Τι γιορτάζουμε την Μεγάλη Παρασκευή;

Στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η εκκλησίας μας εισέρχεται στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, όπου ο κάθε πιστός χριστιανός καλείται να ακολουθήσει τα βήματα του Χριστού μας, από την ένδοξη είσοδο του Θεανθρώπου στην αγία Ιερουσαλήμ, μέχρι το Πάθος, την Σταύρωση και τη Ταφή Του, από όπου τελικά θα πηγάσει η λύτρωση από τον θάνατο για όλους τους ανθρώπους, με την Ανάστασή Του, η οποία χαρίζει το Φως και την Ζωή σε όλους εκείνους που πίστεψαν και θα πιστέψουν στον Αναστάντα Χριστό. Επτά κατηχητές του Γραφείου Νεότητας της Ι.Μ. Φωκίδος, μας εξηγούν, με απλά λόγια, τι θέλουν να μας υπενθυμίσουν οι σημαντικότερες ημέρες της λατρευτικής Ορθόδοξης Χριστιανικής ζωής, της Μεγάλης Εβδομάδας. Στο πέμπτο επεισόδιο της σειράς, ο π. Λεόντιος, κατηχητής σε μια από τις συνάξεις νέων της Άμφισσας, Φωκίδος, μας μιλάει για την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή.

Μεγάλη Παρασκευή: π. Εὐάγγελος Γκανᾶς

Αφιέρωμα του Αντιφώνου στην Μεγάλη Εβδομάδα. O π. Εὐάγγελος Γκανᾶς μιλάει για την Μεγάλη Παρασκευή.

Απόσπασμα από τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής «Άξιον εστί…»

Αρχείο ήχου και συνοδευτικό κείμενο, με θέμα το τροπάριο «Άξιον εστί», που ψάλλεται κατά τη διάρκεια της ακολουθίας του Επιτάφιου Θρήνου το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής (δεύτερη στάση εγκωμίων). Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν οι μαθητές ένα από τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής και να εξοικειωθούν με τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική και υμνογραφία. Κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής του αρχείου ήχου, προβάλλεται μια φορητή εικόνα με την παράσταση της Σταύρωσης (14ος αιώνας), δίνονται σύντομες πληροφορίες για τα εγκώμια του Επιτάφιου Θρήνου, ενώ παράλληλα καταγράφονται τα λόγια του τροπαρίου.

Απόσπασμα από τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής «Αι γενεαί πάσαι»

Αρχείο ήχου και συνοδευτικό κείμενο, με θέμα το τροπάριο «Αι γενεαί πάσαι», που ψάλλεται κατά τη διάρκεια της ακολουθίας του Επιτάφιου Θρήνου το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής (τρίτη στάση εγκωμίων). Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν οι μαθητές ένα από τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής και να εξοικειωθούν με τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική και υμνογραφία. Κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής του αρχείου ήχου, προβάλλεται ένας χρυσοκέντητος μεταξωτός επιτάφιος (λειτουργικό ύφασμα) με παράσταση αγγέλων που περιβάλλουν τον νεκρό Χριστό (περ. 1300), δίνονται σύντομες πληροφορίες για το συγκεκριμένο τροπάριο, ενώ παράλληλα καταγράφονται τα λόγια του ύμνου.

Σήμερον Κρεμάται Επί Ξύλου

 Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς...

 

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Από τον όρθρο της Μ. Παρασκευής - Αντίφωνον, από την Ακολουθία των μεγάλων Ωρών « Σήμερον κρεμάται επί ξύλου. » Ήχος πλάγιος δ'.
Ψάλλει ο Πρωτοψάλτης κος Ευγένιος Χαρδαβέλλας. 

Αναδημοσίευση: http://stixo-mythia.blogspot.gr/2014/04/blog-post_17.html

Μεγάλη Παρασκευή- Ο Χριστός στο καρφί

Οι τέσσερις προηγούμενες ημέρες μάς προετοιμάζουν πνευματικά για το θείο δράμα, ενώ τη                 Μ. Παρασκευή έχουμε την κορύφωσή του: τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Χριστού.

Μεγάλη Παρασκευή - Η ελευθερία της θυσίας

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Η Μεγάλη Παρασκευή μας φέρνει ενώπιον των Παθών του Κυρίου μας. Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει, για να μας οδηγήσει στην σωτηρία, την απαλλαγή από την φθορά και την αμαρτία που διαποτίζει την ύπαρξή μας και να μας δώσει την Ζωή. Στους Μακαρισμούς, που ψάλλουμε μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου, διαβάζουμε χαρακτηριστικά: "Εσταυρώθης δι' εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν. Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι". Η συγγνώμη του Σταυρού και η ανάβλυση της ζωής μέσα από το Πάθος, μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ότι αληθινή ελευθερία δεν νοείται χωρίς θυσία.
Σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι η επιβίωση. Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει και να ζήσει καλύτερα. Η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ασθένειές του, να παρατείνει τη δυνατότητα να χαρεί το φως της ζωής, να τον συνδράμει στην όσο το δυνατόν υπέρβαση του θανάτου. Η παραίτηση από τη ζωή θεωρούνταν και δεν παύει να είναι μια τρέλα! Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει.
Ελάχιστα όμως συνειδητοποιούμε την διαφορά ανάμεσα στην έννοια της επιβίωσης και την έννοια της ζωής. Επιβιώνω σημαίνει τρώω, πίνω, κοιμάμαι, εργάζομαι, βγάζω χρήματα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, εκτονώνομαι, αναπαράγομαι, ξεκουράζομαι, χαίρομαι ή λυπάμαι, όπως άλλοι. Ζω σημαίνει ότι όλες αυτές τις βιολογικές και κοινωνικές λειτουργίες τις μεταποιώ σε νόημα και στάση ζωής. Τρώω όσο μου χρειάζεται για την βιολογική μου υπόσταση, στερούμαι εκούσια την τροφή γιατί ξέρω ότι "ουκ επ' άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος". Εργάζομαι για να θεραπεύσω τις βιοτικές ανάγκες, αλλά εργάζομαι και το καλό και την αρετή. Συστήνω οικογένεια γιατί είμαι κοινωνικό ον, αλλά αγαπώ τον άλλο περισσότερο από μένα, γιατί μόνο μέσα από την σχέση έχει νόημα η κοινωνικότητα.
Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος, έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.
Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την ατομική επιβίωση και αυτάρκεια. Η Εκκλησία μας προτείνει την θυσία του Χριστού ως τον τρόπο εκείνο που θα μας καταστήσει αληθινά ελεύθερους. Γιατί μόνο όταν παραιτείται κανείς από την απλή επιβίωση, για να πλημμυρίσει η ύπαρξή του από τη ζωή της πίστης, της σωτηρίας, της αγάπης για το Χριστό και το συνάνθρωπο, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτός ο δρόμος, τότε ζει την πραγματική ελευθερία. Κι αυτή η παραίτηση και ζωή της θυσίας, η υπέρβαση του εαυτού μας εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, μέσα από την σταύρωση των παθών και την Ανάσταση της αρετής και του τρόπου που ο Χριστός έγινε πρότυπό του.

Αναδημοσίευση από : http://synodoiporia.blogspot.com/2012/04/blog-post_8264.html

Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή

Μεγάλη Παρασκευή

Στίχοι: Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης, Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς. Από το CD «Δωδεκάορτο» του Χρίστου Τσιαμούλη

Πάντα τήν μεγάλη Παρασκευή

νά 'σαι μόνος σάν τόν Χριστό,

προσμένοντας τό τελευταίο καρφί, τό ξύδι, τήν λόγχη.

Τίς ζαριές νά ακούς ατάραχα

στό μοίρασμα τών υπαρχόντων σου

τίς βλαστήμιες, τίς προκλήσεις, τήν αδιαφορία

Πρίν τήν Παρασκευή δέν έρχεται η Κυριακή

τότε λησμονάς τά μαρτύρια τών δρόμων

τής μεγάλη Παρασκευής τής ζωής μας.

Μήν ξαφνιαστείς, μήν φοβηθείς

στ' απρόσμενο σουρούπωμα

οι μπόρες τ' ουρανού δέν στερεύουν.

Η ξαστεριά θά 'ρθεί τό σαββατόβραδο

τότε λησμονάς τά μαρτύρια τών δρόμων

τής μεγάλης Παρασκευής τής ζωής μας.

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μαζί με άλλους καλλιτέχνες ψέλνει τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής.

Πηγή: http://e-theologia.blogspot.com/2012/04/blog-post_04.html