Το μάθημα της ζωής

Κανείς δε μας διδάσκει το μάθημα της ζωής, όπως δε μας διδάσκουν την αγάπη, όπως δεν υπάρχει μάθημα με τίτλο «Νιώθω μοναξιά. Τι να κάνω;»

Κι όταν δοκιμάσει κανείς να διδάξει αυτά τα πράγματα, σας βεβαιώνω πως τον αντιμετωπίζουν σαν τρελό.
Ξέρετε πώς μ' έχουν ονομάσει τα μαζικά μέσα; «Ο Δόκτωρ της Αγάπης».

 Θεέ καιΚύριε! Και υποτίθεται ότι μια από τις μεγαλύτερες τιμές που μου έγιναν ποτέ,είναι όταν με κάλεσαν να συμμετέχω στο παιχνίδι «Μάντεψε τι κάνω!». Αλήθεια λέω! Σας το ορκίζομαι! Στο «Μάντεψε τι κάνω!». Και ο τύπος μου εξήγησε: «Εσένα δε θα σε βρουν ποτέ!»

Μπείτε μέσα σε μια βιβλιοθήκη και μαζέψτε όλα τα ιερά βιβλία, καθήστε σ' ένα τραπέζι και διαβάστε τα να βρείτε τα κοινά τους σημεία. Τι θαυμαστό πράγμα! Είναι τόσο πολλά τα κοινά σημεία. Ο Χριστός είπε: «Αν θέλετε να βρείτε τη ζωή, πρέπει να κοιτάξετε μέσα σας». Το ίδιο λέει και ο Βούδας. Το ίδιο λένε και τα εβραϊκά ιεράβιβλία. Το Κοράνι. Η Γκιτά, η θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών, το Ταό — όλα σου το υπενθυμίζουν. Τα ταξίδια έξω από τον εαυτό μας δεν έχουν αξία. Αυτά μαςπαρασύρουν στο δάσος, όπου θα χαθούμε. Αν θέλεις απαντήσεις για σένα, οιαπαντήσεις είναι μέσα σου, όχι έξω.Τι νομίζουμε όμως ότι είναι ουσιαστικό; Πρώτα απ' όλα ένα από τα πράγματα πουθεωρούμε ουσιαστικά —και δουλεύουμε γι' αυτό την περισσότερη ζωή μας— είναι
το σώμα.
Πιστεύουμε ότι είναι ουσιαστικό. Ξοδεύουμε τόσο πολύ χρόνο γι' αυτό, που πλουτίζουμε τη λεωφόρο Μάντισον! Θεέ και Κύριε, πόσες χιλιάδες μάρκεςοδοντόκρεμας υπάρχουν! Και πόσα εκατομμύρια είδη σαμπουάν. Θυμάμαι πως,όταν ήμουνα παιδί, πλενόμαστε απλώς με πράσινο σαπούνι. Και τώρα υπάρχει κάτιιδιαίτερο για μαλακά μαλλιά, για σκληρά μαλλιά, για λίγα μαλλιά, για μαλλιά πουπέφτουν, για μαλλιά που σηκώνονται, για μαλλιά που δεν υπάρχουν! Υπάρχουντονωτικά μαλλιών για παιδιά, για μωρά, για ενήλικους, για γέρους! Δεν μπορούμεκαν να μοιραστούμε το ίδιο σαμπουάν. Άλλο ένα φαινόμενο αποστασιοποίησης, αν τοκαλοσκεφτείς.Δεν τις έχετε βαρεθεί όλες αυτές τις ανοησίες; Κάνετε τούτο και το άλλο και το άλλοκαι το άλλο. Και μετά φοράτε τα ρούχα σας και βγαίνετε έξω έτοιμοι ν'αντιμετωπίσετε τη μέρα σας. Και μετά γυρίζετε σπίτι και τα κάνετε πάλι όλα από τηνανάποδη. Τα βγάζετε όλα και πέφτετε στο κρεβάτι. Το πρωί πάλι από την αρχή! Κιόμως το κάνουμε γιατί φοβόμαστε πως ο κόσμος γύρω μας θα μας αφήσει μόνουςστην προκυμαία, αν δε φοράμε το σωστό αποσμητικό. Και το πλοίο θα ξαναγυρίσει ναμας πάρει, αν το φορέσουμε! Έτσι το φοράμε!Το σώμα δεν είναι παρά ένα όχημα. Είναι ένα καταπληκτικό όχημα, γιατί μεταφέρει τοουσιαστικό, από μόνο του όμως δεν είναι ουσιαστικό.
Τι είναι λοιπόν ουσιαστικό;
 Νομίζουμε ότι οι γνώσεις είναι κάτι ουσιαστικό καιγινόμαστε δούλοι της γνώσης. Ξεχνάμε ότι οι πληροφορίες δεν είναι σοφία.Μαθαίνουμε πληροφορίες και περνάμε τη ζωή μας γεμίζοντας το μυαλό μας μεπληροφορίες, που τις νομίζουμε ουσιαστικές. Κι όμως οι πληροφορίες αυτές είναι, στομεγαλύτερό τους βαθμό, άχρηστα παράσιτα. Κι εμείς γινόμαστε δούλοι τωνπαρασίτων. Έτσι, όταν προσπαθεί να μπει κάτι καινούργιο μέσα, φιλτράρεται μέσα απ'αυτά τα παράσιτα, μέσα απ' αυτές τις παλιές, ξεπερασμένες, άχρηστες γνώσεις. Γι' αυτόμερικοί από μας δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να αλλάξουμε.Συχνά ρωτάω τον κόσμο: «Είσαι πραγματικά εσύ;
Ή μήπως είσαι αυτό που σου είπαν οιάλλοι ότι είσαι;» Οι άλλοι περνάνε ολόκληρη τη ζωή τους λέγοντάς μας ποιοι είμαστε.


Μερικοί το κάνουν επάγγελμα, σε άλλους γίνεται ασυνείδητα! Η μαμά π.χ. πουστέκεται στο σούπερ μάρκετ κρατώντας το παιδί της από το χέρι και λέγοντας στη φίλη της: «Αυτός είναι κουτός, ο αδελφός του είναι ο έξυπνος. Τι να γίνει όμως, υπάρχουν και οι κουτοί, άλλωστε είναι καλό παιδί. Δε με παιδεύει καθόλου», Τι του λέει αυτούτου παιδιού; Νομίζει πως είναι κουφό; Όλοι διδάσκουμε και διδασκόμαστεσυνέχεια ποιοι είμαστε και τι είμαστε. Γι' αυτό και είμαστε όλοι δάσκαλοι. Σαάνθρωπος που αγαπάει, θα πρέπει να προσέχεις πάρα πολύ τι είδους ετικέτες κολλάςπάνω στους άλλους. Όσο ψηλά κι αν έχεις φτάσει τις γνώσεις σου, για μένα εξακολουθείς να μην είσαιπουθενά. Μας εντυπωσιάζουν οι άνθρωποι με τους ηχηρούς τίτλους. Πιστεύουμε ότιένα πτυχίο, ένα ντοκτορά κάνει τους ανθρώπους σοφούς. Άλλες είναι οι δικές μουπληροφορίες! Μερικοί από τους πιο ηλίθιους που γνωρίζω, έχουν ντοκτορά!Μερικοί από τους σοφότερους ανθρώπους που γνωρίζω, δεν ξέρουν καν τι είναι το ντοκτορά!Μην ξεχνάτε πως οι γνώσεις σας μπορούν να γίνουν εμπόδιο, αν πιστεύετε ότι αυτόπου γνωρίζετε είναι πραγματικότητα και φιλτράρετε μέσα απ' αυτό όλα τα καινούργιαεισερχόμενα. Αν έχετε τέτοια παράσιτα στο μυαλό σας, ποτέ δε θα εξελιχθείτε, ποτέ δεθα αλλάξετε. Ξέρω ανθρώπους που διδάσκουν τις ίδιες τάξεις, με τον ίδιο τρόπο εδώκαι είκοσι χρόνια. Κάθε φορά που είναι να διδάξουν, για παράδειγμα την κίνησητης γης —πολύ σημαντικό μάθημα— πηγαίνουν στο αρχείο, ανοίγουν το συρτάρι καιβγάζουν τον παλιό, μισοδιαλυμένο φάκελλο με την κίνηση της γης και καταλαβαίνειςότι έχουν διδάξει αυτό το μάθημα επί εννιά χρόνια, γιατί οι εικόνες έχουν εννιάτρυπήματα από καρφίτσες.Η γνώση δεν είναι σοφία! Η μάθηση δεν είναι από μόνη της σοφία. Σοφία είναι η
εφαρμογή
της γνώσης και των πληροφοριών. Σοφία είναι να συνειδητοποιείς ότι δενξέρεις τίποτε. Σοφία είναι να λες: «Το μυαλό μου είναι ανοιχτό. Όπου και να βρίσκομαι,είμαι στην αρχή. Υπάρχουν
εκατοντάδες
πράγματα που δεν ξέρω». Αυτή είναι η αρχήτης σοφίας.Σίγουρα δεν είμαστε οι γνώσεις μας. Ο πολιτισμός μας δείχνει συχνά να πιστεύει ότιείναι σημαντικό να είσαι μόνιμα
ευτυχής.
Δεν ξέρω καμιά άλλη κουλτούρα που να έχει τέτοια μανία με την ευτυχία. Είμαστε τόσο πολύ απορροφημένοι από το μόνιμο κυνηγητό της ευτυχίας, που ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα. Μόλις αισθανθούμε την παραμικρή δυστυχία, καταπίνουμε ένα χάπι ή κάποιο ποτό ευτυχίας.
Ποιος θέλει να υποφέρει; Είμαστε μια κουλτούρα που απεχθάνεται και φοβάται τον πόνο. Μη νομίσετε πως θέλω να σας πω, «ελάτε να τη βρούμε στον πόνο». Για τ' όνομα του Θεού! Μην τα μπερδεύετε.
Προτιμώ να διδάξω και να διδαχτώ τη χαρά.
 Η χαρά είναι μεγάλος δάσκαλος. Το ίδιο όμως και η απελπισία!
Η καθαρή σκέψη είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως και η σύγχυση!
 Η ελπίδα είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως και η απογοήτευση.
 Και η ζωή είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως συμβαίνει και με το θάνατο.

Αν στερήσετε στον εαυτό σας κάποιο απ' αυτά —οποιαδήποτε πλευρά— δε θα βιώσετε ολοκληρωτικά τη ζωή. Δεν ξέρω καμιά άλλη κουλτούρα στον κόσμο όπου τόσο πολλοί άνθρωποι ζούνε τη ζωή τους χωρίς να τη βιώνουν. Οι περισσότεροι από μας δεν ξέρουμε καν τι είναι αυτό
.Μας προστατεύουν από τη ζωή!
Δεν ξέρουμε την αξία των χρημάτων, την αξία τωνπραγμάτων, την αξία της πείνας.
Δεν καταλαβαίνουμε τον πόνο και —αν είναι δυνατόν!— δεν καταλαβαίνουμε το θάνατο!
Είναι απίστευτο, αλλά δεν επιτρέπουμε στα παιδιά, ούτε να βρεθούν κοντά στο θάνατο.

Λεο Μπουσκάλια

Ζούμε σ' έναν κόσμο καχύποπτων (Λεο Μπουσκάλια)

Πρόσφατα έλαβα μια επιστολή από έναν αναγνώστη, που μου έγραφε:

«Είσαστε πάντα τόσο σίγουρος για τη ζωή, τόσο αισιόδοξος για την αγάπη και τη συμπεριφορά των ανθρώπων, ώστε με παρακινήσατε να γίνω περισσότερο εκδηλωτικός. Ήθελα να εξερευνήσω την τέχνη της προσφοράς, που τόσο συχνά εκθειάζετε. Είμαι πολύ νέος και δεν έχω πολλά να προσφέρω. Έτσι σκέφτηκα να αγοράσω ένα μπουκετάκι μενεξέδες, να σταθώ στο κεντρικό σταυροδρόμι της πόλης μας και να το προσφέρω λέγοντας, «Όμορφη μέρα σήμερα, ε;». Σκέφτηκα ότι θα 'ταν πολύ διασκεδαστικό και μπορεί να βοηθούσε να γίνουν οι άλλοι λίγο πιο ευτυχισμένοι. Το εγχείρημα κατέληξε σε μια πολύ διαφωτιστική εμπειρία. Δεν έγινε αυτό που περίμενα, αλλά έμαθα αρκετά, σχετικά με την ανθρώπινη φύση.

«Μ' άφησε κατάπληκτο το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι δέχτηκαν το δώρο μου. Οι πιο πολλοί με προσπερνούσαν, αποφεύγοντας το χαμόγελό μου. Άλλοι ουσιαστικά έσπρωχναν το χέρι μου πέρα. Μερικοί μουρμούριζαν ένα κοφτό, «Όχι, ευχαριστώ» κι έφευγαν. Άλλοι έπαιρναν απρόθυμα τα λουλούδια και κοντοστέκονταν, σκεφτόμενοι τι έπρεπε να πληρώσουν. Με μεγάλη θλίψη,διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι είναι καχύποπτοι με την προσφορά,σαν να φοβούνται πως, αν πάρουν, θ' αναλάβουν κάποια υποχρέωση. Δεν κατάφερα να ξεφορτωθώ όλους του μενεξέδες μου.Γύρισα σπίτι, με μερικούς απ' αυτούς να μαραίνονται στα χέρια μου. Τι παράξενος κόσμος!».

Είναι να λυπόμαστε, αλλά είν' αλήθεια ότι ζούμε σ' έναν κόσμο καχύποπτων. Μερικοί ζουν συνέχεια σε επιφυλακή, αρνούμενοι να δεχτούν την πιθανότητα, ότι υπάρχουν έντιμοι άνθρωποι γύρω τους ή ότι πράξεις καλοσύνης κι ευγένειας γίνονται συνέχεια.Στην πραγματικότητα, είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι' αυτή τη στάση και, κατά κάποιον τρόπο, τη διαιωνίζουμε. Είμαστε θύματα των εμπειριών μας. Αν κάποτε μας πρόσφεραν ένα τριαντάφυλλο κι αμέσως μετά μας ζήτησαν τη συνεισφορά μας σε κάποιον έρανο,έχουμε, φυσιολογικά, γίνει επιφυλακτικοί απέναντι σε παρόμοια περιστατικά. Από κείνη τη στιγμή, κάθε προσφορά τριαντάφυλλου θεωρείται ύποπτη.

Οι περισσότεροι έχουμε ζήσει εμπειρίες, που μας έκαναν να νιώσουμε απογοητευμένοι ή εξαπατημένοι. Στα αεροδρόμια και τα σούπερ-μάρκετ, μας στριμώχνουν και μας προσφέρουν όλων των ειδών τα πράγματα (ευγενής προσφορά, τάχα), για να ζητήσουν,αμέσως μετά, τη συνεισφορά ή την υποστήριξή μας για κάποιο σημαντικό σκοπό. Μας στέλνουν δωρεάν δείγματα προϊόντων,υποτίθεται μέσα στο πνεύμα των καλών δημοσίων σχέσεων και για λόγους σφυγμομέτρησης. Αργότερα ανακαλύπτουμε, ότι εξαναγκαστήκαμε ν' αγοράσουμε κάτι, νιώθοντας υποχρεωμένοι να το κάνουμε.

Τέτοιου είδους συμπεριφορά, μπορούμε να δούμε κι ανάμεσα σε εραστές. Έχουν πειστεί ο ένας για την αγάπη του άλλου κι αργότερα ανακαλύπτουν, ότι η αγάπη δεν δόθηκε χωρίς προσδοκίες και όρους. Είναι φυσικό, λοιπόν, να νιώθουμε περισσότερο δύσπιστοι και λιγότερο δεχτικοί. Σε μια κοινωνία, στην οποία σπανίζουν η ανιδιοτέλεια και η πραγματική γενναιοδωρία, δεν είναι αξιοπερίεργο να παίρνουμε αμυντική στάση απέναντί τους.

Έχω έναν καλό φίλο, που του αρέσει να παίρνει μέρος σε ανταλλαγές ειδών. Κάποτε έστησε ένα μικρό περίπτερο στην αυλή του,όπου έβαλε αντικείμενα με την πινακίδα «δωρεάν». Πράγματα που, απλούστατα, ήθελε να ξεφορτωθεί. Έμεινε κατάπληκτος,ανακαλύπτοντας ότι κανείς δεν τα έπαιρνε. Τελικά, έβαλε στα αντικείμενα χαμηλές τιμές και πολύ γρήγορα εξαφανίστηκαν,αφήνοντάς τον πλουσιότερο κατά λίγα δολάρια, αλλά πολύ περισσότερο μπερδεμένο με την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αυτόήταν ένα ακόμα παράδειγμα, της αντίληψης που έχουν διαμορφώσει οι άνθρωποι, ότι «κάθε πράγμα έχει την τιμή του» και «τίποτα δεν είναι τσάμπα σ' αυτόν τον κόσμο».

Νομίζω ότι μπορούμε να πάρουμε ένα ενδιαφέρον μάθημα απ'όλα αυτά. Αν μας αρέσει να δίνουμε και δούμε πόσο απελπιστική ανάγκη έχει ο κόσμος για κάτι τέτοιο, αν θέλουμε να διαψεύσουμε τους καχύποπτους, πρέπει να δεχτούμε ότι κάποιοι θα μας απορρίψουν και να είμαστε προετοιμασμένοι για εκκεντρικές εκδηλώσεις. Η προσφορά χωρίς προσδοκίες, είναι μια πολύ θετική πράξη, που δεν πρέπει να σβήσει εξαιτίας κάποιων περιστασιακών αρνητικών κι αχάριστων αντιδράσεων.

Η πρότασή μου, στο νεαρό φίλο που μου 'στειλε εκείνο το γράμμα, είναι να εξακολουθήσει να προσφέρει λουλούδια, αν αυτός είναι ο τρόπος του να εκφράζεται και τον ευχαριστεί. Ίσως κατα-λάβουν και οι άλλοι, τελικά, ότι είναι πραγματικά ειλικρινής. Θα είναι τότε πλουσιότεροι, αν όχι με μια ολοκληρωτική αλλαγή στάσης, οπωσδήποτε κατά ένα λουλούδι, που προσφέρεται δωρεάν με αγάπη.

Από το βιβλίο του Λ. Μπουσκάλια :" Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο"

Τι σημαίνει αγάπη;

Ο συγγραφέας Λέο Μπουσκάλια διηγόταν μια φορά πως είχε πάρει μέρος ως κριτής σ” έναν διαγωνισμό. Σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το παιδί που νοιαζόταν πιο πολύ για τους γύρω του. Νικητής αναδείχθηκε ένα 4χρονο αγόρι, γείτονας του οποίου ήταν ένα ηλικιωμένος που πρόσφατα είχε χάσει τη γυναίκα του. Όταν είδε τον άνδρα να κλαίει, το αγόρι τον πλησίασε, ανέβηκε στα γόνατά του κι έκατσε εκεί. H μητέρα του το ρώτησε τι είπε στον ηλικιωμένο. Κι εκείνο απάντησε: «Τίποτα, απλά τον βοήθησα να κλάψει»…

H αγάπη μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Και αυτούς τους τρόπους διερεύνησε μια ομάδα ψυχολόγων που απηύθυναν σε παιδιά ηλικίας 4 έως 8 ετών το ερώτημα: «Τι σημαίνει αγάπη;».

«Όταν η γιαγιά μου έπαθε αρθρίτιδα», διηγήθηκε ένα 8χρονο κοριτσάκι, «δεν μπορούσε πια να σκύψει και να βάψει τα νύχια της. Έτσι ο παππούς μου τις τα βάφει ακόμα και όταν τα δικά του χέρια υποφέρουν από αρθρίτιδα. Αυτό είναι αγάπη». «Στη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου, ήμουν στη σκηνή και φοβόμουν. Κοίταξα τους ανθρώπους που με παρακολουθούσαν και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει και να χαμογελάει. Δεν φοβόμουν πια», διηγείται μια συνομήλική της.

«Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι που μου κάνει χαρούλες, παρ” ότι το έχω αφήσει μόνο του όλη μέρα» λέει η 5χρονη Άννα. «H αγάπη είναι αυτό που βρίσκεται μαζί σου στο δωμάτιο τα Χριστούγεννα εάν σταματήσεις ν” ανοίγεις δώρα και ακούσεις…», προσθέτει ένας συμμαθητής της. Και ένας τρίτος: «Αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι κοτόπουλου».

«Όταν κάποιος σε αγαπάει», παρατηρεί με εκπληκτική ευστοχία ένα 7χρονο αγόρι, «ο τρόπος που λέει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Εκείνη τη στιγμή ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του…».

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/10/ti-simainei-agapi/#ixzz2j8ZV0AX4

Σε παρακαλώ........άκουσέ με!!!!!

Το παιδί στον πατέρα του :

Όταν σου ζητώ να μ' ακούσεις

κι εσύ αρχίζεις να δίνεις συμβουλές

δεν έκανες αυτό που σου ζήτησα.

Όταν σου ζητώ να μ' ακούσεις

κι εσύ αρχίζεις να μου λες γιατί

δε νοιώθω και τόσο ωραία.

Ποδοπατείς τα αισθήματα μου.

Όταν σου ζητώ να μ' ακούσεις

και νοιώθεις υποχρεωμένος να κάνεις κάτι

για να λύσεις τα προβλήματα μου,

δεν με κατάλαβες, όσο κι αν φαίνεται παράξενο.

Ίσως γι' αυτό η προσευχή

αποδίδει σε μερικούς ανθρώπους

επειδή ο Θεός είναι βουβός και δεν προσφέρει συμβουλές

και δεν προσπαθεί να τακτοποιήσει πράγματα.

Ο Θεός ακούει μόνο κι εμπιστεύεται εσένα

να τα βγάλεις πέρα με τον εαυτό σου.

Γι' αυτό, σε παρακαλώ,

πρόσεξέ με κι άκουσέ με.

Κι αν θέλεις να μιλήσεις

περίμενε μια στιγμή,

θα 'ρθει η σειρά σου.

Σου υπόσχομαι να σ' ακούσω κι εγώ προσεκτικά.

ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

Πηγή

Και πάνω απ' όλα....η ΑΓΑΠΗ

"Οι λέξεις είναι κάτι που με διασκεδάζει πολύ. Μ' αρέσει να παίζω με τις λέξεις. Γι'αυτό έφτιαξα έναν κατάλογο λέξεων που αποτελούν ένα είδος οδηγού προς το ουσιαστικό:

1. Ορθή Γνώση,
για να σας δώσει τα απαραίτητα εργαλεία για το ταξίδι.

2. Σοφία,
για να χρησιμοποιήσετε τη συσσωρευμένη γνώση του παρελθόντος με τρόπο που θα σας βοηθήσει καλύτερα να ανακαλύψετε την παρουσία σας, το «τώρα».

3. Κατανόηση,
για να δεχόσαστε τους άλλους που έχουν ίσως διαφορετικό τρόπο από το δικό σας με λεπτότητα και κατανόηση, καθώς προχωράτε μαζί τους ή ανάμεσά τους ή γύρω τους στο δρόμο της ζωής σας.

4. Αρμονία,
για να μπορείτε να δεχόσαστε τη φυσική ροή της ζωής.

5. Δημιουργικότητα,
για να συνειδητοποιήσετε και να αναγνωρίσετε νέες λύσειςκαι άγνωστα μονοπάτια στο δρόμο σας.

6. Δύναμη,
για να αντισταθείτε στο φόβο και να προχωρήσετε μπροστά, παρά την αβεβαιότητα, χωρίς εγγυήσεις ή πληρωμή.

7. Γαλήνη,
για να στεκόσαστε γερά στα πόδια σας.

8. Χαρά,
για να είσαστε πάντα γεμάτοι τραγούδια, γέλια και χορούς.

9. Αγάπη,
ο σίγουρος οδηγός προς το υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας πού είναι ικανός να φτάσει ο άνθρωπος.

10. Ενότητα,
κι αυτό μας ξαναφέρνει εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε — τη θέση όπου είμαστε ένα με τον εαυτό μας και με όλα τα άλλα πράγματα.

 Έτσι η μελέτη της αγάπης με οδήγησε στη μελέτη της ζωής.

 Ζωή μέσα στην αγάπη σημαίνει ζωή μέσα στη ζωή και ζωή μέσα στη ζωή σημαίνει ζωή μέσα στην αγάπη.Για μένα η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού σε μας. Ο τρόπος που ζούμε τη ζωή μας είναιτο δικό μας δώρο στο Θεό. Κάντε το δώρο αυτό υπέροχο."

Απόσπασμα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια : "Να Ζεις , Ν ' Αγαπάς Και Να Μαθαίνεις

Τότε υπάρχει ζωή...!!!

Μπορείς να συγχωρήσεις; Μπορείς να ξεχάσεις; Μπορείς να πεις, «Δεν πειράζει»;Μπορείς να πεις, «Άνθρωποι είναι κι αυτοί» και να τους αγκαλιάσεις; Μετά αγκάλιασε τον ίδιο τον εαυτό σου.
Ανακάλυψε ξανά ότι είσαι ιδιαίτερος, ότι είσαι μοναδικός, ότι είσαι καταπληκτικός, πως μέσα σ' ολόκληρο τον κόσμο δεν υπάρχει παρά μόνον ένας σαν εσένα.

Αγκάλιασε τον παλιό καλό σου φίλο! Βέβαια έχεις ένα σωρό ελαττώματα και μερικές φορές κάνεις βλακείες και ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος, όμως το πιο καταπληκτικό με σένα είναι πως, όπου κι αν βρίσκεσαι, έχεις τη δυνατότητα να αναπτυχθείς. Βρίσκεσαι μόλις στην αρχή.
Υπάρχει αυτό που είσαι τώρα κι άλλο έναάπειρο κομμάτι να αναζητήσεις και να ανακαλύψεις. Μην ξοδεύεις τον καιρό σου κλαίγοντας! Συγχώρα τους άλλους!
Συγχώρα τον εαυτό σου! Συγχώρα τον εαυτό σου που δεν είναι τέλειος. Και δέξου την ευθύνη για την ίδια τη ζωή σου.

Ο Νίκος Καζαντζάκης λέει: «Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τονπαράδεισο και μπες μέσα».

 Κάν' το!

 Πάρε πορτοκαλί και μωβ και μπλε και ροζ... και πράσινο και κίτρινο— και ζωγράφισε τον δικό σου παράδεισο. 

Μπορείς να το κάνεις αυτό! Μπορείς να το κάνεις τώρα. Αυτό που μετράει είναι η ζωή σου.

Δεν ξέρω πόσοι από σας γνωρίζετε το καταπληκτικό έργο του Άρθουρ Μίλερ «Μετά την πτώση». Είναι ίσως ένα από τα πιο παραγνωρισμένα έργα της αμερικάνικηςλογοτεχνίας. Το έγραψε αμέσως μετά την αυτοκτονία της Μαίριλυν Μονρόε, που ήταν γυναίκα του, και προσπάθησε να θέσει το ερώτημα που έθεσα κι εγώ πρωτύτερα, καιπου σίγουρα έχετε θέσει κι εσείς στον εαυτό σας: Τι θα μπορούσα να κάνω για νασώσω κάποιον στη ζωή μου; 

Το έργο αυτό έλεγε: «Πρέπει να μάθω να συγχωρώ. Τους άλλους και τον εαυτό μου». Υπάρχει μέσα ένα όμορφο κομμάτι που θα 'θελα να το μοιραστώ μαζί σας.

 Ένας από τους πιο υγιείς ήρωες λέει: Νομίζω ότι είναι λάθος να ψάχνεις την ελπίδα έξω από τον εαυτό σου. Τη μια μέρα το σπίτι μυρίζει φρέσκο ψημένο ψωμί και την άλλη καπνό και αίμα. Τη μια μέρα λιποθυμάς επειδή ο κηπουρός έκοψε το δάχτυλό του.Μια βδομάδα αργότερα δρασκελίζεις πτώματα παιδιών στο βομβαρδισμένο υπόγειο. Τι ελπίδα μπορεί να υπάρξει αν τα πράγματα είναι έτσι;Γύρω στο τέλος του πολέμου προσπάθησα να πεθάνω. Κάθε νύχτα το ίδιο όνειρο ξαναγυρνούσε, μέχρι που δεν τολμούσα πια να κοιμηθώ και αρρώστησα. 

Έβλεπα πως είχα ένα παιδί. Αλλά ακόμη και μέσα στο όνειρο καταλάβαινα πως το παιδί ήταν η ζωή μου και ήταν καθυστερημένο και προσπαθούσα να φύγω μακριά του. Αυτό όμως επέμενε ν' ανεβαίνει στην αγκαλιά μου και να γαντζώνεται στα ρούχα μου, μέχρι που κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι, αν μπορούσα να το φιλήσω, να φιλήσω ό,τι μέσα του ήταν δικό μου, θα μπορούσα να ξανακοιμηθώ. Έτσι έσκυψα πάνω στο τσακισμένο πρόσωπό του. Ήταν φριχτό. Μα το φίλησα.
Νομίζω, Κουέντιν,πως πρέπει να πάρει κανείς τη ζωή του στην αγκαλιά του και να τη φιλήσει.

Φανταστικό συμπέρασμα. Δεν έχει σημασία ποιον έχεις πληγώσει, αν έμαθες να μην ξαναπληγώσεις. Δεν έχει σημασία τι λάθη έχεις κάνει, αν δεν τα ξανακάνεις. Όσο μαθαίνεις, όσο είσαι πρόθυμος να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου και να τη φιλήσεις και να συνεχίσεις από κει, τότε υπάρχει ανάπτυξη. Τότε υπάρχει ζωή!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια: Να Ζεις, Ν' Αγαπάς και Να Μαθαίνεις

Θυμάσαι τη μέρα...???

"Κάποτε μια κοπέλα μου έδωσε ένα ποίημα και μου επέτρεψε να το μοιραστώ μαζί σας και θέλω να σας το πω, γιατί εξηγεί τι συμβαίνει, όταν αναβάλλει κανείς συνέχεια ξανά και ξανά — και ιδιαίτερα, όταν αναβάλλει να δείξει το ενδιαφέρον του για τους ανθρώπους που αγαπάει πραγματικά.

Η κοπέλα θέλει να μείνει ανώνυμη, το ποίημά της ονομάζεται «Πράγματα που δεν έκανες» και λέει:

Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα το καινούργιο σου αυτοκίνητο και το τρακάρισα;

 Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες.

Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει, και έβρεξε; Νόμιζα πως θα μου' λεγες, «Στο 'χα πει». Μα δεν το έκανες.

Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άντρες για να σε κάνω να ζηλέψεις, και συ ζήλεψες;
Νόμιζα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες.

 Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα την ταπετσαρία του αυτοκινήτου σου με κρέμα φράουλα;                      Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.

Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως ο χορός ήταν επίσημος κι ήρθες με το μπλουτζίν; Νόμιζα πως θα'φευγες, αλλά δεν το 'κανες.

 Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες. 

Αλλά με δέχτηκες και μ'αγάπησες και με προστάτεψες.

 Υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.

Αλλά δε γύρισες...."

Λεο Μπουσκάλια : Να Ζεις, Ν'Αγαπάς και Να Μαθαίνεις

"Αγαπάτε αλλήλους"

"....Ίσως είναι καιρός να ξανακοιτάξουμε τους τρόπους και τη δύναμη της αγάπης. Σε πολλούς, η σκέψη και μόνον ότι υπάρχει πραγματικά δυνατότητα για αγάπη, δίνει ελπίδα γι' αυτό, που διαφορετικά θα ήταν μια άδεια ζωή.
Τι κακό θα μπορούσε να προκύψει απότον αμοιβαίο σεβασμό, την ευγένεια, την καλοσύνη, την εμπιστοσύνη και την ειρηνική συνύπαρξη;
Σκεφτείτε το λίγο.
Μόνον η αγάπη έχει τη δύναμη να ενώνει, δίχως ν' αφαιρεί τίποτα από την αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα του άλλου.
Μόνον η αγάπη δεν διεκδικεί ζηλότυπη κατοχή πάνω σε ανθρώπους και έθνη.
Μόνον η αγάπη είναι ικανή να βάλει τον ανθρωπισμό πάνω από ιδεολογίες ή φυλές.
Μόνον η αγάπη μπορεί να ενθαρρύνει την αδιάκοπη δραστηριότητα, που απαιτεί η καταπολέμηση της πείνας και της δυστυχίας.

«Αγαπάτε αλλήλους».

Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια πριν. Παρά την έντονη προτροπή τούτης της εντολής, πολλοί από μας κατάφεραν να την αγνοήσουν όλ'αυτά τα χρόνια. Όλοι υποτίθεται ότι τη σεβόμαστε, αλλά ελάχιστοι περιμένουν από κάποιον να την τηρήσει. Αυτό το αφήνουμε στους τρελούς και τους αγίους.

Στην πραγματικότητα, έχουμε γίνει καχύποπτοι απέναντι σ' αυτούς που αγαπούν και είτε τους απορρίπτουμε σαν αφελείς κι άσχετους είτε τους θεωρούμε υποκριτές. Είμαστε σίγουροι, ότι
κανένας δεν μπορεί να νοιάζεται ειλικρινά για οποιονδήποτε, χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία. Τα χαρακτηριστικά τής αγάπης,όπως η τρυφερότητα, η αφοσίωση, το ενδιαφέρον, η γενναιοδωρία κι η εμπιστοσύνη, κατατάσσονται στις αφηρημένες έννοιες κι αγνοούνται.

Σήμερα, η ανάγκη υλοποίησης της φράσης «Αγαπάτε αλλήλους»,γίνεται πάλι επιτακτική.

Νομίζω ότι θα πρέπει ή ν' αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο ή να πεθάνουμε.
Η σύγχρονη κοινωνία αδιαφορείγι' αυτήν τη νέα έκκληση γι' αγάπη. Κοροϊδεύει όσους υποστηρίζουν ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ασφαλέστερος, όχι με την απειλή ενός ολοκαυτώματος ή με το συναγωνισμό στους εξοπλισμούς, αλλά μέσα από ένα βαθύ σεβασμό για τη ζωή.

 Κανένας δεν μπορεί ν' αρνηθεί ότι έχουμε φτάσει σ' ένα κρίσιμο σημείο της ιστορίας μας. Πραγματικά, υπάρχει ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός μοιρολατρών, που πιστεύει ότι φτάσαμε σε ένα σημείο δίχως επιστροφή. Ένα πράγμα είναι οδυνηρά φανερό: οι συμβατικές μέθοδοι, για την επικράτηση της ειρήνης και της κατανόησης στον κόσμο, έχουν αποτύχει.

Όσο πιο πολύ κοιτάζουμε γύρω μας, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε μίσος, βία, προκαταλήψεις και περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής. Ακούμε ειδήσεις και διαβάζουμε άρθρα, που παραθέτουν στατιστικές για νεκρούς από πολέμους ή πείνα, για παιδιά κακοποιημένα και εγκαταλειμμένα, για περιφρόνηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όλα αυτά μας αφορούν και μας συγκινούν τόσο, όσο και οι ειδήσεις για τα αποτελέσματα των ποδοσφαιρικών αγώνων.
Σιγά σιγά συνηθίζουμε στην ιδέα της σπατάλης του ανθρώπινου δυναμικού. Κι όμως, εξακολουθούμε ν' αποκλείουμε την αγάπη, σαν μια πιθανή εναλλακτική λύση.
....Η παγκόσμια αγάπη, όχι μόνο είναι δυνατή, αλλά είναι και η πιο ολοκληρωμένη αγάπη, που μπορούμε νανιώσουμε σαν ανθρώπινα πλάσματα.
Όμως η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει, μόνο αν παραιτηθούμε από τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις, που εξακολουθούν να μας καθηλώνουν.

 Χρειάζεται να προκαλέσουμε τους κυνικούς, οι οποίοι χαρακτηρίζουν αυτήν την άποψη ρομαντική ανοησία, ιδεαλιστικές σαχλαμάρες, αντιεπιστημονική και οπισθοδρομική.

Πρέπει να δεχτούμε την αγάπη στη ζωή μας, σαν τη μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη για την ενοποίηση και το καλό, προσιτή σε όσους πραγματικά την επιθυμούν. Μόνον τότε θ'ανακαλύψουμε ότι η αγάπη, απόλυτα συνειδητοποιημένη, έχει τη δύναμη να παραμερίσει τ' ασήμαντα πράγματα που μας χωρίζουν και ν' αποκαλύψει το γεγονός ότι ο εχθρός
μας έχει ένα πρόσωπο και μια καρδιά. 

Απ' αυτό το σημείο όλα γίνονται πάλι πιθανά..."

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια "Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο"

Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο

"Βρισκόμουν στη Μελβούρνη της Αυστραλίας με τον εκδότη μου,για την προώθηση ενός καινούριου βιβλίου. Τέτοιες περιοδείες είναι, συνήθως, εξαντλητικές κι αυτή δεν αποτελούσε εξαίρεση. Έτσι, όταν τελικά μας παραχωρήθηκε μια μέρα ξεκούρασης, συμφωνήσαμε να την περάσουμε στο ύπαιθρο, μακριά από ξενοδο-χεία, βιβλιοπωλεία, τηλεοπτικά στούντιο και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Η ζεστή, ολοκάθαρη μέρα έμοιαζε τέλεια για περίπατοσ' ένα από τα γραφικά προάστια της Μελβούρνης. Προορισμός μας ήταν ο ζωολογικός κήπος.

Στο δρόμο σταματήσαμε σε μια στάση λεωφορείων, ελπίζονταςνα βρούμε κάποια ένδειξη, ότι είχαμε πάρει τη σωστή κατεύθυνση. Στον πίνακα των δρομολογίων, πάνω σ' έναν ψηλό στύλο, αναγράφονταν αναλυτικά οι αναχωρήσεις και οι αφίξεις των λεω-φορείων. Ξαφνικά, είδαμε κατάπληκτοι μια ένδειξη, που έγραφε:«Λεωφορείο No 9 για τον Παράδεισο». Τι όμορφα που ακουγό-ταν... Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο! «Θα 'ταν υπέροχο, αν πραγματικά μπορούσαμε να πάρουμε ένα λεωφορείο με προορισμό τον Παράδεισο», σκεφτήκαμε. Αναρωτιόμασταν πώς να ήτανκι αν, φτάνοντας εκεί, θα βρίσκαμε κάτι, που ν' ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχαμε πλάσει με τη φαντασία μας για τον παράδεισο.

Στο κλασικό έργο του «Η Θεία Κωμωδία», ο Ντάντε περιγράφει τον παράδεισο σαν ένα ρόδινο όραμα· τον παρομοιάζει με το πιο αγνό είδος έρωτα.

Ο Μαρκ Τουαίν, απ' την άλλη μεριά, δημιούργησε μια πιο προσγειωμένη εικόνα για τον παράδεισο, που μοιάζει με τη ζωή στο Μισισίπι.

 Ο Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες, φανταζόταν τον παράδεισο σαν «ένα είδος βιβλιοθήκης».

Είμαι σίγουρος, ότι τα οράματα όλων μας για τον παράδεισο, δεν είναι λιγότερο ειδυλλιακά, απ' αυτά των ποιητών, των φιλοσόφων και των καλλιτεχνών. Μερικοί ονειρεύονται έναν παράδεισομε απέραντα πράσινα λιβάδια και γάργαρα νερά, που δημιουργούν ατέλειωτους ιριδισμούς. Γι' άλλους είναι ένα χρυσοκόκκινο δειλινό στον ουρανό του Μανχάταν. Μερικοί οραματίζονται μια χώρα απαλλαγμένη από αγωνίες και πιέσεις, όπου ουράνιες χορωδίες αγγέλων τραγουδούν απαλές μελωδίες. Άλλοι προτιμούν πιο ζωηρές προκλήσεις, από ορχήστρες τζαζ της Νέας Ορλεάνης ή τα χαρούμενα ξεφωνητά του Β.Β. Κινγκ. Ορισμένοι ελπίζουν να βρουν ησυχία, ηρεμία και γαλήνη.

Είναι φανερό, ότι αν μπορούσε να υπάρξει ένας αληθινός γήινος παράδεισος, θα ήταν μια πολύ προσωπική δημιουργία. Και, σίγουρα, δεν θα ήταν εύκολο να μεταφερθείς εκεί· δεν θα υπήρχε δρομολογημένο «Λεωφορείο No 9».

 Αυτή η περιοχή, που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί, δεν ανταποκρίνεται σε όλα τα γούστα.

 (Δεν είναι ενδιαφέρον και αξιοθαύμαστο, ότι διαφωνούμε ακόμη και για τον Παράδεισο;)

Δεν πήραμε τελικά το Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο και χαίρομαι γι' αυτό. Είναι ξεκάθαρο, ότι αυτός ο παράδεισος βρίσκεται μόνο μέσα στις απέραντες και απεριόριστες πνευματικές μας ικα-νότητες, διαμορφωμένος από τις προσωπικές μας μοναδικές εμπειρίες και τη θέληση να ωριμάσουμε και ν' αλλάξουμε.

 Αν υπάρχει κάτι κοινό για όλους μας, κατά τη γνώμη μου είναι τούτο:
«Η ζωή είναι παράδεισος, για όσους αγαπούν πολλά πράγματα με πάθος»· τους ανθρώπους, το φαγητό, τα λουλούδια, τη μουσική,το χορό, τα βιβλία, την τέχνη, τις αναμνήσεις, την ποίηση, τηνοικογένεια, τη μάθηση. Ένας κατάλογος ατέλειωτος. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για τον παράδεισο στο μακρινό μέλλον.

 Όσο πιο παθιασμένα αγαπούμε πολλά πράγματα, τόσο πιο εφικτό γίνεταινα ζήσουμε στον προσωπικό μας παράδεισο ΤΩΡΑ.

Από την εισαγωγή του βιβλίου του Λεο Μπουσκάλια, Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο

Ο πατέρας μου - του Λεο Μπουσκάλια

Συνέβη πολλά χρόνια πριν,τον καιρό που ήμουν υπεύθυνος ενός εκπαιδευτικού προγράμματος για ανάπηρα παιδιά.

Παρακολουθούσα το μάθημα σε μια τάξη για ελαφρώς καθυστερημένα παιδιά της τετάρτης.
Κάθησα μαζί τους και με τη δασκάλα τους,

την ώρα που διάβαζαν μια ιστορία,
για μια μικρή πάπια που δεν είχε πατέρα.
Όπως όλα τα καλά παιδικά βιβλία,
έτσι και αυτό ήταν γεμάτο από επαναλαμβανόμενες φράσεις.
Η επωδός ήταν πάντα η ίδια: «Όμως,η μικρή πάπια δεν είχε πατέρα».
Η δασκάλα,που είχε σπουδάσει σ ένα περίφημο εκπαιδευτικό ίδρυμα και είχε αφομοιώσει την καλύτερη τεχνική διδασκαλίας,διάβαζε προσεκτικά,καθαρά και με αίσθημα.

Όταντελείωσε την ιστορία συνέχισε με ερωταποκρίσεις,για να ελέγξει αν οι μαθητές είχαν καταλάβει το νόημά της,όπως κάνουν όλοι οι καλοί παιδαγωγοί
«Μάρθα», ρώτησε έναπολύ συμπαθητικό κοριτσάκι της ομάδας,
«πες μας, είχε πατέρα η μικρή πάπια»;
Το παιδίαπάντησε χωρίς δισταγμό
«ναι».
Η δασκάλα σταμάτησε για ένα λεπτό,
ελαφρά ξαφνιασμένη από την απάντησή του.
Τελικά χαμογέλασε και είπε:
«Μάρθα, θα σου διαβάσω άλλη μιά φορά την ιστορία και άκουσέ την προσεκτικά,σε παρακαλώ».
Επανέλαβε τότε διάφορα μέρη της ιστορίας τονίζοντας κάθε φορά τη γνωστή επωδό
«Όμως,η μικρή πάπια δεν είχε πατέρα».
Σίγουρη για την επιτυχία της αυτή τη φορά,
ρώτησε πάλι τη Μάρθα:
«Είχε πατέρα η μικρή πάπια;»
Τεταμένη σιωπή βασίλευε σε όλη την ομάδα όσο η Μάρθα ξανασκεφτόταν την ερώτηση
Μετά από αρκετά λεπτά απάντησε,
πολύ σίγουρα,
«ναι».
Στο σημείο αυτό,
η απογοήτευση της δασκάλας είχε αρχίσει να φαίνεται,
αλλά ήταν αποφασισμένη να δώσει στο παιδί νακαταλάβει τη σωστή απάντηση.
Ελαφρά ενοχλημένη,
πήρε το κοριτσάκι στα γόνατά της κι έφερε το πρόσωπό του κοντά στο δικό της
«Άκουσε Μάρθα,πρόσεξέ με.Θα διαβάσω άλλημια φορά».
Διάβασε πάλι από το βιβλίο:
«Η μικρή πάπια δεεεν είχε πατέρα.»
Όλη η ομάδα και η καημένη η Μάρθα,
που βρισκόταν τώρα αιχμάλωτη στην αγκαλιά της δασκάλας,
αναπήδησε στον ήχο του παρατεταμένου
«δεν».
«Λοιπόν»,
ρώτησε η δασκάλα γλυκά,
έχοντας ανακτήσει την ψυχραιμία της,
«είχε η μικρή πάπια πατέρα;»
Εν τω μεταξύ,
τα μεγάλα σκούρα μάτια της Μάρθας είχαν γεμίσει με δάκρυα φόβου και απογοήτευσης.
Όλη η ομάδα περίμενε σιωπηλά και με αγωνία,
όσο εκείνη ξανασκεφτόταν την όλη κατάσταση
Τελικά απάντησε πάλι
«ναι,η μικρή πάπια είχε πατέρα».
Η δασκάλα έχασε εντελώς τον έλεγχό της.
«Μάρθα,με απογοήτευσες!
Απλώς δεν προσέχεις καθόλου.
Το λέει και το ξαναλέει στην ιστορία ότι η μικρή πάπια δεν είχε πατέρα».
Τώρα τα δάκρυα στα μάτια της Μάρθας ξεχείλισαν και έτρεχαν ποτάμι στα μάγουλά της.
«Μα κυρία,είπε,όλοι έχουν έναν πατέρα».
Η δασκάλα,εντελώς σαστισμένη,πήρε τη Μάρθα στην αγκαλιά της,
της χαμογέλασε σαν να της ζητούσε συγγνώμη και έδειξε ότι τώρα κατάλαβε τι ήθελε να πει
Όλη η ομάδα χαμογέλασε με ανακούφιση.
Πείτε τον μπαμπά,πατερούλη,πατέρα,ό,τι θέλετε,είναι το ίδιο.
Είναι πανανθρώπινο,όλοι έχουν έναν πατέρα

Απόσπασμα από της εισαγωγή του βιβλίου του Λεο Μπουσκάλια, ο Πατέρας Μου

Εσύ, πως διορθώνεις τις εργασίες???

( Κι άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια: Να Ζεις, Ν' Αγαπάς και Να Μαθαίνεις)

"Ο Έλις Πέιτζ έκανε μια θαυμάσια μελέτη πάνω στο συναίσθημα παίρνοντας την τάξη του και χωρίζοντάς την σε τρεις ομάδες Α, Β και Γ.
Σε κάθε εργασία της ομάδας Α έβαζε απλώς ένα βαθμό. Θυμόσαστε την εποχή που γράφατε αυτές τις θαυμάσιες εργασίες, που έκλειναν μέσα τους ένα κομμάτι του εαυτού σας και μετά τις παίρνατε πίσω μ' ένα απλό Α, ένα Β ή Γ ή Δ. Που δε σήμαιναν τίποτε; Κοιτάζατε προσεχτικά μήπως βρείτε κανένα λεκέ από σπαγγέτι ή ίσως λίγο χυμένο καφέ που να σας βεβαιώνει ότι ο τύπος την είχε διαβάσει.
Στην ομάδα Β έβαζε ένα βαθμό και ένα χαρακτηρισμό όπως καλό, θαυμάσιο, εξαιρετικό, καλή δουλειά.
Με την ομάδα  Γ καθόταν και έγραφε στον καθένα ένα γράμμα που έλεγε: «Αγαπητέ Τζόνυ: η σύνταξή σου είναι φριχτή. Η γραμματική σου είναι απίστευτη. Η ορθογραφία σου ανύπαρκτη και η στίξη σου είναι σαν του Τζέημς Τζόυς. Ξέρεις όμως, εκεί που καθόμουνα χτες το βράδυ στο κρεβάτι και μιλούσα με τη γυναίκα μου, της είπα: Σάλυ,μέσα σ' αυτή την εργασία υπάρχουν πολύ όμορφες ιδέες. Και θα προσπαθήσω πραγματικά να τον βοηθήσω. Ειλικρινά δικός σου. Ο Δάσκαλός σου».
Και αν κάποιος έκανε μια πραγματικά ωραία δουλειά, του έγραφε: «Σ' ευχαριστώ.Συνεχίζεις πάντα να μ' ενθουσιάζεις. Είναι μια θαυμάσια εργασία με πάρα πολλές καλές ιδέες. Συνέχισε. Πεθαίνω από ανυπομονησία να δω τι θα γράψεις την επόμενη φορά».
 Μετά απ' αυτό έκανε μια στατιστική έρευνα.
Η ομάδα Α παρέμεινε η ίδια.
 Η ομάδα Β ήταν στάσιμη, ενώ η ομάδα Γ βελτιώθηκε και πρόκοψε".

Λεο Μπουσκάλια, Να Ζεις, Ν' Αγαπάς και Να Μαθαίνεις

Ο αυθορμητισμός και ο δάσκαλος

Πιστεύω ακόμα πως ο άνθρωπος που είναι γεμάτος αγάπη, είναι αυθόρμητος. Το πράγμα που θα 'θελα να δω πιο πολύ από καθετί στον κόσμο είναι να ξαναβρείτε τον αρχικό σας αυθορμητισμό, τον αυθορμητισμό του παιδιού που έλεγε αυτό που σκεφτόταν κι αυτό που αισθανόταν και προσαρμοζόταν εύκολα σ' αυτό που ένιωθαν καισκέφτονταν οι άλλοι. Να σας δω να ξανακοιτάξετε πάλι ο ένας τον άλλο. Μας κυβερνάει τόσο πολύ αυτό που μας λένε οι άλλοι ότι πρέπει να είμαστε, που έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε.
Η Έμιλυ Ποστ μας λέει: «Μια νεαρή κυρία δεν ξεκαρδίζεται ποτέ, γελάει διακριτικά».Αν θες να γελάσεις και να κυλιστείς κάτω και να χτυπάς με τις γροθιές σου το χαλί, κάν'το, είναι καλό. «Δεν πρέπει να θυμώνεις: ο άνθρωπος δε θυμώνει». Κράτησέ τα όλα μέσα σου και θα καταλήξεις στο ψυχιατρείο!
Αν δε νιώθεις καλά είναι πολύ καλύτερο να μπεις μέσα στην τάξη και, αντί να περάσεις ολόκληρη τη μέρα με το λαιμό σφιγμένο και τα μάτια έτοιμα να βγουν λέγοντας «Παιδιά, καθήστε κάτω», να πεις από την αρχή:«Κοιτάχτε, παιδιά, μην το παρακάνετε σήμερα γιατί δεν είμαι στα κέφια μου». Κάν' το και θα δεις ότι τα παιδιά θα το καταλάβουν και θα περπατάνε ήσυχα μέσα στην αίθουσα, γιατί τα παιδιά μπορούν να ταυτιστούν μ' ένα ανθρώπινο πλάσμα. Κι αν κάποιος κάνει ένα θόρυβο, ο διπλανός του θα τον σκουντήσει και θα του πει: «Σταμάτα.Ο δάσκαλος έχει τις μαύρες του».
 Πρέπει όμως ο δάσκαλος να αποκαλύψει την ανθρώπινη υπόστασή του. Αν σου 'ρχεται να γελάσεις με το αστείο ενός παιδιού,γέλασε ελεύθερα.
 Μ' αφήνει πάντα κατάπληκτο όταν βρίσκομαι σε σχολεία όπου οιδάσκαλοι πεθαίνουν στα γέλια για κάτι που έχει πει ο Τζόνυ, μόνο όμως στην αίθουσατων δασκάλων. Τον Τζόνυ δεν τον άφησαν να τους δει να γελάνε. Θα του έλεγαν:«Σταμάτα τώρα, Τζόνυ!». Γιατί δεν γελάνε μπροστά στο Τζόνυ; Αφού είναι αστείο.«Τζόνυ, μην κάνεις τον καραγκιόζη. Κάτσε κάτω και σώπα».
Γιατί δεν φέρεσαι φυσικά; Αυθόρμητα; Είμαστε υποχρεωμένοι τελικά να ζητάμε άδεια για τα πάντα, γιατί δεν έχουμε πια εμπιστοσύνη στα αισθήματα μας

Λεο Μπουσκάλια, Να Ζεις, Ν' Αγαπάς και Να Μαθαίνεις

Ήταν Δασκάλα!!!!

Θέλω να σας πω μια μικρή ιστορία για την υποκρισία.

Την εποχή που εκπαίδευα φοιτητές της Παιδαγωγικής, δούλευα με μια νεαρή γυναίκα που ήταν όχι μόνο δασκάλα, αλλά και ο πιο ωραίος άνθρωπος που γνώρισα. Είχε τέτοια λαχτάρα να διδάξει, που με το ζόρι άντεχε την αναμονή. Τελικά μια μέρα ονειρεμένη, που κανείς μας δεν την ξεχνάει ποτέ, απέχτησε τη δική της τάξη. Μπήκε στην πρώτη της τάξη του Δημοτικού και φυλλομέτρησε αυτό το ωραίο πράγμα που ονομάζεται Οδηγός Προγραμμάτων.
Για μένα όλα τα βιβλία είναι ιερά, αλλά δε θα δίσταζα ούτε στιγμή να ανάψω μια τεράστια πυρά και να κάψω όλους τους Οδηγούς Προγραμμάτων.
Πάντως η κοπέλα κοίταξε τον Οδηγό και διαπίστωσε ότι σ' αυτή την πρώτη τάξη στη σχολική περιφέρεια της Καλιφόρνιας (κι αυτό μόνο πριν από δυο χρόνια) διδάσκεις στα παιδιά το «κατάστημα». Το κα ‐ τά ‐ στη ‐ μα.
Είπε μέσα της: «Δεν είναι δυνατόν. Δεν το πιστεύω. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι διδάσκουν το κατάστημα». Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν σε καταστήματα. Δυο και τριών χρόνων τα τσούλαγε η μαμά τους στα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Σκόνταφταν πάνω σε κονσέρβες με σούπες Κάμπελ. Έκαναν ένα σωρό τρελά πράγματα στα σούπερ μάρκετ. Κάθε μέρα ήταν εκεί με τη μαμά τους. Και το σπουδαίο, θαυματουργό βιβλίο σε στέλνει στο σούπερ μάρκετ.
 Είπε μέσα της, «Δεν είναι δυνατόν». Έλα όμως που ήταν γραμμένο ξεκάθαρα. Έλεγε πως έπρεπε να ετοιμάσεις ένα σωρό πράγματα. Έπρεπε να παίξεις το κατάστημα και να φτιάξεις μικρές πήλινες μπανάνες. Τα παιδιά αυτά έτρωγαν πραγματικές μπανάνες όλη τους τη ζωή, γλιστρούσαν πάνω σε μπανανόφλουδες, αδιάφορο όμως, εσύ έπρεπε να σπαταλήσεις έξι εβδομάδες φτιάχνοντας πήλινες μπανάνες. Τόση σπατάλη ανθρώπινου δυναμικού!
 Η κοπέλα όμως κάθησε κάτω κι επειδή ήταν καλή δασκάλαπήρε το μέρος των παιδιών και είπε: «Παιδιά». Σκέφτηκε μήπως κατάφερνε να κεντρίσει το ενδιαφέρον τους. Είπε λοιπόν: «Πώς σας φαίνεται η ιδέα να μελετήσουμε το κατάστημα;» Και τα παιδιά είπαν: «Αηδία»
 Ξέρετε, το ηθικό δίδαγμα απ' όλα αυτά είναι ότι τα μικρά παιδιά δεν είναι τώρα τόσο κοντά όσο ήμαστε εμείς. Ο Μακλιού αναπέδειξε ότι πριν να φτάσουν στο νηπιαγωγείο τα παιδιά έχουν δει, κατά μέσο όρο,πέντε χιλιάδες ώρες τηλεόραση. Έχουν δει ανθρώπους να πεθαίνουν σε τεχνικολόρ. Έχουν δει καταστροφές. Έχουν δει πολέμους και σφαγές. Και μετά απ' αυτό τα μαζεύουμε στην τάξη και προσπαθούμε να κεντρίσουμε τα ενδιαφέροντά τους και να τα κινητοποιήσουμε διαβάζοντας, «Ο Σποτ είπε, Ω! Ω!»
Η κοπέλα λοιπόν έκανε ένα πολύ ωραίο πράγμα. Είπε: «Εντάξει, παιδιά, τι θέλετε να κάνουμε;» Ένα παιδί της απάντησε: «Ο πατέρας μου δουλεύει για την Τζετ Προπάλστον και θα μπορούσε να μας φέρει ένα διαστημόπλοιο να το στήσουμε μέσα στην τάξη και να το βάλουμε μπρος και να πετάξουμε όλοι στο φεγγάρι». Τα παιδιά φώναξαν όλα μαζί: «Θαύμα!»

Η δασκάλα το σκέφτηκε λίγο και μετά είπε: «Εντάξει,πες στον μπαμπά σου να το φέρει». Την άλλη μέρα το παιδί έφερε μια μικρογραφία διαστημόπλοιου και την έστησε στην τάξη. Εξήγησε στα άλλα παιδιά τι ήταν αυτό, τι θα έκαναν, ποια μέρη το αποτελούσαν. Κι έγραψε το λεξιλόγιο στον πίνακα. Μιλάμε για το Δημοτικό! Υποτίθεται ότι τα διαστημόπλοια τα μελετάς μόνο στο Πανεπιστήμιο.Τι στην οργή θα 'χουν να μελετήσουν στο Πανεπιστήμιο, αν μπορούν να τα μάθουν όλα αυτά στο Δημοτικό; Δεν είναι δυνατό να επιτρέψουμε τέτοιες πρωτοβουλίες! Είναι απαράδεχτο. Στείλ' τα πίσω στα σούπερ μάρκετ!
Πρέπει να βλέπατε όμως τι έγινε σ'αυτή την τάξη. Τα παιδιά μάθαιναν μαθηματικές έννοιες που δε θα τις πιστεύατε. Ένα Σάββατο πήγαν βόλτα στην Τζετ Προπάλστον κι εκεί τους έδειξαν πραγματικά διαστημόπλοια. Μπήκαν μέσα. Το μυαλό τους είχε ανάψει.
 Λυπάμαι τόσο πολύ τους επιθεωρητές που είναι υποχρεωμένοι οι δύστυχοι από τη θέση τους να υπερασπίσουν αυτό τον Οδηγό Προγραμμάτων. Θέλουν να κάνουν κάτι καλύτερο αλλά, να πώς έρχονται τα πράγματα, εσύ πρέπει να διδάξεις την ύλη κι αυτοίπρέπει να κουβαλάνε μαζί τους το βιβλίο και να το υπακούνε.
 Έτσι μια μέρα η επιθεωρήτρια μπήκε μέσα στην τάξη και κοίταξε γύρω της. Είδε ένα διαστημόπλοιο,κάτι περίεργα πράγματα στον τοίχο, ένα λεξιλόγιο που κι η ίδια δεν ήξερε ούτε το μισό του, διάφορους τύπους στους τοίχους κι ένα σωρό αλλόκοτα πράγματα που τα παιδιά τα καταλάβαιναν πολύ καλά και διασκεδάζανε αφάνταστα κάνοντάς τα.
 Ρώτησε λοιπόν την κ. Γ.: «Πού είναι το κατάστημά σας;» Η κ. Γ. απάντησε: «Ξέρετε, ταπαιδιά ήθελαν να πετάξουνε στο φεγγάρι κι έτσι στήσαμε ένα...». Η επιθεωρήτρια της είπε: «Εν πάση περιπτώσει, κ. Γ., δε διαβάσατε τον Οδηγό Προγραμμάτων σας; Λέει καθαρά ότι το πρώτο μάθημα σ' αυτή τη σχολική περιφέρεια είναι το κατάστημα» .Μετά χαμογέλασε πλατιά, γιατί ήταν μια πολύ γλυκιά κυρία, και είπε: «Θα φροντίσετε να το φτιάξετε το κατάστημα, έτσι δεν είναι, καλή μου;».
 Έτσι λοιπόν η κ. Γ. είπε στα παιδιά: «Θέλετε να ξανάχετε την κ. Γ. του χρόνου;» «Ναι, ναι!» είπαν τα παιδιά. «Τότε πρέπει να φτιάξουμε ένα κατάστημα». Και ξέρετε τι θαύμα που ήταν τα παιδιά (πάντα είναι θαύμα, αν τους φέρεσαι σαν άνθρωπος).
Είπαν, «Εντάξει. Ας το φτιάξουμε όμως γρήγορα».
Κι έτσι έκαναν ένα μάθημα έξι εβδομάδων σε δυο μέρες.
 Έστησαν τις χαρτοκούτες κι έφτιαξαν πήλινες μπανάνες και μετά, υποκρισία στην υποκρισία, κάθε φορά που ερχόταν η επιθεωρήτρια πήγαιναν στο ταμείο κι έλεγαν: «Θέλετε ν' αγοράσετε μερικές πήλινες μπανάνες;»
Κι όταν εκείνη έφευγε ικανοποιημένη, ξαναγύριζαν στο ταξίδι τους για το φεγγάρι.
Δεν είναιδυνατό ν' αφήσουμε αυτά τα πράγματα να συνεχίζουν.
 Κάποιος δάσκαλος πρέπει να σηκωθεί πάνω και να πει: «Δεν πρόκειται να πάω τα παιδιά σ' άλλο ένα μαγαζί. Αν θέλεις να τα πας, πήγαινέ τα εσύ».


Απόσπασμα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια , Να Ζεις, Ν' Αγαπάς και Να Μαθαίνεις

Τα όνειρα και η πραγματικότητα (Λέο Μπουσκάλια)

«Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι' αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω.
Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω.
Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.
Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε».


«Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. [ ...;] Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. [ ...;] Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα.
Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ' αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή.
Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ.
Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι -όχι όπως είμαστε εμείς....
Λεο Μπουσκάλια.. 

Η αγάπη - Λεο Μπουσκάλια

"Η αγάπη είναι αγάπη μόνον όταν προσφέρεται χωρίς προσμονή ανταλλαγμάτων.
Λόγου χάρη, δε μπορείς να επιμένεις να σ'αγαπήσει κάποιος, να σου ανταποδώσει την αγάπη.
Ακόμη και να το σκεφτεί κανένας αυτό, είναι αστείο.
Ωστόσο υποσυνείδητα, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν. Αν αγαπάς αληθινά τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πιστεύεις, να έχεις εμπιστοσύνη και να ελπίζεις οτι η αγάπη θα σου επιστραφεί. Αλλά δεν υπάρχει καμία σιγουριά γι' αυτό, καμιά εγγύηση. Αν περιμένει κανένας ν'αγαπήσει μόνον όταν θα 'ναι σίγουρος οτι θα δεχτεί ίση αγάπη σαν αντάλλαγμα, θα περιμένει για πάντα.
 Στην πραγματικότητα, αν αγαπά χωρίς την παραμικρή προσδοκία πάλι στα σίγουρα θ'απογοητευτεί τελικά, γιατι δεν είναι καθόλου πιθανό οτι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να ικανοποιήσουν όλες τις ανάγκες του, έστω κι αν η αγάπη τους γι'αυτόν είναι μεγάλη.

Αγαπά κανένας επειδή το θέλει, επειδή αυτό του δίνει χαρά, επειδή ξέρει οτι η ωρίμανση και η ανακάλυψη του εαυτού του εξαρτάται από αυτό. Ξέρει οτι η μοναδική σιγουριά που έχει βρίσκεται μέσα στον εαυτό του. Αν εμπιστεύεται τον εαυτό του και πιστεύει σ'αυτον, θα εμπιστεύεται κα θα πιστεύει και στους άλλους. Θα είναι πρόθυμος ν'αποδεχτεί το καθετί που είναι ικανοί να του δώσουν, αλλά θα μπορεί και να είναι σίγουρος και να μην εξαρτιέται από τίποτα άλλο έξω από τον ίδιο τον εαυτό του."

Λεό Μπουσκάλια
-Η Αγάπη

Το αντίθετο της αγάπης είναι η απάθεια

"Έχω μια πολύ βαθιά εντύπωση πως το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, - είναι η απάθεια. Είναι το να μη δίνεις δεκάρα για τίποτα. Αν κάποιος με μισεί αυτό θα πει ότι πρέπει να "νιώθει" κάτι για μένα, αλλιώς δε θα μπορούσε να με μισήσει. Έτσι, υπάρχει κάποιος τρόπος να 'ρθω σε επαφή μαζί του.Αν δεν σας αρέσει το σκηνικό που ζείτε, αν είσαστε δυστυχισμένοι, αν είσαστε μοναχικοί, αν νιώθετε ότι τίποτα αξιόλογο δε σας συμβαίνει, αλλάξτε το σκηνικό σας. Φτιάξτε ένα καινούριο. Φροντίστε να έχετε γύρω σας άλλους ηθοποιούς. Γράψτε ένα καινούριο θεατρικό έργο. Κι αν δεν είναι καλό, παρατήστε το και γράψτε ένα άλλο. Υπάρχουν εκατομμύρια θεατρικά έργα, - τόσα, όσα και οι άνθρωποι. Ο Νίκος Καζαντζάκης έλεγε, "Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".

Η αγάπη, Λέο Μπουσκάλια (σελ.41)

Το σχολείο των Ζώων

“Διηγούμαι πάντα την ιστορία ενός σχολείου ζώων, μια συναρπαστική ιστορία που λένε οι παιδαγωγοί επί χρόνια. Πάντα γελάμε μ’ αυτή, αλλά ποτέ δεν κάνουμε τίποτε.

Ένας λαγός, ένα πουλί, ένα ψάρι, ένας σκίουρος, μια πάπια και διάφορα άλλα ζώα αποφάσισαν ν’ ανοίξουν ένα σχολείο. Κάθισαν όλοι κάτω να οργανώσουν το πρόγραμμα.

Ο λαγός επέμεινε ότι στο πρόγραμμα έπρεπε να συμπεριληφθεί το τρέξιμο.

Το πουλί επέμεινε για το πέταγμα.

Το ψάρι επέμεινε για το κολύμπι.

Ο σκίουρος επέμεινε για το κάθετο σκαρφάλωμα στα δέντρα.

Κι όλα τα άλλα ζώα ήθελαν να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα η ειδικότητά τους, κι έτσι έβαλαν τα πάντα και μετά έκαναν το ανεπανόρθωτο σφάλμα να επιμείνουν να παρακολουθήσουν όλα τα ζώα όλα τα μαθήματα.

Ο λαγός έτρεχε υπέροχα, κανείς δεν έτρεχε τόσο γρήγορα σαν το λαγό. Οι άλλοι όμως επέμειναν ότι ήταν απαραίτητο για τη διανοητική και συγκινησιακή πειθαρχία να μάθουν στο λαγό να πετάει. Επέμειναν λοιπόν να μάθει να πετάει και τον ανέβασαν σ’ ένα κλαδί και του είπαν: «Πέτα, λαγέ!» Το κακόμοιρο το ζωάκι πήδησε κι έσπασε το πόδι του και το κεφάλι του. Έπαθε ζημιά ο εγκέφαλός του και μετά ούτε να τρέξει καλά δεν μπορούσε. Έτσι αντί για Α στο τρέξιμο πήρε Γ. Πήρε κι ένα Δ στο πέταγμα για την καλή του προσπάθεια. Κι όλοι στην επιτροπή του προγράμματος ήταν ευχαριστημένοι.

Το ίδιο έγινε και με το πουλί — πέταγε σαν τον άνεμο εδώ κι εκεί, έκανε τούμπες και κόλπα κι έπαιρνε Α στο πέταγμα. Οι άλλοι όμως επέμειναν ότι έπρεπε να μάθει να σκάβει τρύπες σαν τυφλοπόντικας. Βέβαια το πουλί έσπασε τελικά τα φτερά του και το ράμφος του και πολλά άλλα και δεν μπορούσε πια ούτε να πετάει. Όλοι όμως ευχαριστήθηκαν που του έβαλαν ένα Γ στο πέταγμα, και ούτω καθεξής.

Και ξέρετε ποιος ήταν ο αριστούχος αυτού του σχολείου;

Ένα διανοητικά καθυστερημένο χέλι γιατί μπορούσε να κάνει τα πάντα σχεδόν αρκετά καλά. Η κουκουβάγια αποσύρθηκε και τώρα ψηφίζει «όχι» σε όλα τα ψηφίσματα που έχουν να κάνουν με τα κονδύλια της παιδείας.

Όλοι το ξέρουμε πολύ. καλά, πως ο τρόπος αυτός είναι λανθασμένος κι ωστόσο κανείς δεν κάνει ποτέ τίποτε. Μπορεί να είσαι μεγαλοφυΐα. Μπορεί να είσαι ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του κόσμου — δε θα καταφέρεις να μπεις στο Πανεπιστήμιο – αν δεν περάσεις την τριγωνομετρία. Που θα την κάνεις τι; Δεν μπορείς να πάρεις απολυτήριο από το Λύκειο αν δεν περάσεις σ’ αυτό και κείνο το μάθημα! Δεν μπορείς να βγεις από το Δημοτικό αν δεν κάνεις αυτό ή το άλλο! Δεν έχει καμιά σημασία ποιος είσαι. Ρίξτε μια ματιά στη λίστα των αποτυχημένων μαθητών: Γουίλιαμ Φώκνερ, Τζον Φ. Κέννεντυ, Τόμας Έντισον.. Δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα στο σχολείο. Ήταν κόλαση γι’ αυτούς. «Δε θέλω να μάθω κάθετο σκαρφάλωμα. Ποτέ δεν πρόκειται να σκαρφαλώσω κάθετα σ’ ένα δέντρο. Είμαι πουλί. Μπορώ να πετάξω στην κορφή του δέντρου χωρίς να χρειάζεται να σκαρφαλώσω». «Δεν έχει σημασία, είναι καλή πνευματική άσκηση».”

Λέο Μπουσκάλια ”Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις”

Μόρφωση θα ' πρεπε να είναι.....

"Μόρφωση θα ' πρεπε να είναι η διαδικασία του να βοηθάμε τον καθένα ν' ανακαλύψει τη μοναδικότητά του, να του διδάξουμε πώς ν' αναπτύσσει αυτή τη μοναδικότητα, κι ύστερα να του δείξουμε πώς να τη μοιραζόμαστε , επειδή αυτός είναι ο μόνος λόγος για να έχουμε κάτι. Φανταστείτε πώς θα ήταν αυτός ο κόσμος αν από παντού υπήρχαν άνθρωπο που θα σας έλεγαν, "Είναι ωραίο που είσαι μοναδικός.Είναι ωραίο που είσαι διαφορετικός. Δείξε μου τη διαφορετικότητά σου, έτσι που ίσως να μπορέσω κι εγώ να μάθω κάτι απ' αυτήν". Αλλά εξακολουθούμε να βλέπουμε τη διαδικασία, πάλι και πάλι, σαν μια προσπάθεια να κάνουμε τον καθένα όμοιον μ' όποιον άλλο.
Λίγα χρόνια πριν, μαζί με μερικούς σπουδαστές μου καθηγητές στο Πανεπιστήμιο, ξαναπήγα στις αίθουσες διδασκαλίας κι έμεινα κατάπληκτος ανακαλύπτοντας ότι γίνονταν τα ίδια πράγματα εκεί, όπως κι όταν πήγαινα κι εγώ σχολείο, - ένα "κάρο" χρόνια πριν δηλαδή. Παραδείγματος χάρη, ήταν έτοιμος να μπει στην αίθουσα ο δάσκαλος τεχνικών. Θυμόσαστε πώς περιμέναμε πάντα κι ήμασταν έτοιμοι να υποδεχτούμε τον καθηγητή των τεχνικών; Αφήναμε κάτω τα χαρτιά μας και βγάζαμε τα κραγιόνια μας και περιμέναμε, ώσπου τελικά έμπαινε μέσα αυτό το αλαφιασμένο άτομο.
Πραγματικά νιώθω θλίψη καθώς φαντάζομαι αυτό το πλάσμα, που συνήθως είναι γυναίκα. Μπαίνει βιαστικά στην αίθουσα, καθώς έρχεται από ένα άλλο μάθημα, κι έχει χρόνο μόνο για ένα χαιρετισμό με το κεφάλι.Ύστερα γυρίζει και λέει,  "Παιδιά, σήμερα θα σχεδιάσουμε ένα δέντρο". Στρέφεται κατόπιν προς το μαυροπίνακα και σχεδιάζει το δικό της δέντρο. Θυμόσαστε αυτά τα γελοία δεντράκια; Ποτέ στη ζωή μου δεν είδα δέντρο να μοιάζει μ' αυτά, αλλά εκείνη έφτιαχνε το δέντρο της σαν μια μεγάλη πράσινη μπάλα με μια μικρή καφετιά βάση, κι έλεγε, "Εντάξει, τώρα παιδιά, σχεδιάστε το". Κι όλοι στρώνονταν στη δουλειά και σχεδίαζαν.
Αν είχαμε την παραμικρή λογική, ακόμη και σ' αυτή τη νεαρή ηλικία, θα καταλαβαίναμε πως αυτό που πραγματικά ήθελε από μας ήταν να σχεδιάσουμε το δικό της δέντρο, επειδή όσο πιο πολύ όμοιο το σχεδίαζες τόσο καλύτερος θα ήταν ο βαθμός σου. Αν κιόλας το έφτιαχνες όπως ήθελε, τότε σου 'δινε μια καραμέλα κι έλεγε, "Ω, είναι υπέροχο". Αλλά να που υπάρχουν και πιτσιρικάδες που πραγματικά ξέρουν τι είναι ένα δέντρο, όπως αυτή η γυναικούλα δεν το 'χει δει ποτέ στη ζωή της. Έχουν σκαρφαλώσει σε δέντρα, έχουν ταρακουνήσει δέντρα, έχουν πέσει από δέντρα, έχουν ακούσει το αγεράκι να φυσά μέσα από τα φύλλα τους. Αυτοί οι πιτσιρικάδες ξέρουν πραγματικά πώς είναι ένα δέντρο και ξέρουν ότι το δέντρο δεν είναι καραμέλα! Κι έτσι παίρνουν τα κόκκινα, τα κίτρινα και τα πράσινα κραγιόνια τους  και σχεδιάζουν αυτό το όμορφο πράγμα και της το δίνουν. Κι αυτή το παίρνει και στριγκλίζει," Διεστραμμένα μυαλά".

Απόσπασμα από το βιβλίο: Η αγάπη, (Λέο Μπουσκάλια)

Μάθε να συγχωρείς....!!!!

Τις προάλλες παρακολουθούσα δύο παιδιά που τσακώνονταν.
Ως συνήθως, μάλωναν για κάτι ασήμαντο.

Ο διάλογος ήταν κάπως έτσι:
“Είσαι βλάκας!”
“Κι εσύ το ίδιο!”
“Όχι όσο εσύ!”
“Αλήθεια; Έτσι νομίζεις;”

Όταν τελείωσε αυτή η λογομαχία, χώρισαν, ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους.
Όταν επέστρεψα στο ίδιο σημείο, δέκα λεπτά αργότερα, τα παιδιά έπαιζαν πάλι μαζί, έχοντας ξεχάσει εντελώς το επεισόδιο.
Ούτε μούτρα, ούτε πληγωμένος εγωισμός, ούτε μομφές, ούτε σκάλισμα του παρελθόντος, ούτε αντεγκλήσεις.
Μετά από μια σύντομη και ειλικρινή ανταλλαγή αρνητικών συναισθημάτων και ένα ακόμη πιο σύντομο χρονικό διάστημα για να ξεθυμάνουν, τα παιδιά είχαν ξεχάσει τα πάντα.
Τα παιδιά είναι σαφέστατα πολύ πιο ανεξίκακα από τους μεγάλους.
Κάπου στο δρόμο προς την ενηλικίωση φαίνεται ότι γινόμαστε ειδικοί στο να κρατάμε κακία, να υπερπροστατεύουμε το ευάλωτο Εγώ μας και να μη συγχωρούμε.
Αποθηκεύουμε στη μνήμη μας λάθη και αδικίες και είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να τα χρησιμοποιήσουμε σαν πυρομαχικά.
Γινόμαστε επιδέξιοι αντιρρησίες, με ακλόνητη άποψη για το τι είναι σωστό.
Είμαστε αποφασισμένοι να κερδίσουμε την κάθε μάχη, κι όταν δεν την κερδίζουμε, αρχίζουμε αμέσως να σχεδιάζουμε την εκδίκησή μας.
Η συγχώρεση έρχεται μόνο όταν καταφέρνουμε να ταυτιστούμε με τους άλλους και να παραδεχτούμε ότι έχουμε κι εμείς αδυναμίες και την ίδια δυνατότητα να κάνουμε λάθη.
Όλοι κατηγορούν τη μνήμη τους, κανείς δεν κατηγορεί την κρίση του.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia:  "Γεννημένοι να αγαπάμε Στοχασμοί για την αγάπη"

Πηγή:http://otheosagapiesti.blogspot.gr

Άλλαξε το σκηνικό... στο χέρι σου είναι!!!

"Αν δε σ' αρέσει το σκηνικό μέσα στο οποίο ζεις, αν νιώθεις δυστυχία, μοναξιά,

αν δε συμβαίνει τίποτε στη ζωή σου,

άλλαξε το σκηνικό...

Ζωγράφισε ένα καινούργιο φόντο.

Μάζεψε γύρω σου καινούργιους ηθοποιούς.

Γράψε ένα καινούργιο έργο -

κι αν δεν είναι καλό, κατέβα από τη σκηνή

και γράψε άλλο.

Υπάρχουν εκατομμύρια έργα, όσα κι οι άνθρωποι...

Στο χερι σου ειναι..."


(Λεο Μπουσκάλια , από το βιβλίο του: "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις)