. Ο Θεός λοιπόν δεν διεκδικεί απλά την πίστη στον πρόσωπό του (αυτό το είχε και πριν από την ενανθρώπησή του), τώρα, μετά από όλα αυτά που πέρασε για εμάς ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ.

Ο Σταυρός του Χριστού είναι το αιώνιο σύμβολο της μεγαλωσύνης του Θεού μας, είναι το αιώνιο σύμβολο υπακοής, ταπείνωσης και αγάπης, είναι το Θείο Τρόπαιο κατά του μίσους, της ιδιοτέλειας και του εγωισμού.

Ας προσπαθήσουμε αγαπητοί μου και εμείς καθώς προσκυνούμε τον Σταυρό του Κυρίου μας, καθώς τον ατενίζουμε, να θυμόμαστε πάντοτε αυτή την θυσία του Θεού μας προσπαθώντας και εμείς στο μέτρο του δυνατού να τον μιμηθούμε. Να μιμηθούμε την ταπείνωσή του, την υπακοή του, αλλά και την αγάπη του η οποία ήταν ίδια για όλους, και για τους μαθητές του και για τους σταυρωτές του.

Ας βαδίσουμε λοιπόν και εμείς τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας όπως πράξαν και οι άγιοι της Εκκλησίας μας…. με τον Σταυρό στο χέρι όπως λέγει και ο λαός μας και να είμαστε βέβαιοι ότι ενώ ο κόσμος μπορεί μας αποπάρει, να μας χλευάσει… ο Κύριος αργά ή γρήγορα θα μας χαρίσει την πνευματική μας Ανάσταση που οδηγεί στην πραγματική Ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

http://imverias.blogspot.gr

Από το στάβλο στο σταυρό

Όλα τα έζησε ανάμεσα σε 8 γράμματα.
5 σύμφωνα,
το σίγμα, το ταυ, το λάμδα
το βήτα, το ρο.
Το μόνο που ζήτησε
πριν κλείσει τα μάτια του, ήταν νερό.
Και τρία φωνήεντα,
το άλφα, το ύψιλον,
το ο το μικρό.
Και τον ποτίσαμε ξύδι.
Χωρίς δυσκολία.
Με το παραμικρό.
Διάλεξε ένα στάβλο,
για να δουν τα μάτια του τον κόσμο.
Διάλεξε ένα σταυρό,
για να τον δει ο κόσμος
να κλείνει τα μάτια του.
Λίγο πριν φύγει,
διάλεξε από το παγκόσμιο αλφάβητο,
8 γράμματα
και μας έκλεισε μέσα στα ματωμένα χέρια του.
Σ Α Σ   Α Γ Α Π Ω

Πηγή

Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή

Θέμα 5: Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή

Στοχοθεσία: Α. Να κατανοήσουν τα παιδιά ότι το νόημα του Πάσχα δεν περιορίζεται στα εξωτερικά στοιχεία της γιορτής, αλλά έγκειται κυρίως στο λυτρωτικό μήνυμα της θυσίας του Χριστού

Β. Για να έρθει η Ανάσταση, προγείται η Σταύρωση και στη ζωή μας. Το μυστήριο απαντιέται μόνο με την πίστη

Μεγάλη Παρασκευή

(Μουσική και Τραγούδι: Χρήστος Τσιαμούλης, Στίχοι μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης, από τον δίσκο Μονάχα για να ταξιδεύω)

Πάντα την Μεγάλη Παρασκευή

Να ‘σαι μόνος σαν το Χριστό προσμένοντας

Το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη.

Τις ζαριές να ακούς ατάραχα στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου

Τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία.

Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή

Τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων

Της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.

Μην ξαφνιαστείς μη φοβηθείς

Στ’  απρόσμενο σουρούπωμα

Οι μπόρες του ουρανού δεν στερεύουν.

Η ξαστεριά θαρθεί το Σαββατόβραδο

Τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων

Της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.

Ερμηνευτικά σχόλια

Πάντα την Μεγάλη Παρασκευή: Μιλούμε για την πιο πένθιμη ημέρα του χρόνου. Το τραγούδι αυτό ξεκινά από το μήνυμα της ημέρας και των παθών του Κυρίου και περνά στη δική μας ζωή, η οποία έχει πολλές μεγάλες Παρασκευές. Δοκιμασίες, θλίψεις, δυσκολίες και εμπόδια, αποτυχίες, προβλήματα είναι γεγονότα που μας βρίσκουν πολύ συχνά, πολλές φορές και μόνιμα. Αυτά όχι μόνο στην καθημερινή μας ζωή, αλλά κυρίως στην πνευματική ζωή. Ο άνθρωπος που θέλει να νηστέψει, να αγωνιστεί, να αγαπήσει, να συγχωρήσει, βρίσκει ένα σωρό εμπόδια που τον δυσκολεύουν αφάνταστα, πειρασμούς.

Μόνος σαν το Χριστό: Συγκλονιστική σκηνή. Ο Κύριός μας μόνος, εγκαταλελειμμένος από όλους, από τους αγαπημένους του μαθητές, από τους ανθρώπους που τον ακολουθούσαν, να ακούει τα «άρον, άρον σταύρωσον» και τα «ουκ οίδα τον άνθρωπο» και την ώρα της σταυρώσεως κανένας να μην του συμπαραστέκεται, μονάχα ο ληστής και δυο τρεις γυναίκες, η μητέρα του και ο Ιωάννης. Έτσι είναι και η ζωή μας. Στις επιτυχίες και τους θριάμβους μας έχουμε πολλούς κοντά μας, στον πόνο μας βιώνουμε την μοναξιά (παράδειγμα οι ηλικιωμένοι, οι ξένοι, οι διαφορετικοί)

Το τελευταίο καρφί, το ξύδι τη λόγχη: τα σημάδια του πάθους. Οι δοκιμασίες προέρχονται από τους δικούς μας ανθρώπους, από το περιβάλλον μας, την ίδια τη ζωή, επιτρέπει ο Θεός (το παράδειγμα του Ιώβ)

Τις ζαριές…στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου: το μαρτύριο του Χριστού ήταν η πλήρης ισοπέδωση της αξιοπρέπειάς Του, του προσώπου Του. Όλα τα μοιράστηκαν, τον κατεξευτέλισαν, και όλα τα ανέχτηκε γιατί αγάπησε τον καθέναν από μας. Διανομείς γινόμαστε όλοι εμείς κάθε φορά που αμαρτάνουμε, μοιάζουμε με τους σταυρωτές του Χριστού, τον σταυρώνουμε με τον πόνο που προκαλούμε σ’  Αυτόν με την αμαρτία. ¨όμως όλα τα ανέχεται, ίνα ημάς κερδήση!

Βλαστήμιες, προκλήσεις, αδιαφορία: Τρεις εχθρικές στάσεις απέναντι στο Χριστό. Η βλαστήμια- η απροκάλυπτη εχθρότητα, η πρόκληση-η απιστία, η αδιαφορία, η κατεξοχήν ανθρώπινη κατάσταση απέναντι στο Πάθος του Χριστού (μπορούμε να θυμηθούμε τα λόγια του Αγγέλου στον Επίσκοπο της Αποκάλυψης, ότι «όφειλες να  ήσουν θερμός ή ψυχρός και όχι χλιαρός»)

Ατάραχα: Η στάση του Χριστού ατάραχη, ακριβώς διότι η καρδιά Του ήταν γεμάτη εμπιστοσύνη στο Θεό – Πατέρα, αγάπη για τον πλανημένο και πεπτωκότα άνθρωπο. Όταν αγαπάς, παλεύεις στις δοκιμασίες σου (Ιώβ)

Πριν τη Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή: Χωρίς τα Πάθη, τη Σταύρωση, δεν έρχεται η Ανάσταση, αλλά πάντοτε θα έρθει. Όσους μας ενδιαφέρει να ζήσουμε πνευματικά, η Ανάσταση του Κυρίου μας είναι η ελπίδα μας!

Λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων:  Μετά την Ανάσταση έρχεται η χαρά της λύτρωσης και της ελπίδας, ξεχνάμε τα βάσανα, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες. Ο θάνατος δεν είναι σωματικός μόνο. «Ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής», λέει η Γραφή. Κάθε δοκιμασία, κάθε θλίψη, είναι πρόγευση του θανάτου!

Μην ξαφνιασθείς μη φοβηθείς στ’  απρόσμενο σουρούπωμα: Πολλές φορές η έκλειψη ηλίου που έγινε στα Πάθη του Χριστού, συμβαίνει και στη ζωή μας, την περίοδο ιδίως της μεγάλης έντασης. Όταν τα πράγματα πλέον φαίνονται ότι δεν έχουν διέξοδο, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε και απελπιζόμαστε, αλλά να προσμένουμε την Ανάσταση.

Οι μπόρες του ουρανού δεν στερεύουν: οι μπόρες της αγάπης του Θεού δεν στερεύουν ποτέ!

Η ξαστεριά θα ‘ρθει το Σαββατόβραδο: Το Σάββατο, το τέλος της δημιουργίας και η κατάπαυση των έργων και του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, η κατάπαυση  των έργων του Χριστού στην Καινή Διαθήκη (μπορούμε να δούμε το ωραιότατο Δοξαστικό των Αίνων του Όρθρου: «Την σήμερον μυστικώς…»). Με την Κυριακή ξεκινά η νέα ημέρα, ο όγδοος αιώνας, η καινή κτίση, η εποχή της Ανάστασης! 

Συμπεράσματα- Ερωτήσεις:

1.     Η Μεγάλη Εβδοομάδα αποτελεί τη συγκλονιστικότερη πνευματική εμπειρία του χρόνου, γιατί μας δηλώνει τον λόγο για τον οποίο ο Χριστός ήρθε στον κόσμο. Ο λόγος αυτός είναι ο Σταυρός. Δεν ήρθε για να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει. Ήρθε να πεθάνει για τις αμαρτίες των ανθρώπων, αποκαθιστώντας τη σχέση ανθρώπου-Θεού και δίνοντας στον άνθρωπο το νόημα της ζωής που δεν είναι άλλο από την αγάπη.

2.    Η Εκκλησία δεν απευθύνεται στο συναίσθημα μόνο του ανθρώπου, αλλά στην όλη του ζωή. Γι’ αυτό και η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί την σπουδαιότερη πνευματική ευκαιρία για εσωτερική ανακαίνιση του ανθρώπου, για προβληματισμό στη ζωή, για τη γέννηση της ελπίδας ότι ο θάντος δεν είναι το τέρμα

3.    Χωρίς το Πάθος, δεν έρχεται η Ανάσταση. Αυτό είναι ένα σπουδαίο μήνυμα για τον άνθρωπο που θεωρεί ότι ακατανόητη κάθε δοκιμασία και ότι εύκολα θα κερδίσει τη χαρά και την ευτυχία

4.    Γιατί μένουμε στα εξωτερικά στοιχεία των ημερών της Μ. Εβδομάδας (συγκίνηση, λουλούδια, επιτάφιος, εκκλησιασμός, τυπική Θεία Κοινωνία); Πώς μπορούμε να βιώσουμε τον Χριστό του Πάθους και της Ανάστασης; (Μέσα από την καθαρή ψυχή, τη μετανοημένη, την ψυχή και το σώμα της Ευχαριστίας)

5.    Ποια στοιχεία της ζωή μας μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε στοιχεία της Μ. Παρασκευής; Βιώνουμε στιγμές απογοήτευσης και απελπισίας ιδίως κατά τις αποτυχίες μας;

6.    Έχουμε σκεφτεί ποτέ το βαθύτερο νόημα των Παθών και της Αναστάσεως; Ποιο είναι αυτό; (Η σωτηρία εξ αγάπης, η συμφιλίωση Θεού και Ανθρώπου, η Χαρά της Αιωνιότητας που ξεκινά απ’   αυτή τη ζωή)

Βοηθητικά Κείμενα:

Α. Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ χαιρετούσε όποιον έβλεπε με τη φράση: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου»

Β. «Την σήμερον μυστικώς ο μέγας Μωϋσής προδιετυπούτο λέγων^. και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην^. τούτο γαρ εστι το ευλογημένον Σάββατον, αύτη εστίν η της καταπαύσεως ημέρα^. εν η κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού ο μονογενής Υιός του Θεού, δια της κατά τον θάνατον οικονομίας, τη σαρκί σαββατίσας ^. και εις ό ην, πάλιν επανελθών, δια της Αναστάσεως, εδωρησατο ημίν ζωήν την αιώνιον, ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος» (το Δοξαστικό των Αίνων του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, το οποίο ψάλλεται και στον Εσπερινό το Μέγα Σάββατο το πρωί).

Πηγή

Θεματική Ενότητα: Αρχή με ευχές Βιβλίο: Θρησκευτικά Α' Δημοτικού (Κύπρου)

Ο Αγιασμός

Η Γιορτή του Σταυρού

Η Προσευχή

Η Παναγία

Ο Προφήτης Ιωνάς και το «σημείο» του σταυρού

Ο προφήτης Ιωνάς, ο πρωταγωνιστής και συγγραφέας του ομώνυμου προφητικού βιβλίου, έδρασε κατά τον 8^ο π.Χ. αιώνα, εποχή κατά την οποία η Νινευή είχε καταστεί πρωτεύουσα του ασσυριακού κράτους. Από το βιβλίο του προφήτη Ιωνά δεν αντλούμε πληροφορίες για το βίο του, ούτε το που και πότε κλήθηκε στο προφητικό αξίωμα, παρά μόνο αναφέρεται το όνομά του και το γεγονός ότι ήταν γιος του Αμαθί (Ιων. 1,1) και το γεγονός ότι όταν κλήθηκε η Νινευή ήταν «πόλις μεγάλη»  (Ιων. 1,2).

Όμως ο Ιωνάς αντί να εκτελέσει άμεσα την εντολή του Θεού και να κηρύξει στους Νινευίτες, μετέβη στην Ιόππη και επιβιβάστηκε σε πλοίο για να διαφύγει στη Θαρσίς. Τότε ο Θεός διέταξε τη θάλασσα να σηκώσει τρικυμία και οι επιβαίνοντες στο πλοίο έριξαν τον Ιωνά στη θάλασσα, όπου και τον κατάπιε ένα κήτος (Ιων. 1,3-2,1).

Η παραμονή του Ιωνά μέσα στην κοιλιά του κήτους επί τρεις ημέρες και η εξέμεσή του στη στεριά αποτελούν, σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη, τον κατ΄ εξοχήν τύπο της τριημέρου Ταφής και της Αναστάσεως του Χριστού. Μάλιστα ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός θέλοντας να δώσει σημείο περί της τριημέρου Ταφής και της Αναστάσεως του ταυτίζει την τριήμερη παραμονή του Ιωνά στην κοιλιά του κήτους και την εξέμεσή του απ΄ αυτό με τη τριήμερη ταφή και την Ανάστασή Του λέγοντας: «ὥσπερ γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας» (Ματθ. 12,40).

Όμως στο κείμενο της προφητείας του Ιωνά δεν γίνεται λόγος για τη στάση του σώματος του προφήτη μέσα στην κοιλία του κήτους. Εντούτοις η υμνολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που διασώζει την εκκλησιαστική παράδοση, παρουσιάζει τον προφήτη Ιωνά, τη στιγμή που βρισκόταν στα σπλάχνα του κήτους, να απλώνει τα χέρια του και να σχηματίζει το σημείο του Σταυρού και γι΄αυτό το λόγο ψάλλει: «Τὸν τύπον τοῦ θεῖου Σταυροῦ Ἰωνᾶς, ἐν κοιλίᾳ τοῦ κήτους, τεταμέναις παλάμαις προδιεχάραξε» (Καταβασία στ’ ωδής όρθρου Κυριακής της Σταυρο-προσκυνήσεως).

Το σημείο του σταυρού, που προτυπώνεται σε «κλειστό» χώρο, δηλ. στην κοιλιά του κήτους, ήταν αυτό που έσωσε τον Ιωνά και μετά από τρις ημέρες βγήκε σώος στη στεριά γεγονός, το οποίο αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της Παλαιάς Διαθήκης όσον αφορά την παραβίαση των φυσικών φαινομένων κατόπιν της θείας επέμβασησης. Το παράδοξο και θαυμαστό στην παραμονή του Ιωνά επί τρία μερόνυχτα στην κοιλιά του κήτους είναι ότι αφενός δεν προκλήθηκε ο θάνατός του από την έλλειψη του αέρα αφετέρου διασώθηκε και βγήκε στη στεριά ακέραιος.

Η Εκκλησία καθόρισε να εορτάζεται η μνήμη του προφήτη Ιωνά την 21^η Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία αποδίδεται η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου σταυρού αποτελεί ανάμνηση του Πάθους και της Σταύρωσης του Κυρίου, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ούτε εντός των τειχών της Ιερουσαλήμ, αλλά ούτε και σε κλειστό χώρο, ούτως ώστε να οικειοποιηθούν οι Ιουδαίοι το κοσμοσωτήριο αυτό γεγονός, αλλά έλαβε χώρα εκτός των τειχών της πόλης σε χώρο ανοικτό (Ματθ. 27,32-33˙ Λκ. 23,26) ώστε να αγιαστεί ολόκληρη η φύση και τούτο καθίσταται εμφανές από τα τέσσερα άκρα που καταλήγει ο σταυρός, τα οποία αντιστοιχούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Η Σταύρωση του Χριστού αποτελεί προάγγελο της Αναστάσεως, διότι μετά την Ανάσταση και κατόπιν την Πεντηκοστή και επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος ξεκινά η έναρξη του αποστολικού κηρύγματος και η πορεία του ευαγγελικού λόγου προς τα έθνη.

Με την προτύπωση του σημείου του σταυρού και του σημείου του σταυρωθέντος Κυρίου από τη στάση του σώματος του Ιωνά μέσα στην κοιλιά του κήτους και κατόπιν η αποστολή του προφήτου στα έθνη, ίσως μας δίνεται η δυνατότητα να ισχυριστούμε ότι στο κείμενο της προφητείας του Ιωνά, εκτός από την προτύπωση της τριημέρου Ταφής, της Αναστάσεως του Χριστού και του σημείου του Τιμίου Σταυρού, προτυπώνεται και το ιεραποστολικό κήρυγμα αφού ο Ιωνάς αποστέλλεται από το Θεό σε ξένη γη και όχι σε ισραηλιτικό έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου το βόρειο βασίλειο έχει καταστραφεί από τους Ασσυρίους και ο Ιωνάς «αναγκάζεται» να κηρύξει στους εχθρούς του λαού του, αλλά και το γεγονός οτι κατά την εποχή που κήρυξε ο Ιωνάς δεν είχε συντελεστεί ακόμα το γεγονός της σαρκώσεως του Λόγου, διότι Αυτός ήταν ακόμα προφητευόμενος.  Η δε πορεία του προφήτη ακόμα και στη θάλασσα για να φύγει μακριά αποδεικνύει την επέμβαση του Θεού σε ολόκληρη την κτίση.

Έτσι και ο Ιωνάς αφού πρώτα αρνήθηκε να κηρήξει το λόγο του Θεού στη Νινευή, έφυγε για την Θαρσίς (Ιων. 1,3), τον κατάπιε το κήτος (Ιων. 2,1) και τελικά τον εξέμεσε στη στεριά σώο και ασφαλή (Ιων. 2,11) έλαβε εκ νέου εντολή από το Θεό να κηρύξει στη Νινευή (Ιων. 3,1-2) και εν τέλει η κάτοικοι της Νινευή, αφού μετανόησαν, σώθηκαν (Ιων. 3,3-10).

Η διδασκαλία του προφήτη είναι θεοκεντρική. Για τον Ιωνά ο Θεός είναι το παν. Από Αυτόν προέρχονται, κατευθύνονται και καταλήγουν τα πάντα. Ο Ιωνάς θεωρεί το Θεό ως αποκλειστικό και εθνικό Θεό των Ιουδαίων που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το λαό του, γεγονός που τον αναγκάζει να παρακούσει τη θεία εντολή. Όμως ο Θεός δεν είναι εθνικός αλλά παγκόσμιος που μεριμνά και φροντίζει για ανεξαιρέτως για όλα τα έθνη και γι αυτό το λόγο καλεί τον Ιωνά να κηρύξει προς αυτά διότι τα έθνη δεν είναι ούτε εχθροί του ιουδαϊκού λαού αλλά ούτε και εχθροί του Θεού, αλλά αντίθετα είναι «πλανεμένα» τέκνα και δημιουργήματα του Θεού, τα οποία χρήζουν άμεσης μετανοίας, σωτηρίας και επιστροφής προς το Δημιουργό τους.

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Τα θαύματα του Σταυρού

Επί τη Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Ιερά Μητρόπολίς μας εξέδωσε το παρόν έντυπο για την πνευματική ενίσχυση των πιστών:

 Τα θαύματα του Σταυρού

Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Καισαριανής, Βύρωνος & Υμηττού

κ.κ. Δανιήλ

Πηγή: http://imkby.gr/news/?p=1260

Σταυροί ανά τον Κόσμο

ΣΤΑΥΡΟΙ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ by George Lampis

Πηγή:http://www.scribd.com

Ο σταυρός σου...

 
Πριν σου στείλει ο Θεός
το σταυρό που σηκώνεις,
τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Tου,
τον εξέτασε με τη Θεία λογική Του,
τον έλεγξε με την ατέλειωτη δικαιοσύνη Του,
τον θέρμανε στη γεμάτη αγάπη καρδιά Του,
τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια
μη τυχόν και σου πέσει βαρύτερος
απ' όσο μπορείς να σηκώσεις.
Και αφού υπολόγισε το θάρρος σου,
τον ευλόγησε,
και τον απίθωσε στους ώμους σου.
Μπορείς να τον σηκώσεις!
Κράτησέ τον κι ανέβαινε,
βαδίζοντας από τον Γολγοθά
προς την Ανάσταση! 

Πηγή: http://www.inak.gr

Ο δικός σου σταυρός

Ο Βασιλιάς του πόνου

Κουράστηκες να βγεις στο Γολγοθά
με το βαρύ Σου το Σταυρό στον ώμο.
Με χλευασμούς, μαρτύρια τρομερά
ετράβηξες του Πάθους Σου το δρόμο.

Σα να γροικώ κτυπήματα φρικτά,
σα να θωρώ καρφιά να σε τρυπούνε.
Μα λέξη ή γογγυσμό χείλη σεμνά,
στους σταυρωτές δε βρήκανε να πούνε!

Τώρα Σε βλέπω πάνω στο Σταυρό,
περίλυπο χλωμό και πονεμένο.
Πικρό τ΄ Άγιο Σου στόμα και στεγνό,
τ΄ άσπιλο το κορμί Σου μαραμένο.

Το κάλλος Σου τ΄ ανέκφραστο θωρώ,
αγνώριστο μες στη βαθιά οδύνη.
Μα δείχνεις της ψυχής το θησαυρό
κι ως τη στερνή πνοή την καλωσύνη.

Τ΄ Άγιο Σου αίμα κόκκινο, καυτό
την κέρινη την όψη Σου χαράζει
το Σταυρικό Σου πάθος το βουβό,
το Θρόνο τ΄ ουρανού σου ετοιμάζει.

Ω Βασιλιά μου Συ των ουρανών,
Συ γίνηκες και βασιλιάς στον πόνο,
για να χαρίσεις βάλσαμο τρανό
σ΄ αυτούς που γράψανε της αδικίας το Νόμο.

Κι υπέφερες τα πάθη τα φρικτά
μ΄ υπομονή και πλέρια καρτερία
και χάρισες στον κόσμο Σου μ΄ αυτά
την πιο γλυκιά, τρανή παρηγορία.

Ειρήνη Ουσταγιαννάκη Ταχατάκη

πολλά παιδικά ποιήματα για το Πάσχα στην πηγή: paidika

Αναδημοσίευση

Σίμων ο Κυρηναίος

Σίμων ο Κυρηναίος

Ὁ ἀφηνιασμένος ὄχλος τὸν προστάζει
νὰ φέρη τὸν σταυρὸ τοῦ Ἰησοῦ στὸν ὦμο.
Μετρῶντας τὸν ἀμέτρητο τὸ δρόμο
τρέμουν τὰ γόνατά του, ὁ ἱδρώς του στάζει.

Ἀγκομαχᾶ, τὰ κόκκαλά του τρίζουν,
σὰ νὰ σηκώνη ἀσήκωτο μολύβι,
σὰ να σηκώνη βράχο σκύβει, σκύβει
κι ἀυτοὶ τὸν σπρώχνουν, τὸν γελοῦν, τὸν βρίζουν.

Κι αὐτοὶ γελοὺν κι ἐκεῖνος κρυφοκλαίει,
καὶ μόνον ὁ κατάδικος, σιμά του
βαδίζοντας τὸ δρόμο τοῦ θανάτου
τὸν συμπαθεῖ, τὸν συμπονεῖ, τοῦ λέει:

-Βαρύς, δυστυχισμένε εἶν' ὁ σταυρός μου,
βαρύς! Ξέρεις μὲ τί εῑναι φορτωμένα
τὰ ξύλα του ποὺ θὰ δεχτοὺν ἐμένα;
Μ' αἰώνων ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου.

Ιωάννης Πολέμης

Για την αντιγραφή: Θωμάς Καράτσης

Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως - π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν

Ἀπὸ τὰ παμπάλαια χρόνια, τὸ βράδυ τοῦ Σαββάτου τῆς τρίτης ἑβδομάδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὁ σταυρὸς μεταφέρεται στὸ κέντρο τοῦ ναοῦ, καὶ ὁλόκληρη ἡ ἀκόλουθη ἑβδομάδα εἶναι γνωστὴ ὡς ἑβδομάδα τοῦ Σταυροῦ. Ξέρουμε πὼς ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἀποτελεῖ μία προετοιμασία γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, τότε ποὺ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀνακαλέσει στὴ μνήμη τῆς τὸν πόνο, τὴ σταύρωση καὶ τὸ θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πάνω στὸ σταυρό. Ἡ προβολὴ τοῦ σταυροῦ στὴ μέση της Σαρακοστῆς, μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ σκοπὸ τῆς βαθύτερης καὶ ἐντατικότερης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Σαρακοστῆς. Ἔτσι εἶναι ὁ κατάλληλος τόπος ἐδῶ, γιὰ νὰ σκεφτοῦμε τὸ ρόλο τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ του σημαντικότατου καὶ χαρακτηριστικότατου ὅλων τῶν Χριστιανικῶν συμβόλων.

Τὸ σύμβολο αὐτὸ ἔχει δύο στενὰ ἀλληλένδετες σημασίες. Ἀφενὸς εἶναι ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸ τὸ ἀποφασιστικὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο ὁλοκληρώθηκε ἡ ἐπίγεια ζωὴ καὶ διακονία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ ἱστορία ἑνὸς φοβεροῦ καὶ τρομακτικοῦ μίσους ἐνάντια σ᾿ Αὐτὸν ποὺ ὁλόκληρη ἡ διδασκαλία Του ἐπικεντρώθηκε στὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης, καὶ ποὺ ὁλόκληρο τὸ κύρυγμά Του ἦταν μία κλήση σὲ αὐτοθυσία στὸ ὄνομα τῆς ἀγάπης. Ὁ Πιλάτος, ὁ Ρωμαῖος κυβερνήτης στὸν ὁποῖο μεταφέρθηκε ὁ Χριστός, ἀφοῦ Τὸν συνέλαβαν, Τὸν ἐκτύπησαν καὶ Τὸν ἔφτυσαν, λέει, «ἐν αὐτῷ οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω» (Ἰωάν. 19, 4). Αὐτὸ ὅμως προκάλεσε ἕνα ἰσχυρότερο ξέσπασμα: «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν!» φωνάζει τὸ πλῆθος.

Ἔτσι ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ θέτει ἕνα αἰώνιο πρόβλημα, ποὺ σκοπεύει στὸ βάθος τῆς συνειδήσεως: γιατί ἡ καλωσύνη ξεσήκωσε ὄχι μόνο ἀντίθεση, ἀλλὰ καὶ μίσος; Γιατί ἡ καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο;

Συνήθως ἀποφεύγουμε νὰ δώσουμε ἀπάντηση σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἐπιρρίπτοντας τὴν εὐθύνη σὲ κάποιον ἄλλο: ἂν ἤμασταν ἐκεῖ, ἂν ἤμουν ἐκεῖ ἐκείνη τὴν τρομερὴ νύχτα, δὲ θὰ εἶχα συμπεριφερθεῖ ὅπως οἱ ἄλλοι. Ἀλλοίμονο ὅμως, κάπου βαθιὰ στὴ συνείδησή μας γνωρίζουμε πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια. Ξέρουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι ποὺ βασάνισαν, σταύρωσαν καὶ μίσησαν τὸν Χριστὸ δὲν ἦταν κάποιου εἴδους τέρατα, κατεχόμενα ἀπὸ κάποιο ἰδιαίτερο καὶ μοναδικὸ κακό. Ὄχι, ἦταν «ὅπως ὅλοι μας». Ὁ Πιλάτος προσπάθησε ἀκόμη καὶ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν Ἰησοῦ, νὰ μεταπείσει τὸ πλῆθος, προσφέρθηκε ἀκόμη καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τὸ Χριστὸ ὡς κίνηση καλῆς θελήσεως, χάριν τῆς ἑορτῆς, ὅταν κι αὐτὸ ἀπέτυχε, στάθηκε μπροστὰ στὸ πλῆθος καὶ ἔνιψε τὰ χέρια του, δείχνοντας τὴ διαφωνία του σ᾿ αὐτὸ τὸ φόνο.

Μὲ λίγες πινελιὲς τὸ εὐαγγέλιο σχεδιάζει τὴν εἰκόνα αὐτοῦ του παθητικοῦ Πιλάτου, τοῦ τρόμου του, τῆς γραφειοκρατικῆς του συνειδήσεως, τῆς δειλῆς του ἀρνήσεως νὰ ἀκολουθήσει τὴ συνείδησή του. Δὲ συμβαίνει ὅμως ἀκριβῶς τὸ ἴδιο στὴ δική μας ζωὴ καὶ στὴ ζωὴ γύρω μας; Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πιὸ κοινότυπη, ἡ πιὸ τυπικὴ ἱστορία; Δὲν εἶναι παρὼν συνεχῶς μέσα μᾶς κάποιος Πιλάτος;

Δὲν εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅταν ἔρθει ἡ στιγμὴ νὰ ποῦμε ἕνα ἀποφασιστικό, ἀμετάκλητο ὄχι στὸ ψεῦδος, στὴν ἀδικία, στὸ κακὸ καὶ στὸ μίσος, ἐνδίδουμε στὸν πειρασμὸ νὰ «νίψουμε τὰς χείρας μας»; Πίσω ἀπὸ τὸν Πιλάτο ἦταν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὑπερασπιζόμενοι τὸν ἑαυτό τους θὰ μποροῦσαν νὰ ποῦν: ἐκτελέσαμε ἁπλῶς διαταγές, μᾶς εἶπαν νὰ «ἐξουδετερώσουμε» κάποιον ταραχοποιὸ ποὺ προκαλοῦσε ἀναστάτωση καὶ ἀταξία, γιὰ ποιὸ πράγμα μιλᾶτε λοιπόν; Πίσω ἀπὸ τὸν Πιλάτο, πίσω ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες ἦταν τὸ πλῆθος, οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ποὺ ἕξι μέρες πρὶν φώναζαν «Ὡσαννά», καθὼς ὑποδέχονταν θριαμβευτικὰ τὸ Χριστό, κατὰ τὴν εἴσοδό του στὴν Ἱερουσαλήμ, μόνο ποὺ τώρα ἡ κραυγή τους ἦταν «Σταύρωσον αὐτόν!» Ἔχουν ὅμως καὶ γι᾿ αὐτὸ μία ἐξήγηση. Δὲν εἶναι οἱ ἡγέτες τους, οἱ διδάσκαλοί τους καὶ οἱ κυβερνῆτες τους αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἔλεγαν πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν ἕνας ἐγκληματίας, ποὺ κατέλυσε τοὺς νόμους καὶ τὶς συνήθειες, καὶ γι᾿ αὐτό, βάσει τοῦ νόμου, «πάντοτε βάσει τοῦ νόμου, πάντοτε σύμφωνα μὲ τὸ ὑπάρχον καταστατικό», πρέπει νὰ πεθάνει…; Ἔτσι κάθε συμπαίκτης σ᾿ αὐτὸ τὸ τρομακτικὸ γεγονὸς εἶχε δίκαιο «ἀπὸ τὴν πλευρά του», ὅλοι δικαιώθηκαν. Ὅλοι μαζὶ ὅμως δολοφόνησαν ἕναν ἄνθρωπο στὸν ὁποῖον «οὐδὲν εὑρέθη αἴτιον». Ἡ πρώτη σημασία τοῦ σταυροῦ συνεπῶς εἶναι ἡ κρίση τοῦ κακοῦ, ἢ μᾶλλον τῆς ψευδοκαλωσύνης αὐτοῦ του κόσμου, μέσα στὸν ὁποῖο πανηγυρίζει αἰώνια τὸ κακό, καὶ ὁ ὁποῖος προωθεῖ τὸν τρομακτικὸ θρίαμβο τοῦ κακοῦ πάνω στὴ γῆ.

Αὐτὸ μας μεταφέρει στὴ δεύτερη σημασία τοῦ σταυροῦ. Μετὰ τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ ἀκολουθεῖ ὁ δικός μας σταυρός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς εἶπε, «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι,… ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἀκολουθείτω μοὶ» (Λουκ. 9, 23). Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ ἐπιλογὴ ποὺ εἶχε νὰ κάνει ὁ καθένας ἐκείνη τὴ νύχτα –ὁ Πιλάτος, οἱ στρατιῶτες, οἱ ἀρχηγοί, τὸ πλῆθος κι ὁ καθένας μέσα στὸ πλῆθος – εἶναι μία ἐπιλογὴ ποὺ τίθεται συνεχῶς καὶ σὲ καθημερινὴ βάση μπροστά μας. Ἐξωτερικά, ἡ ἐπιλογὴ ἔχει νὰ κάνει μὲ κάτι φαινομενικὰ ἀσήμαντο γιὰ μᾶς, ἢ δευτερεῦον. Γιὰ τὴ συνείδηση ὅμως τίποτε δὲν εἶναι πρῶτο ἢ δεύτερο, ἀλλὰ τὸ καθετὶ μετρᾶται ἂν εἶναι ἀληθινὸ ἢ ψεύτικο, καλὸ ἢ κακό. Τὸ νὰ σηκώνεις λοιπὸν τὸ σταυρό σου καθημερινὰ δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ νὰ ἀντέχεις τὰ φορτία καὶ τὶς μέριμνες τῆς ζωῆς, ἀλλὰ πάνω ἀπ᾿ ὅλα τὸ νὰ ζεῖς ἁρμονικὰ μὲ τὴ συνείδησή σου, τὸ νὰ ζεῖς μέσα στὸ φῶς τῆς κρίσεως τῆς συνειδήσεως.

Ἀκόμη καὶ σήμερα, μὲ ὅλο τὸν κόσμο νὰ κοιτάζει, ἕνας ἄνθρωπος στὸν ὁποῖο «οὐδὲν εὑρέθη αἴτιον» μπορεῖ νὰ συλλαμβάνεται, νὰ βασανίζεται, νὰ κτυπιέται, νὰ φυλακίζεται ἢ νὰ ἐξορίζεται. Ὅλα αὐτὰ δὲ «ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου», χάριν τῆς ὑπακοῆς καὶ πειθαρχίας, ὅλα στὸ ὄνομα τῆς τάξεως, γιὰ τὸ καλὸ ὅλων. Πόσοι Πιλάτοι δὲ νίπτουν τὰ χέρια τους, πόσοι στρατιῶτες δὲ σπεύδουν νὰ ἐκτελέσουν τὶς διαταγὲς τῆς στρατιωτικῆς ἱεραρχίας, πόσοι ἄνθρωποι ὑπάκουα, δουλόπρεπα δὲν τοὺς χειροκροτοῦν, ἢ τουλάχιστον δὲν κοιτάζουν σιωπηλὰ τὸ κακὸ ποῦ θριαμβεύει; Καθὼς μεταφέρουμε τὸ σταυρό, καθὼς τὸν προσκυνοῦμε, καθὼς τὸν ἀσπαζόμαστε, ἂς σκεφτοῦμε τὴ σημασία του. Τί μᾶς λέει, σὲ τί μᾶς καλεῖ; Ἂς θυμηθοῦμε τὸ σταυρὸ ὡς ἐπιλογὴ ἀπὸ τὴν ὁποία κρέμονται τὰ πάντα στὸν κόσμο, καὶ ποὺ χωρὶς αὐτὸν ὅλα στὸν κόσμο γίνονται θρίαμβος τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ σκότους. Ὁ Χριστὸς εἶπε, «εἰς κρίμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον» (Ἰωάν. 9, 39). Σ᾿ αὐτὴ τὴν κρίση, μπροστὰ στὸ δικαστήριο τῆς σταυρωμένης ἀγάπης, τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς καλωσύνης, δικάζεται ὁ καθένας μας.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο του π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν «Ἑορτολόγιο- Ἐτήσιος Ἐκκλησιαστικὸς Κύκλος»

Για την  αντιγραφή: Θωμάς Καράτσης 

Άρνηση ή αποδοχή του εαυτού μας;

Δημήτρης Τριαντακωνσταντής / Συντάκτης

Δεν είναι λίγες οι αναφορές που κάνουμε όλοι μας για τον σταυρό που πρέπει να σηκώνουμε καθημερινά. Έχει καταλήξει και σχήμα λόγου η ανάγκη της άρσης του σταυρού. Αλλά πόσο αυτός ο σταυρός έχει το βάρος που πρέπει να σηκώνουμε; Μήπως μπορούμε να τον ελαφρύνουμε ή βολευόμαστε να τον αντέχουμε βαρύτερο;

Πολλές φορές στα δύσκολα ενεργούμε νωχελικά, ενώ στα εύκολα τα δίνουμε όλα! Στα δύσκολα παραδινόμαστε στο Θεό σηκώνοντας υπομονετικά το σταυρό μας, ενώ στα εύκολα ξεχνάμε την ύπαρξή Του. Είναι πολύ δύσκολο να θυμηθούμε τον Θεό στις εύκολες καταστάσεις. Τον χρησιμοποιούμε μόνο στις δύσκολες και μάλιστα του καταλογίζομαι και τις ευθύνες, λες και το θέλημά Του είναι απαραίτητα ο σταυρός που κουβαλάμε.

Για να τον κουβαλάμε όμως σημαίνει ότι αυτό έχει θελήσει Αυτός για την δική μας σωτηρία. Αλλά το θέλημά Του συμβαδίζει με τις επιλογές μας; Τελικά είναι επιλογή μας ή θέλημα Θεού η πορεία που ακολουθούμε; Την ερώτηση αυτή θα πρέπει να την δούμε υπό το πρίσμα που θέλει την ανθρώπινη δύναμη να φτάνει τις αντοχές της και την θεϊκή θέληση να συνηγορεί και να συμβάλλει από κει και πέρα. Αλλά μην αφήσουμε την τύχη μας και καταλογίζουμε την αδράνειά μας στο Θεό. Θα Τον έχουμε αδικήσει!

Απαρνησάσθω εαυτόν. Για να ακολουθήσουμε τον Κύριο στη σωτήρια οδό θα πρέπει να αρνηθούμε τον εαυτό μας. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την άποψη που κυκλοφορεί ευρέως σήμερα, όπου υποστηρίζει να δεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, να τον αγαπήσουμε και να συμφιλιωθούμε μαζί του. Αυτή η άποψη όμως φτάνει μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Κι ο Κύριος έρχεται και το επεκτείνει. Για να τον αρνηθείς τον εαυτό σου θα πρέπει πρώτα να τον δεχτείς. Δεν πρόκειται να αρνηθείς κάτι που δεν γνωρίζεις. Άρα πρώτα ως θεμέλιο να υπάρξει αποδοχή, γνώση του εαυτού ώστε να οικοδομηθεί η αλλαγή του, η άρνησή του. Κι αφού μάθουμε τα εσώψυχά μας καλύτερα, είναι σίγουρο στη μεταπτωτική κατάσταση που ζούμε να θελήσουμε να τα αρνηθούμε ώστε να εγκαινιάσουμε μια καινή πορεία, αυτή που οδηγεί σ’ Αυτόν. Έτσι μόνο μπορούμε να Τον ακολουθήσουμε.

Για να σώσουμε την ψυχή μας θα πρέπει πρώτα να θυσιάσουμε τη ζωή μας, να απεκδυθούμε από τα πάθη που μας κρατούν δέσμιους ώστε να ανεβούμε προς τα άνω και να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Φυσικά το να αρνηθούμε τον εαυτό μας, τα πάθη μας, να κατεβούμε από το βάθρο που πιστεύουμε ότι ανήκουμε κτλ. αποτελούν μια ωραία θεωρία. Είναι όμως τόσο εύκολο όσο η θεωρία θέλει; Και φυσικά όχι. Ο καθένας κάνει την προσπάθειά του, ανάλογα με τις δυνάμεις του. Ο στόχος δεν είναι να μην έχουμε σταυρό αλλά να τον κουβαλάμε. Να βλέπουμε κάθε φορά τις ατέλειές μας για να μπορούμε να τις διορθώνουμε, ώστε να εισερχόμαστε πιο βαθιά στην ψυχή μας και να ανακαλύπτουμε καινούργιες. Αυτή η πορεία, αυτός ο γολγοθάς πρέπει να μαρτυρεί το πέρασμά μας. Ας αφήσουμε τα ίχνη μας να πατήσουν την οδό του μαρτυρίου, την οδό που σημάδεψαν και τα δικά Του χνάρια.

Αναδημοσίευση: http://www.e-charity.gr

Ex Protestant: Πως να εορτάσουμε την Ύψωση Του Τιμίου Σταυρού

Ex Protestant: Πως να εορτάσουμε την Ύψωση Του Τιμίου Σταυρού: Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.  Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου «Τον 7ο αιώνα υψώθηκε πανηγυρι...