Η εξάπλωση των χριστιανικών κοινοτήτων

Διαδραστικός χάρτης της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, στον οποίο παρουσιάζεται η σταδιακή εξάπλωση του Χριστιανισμού μέχρι και τον 8ο μ.Χ. αιώνα. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τις περιοχές εξάπλωσης των χριστιανικών κοινοτήτων σε τρεις ξεχωριστές χρονικές περιόδους (1ος - 3ος μ.Χ. αιώνας, 4ος - 6ος μ.Χ. αιώνας, 7ος - 8ος μ.Χ. αιώνας) και να προβούν σε δημιουργικούς συσχετισμούς με την εκκλησιαστική ιστορία και τη δράση των ιεραποστόλων κάθε εποχής.

Στρίβειν δια του αρραβώνος; Η ιεραποστολή, τα Θρησκευτικά και το σύστημα

Στις μέρες μας (εδώ και 10-15 χρόνια) εκδηλώνεται στη χώρα μας μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για την Ιεραποστολή. Την αναζωπύρωση αυτή εντούτοις χρειάζεται να την ακτινογραφήσουμε, διότι σε αυτήν εγγράφονται τάσεις και αντιφάσεις που χρειάζεται να τις λογαριάσουμε.

Από τη μια είναι υπέροχο το ότι αυξήθηκαν στον θεολογικό χώρο πυρήνες και άνθρωποι οι οποίοι κοπιάζουν για το αντικείμενο της Ιεραποστολής, για την έρευνα και για την διδασκαλία του (κάμποσοι από τους ανθρώπους αυτούς βρίσκονται εδώ σήμερα, και αυτό είναι χαρά μεγάλη).

Από την άλλη όμως, στον ευρύτερο εκκλησιαστικό και κοινωνικό χώρο, υπάρχει μια αναζωπύρωση που χαρακτηρίζεται από υποχώρηση της στοχαστικής ματιάς. Ενισχύεται ο ελληνοκεντρισμός και ο πατερναλισμός, μέχρι και κάποιες «ιεραποστολικές» συμπεριφορές σε χώρες του Παγκόσμιου Νότου, συμπεριφορές οι οποίες στην πραγματικότητα εξευτελίζουν τους ιθαγενείς – όχι με κάποιον γκροτέσκο ρατσιστικό λόγο (τέτοιος λόγος δεν εμφανίζεται πλέον), αλλά μέσω κεφαλοκλειδωμάτων τα οποία γίνονται με αγκαλιές και ευεργεσίες. Αυτού του είδους η αναζωπύρωση τρέφεται από τα ξυλοκέρατα θριαμβολογικών αφηγήσεων, από έκσταση για εξάπλωση του βυζαντινισμού και συχνά… από καπατσοσύνη για χρηματικές ροές. Και πώς δένουν όλα αυτά; Με ομερτά απέναντι σε ανοιχτά θεολογικά ερωτήματα και σε χρόνια ζητήματα. Πώς λέμε, στρίβειν δια του αρραβώνος…;

Θα αναφέρω ενδεικτικά τέσσερα πεδία όπου χρειαζόμαστε μελέτες και κόπους. Τα πεδία αυτά αφορούν την συνάντησή μας με ολότελα άλλους πολιτισμούς, αλλά (τηρουμένων των αναλογιών) αφορούν και την συνάντηση του θεολόγου με τους εφήβους στην ελλαδική πραγματικότητα, όπου πλέον οι νεότερες γενιές βιώνουν εν πολλοίς διαφορετική πολιτισμική πραγματικότητα από προηγούμενες γενιές και από όσα έχουν αποκρυσταλλωθεί ως μορφές στην εκκλησιαστική γλώσσα και τις δομές. Χρειαζόμαστε λοιπόν μελέτες και κόπουςγια την λειτουργική ζωή των νεόφυτων, συνυφασμένη με τα πολιτισμικά και γεωγραφικά τους δεδομένα,
για το μπόλιασμα της εκκλησιαστικής τέχνης με την προίκα των άλλων πολιτισμών,
για την διατύπωση της παραδεδομένης πίστης (του δόγματος) και με τα εννοιολογικά εργαλεία άλλων πολιτισμών, οι οποίοι δεν σκέφτονται με οντολογικές έννοιες («ουσία», «υπόσταση», «πρόσωπο», όπως εμείς – και γενικά όπως η δυτική σκέψη και το Ισλάμ), αλλά σκέφτονται με εικόνες και παραστάσεις. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με τον πελώριο κινέζικο πολιτισμό.
για το τι κομίζει όχι μόνο ο ιεραπόστολος στον άλλον λαό, αλλά και αυτός ο άλλος λαός στην οικουμενική Εκκλησία. Πώς δηλαδή αυτός που δέχεται τον ευαγγελισμό δεν είναι άδειο δοχείο για γέμισμα, αλλά ήδη διαθέτει δικό του πλούτο, ο οποίος θα εμπλουτίσει και μας, αν υποψιαστούμε ότι οι ιθαγενείς δεν έχουν μόνο αυτιά, αλλά έχουν και στόμα… Εννοώ στόμα για να μιλάνε, κι όχι μονάχα για να πιπιλάνε φιλάνθρωπες καραμέλες.


Από την άλλη όμως, στον ευρύτερο εκκλησιαστικό και κοινωνικό χώρο, υπάρχει μια αναζωπύρωση που χαρακτηρίζεται από υποχώρηση της στοχαστικής ματιάς. Ενισχύεται ο ελληνοκεντρισμός και ο πατερναλισμός, μέχρι και κάποιες «ιεραποστολικές» συμπεριφορές σε χώρες του Παγκόσμιου Νότου, συμπεριφορές οι οποίες στην πραγματικότητα εξευτελίζουν τους ιθαγενείς – όχι με κάποιον γκροτέσκο ρατσιστικό λόγο (τέτοιος λόγος δεν εμφανίζεται πλέον), αλλά μέσω κεφαλοκλειδωμάτων τα οποία γίνονται με αγκαλιές και ευεργεσίες.

Γνωρίζω ότι το καθένα από αυτά απαιτεί ιδιαίτερη συζήτηση, και μακάρι να το μπορέσουμε. Σε κάθε περίπτωση, είναι αναγκαίο να τα έχουμε προ οφθαλμών – ώστε μη στρίβειν δια του αρραβώνος…

Σχηματικά μιλώντας, θα έλεγα ότι τρεις είναι οι θέσεις για το τι εστί και (συνακόλουθα) τι ρόλο έχει η ιεραποστολή. Και τις τρεις θέσεις τις συναντάμε αδιάκοπα, και στον θεολογικό χώρο, και στην ευρεία κοινωνία και, φυσικά, στον χώρο του σχολείου.

Άποψη πρώτη: Η ιεραποστολή είναι πράγμα κακό, διότι είτε με το στανιό είτε με χαϊδολόγημα αποτελεί πολιτισμικό ιμπεριαλισμό και αλλοιώνει την ταυτότητα του άλλου. Συνεπώς, η ιεραποστολή απορρίπτεται συλλήβδην. Η άποψη αυτή υπάρχει σε μη-χριστιανικούς κύκλους, όμως υπάρχει και παραϋπάρχει και σε χριστιανικούς. Καλώς δονείται από αγανάκτηση κατά της αποικιοκρατίας, ωστόσο μένει απελπιστικά ακατέργαστη, και ως εκ τούτου είναι σαρωτική. Και σχετίζεται με το διαβόητο αίσθημα ενοχής (the guilt feeling) του δυτικού ανθρώπου για την αποικιοκρατική ιεραποστολή των νεώτερων χρόνων. Αυτό το αίσθημα ενοχής έχει οδηγήσει σε κάτι πολύ θετικό και σε κάτι πολύ αρνητικό:

Το θετικό είναι ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιτάχυνε στην δυτική χριστιανοσύνη την σπουδαία, αξιοθαύμαστη αυτοκριτική και τον ριζικό αναστοχασμό της ιεραποστολής, με την ανάπτυξη πάρα πολύ σημαντικής σκέψης – για την οποία βέβαια, στην πλειονότητά του, ο καθ’ ημάς εκκλησιαστικός και ακαδημαϊκός ναρκισσισμός έχει μαύρα μεσάνυχτα.

Το αρνητικό είναι ότι με την ουσιοκρατική απόρριψη κάθε έννοιας ιεραποστολής, κάποιοι χριστιανοί δημιουργούν την χίμαιρα ενός χριστιανισμού ο οποίος στην πραγματικότητα τίποτα δικό του δεν έχει να κομίσει, και δεν αντέχει το φορτίο της ίδιας του της πίστης.

Η άποψη που αφθονεί στον θεολογικό και εκκλησιαστικό χώρο λέει ότι η Εκκλησία έχει ιεραποστολή, η οποία ιεραποστολή είναι γέννημα, προϊόν του εαυτού της Εκκλησίας. Δηλαδή (στην οπτική αυτή) πρώτα υπάρχει ο εαυτός της Εκκλησίας, και κατόπιν αυτός παράγει διάφορα, ανάμεσα στα οποία και την Ιεραποστολή. Αυτή η (θετική, ας πούμε) προσέγγιση έχει, κατά τη γνώμη μου, το εξής πρόβλημα: Δεν θεωρεί την ιεραποστολή δομικό, συστατικό στοιχείο του εκκλησιαστικού εαυτού, αλλά κάτι παρεπόμενο του εκκλησιαστικού εαυτού. Όμως κάτι παρεπόμενο, καλό είναι αν υπάρχει, αλλά δεν έσταξε και η ουρά του γαϊδάρου αν δεν υπάρχει.

Άποψη τρίτη, την οποία και συμμερίζομαι: Η Εκκλησία όχι μόνο «έχει», αλλά, πολύ περισσότερο, «είναι» ιεραποστολή. Ο ίδιος της ο εαυτός είναι γεγονός ιεραποστολής, απλούστατα διότι η Εκκλησία δεν είναι το τέρμα, δεν είναι η Βασιλεία. Είναι η πρόγευση, ο διάκονος, το «σημείον» της Βασιλείας. Εκ φύσεως απευθύνεται παντού, χωρίς χρονικούς και γεωγραφικούς περιορισμούς. Ακόμα και η θεία Ευχαριστία, όπου χτυπά η καρδιά της Εκκλησίας, δεν είναι μόνο πηγή ιεραποστολής. Η ίδια η Ευχαριστία πηγάζει από ιεραποστολικό γεγονός, δηλαδή από την πρωτοβουλία του Θεού και την ανταπόκριση του ανθρώπου, δηλαδή από την μεταξύ τους σύναψη Διαθήκης. Και γι’ αυτό στη θεία Λειτουργία η ομολογία της πίστης προηγείται της τέλεσης της Ευχαριστίας.

Όντας λοιπόν δομικό στοιχείο του εκκλησιαστικού εαυτού, τι είναι η ιεραποστολή;

Είναι η κίνηση για συνάντηση του Ευαγγελίου με τον άλλον, με κάθε τρόπο (και με λόγο και με πράξη, ακόμα και με σιωπή), παντού και πάντα. Είναι η μαρτυρία η οποία συνιστά διάσχιση συνόρων (συνόρων υπό οιαδήποτε έννοια). Οτιδήποτε στην εκκλησιαστική ζωή δεν είναι διάσχιση συνόρων, δεν είναι ιεραποστολή. Προς τούτο δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε απλώς τους δογματικούς ορισμούς της Εκκλησίας ή να τελούμε απλώς τα της θείας λατρείας. Χρειαζόμαστε τον ιεραποστολικό στοχασμό, δηλαδή χρειαζόμαστε εκείνη την θεολογική δουλειά, η οποία αφορά ειδικά την έξοδο της Εκκλησίας και συγκεκριμένα τη συνάντηση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της κάθε ανθρώπινης συνάφειας. Χωρίς την ιδιαίτερη, ιεραποστολική θεολόγηση, θα έχουμε την αυτοαναίρεση μιας Εκκλησίας η οποία θα μιλά με δογματική ακρίβεια για την Πεντηκοστή, και θα τελεί με ακρίβεια την συγκλονιστική Ακολουθία της Πεντηκοστής, αλλά δεν θα είναι γεγονός Πεντηκοστής. Θα είναι μια Εκκλησία που την Μεγάλη Είσοδο την έχει μόνο ως τελετουργία, και δεν την πράττει – δεν την ζει στη ζωή. Θυμίζω ότι Μεγάλη Είσοδος είναι η πράξη της εισόδευσης του κόσμου στην Εκκλησία, πράξη που εμπεριέχει την έξοδο στα χωράφια του κόσμου, την πρόσληψή του και κατόπιν την εισόδευσή του στην Λειτουργία. ως άρτου και οίνου, για να διαχυθεί κατόπιν στον κόσμο ως νέα πρόταση ζωής.


Άποψη τρίτη, την οποία και συμμερίζομαι: Η Εκκλησία όχι μόνο «έχει», αλλά, πολύ περισσότερο, «είναι» ιεραποστολή. Ο ίδιος της ο εαυτός είναι γεγονός ιεραποστολής, απλούστατα διότι η Εκκλησία δεν είναι το τέρμα, δεν είναι η Βασιλεία. Είναι η πρόγευση, ο διάκονος, το «σημείον» της Βασιλείας. Εκ φύσεως απευθύνεται παντού, χωρίς χρονικούς και γεωγραφικούς περιορισμούς. Ακόμα και η θεία Ευχαριστία, όπου χτυπά η καρδιά της Εκκλησίας, δεν είναι μόνο πηγή ιεραποστολής.

Την αποστολή της η Εκκλησία την επιτελεί τόσο με ρηματική μαρτυρία, όσο και μεταφέροντας / διαχέοντας την αγάπη του Τριαδικού Θεού και έρχεται σε ρήξη με τις δυνάμεις της κοινωνικής αδικίας, της υποτέλειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι ρήξη χάριν των εικόνων του Χριστού, δηλαδή χάριν όλων απολύτως των ανθρώπων, και όχι συντεχνιακή δράση μόνο για τα μέλη της ή marketing για καμάκωμα νέων μελών. Η ρήξη με την κοινωνική αδικία είναι «σημείον» της Βασιλείας: φέρνει το φως των εσχάτων στο σήμερα και μαρτυρά τι λογής είναι η μέλλουσα Βασιλεία της αγάπης του Τριαδικού Θεού.

Είπα ότι ιεραποστολή είναι η διάσχιση συνόρων. Αυτό σημαίνει, το Ευαγγέλιο να συναντά τον άνθρωπο μέσα στη συγκεκριμένη χρονική, πολιτισμική, κοινωνική και τοπική συνάφειά του. Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου συνάφειες. Όχι μόνο πολιτισμούς υπό την γενική και αφηρημένη εννόησή τους (πχ γαλλικός πολιτισμός, νιγηριανός πολιτισμός, κορεάτικος πολιτισμός), σαν οι πολιτισμοί να είναι στατικές ουσίες. Κάθε πολιτισμός αναπλάθεται μέσα στον χρόνο, ζει διαδικασίες ανταλλαγών με άλλους πολιτισμούς και κανένας δεν είναι συμπαγής. Όλοι συντίθενται από υπο-πολιτισμούς, από ελίτ και από ευάλωτους, από δυνάμεις της ζωής και από δυνάμεις του θανάτου και του άδικου. Επιπλέον ζούμε την εμφάνιση νέων, υβριδικών πολιτισμικών μορφών στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, δηλαδή και μέσα στον πολιτισμό της καθημερινότητάς μας – τον σύγχρονο δυτικό. Το ζητούμενο λοιπόν είναι, πώς τα ζωηφόρα δεδομένα κάθε συνάφειας θα γίνουν αποκαλυπτικό υλικό, δηλαδή νέα σάρκα του Χριστού.

Και προσοχή: Ιεραποστολή δεν είναι «η κήρυξη του ευαγγελίου του Χριστού» – τελεία. Είναι η κήρυξη του ευαγγελίου του Χριστού με τον τρόπο του Χριστού. Δηλαδή με την κένωση. Κήρυξη του ευαγγελίου χωρίς τον τρόπο του Χριστού γίνεται κήρυγμα αντί-χριστου. Αν μία Καινή Διαθήκη την χειριστούμε όπως ένα τούβλο, τότε ανοίγουμε κεφάλια.

Με αυτά φτάνουμε σε κάτι ιδιαίτερα κρίσιμο.

Η αποστολή της Εκκλησίας καλείται να είναι συνέργεια στην ιεραποστολή του όντως ιεραποστόλου, του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι και η ίδια η Εκκλησία καλείται να μαθητεύει (ενεστώτας διαρκείας) στον Χριστό. Ο ζωντανός Θεός εργάζεται ακατάπαυστα για τη σωτηρία του σύμπαντος, με τρόπους φανερούς και με τρόπους αθέατους και (πολύ βασικό) με τρόπους που εκπλήσσουν. Είναι παρών και δρα πάντα και παντού: και μέσα στην Εκκλησία του, και πέρα από τα κανονικά όρια της Εκκλησίας του. Τα κανονικά όρια της Εκκλησίας δεν είναι όρια του Θεού. Ο Θεός προσκαλεί και δέχεται στη Βασιλεία του (στην έσχατη προκοπή του σύμπαντος) όλους τους ανθρώπους, ακόμα και ανθρώπους που δεν θα γίνουν ποτέ –με τον τρόπο που εμείς γνωρίζουμε– μέλη της Εκκλησίας του (η περίπτωση των αβάπτιστων αγίων είναι ενδεικτική). Η Εκκλησία δηλαδή δεν εγκιβωτίζει τον Κύριό της, αλλά καλείται να είναι η διακόνισσά του και η δειγματική φανέρωση της Βασιλείας του.


Ο ζωντανός Θεός καλώντας τον άνθρωπο στην αγάπη Του, τον καλεί αποφασιστικά σε μεταστροφή. Ακόμα και στις μυστικές περιπτώσεις εκτός θεσμικής Εκκλησίας (όπως οι περιπτώσεις του σπερματικού Λόγου), το κλειδί είναι η ανταπόκριση, η μεταστροφή του ανθρώπου σε αυτό που σπέρνει ο Θεός. Η δυνατότητα μεταστροφής είναι κορυφαία δυνατότητα του ανθρώπου, δίχως την οποία ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος. Σημαίνει την δυνατότητα του κάθε ανθρώπου προσωπικά, να επιλέγει ο ίδιος τον προσανατολισμό του, να εγκολπώνεται το νόημα εκείνο που πείθει την ύπαρξή του, να απορρίπτει ό,τι δεν την πείθει, και εν τέλει να αλλάζει ο ίδιος και να αναπροσανατολίζει και τον πολιτισμό του.

Περνώ στο τελευταίο μέρος, για το πλαίσιο της διδακτικής πράξης στο εκπαιδευτικό σύστημα:

Μάθημα για την αποστολή της Εκκλησίας ή μαθήματα διαποτισμένα από την αποστολή της Εκκλησίας οφείλουν εξ αντικειμένου να παρουσιάσουν την πρόταση και πρόσκληση που κομίζει η χριστιανική πίστη. Αυτό μπορεί να ξενίζει ανθρώπους οι οποίοι ακούγοντας «πρόταση» και «πρόσκληση» καταλαβαίνουν προπαγάνδα και κατηχητικό στρατωνισμό. Χρειάζεται λοιπόν και μια έξτρα δουλειά για την νομιμοποιητική βάση αυτών των μαθημάτων σε ένα σχολείο για όλους (το οποίο σχολείο για όλους συνεχίζουμε και υπερασπιζόμαστε, ακόμα κι αν τα πράγματα δεν πάνε προς αυτή την κατεύθυνση).

Πρώτα απ’ όλα, χριστιανοί και μη-χριστιανοί να είμαστε ξεκάθαροι: Δεν υπάρχει κανένας ισχυρισμός ερμηνείας και νοηματοδότησης του ανθρωπίνου βίου (δηλαδή καμία ηθική, καμία πολιτική, καμία θρησκεία, καμία φιλοσοφία) η οποία δεν εμπεριέχει πρόταση και πρόσκληση – ακόμα και υπαρξιακή δόνηση από αυτή την πρόσκληση και πρόταση. Και απλό ρεπορτάζ να κάνουμε για την Αντιγόνη, αυτά τα στοιχεία συνθέτουν την Αντιγόνη: πρόταση και πρόσκληση και δόνηση. Ακόμα και το ουδετερόθρησκο κράτος, επιλογή αποτελεί: εμπεριέχει πρόταση και πρόσκληση. Κατάφαση κάποιων αξόνων, άρνηση άλλων αξόνων.

Λέω λοιπόν το εξής: Η ιεραποστολή εδράζεται σε μια πανίσχυρη ανθρωπολογική σπουδαιότητα, την οποία πρέπει να κατανοήσουν όλοι. Όχι όλοι να αποδεχτούν ντε και καλά την άποψη του Χριστιανισμού, αλλά όλοι να κατανοήσουν την πανανθρώπινη ανθρωπολογική βάση της: Η ιεραποστολή συνδέεται άρρηκτα με την έννοια της μεταστροφής. Ο ζωντανός Θεός καλώντας τον άνθρωπο στην αγάπη Του, τον καλεί αποφασιστικά σε μεταστροφή. Ακόμα και στις μυστικές περιπτώσεις εκτός θεσμικής Εκκλησίας (όπως οι περιπτώσεις του σπερματικού Λόγου), το κλειδί είναι η ανταπόκριση, η μεταστροφή του ανθρώπου σε αυτό που σπέρνει ο Θεός. Η δυνατότητα μεταστροφής είναι κορυφαία δυνατότητα του ανθρώπου, δίχως την οποία ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος. Σημαίνει την δυνατότητα του κάθε ανθρώπου προσωπικά, να επιλέγει ο ίδιος τον προσανατολισμό του, να εγκολπώνεται το νόημα εκείνο που πείθει την ύπαρξή του, να απορρίπτει ό,τι δεν την πείθει, και εν τέλει να αλλάζει ο ίδιος και να αναπροσανατολίζει και τον πολιτισμό του. Με άλλα λόγια η ιεραποστολή υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε αντικείμενα καθηλωμένα εκεί όπου η τυχαιότητα μας έριξε, αλλά είμαστε, όπως λέει ο Τέρυ Ήγκλετον, «πηλός στα ίδια μας τα χέρια».

Οπότε, αν όντως κατανοούμε τον ιεραποστολικό εαυτό του Χριστιανισμού, ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουμε τραγικά δημοφιλείς διατυπώσεις όπως «Η Ορθόδοξη πίστη βρίσκεται στο DNA του λαού μας… Η απόδοση της θρησκευτικής ταυτότητας στο DNA (του όποιου λαού), άρα η θεώρηση της θρησκευτικής ταυτότητας ως στοιχείου ανεπίλεκτου, όπως τα βιολογικά μας δεδομένα, αποτελούν ριζική άρνηση του χριστιανικού Ευαγγελίου, το οποίο ζητά από κάθε άνθρωπο προσωπική, ελεύθερη και ολόκαρδη αποδοχή.

Εν τέλει, το κάλεσμα ο άνθρωπος να εγκολπώνεται ή να απορρίπτει υπεύθυνα, αφορά ακριβώς ό,τι μισούν όλα τα συστήματα χειραγώγησης του ανθρώπου, θρησκευτικά και πολιτικά: Αφορά την κριτική ματιά «εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου».

Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα της ομότιτλης εισήγησης του συγγραφέα (5-9-2025) στην 8η Πανελλήνια Συνάντηση του Πανελληνίου Θεολογικού Συλλόγου «Καιρός» με γενικό θέμα “H Ιεραποστολή της εκκλησίας και η αποστολή του σχολείου σε διάλογο. Μαρτυρία χτες και σήμερα”, 5-7 Σεπτεμβρίου 2025, Ελληνογαλλική σχολή Ουρσουλίνων, Νέο Ψυχικό, Αθήνα.

Πηγή

Η μαγεία και τα θρησκευτικά έθιμα της Αφρικής - Θεοφ. Επ. Τολιάρας και Ν. Μαδαγασκάρης κ. Πρόδρομος

Η Αφρική αποτελεί μια ήπειρο με πολιτισμό που ανάγεται στο απώτερο παρελθόν. Είναι ένας πολιτισμός που σε πολλά σημεία της ηπείρου έχει επιβιώσει μάλλον αναλλοίωτος μέχρι και τις μέρες μας. Μάλιστα με τις σύγχρονες επιστημονικές δράσεις έχουμε την δυνατότητα να τους μελετήσουμε στο ίδιο το περιβάλλον τους. Πώς σε ένα μέρος, στο οποίο πλέον συνυπάρχουν πολλά δόγματα, ο Χριστιανισμός μπορεί να αναπτυχθεί; Πώς συλλαμβάνονται οι χριστιανικές παραδόσεις και λατρευτικές τελετές από τους μέχρι πρότινος εκτός Χριστιανισμού Αφρικανούς; Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης απαντά αυτά τα θέματα στην Απαρχή. Με τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης κ. Πρόδρομο.

Ιεραποστολή και Διακονία: Η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας αγκαλιάζει τον κόσμο ολάκερο!

Πορευθείτε σε όλα τα έθνη

Κουίζ τριών ερωτήσεων (πολλαπλών επιλογών, αντιστοίχισης), με θέμα τη διάδοση της χριστιανικής πίστης μέσω της ιεραποστολής. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τη συνέχιση του έργου του Χριστού από τους Αποστόλους και τους ιεραποστόλους.

Η δραστηριότητα μπορεί να αξιοποιηθεί ως άσκηση αξιολόγησης ή επανάληψης.

3.3. Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Ιεραποστολή: η ταυτότητα της Εκκλησίας

Πηγή

Η ιεραποστολή υπήρξε χαρακτηριστικό ταυτότητας για την Εκκλησία, ήδη από τους πρώτους χρόνους της ίδρυσής της, αφού ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός προέτρεψε τους μαθητές του να μεταφέρουν και να διδάξουν τα λόγια του σε όλη την οικουμένη. Οι Απόστολοι με αυταπάρνηση υπάκουσαν στην προτροπή του Λόγου και διέδωσαν το σωτηριολογικό μήνυμα του Ευαγγελίου σε όλο τον γνωστό (τότε) κόσμο. Το λειτούργημα της Ιεραποστολής εξακολουθεί να υφίσταται και πρέπει να υφίσταται και σήμερα, διαδίδοντας σε απόμερα μέρη του κόσμου την Αλήθεια.

Η εκκλησία, πάντα παρούσα, μεταδίδει απλόχερα τον πνευματικό Άρτο, αλλά ενίοτε και τον βιοτικό για την σωτηρία του ανθρώπου. Είναι αισιόδοξη, η καθοριστική αλλαγή του τρόπου ζωής της κοινωνίας και των διδασκαλιών που διακατέχουν τις χώρες των ιεραποστολών. Πολλές φορές άλλωστε χώρες που δεν γνώρισαν και δεν διδάχθηκαν τις Γραφές εξαρχής, αλλά κατόπιν ιεραποστολικής παρέμβασης, αποτελούν παράδειγμα για τις χριστιανικές κοινωνίες. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ιεραποστολή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εν Χριστώ Εκκλησίας και θα εξακολουθεί να αποτελεί κομβικό μέλημά της, για να «γεννήσει», κατά την παύλεια έκφραση, τέκνα της Βασιλείας του Θεού

Ιεραποστολή: η ταυτότητα της Εκκλησίας, με τον κ. Θανάση Παπαθανασίου, Αναπληρωτή Καθηγητή στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

 

 

Ορθόδοξη ιεραποστολή στην Ασία , Σχολεία της Ορθόδοξης Εξωτερικής Ιεραποστολής, Ορθόδοξη ιεραποστολή στην Αφρική

Συλλογή δώδεκα φωτογραφιών με θέμα τη δράση της ορθόδοξης ιεραποστολής σε χώρες της Ασίας. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να εξασκηθούν οι μαθητές στην παρατήρηση εποπτικού υλικού και να προβούν σε δημιουργικούς συσχετισμούς και συγκρίσεις. Απώτερος στόχος είναι να αντιληφθούν οι μαθητές τη διαχρονική διάσταση του ιεραποστολικού έργου της Εκκλησίας στα κράτη της Άπω Ανατολής. Οι φωτογραφίες της συλλογής συμβάλλουν, επίσης, στην οπτικοποίηση εννοιών και συνδέονται με την καθημερινή πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου. Πιο συγκεκριμένα, στη συλλογή περιλαμβάνονται φωτογραφίες από τις δραστηριότητες της ορθόδοξης ιεραποστολής στην Κορέα, την Ινδονησία και την Ινδία. Να σημειωθεί, επίσης, ότι για κάθε φωτογραφία δίνεται σχετικός υπερσύνδεσμος.

Συλλογή δεκατεσσάρων φωτογραφιών με θέμα τα σχολεία που έχουν ιδρυθεί από την Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Νότιας Ασίας. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι η εξάσκηση των μαθητών στην παρατήρηση εποπτικού υλικού, η εξοικείωσή τους με το έργο της Αδελφότητας της Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής και η σύγκριση των σχολείων αυτών με τα σχολεία που λειτουργούν στον υπόλοιπο κόσμο. Απώτερος στόχος είναι να αντιληφθούν οι μαθητές τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η σύγχρονη ιεραποστολή για την ίδρυση και λειτουργία σχολείων σε φτωχές αφρικανικές και ασιατικές χώρες. Οι εικόνες της συλλογής, επίσης, συμβάλλουν στην οπτικοποίηση των εννοιών και συνδέονται με την καθημερινή πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τις φωτογραφίες προβάλλονται οι δράσεις της Αδελφότητας της Ορθοδόξου Εξωτερικής Αποστολής σε χώρες της Αφρικής, στην Ινδία, καθώς και σε νησιωτικά κράτη όπως η Μαδαγασκάρη και η Ινδονησία. Να σημειωθεί, ακόμη, ότι για κάθε φωτογραφία δίνονται σύντομες πληροφορίες, καθώς και ο σχετικός σύνδεσμος με την ιστοσελίδα της Αδελφότητας, όπου περιγράφεται εκτενέστερα το ιεραποστολικό έργο σε κάθε χώρα.

Συλλογή δεκατριών φωτογραφιών με θέμα τη δράση της ορθόδοξης ιεραποστολής σε χώρες της Αφρικής. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να εξασκηθούν οι μαθητές στην παρατήρηση εποπτικού υλικού και να προβούν σε δημιουργικούς συσχετισμούς και συγκρίσεις. Απώτερος στόχος είναι να αντιληφθούν οι μαθητές τη διαχρονική διάσταση του ιεραποστολικού έργου της Εκκλησίας στα κράτη της Αφρικής. Οι φωτογραφίες της συλλογής συμβάλλουν, επίσης, στην οπτικοποίηση εννοιών και συνδέονται με την καθημερινή πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου. Πιο συγκεκριμένα, στη συλλογή περιλαμβάνονται φωτογραφίες από τις δραστηριότητες της ορθόδοξης ιεραποστολής στη Νιγηρία, το Μαλάουι, τη Σιέρρα Λεόνε, την Τανζανία, το Καμερούν, τη Μαδαγασκάρη και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Να σημειωθεί, επίσης, ότι για κάθε φωτογραφία δίνεται σχετικός υπερσύνδεσμος.

«Σύχρονοι απόστολοι…»

Πηγή

Με τον Σεβ. Μητροπολίτη Σιγκαπούρης, Υπέρτιμος και Έξαρχος Νοτίου Ασίας κ. Κωνσταντίνο

Η ιεραποστολή σε μια ξένη χώρα φέρει σημαντικές προκλήσεις και δυσκολίες, κυρίως λόγω της ανάγκης προσαρμογής στις τοπικές παραδόσεις και συνήθειες. Στην καρδιά της ιεραποστολικής αποστολής βρίσκεται η αληθινή έννοια της θυσίας και της αφοσίωσης στο έργο του Θεού. Όταν κάποιος επιδιώκει να γίνει φίλος και να βοηθήσει πνευματικά τους άλλους, πέρα από τις πολιτισμικές και προσωπικές δυσκολίες, αναδεικνύεται η ουσία της ιεραποστολής.

Σε αυτές τις συνθήκες, η βαθιά παρουσία του Θεού στις δύσκολες στιγμές είναι αδιαμφισβήτητη. Η πίστη και η αφοσίωση στο Χριστιανικό παράδειγμα είναι το φως που καθοδηγεί κάθε ιεραπόστολο στην καθημερινή του ζωή και αποστολή.

 

 

Βαπτίσεις ενήλικων Ορθοδόξων (συλλογή φωτογραφιών)

Συλλογή έντεκα φωτογραφιών με θέμα τις βαπτίσεις ενηλίκων τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες του κόσμου. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι αφενός να εξασκηθούν οι μαθητές στην παρατήρηση εποπτικού υλικού και αφετέρου να προβούν σε δημιουργικές συγκρίσεις, σχετικά με την τέλεση του μυστηρίου του βαπτίσματος σε ενηλίκους. Απώτερος στόχος είναι να κατανοήσουν οι μαθητές τη διαχρονικότητα του βαπτίσματος, αλλά και να διαπιστώσουν ότι το μυστήριο μπορεί να τελεστεί σε οποιαδήποτε ηλικία και οπουδήποτε υπάρχει νερό. Ακόμη, οι φωτογραφίες συμβάλλουν στην οπτικοποίηση εννοιών και συνδέονται με την καθημερινή πραγματικότητα των μαθητών. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τη συλλογή προβάλλονται φωτογραφίες από τη βάπτιση ενηλίκων σε χώρες της Ασίας, της Ωκεανίας και της Αφρικής (Ινδονησία, νησιά Φίτζι, Σιέρρα Λεόνε, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Τανζανία, Ακτή Ελεφαντοστού), χάρη στη δράση της Ορθόδοξης Ιεραποστολής. Στη συλλογή περιλαμβάνονται, επίσης, φωτογραφίες από τη βάπτιση ενηλίκων στο βαπτιστήριο της Λυδίας, κοντά στους Φιλίππους, καθώς και στον Ψαθόπυργο Αχαΐας, χάρη στο έργο της Εκκλησίας της Ελλάδας. Να σημειωθεί, επίσης, ότι για κάθε εικόνα δίνονται σύντομες πληροφορίες με μορφή επεξήγησης, καθώς και σχετικός υπερσύνδεσμος.

Οι ιεραποστολές της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Δραστηριότητα εξερεύνησης χάρτη, με θέμα τις ιεραποστολές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν καλύτερα οι μαθητές το ιεραποστολικό έργο που τελεί σε διάφορες χώρες του κόσμου η Αδελφότητα της Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Απώτερος στόχος είναι να προβούν οι μαθητές σε δημιουργικές συγκρίσεις αναφορικά με το συνολικό έργο της Αδελφότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Εξερευνώντας τον διαδραστικό χάρτη, δίνεται η δυνατότητα στους μαθητές να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους αναφορικά με το έργο που προσφέρει σε κάθε χώρα η Αδελφότητα και να δουν χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Ορθόδοξη ιεραποστολή στην Αφρική (συλλογή φωτογραφιών)

Συλλογή δεκατριών φωτογραφιών με θέμα τη δράση της ορθόδοξης ιεραποστολής σε χώρες της Αφρικής. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να εξασκηθούν οι μαθητές στην παρατήρηση εποπτικού υλικού και να προβούν σε δημιουργικούς συσχετισμούς και συγκρίσεις. Απώτερος στόχος είναι να αντιληφθούν οι μαθητές τη διαχρονική διάσταση του ιεραποστολικού έργου της Εκκλησίας στα κράτη της Αφρικής. Οι φωτογραφίες της συλλογής συμβάλλουν, επίσης, στην οπτικοποίηση εννοιών και συνδέονται με την καθημερινή πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου. Πιο συγκεκριμένα, στη συλλογή περιλαμβάνονται φωτογραφίες από τις δραστηριότητες της ορθόδοξης ιεραποστολής στη Νιγηρία, το Μαλάουι, τη Σιέρρα Λεόνε, την Τανζανία, το Καμερούν, τη Μαδαγασκάρη και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Να σημειωθεί, επίσης, ότι για κάθε φωτογραφία δίνεται σχετικός υπερσύνδεσμος.

Γυναίκα και αμαυρωμένη ισότητα στην χριστιανική Κατάνγκα (Σοφία Χατζή)

 

1ο Σεμινάριο Ορθοδόξων γυναικών στην Ιερά Μητρόπολη Κατάνγκας. Αν η Παναγία περπατούσε σήμερα στην σκόνη της Αφρικής, θα ήταν σχεδόν αόρατη, ταπεινή, θα βρισκόταν εκεί που οι άνθρωποι δεν κοιτούν. Μαθήματα ανατροπής για γυναίκες, στο πρώτο σεμινάριο Ορθοδόξων γυναικών στη μητρόπολη Κατάνγκας στο Κονγκό. "Ο Θεός ειναι παρών σε κάθε στιγμή μας. Κι αυτό εδώ στο Κονγκό μας φανερώνεται έντονα. Μέσω του σεμιναρίου επιθυμούμε να διδάξουμε στις Ορθόδοξες γυναίκες ότι αυτές ειναι η καρδιά της κοινωνίας. Αν αυτές παραμένουν δυνατές, ο κόσμος θα δυναμώσει ", θα αναφέρει στην κάμερα της Σοφίας Χατζή, ο Επίσκοπος Κωνσταντιανής κ. Κοσμάς Θασίτης. Στην καρδιά της Αφρικής, εκεί όπου η σκόνη έχει χρώμα κόκκινο και οι άνθρωποι περπατούν με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να έχουν τίποτα στα χέρια — εκεί άγγιζει κανείς το βαθύτερο νόημα της Ιεραποστολής. Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο Κονγκό δεν είναι ένα "έργο", δεν είναι "βοήθεια" με ακτιβιστικό πρόσημο. Είναι μαρτυρία με ιδρώτα και προσευχή. Κι αν στα μάτια των πολλών, οι γυναίκες μοιάζουν αθέατες, εδώ καλούνται να γίνουν φορείς του θαύματος. Όχι επειδή φωνάζουν — αλλά επειδή αντέχουν. Όχι επειδή νικούν — αλλά επειδή μεταμορφώνονται. Η Ορθόδοξη Αφρικανή γυναίκα δεν κάνει θόρυβο· περπατά μέσα στη σιωπή της ιστορίας και τη χωρίζει στα δύο. Σ' αυτό το σεμινάριο Θα μιλήσουμε για εκείνες τις γυναίκες που, σαν την Παναγία, δεν έγραψαν βιβλία αλλά έγραψαν πάνω μας. 

 Βοηθήστε το έργο της Ιεράς Μητρόπολης Καταγκας, με μια ευχή, αλλά και έμπρακτα στο λογαριασμό: GR5401102070000020729608180 ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΑΤΑΝΓΚΑΣ ΕΘΝΙΚΉ ΤΡΑΠΕΖΑ

Πηγή

Hello Orthodox!

H ιστορία της Ορθόδοξης Ιεραποστολής του Ειρηνικού, περιγράφει τα θαυμαστά γεγονότα μετά την άφιξη του πρώην Μητροπολίτη Αμφιλοχίου Τσούκου στον Ειρηνικό, τις άοκνες προσπάθειές του και τα αξιοσημείωτα επιτεύγματά του να φέρει την Ορθοδοξία στα νησιά Φίτζι, Τόνγκα και Σαμόα. Η ταινία έγινε μετά την ανάληψη της Μητρόπολης από το νέο Μητροπολίτη Μύρων Κτιστάκη, ο οποίος συνεχίζει επάξια το έργο του Αμφιλόχιου Τσούκου. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στους δημιουργούς αυτής της ταινίας, Άγγελο Γιαννούτσο και Άνα Μάτση, που επέτρεψαν την προβολή της ταινίας για να συγκεντρωθούν χρήματα για την αποστολή. 

 

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στον κόσμο

Ένα αφιέρωμα της Καθημερινής από το 1994 (!!!) αλλά με αρκετά ενδιαφέροντα άρθρα, οπότε....δείτε το:

Ηλεκτρονικός χάρτης Ορθόδοξης Ιεραποστολής (Οικουμενικό Πατριαρχείο)

Ένας καταπληκτικός διαδραστικός χάρτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, για την Ορθόδοξη ιεραποστολή σήμερα ανά τον κόσμο με δυνατότητα

• να περιηγηθούμε στις μητροπόλεις και τα ιεραποστολικά κέντρα, μέσω του παγκόσμιου διαδραστικού χάρτη
• να πάρουμε πληροφορίες για την ορθόδοξη ιεραποστολή(ιεραπόστολοι - ιεραποστολικό έργο), συνδυασμένες με φωτογραφίες

Μετάβαση: http://www.ierapostoli.gr/map/index.html

Αναδημοσίευση:http://nzals.blogspot.gr/2013/11/blog-post_10.html

Οτι το υμών υστέρημα ούτοι ανεπλήρωσαν...

ΟΤΙ ΤΟ ΥΜΩΝ ΥΣΤΕΡΗΜΑ ΟΥΤΟΙ ΑΝΕΠΛΗΡΩΣΑΝ

           Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από εκείνους που θα μας βοηθήσουν σε ό,τι υστερούμε. Από εκείνους που θα συμπληρώσουν τα κενά μας. Που θα μοιραστούνε μαζί μας τη ζωή τους και θα προσφέρουν τόσο σε μας όσο και στη ζωή εν γένει ό,τι ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να καλύψει με πληρότητα. Το ίδιο με τις ανθρώπινες σχέσεις συμβαίνει και με την πνευματική και εκκλησιαστική ζωή. Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος από μόνος του να μπορεί να καλύψει τα πάντα. Αντίθετα, λιγότερο ή περισσότερο, όλοι υστερούμε. Όλοι έχουμε ανάγκη από εκείνον ή εκείνους που θα καλύψουν τις υστερήσεις μας και που θα μας συνδράμουν, ώστε και να μην είμαστε μόνοι μας, αλλά και να μην νιώθουμε το βάρος των αδυναμιών μας, των ασθενημάτων μας, να γίνεται ασήκωτο.

                Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας την Α’ προς Κορινθίους επιστολή, αναφέρεται στην παρουσία δίπλα του στην Έφεσο, από όπου συντάσσει την επιστολή, του Στεφανά, του Φορτουνάτου και του Αχαϊκού, οι οποίοι αναπλήρωσαν το υστέρημα της απουσίας των χριστιανών της Κορίνθου από τη ζωή του (Α’ Κορ. 16, 17). Με τρυφερά πατρικό τρόπο ο Απόστολος των Εθνών δείχνει την ανάγκη του καθενός ανθρώπου να μην είναι μόνος στο έργο που επιτελεί, να ανταλλάσσει απόψεις, να έχει συμπαραστάτες και φίλους και να μπορεί να μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες του. Θα λέγαμε ότι η αναφορά αυτή εμπεριέχει συναίσθημα και μάλιστα δυνατό και ανθρώπινο.

                 Την ίδια στιγμή, καθώς η Εκκλησία μας επισημαίνει ότι μετά την εορτή του Σταυρού ξεκινά και πάλι έντονη η ιεραποστολική και πνευματική προσπάθεια του καθενός χριστιανού, αλλά και συνόλου του σώματος του Χριστού, αξίζει να ανοιγόμαστε στους άλλους με τέτοιον τρόπο ώστε να μην είμαστε μόνοι μας, αλλά και ο καθένας να αισθάνεται αυτό το χρέος να συνδράμει τόσο με την φυσική του παρουσία, όσο και με το ενδιαφέρον, τον λόγο και τον πνευματικό προσανατολισμό στο έργο της σωτηρίας του κόσμου, αλλά και των οικείων, των κοντινών του ανθρώπων. Έχουμε χρέος να μην περιορίζουμε την πνευματική μας πορεία σε ένα ατομοκεντρικό πλαίσιο, αλλά να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να ανοιγόμαστε στους άλλους. Αυτή είναι άλλωστε και η ουσία της αποστολής της Εκκλησίας. Να ανοίγεται στον κόσμο και να θεραπεύει κάθε ανθρώπινη ανάγκη, στο μέτρο του εφικτού, χωρίς να αποκλείει κανέναν από την μετοχή στη χαρά του τρόπου ζωής που βιώνει και διακηρύττει. Γι’ αυτό και ο Παύλος θα διακηρύξει ότι «πάντα υμών εν αγάπη γινέσθω» (Α’ Κορ. 16, 13).

                Χρειαζόμαστε τους άλλους. Αυτός είναι ένας δρόμος τον οποίο ο πολιτισμός, αλλά και η ζωή, όπως και ο χαρακτήρας μας μάς κάνουν να τον λησμονούμε σήμερα. Η αίσθηση της προσωπικής αυτάρκειας ή του εγκλωβισμού στους στόχους μας ή η μέριμνα για την ατομική μας επιβίωση και χαρά αποτελούν μία από τις κορυφαίες εκφράσεις της αμαρτωλότητάς μας. Του εγωισμού μας. Της αίσθησης ότι μπορούμε μόνοι μας. Ότι δεν χρειαζόμαστε κανέναν που να μας πει τι χρειάζεται να κάνουμε, αλλά και ότι μπορούμε να χειριζόμαστε τους ανθρώπους προς προσωπική μας ικανοποίηση, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν τις ανάγκες και τις δυσκολίες τους ή τις αδυναμίες τους. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο κόσμος δεν μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό μας. Αντίθετα, χωρίς προοπτική μοιράσματος και υπέρβασης της αυτάρκειας, ακόμη κι αν τη βιώνουμε, χωρίς δηλαδή ταπείνωση, αγάπη, διάθεση προσφοράς, δεν μπορούμε να βιώσουμε το αληθινό μήνυμα του Ευαγγελίου και της ζωής της Εκκλησίας.

                 Ειδικότερα, ακόμη και στην πνευματική μας ζωή, δεν μπορεί να υπάρχει η αυτάρκεια.  Χρειαζόμαστε το πρόσωπο ή τα πρόσωπα εκείνα που θα μας βοηθήσουν να δούμε καλύτερα τις αμαρτίες και τις πτώσεις μας. Που θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε το θέλημα του Θεού. Που θα μας διδάξουν τι σημαίνει εμπιστοσύνη. Που θα μας καταδείξουν τι θέλει ο Χριστός από τη ζωή μας και πώς μπορούμε να Τον προσεγγίσουμε. Μπορεί αυτά τα πρόσωπα να μην είναι αντάξια των δικών μας χαρισμάτων ή δυνατοτήτων. Ἠ μπορεί αυτά τα πρόσωπα να ξεπερνούν τις δικές μας αντοχές. Να μας δείχνουν δρόμους και κορυφές που δεν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε την προκειμένη στιγμή να προσεγγίσουμε. Αν όμως υπάρχει η εμπιστοσύνη και η αγάπη, τότε θα μας δοθεί η ταπείνωση του να μοιραζόμαστε αληθινά τα λίγα ή τα πολλά που έχουμε. Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε πνευματικούς πατέρες, προς τους οποίους να στραφούμε για να αντλήσουμε ενθουσιασμό και δύναμη για την πνευματική μας πορεία. Αλλά και να μοιραστούμε ό,τι μας δυσκολεύει. Προϋπόθεση είναι να μην θριαμβεύει το εγωκεντρικό φρόνημα. Να έχουμε ταπείνωση. Και να κάνουμε ως προς τα πρόσωπα  τις επιλογές που μας ταιριάζουν. Όταν όμως αυτές οι επιλογές γίνουν, χρειάζεται να μένουμε πιστοί, για να μπορούμε να δεχόμαστε την κάλυψη των υστερημάτων μας, αλλά και να αντιπροσφέρουμε με ευγνωμοσύνη ό,τι μας δίνεται.

               Η εποχή μας μάς έχει προσανατολίσει στην αυτάρκεια. Ή στην υποχρέωση των άλλων να μας δίνουν. Η Εκκλησία, μέσα από τα λόγια του Παύλου, μας προτρέπει να κατανοήσουμε ότι ο ένας είναι απαραίτητος για τον άλλο. Ότι ο καθένας μας αναπληρώνει κάτι που ο άλλος δεν έχει. Δεν περισσεύει κανείς στην εκκλησιαστική, αλλά και στην κοινωνική ζωή. Αυτό όμως χρειάζεται να γίνει κατανοητό από όλους όσους ενδιαφέρονται πραγματικά να συμμετάσχουν στο σώμα του Χριστού. Και να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι και την καρδιά τους να το δείχνουν στην κοινή ζωή. Εγκλωβιστήκαμε σε έναν κόσμο αυτάρκειας και εγωκεντρισμού, όπου το να δείξουμε ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο μοιάζει ντροπιαστικό. Το να εξουσιάζουμε φαντάζει υγιές. Και καθώς βιώνουμε την κρίση σε όλο της το μέγεθος κατανοούμε ότι μόνο όλοι μαζί, με παραδοχή των αδυναμιών μας, με κατανόηση των συναισθημάτων και των αναγκών των άλλων, αλλά και εμπιστοσύνη σε αυτούς που μπορούν να είναι οι αληθινοί πατέρες και φίλοι μας υπάρχει διέξοδος.

                Ας είναι η νέα ιεραποστολική χρονιά αφορμή και ευκαιρία να αναδιοργανωθούμε στις ενορίες μας με περισσότερο άνοιγμα ο ένας στον άλλο και αναπλήρωση από τον καθένα του υστερήματος του άλλου, όχι μόνο του υλικού. Ας ξαναδούμε τις ανθρώπινες σχέσεις με περισσότερη εμπιστοσύνη, ταπείνωση και αγάπη. Και ας μην διστάζουμε τουλάχιστον εμείς οι χριστιανοί να πορευόμαστε με αλληλεγγύη μεταξύ μας, κατανοώντας ο ένας τα συναισθήματα του άλλου και βλέποντας πώς αυτά μπορούν να συμβάλουν στο να έρθουμε πιο κοντά στο Χριστό μας. Ζητώντας την συνδρομή των πνευματικών μας πατέρων. Αλλά και παρέχοντας ο καθένας ό,τι μπορεί από τα χαρίσματα και την πρόοδό του στους άλλους. Καιρός λοιπόν να ξαναβρούμε το αληθινό χριστιανικό ήθος σε κάθε πτυχή της ζωής μας.   

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_21.html

Ο ιεραπόστολος των ηθοποιών

Ο ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ - O_ierapostolos_twn_ithopoiwn by katixitis860

Διαδραστικός χάρτης : Ιεραποστολές

Παρουσίαση των ιεραποστολών της Εκκλησίας σε διάφορες χώρες του κόσμου

 Πηγή:http://photodentro.edu.gr/jspui/handle/8521/1423