Ο Θεολογικός λόγος στο διαδίκτυο ως εκπαιδευτική τεχνική διαχείρισης της οικονομικής και κοινωνικής "κρίσης"

Γ.Δ.Καπετανακης: εισήγηση στο συνέδριο ΜΦΘΣ στη Σάμο 2/7/2010

Η Πανδώρα ήταν η απάντηση των θεών του Ολύμπου στην αρπαγή της φλόγας από τον Προμηθέα. Λαμπρή, όπως η Αφροδίτη και μοιάζοντας με θυγατέρα της Νύχτας υποτάσσει τον Επιμηθέα, παρά την προειδοποίηση του αδελφού του. «Η Πανδώρα είναι μια φωτιά που ο Δίας την έβαλε στα σπίτια και καίει τους ανθρώπους, χωρίς να χρειάζεται να ανάψει καμιά φλόγα. Φωτιά κλέφτης που απαντά στη φωτιά που εκλάπη, η Πανδώρα φέρνει τη δυστυχία στους ανθρώπους. Η Πανδώρα θέλει να ευχαριστηθεί, να αισθανθεί πλήρης. Δεν ικανοποιείται με το λίγο που υπάρχει…» (Vernant, 2007:36)
Οι Έλληνες, εκτός του μισογυνισμού που εκφράζει ο μύθος, απαλλάσσονται ανέξοδα από τα αίσχη τους, μεταθέτοντας την αρχή του κακού στους θεούς τους αλλά και σε βάρος των γυναικών τους. «Η γυναίκα έχει δύο όψεις. Η Πανδώρα ενσαρκώνει τη γονιμότητα που παράγει και την απληστία που καταστρέφει. Είναι η κοιλιά που καταβροχθίζει ό,τι ο άνδρας συνέλεξε με κόπο και με τίμημα τον μόχθο του, την εργασία του, την κούρασή του , αλλά αυτή η κοιλιά είναι επίσης η μόνη που μπορεί να παραγάγει ό,τι επιμηκύνει τη ζωή του ανθρώπου, ένα παιδί». (Vernant, 2007:41)
Αυτή η πορεία μεταξύ γονιμότητας και απληστίας χαρακτηρίζει την πορεία του δυτικού πολιτισμού, με όποια οικονομική θεωρία και αν τον κοιτάξουμε. Ο Επιμηθέας πρώτα ενεργεί και μετά καταλαβαίνει. Παρόμοια κι οι σύγχρονοι άνθρωποι, όπως καταλήγει ο Adam Smith στο βιβλίο – σταθμό, Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων : « δεν ελπίζουμε σε άλλα οφέλη παρά να αναγνωριζόμαστε και να κερδίζουμε την προσοχή, τίποτε άλλο παρά να μας αντιμετωπίζουν με συμπάθεια και εύνοια. Πρόκειται για τη ματαιοδοξία μας, κι όχι τις ανέσεις ή την ευχαρίστησή μας.» (Cohen, 2010:185)
Την έννοια της συνεχούς πορείας του ανθρώπου μεταξύ γονιμότητας και απληστίας τη γνωρίζουν οι Ιουδαίοι με τον Αδάμ, την Εύα και τον απαγορευμένο καρπό ως απαρχή της ιδιοκτησίας. Τη συναντούμε επίσης και στη συμβίωση ως και στην έξοδο των Ιουδαίων από την Αίγυπτο (1650 – 1300 π.Χ). Η ευημερία της Αιγύπτου δίνει τη δυνατότητα και στο τελευταίο κοινωνικό σώμα, τους δούλους Εβραίους να απαιτούν μέσω του Μωυσή και του Ααρών την απελευθέρωσή τους. Η άρνηση του Φαραώ Μανέφθα του Β΄ επέφερε τα δεινά της οικονομίας και τη φθίνουσα πορεία του κοινωνικού ιστού στην Αίγυπτο ως τιμωρία του Θεού των Ισραηλιτών. Αλλά και στη συνέχεια της ιστορικής πορείας του «περιούσιου λαού» ο Θεός τιμωρεί πότε το λαό του και πότε τους αντιπάλους του.
Αξίζει να επισημάνουμε την περίπτωση του Ωσηέ, ως χαρακτηριστικό ατομικό παράδειγμα με κοινωνικές όμως προεκτάσεις: « Και θα καταπαύσω κάθε ευφροσύνη της, τις γιορτές της, τις νεομηνίες της, και τα Σάββατα της, και όλα τα πανηγύρια της. Και θα αφανίσω τις αμπέλους της, και τις συκιές της, για τις οποίες είπε: Αυτά είναι μισθώματά μου, που μου έδωσαν οι εραστές μου• Και θα τις κάνω δάσος, και τα θηρία τού χωραφιού θα τις κατατρώνε. Και θα στραφώ εναντίον της τις ημέρες των Βααλείμ, κατά τις οποίες θυμίαζε σ” αυτούς, και στολιζόταν με τα σκουλαρίκια της και τα περιδέραιά της, και πορευόταν πίσω από τους εραστές της, εμένα όμως με λησμόνησε, λέει ο Κύριος. Γι” αυτό, δες, εγώ θα την προσελκύσω και θα τη σύρω στην έρημο, και θα μιλήσω στην καρδιά της ειρηνικά.» (Ωσηέ 2:11-14)
Και στους δυο πυλώνες του χριστιανισμού, την Ελληνική σκέψη και την Ιουδαϊκή παράδοση, η οικονομική και κοινωνική κρίση είναι θεϊκή παρέμβαση. Τις δέκα πληγές του Φαραώ ακολουθεί ο δεκάλογος του Μωυσή και την ακμή των 12 φυλών η

Γυναίκα και Εκκλησία

κ. βαφειάδης

Η κοινότητα των δρώντων υποκειμένων που διαχειρίζεται την έννοια Χριστός αυτό-προσδιορίζεται ως χριστιανική. Η ομάδα δηλαδή των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ζωή τους βασισμένοι στην ερμηνεία της ζωής και του Λόγου του Ιησού προσπαθούν να σχηματοποιήσουν μια κοινή δράση επι τω αυτώ. Η νέα ταυτότητα που δημιουργούν βασίζεται στην ερμηνευτική τους προσέγγιση πάνω σε αυτά που θεωρούν σημαντικά, αξιομνημόνευτα και τελικά αληθινά. Όταν οι προσεγγίσεις διαφοροποιούνται έχουμε αποσχίσεις σε επιμέρους ομάδες που αυτό-προσδιορίζονται άλλοι ως Ορθόδοξοι, άλλοι σε Καθολικούς και Προτεστάντες κι άλλοι με πιο εξειδικευμένες ονομασίες, όλες διευκρινιστικές της νέας τους θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας.

Αξίζει νομίζω να δούμε πώς αυτές οι κοινωνικές κατασκευές , οι χριστιανικές κοινότητες, προσέγγισαν, ερμήνευσαν  και χρησιμοποίησαν  τη  θέση της γυναίκας στη νέα τους ταυτότητα.

Πώς από τη ρήση του Χριστού που μας άφησε ο Παύλος στην προς Γαλάτες επιστολή, κεφ.3,28-29 : «Δεν υπάρχει πια Iουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα, γιατί όλοι εσείς είστε ένας χάρη στον Iησού Xριστό. Kι αφού εσείς είστε του Xριστού, άρα είστε απόγονοι του Aβραάμ κι επομένως κληρονόμοι του, σύμφωνα με την υπόσχεση»  βρέθηκαν να κληρονομούν τη Βασιλεία του Θεού μόνο τα μισά μέλη της κοινότητας, δηλαδή οι άνδρες;

Πώς από την πρακτική του Ιησού που καταδείκνυε στον ανδροκρατούμενο κόσμο της εποχής του έναν άλλο δρόμο σχέσης των δυο φύλων,  μια σχέση συμπόρευσης κι όχι καταδυνάστευσης φτάσαμε στο σημερινό παραγκωνισμό της γυναίκας  από τη χριστιανική κοινότητα;

Ενώ ο Εμμανουήλ (:ο Θεός μαζί μας)  τίμησε τη γυναίκα, σε γυναίκα έδωσε το προνόμιο να μιλήσει στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ για τον ενσαρκωμένο Θεό οκτώ μέρες μετά την  γέννηση από την Μαρία (Λκ. 2,36-38), με γυναίκες συναναστράφηκε, με γυναίκες, Εβραίες, Σαμαρείτισες κι Εθνικές θεολόγησε, μια πράξη αδιανόητη και προσβλητική για τα ανδρώα δεδομένα εκείνης της εποχής. Τις υπερασπίστηκε και τις προστάτευσε από τον σωβινισμό και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των ανδρών. Δεν τις δέσμευσε στα  πολιτισμικά στερεότυπα της εποχής. Τις μακάρισε που κάθονταν και τον άκουαν αντί να τρέχουν και να περιορίζονται στην κουζίνα. Σ’ εκείνες έδωσε τη χάρη να γίνουν όχι μόνο οι πρώτοι άνθρωποι που τον είδαν αναστημένο αλλά και οι πρώτοι κήρυκες του αναστάσιμου μηνύματος.

Ενώ  αργότερα στην ίδρυση κι εξάπλωση της πρώτης Εκκλησίας θα έπαιζαν εξ ίσου πρωταγωνιστικό ρόλο με τους άνδρες και οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες βασίζονται στις γυναίκες όπως μας πληροφορεί για μια από αυτές  ο Απ. Παύλος (Ρωμ. 16, 1-2): «Σας συστήνω τώρα τη Φοίβη, την αδελφή μας, που είναι διακόνισσα της εκκλησίας στις Kεχρεές, ώστε να τη δεχτείτε στο όνομα του Kυρίου, όπως αξίζει στους αγίους, και να της συμπαρασταθείτε πραγματικά σε ό,τι σας χρειαστεί, γιατί κι αυτή έγινε το στήριγμα σε πολλούς και σε μένα τον ίδιο.» Ο Κλήμης Αλεξανδρείας αλλά και ο εθνικός Πλίνιος ο Νεώτερος χαίρονται και μιλούν τιμητικά για το ρόλο των γυναικών στις νέες αυτές κοινότητες και ο Ωριγένης ερμηνεύοντας το  Ρωμ. 16, 1-2, τονίζει ότι «apostolica auctoritate» υπήρχαν «feminae ministrae» «in ministerio ecclesiae»· τις κάνουν διακόνισσες όπως τις αναφέρει τον 3ο αιώνα η «Διδασκαλία των Αποστόλων» και τις συγκαταλέγουν στους τρείς βαθμούς της ειδικής ιεροσύνης: διάκονος, πρεσβύτερος, επίσκοπος.

Κι όμως ο θεσμοποιημένος από τον Μ. Κωνσταντίνο χριστιανισμός χρειάζεται την παρέμβαση των Πατέρων της Εκκλησίας για να αποκαταστήσει την εικόνα του Χριστού στο γυναικείο φύλο. Όταν κάποτε υπήρξε νόμος ο οποίος αδικούσε τις γυναίκες, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντέδρασε (ήταν τότε πατριάρχης Κων/πολης) και βγήκε και είπε: «γιατί αδικείται συνεχώς η γυναίκα και «πέφτει» στα μαλακά ο άντρας; Γιατί άνδρες είναι αυτοί που φτιάχνουν τους νόμους γι’ αυτό και είναι η νομοθεσία κατά των γυναικών!» Θέλει να αποδώσει ίσες ευθύνες για την παρακοή και πτώση του ανθρώπου και στα δυο φύλα. Θέλει να αποκαταστήσει την ισότητα των δυο εικόνων του  Θεού που κάποιοι χριστιανοί έχουν αντικαταστήσει με την ανδρική υπεροχή λόγο της χρονικής προτεραιότητας στη  δημιουργία. Θέλει να βγει η εκκλησιαστική πρωτοπορία από το σκοτάδι στο φως. Και μαζί να τραβήξει κι όλο το πλήρωμα της εκκλησίας, την κοινότητα που σιγά σιγά γίνεται καθεστώς μέσα στη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Και ο Μάξιμος ο ομολογητής κάνει λόγο για την αγαπητική διάθεση του Ιησού που επιδιώκει την ενότητα της κτιστής δημιουργίας και αποκαθιστά τη διάσπαση σε άρρεν και θήλυ ξεκινώντας τη δημόσια δράση του με το γάμο στην Κανά. Η ολότητα και η ενότητα του σύμπαντος και της ζωής που απορρέουν από το Θεό της αγάπης είναι δηλωτικά συστατικά του τύπου και τόπου Χριστού ως προαπαιτούμενα της ιεροσύνης του ενωμένου ανθρώπου και όχι του διαιρεμένου και άρα κατά την ερμηνευτική των κοινοτήτων, μόνο του άνδρα. Το φύλο κατά τους Πατέρες είναι εξωτερικό βιολογικό γνώρισμα, επιτέχνασμα, της άφυλης και μίας ανθρώπινης φύσης.

Κι όμως το 1988 στη Ρόδο, το Διορθόδοξο Συνέδριο που συγκλήθηκε εξ αφορμής της ιεροσύνης γυναικών στις Προτεσταντικές Εκκλησίες διακήρυξε πριν την έναρξη των εργασιών του, προκαταβάλλοντας τις προτάσεις των συνέδρων: «σκοπός μας δεν είναι να αναθεωρήσωμεν την Παράδοσιν και την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά τουναντίον να επιβεβαιώσωμεν το αδύνατον της χειροτονίας των γυναικών εις την ιεροσύνην…» Ακολούθησε έτσι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία την Καθολική που ήδη από το 1977 είχε απορρίψει το αίτημα χειροτονίας γυναικών με απόφαση της Επιτροπής Δόγματος και Πίστεως δημοσιεύοντας τη : «Declaration on the Question of the Admission of Women of  the ministerial Priesthood» με την υπογραφή του Πάπα Ιωάννη -  Παύλου Β΄. Μάλιστα, το 1994 κλείνει ο ίδιος Πάπας το θέμα της χειροτονίας των γυναικών ακόμα και ως θέμα διαλόγου με τους Παλαιοκαθολικούς που ήδη έχουν προχωρήσει σε χειροτονίες γυναικών και το 2002 με «monitum» της παραπάνω επιτροπής  και υπογραφή του Cardinal Josheph Ratzinger  προειδοποιούνται επτά γυναίκες, που έχουν χειροτονηθεί στην Αυστρία λόγω λειψανδρίας  διακόνισσες, με αφορισμό.

Σε αντίδραση αυτών των τακτικών έχει δημιουργηθεί από το 1977 ένα κίνημα στις ΗΠΑ το : Women’s Ordination  Conference στην  Washington, DC με έντονη δράση που προκάλεσε την Καθολική Εκκλησία και οδήγησε σε διάλογο τις δύο πλευρές.

Από το 1966 γίνεται διάλογος μεταξύ Αγγλικανικής και καθολικής Εκκλησίας με σκοπό την αλληλοκατανόηση. Ένας από τους σημαντικούς άξονες είναι και η χειροτονία των γυναικών. Το 1975 ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury Donald Cogan έστειλε επιστολή στον Πάπα Παύλο Στ΄ με την οποία τον πληροφορούσε ότι δεν έβρισκαν κωλύματα στη χειροτονία γυναικών σε όλους τους βαθμούς της ιεροσύνης. Η απάντηση του Πάπα έδειξε την εμμονή στις θέσεις της, ακόμα κα με αντίτιμο τη δυσχέρεια συνέχισης του διαλόγου.

Στις Προτεσταντικές Ομολογίες που δημιουργήθηκαν κυρίως στις ΗΠΑ, η αντίληψη της γενικής ιεροσύνης ως καθήκον κάθε μέλους της εκκλησιαστικής κοινότητας οδήγησε σε χειροτονίες γυναικών από το 1853 με την Antoinette Brown  στην Congregationalist Church και συμπεριλαμβάνει μέχρι σήμερα πολλές χειροτονίες αλλά και πολλαπλές αντιδράσεις επί του θέματος μέσα στα πλαίσια του σύγχρονου Προτεσταντισμού.

Εάν δεν θέλουμε να συνεχίζει να επιβεβαιώνεται η Simone De Beauvoir που στο Δεύτερο Φύλο λέει: «Η χριστιανική ιδεολογία συνέβαλε αρκετά στην καταπίεση της γυναίκας»  θα πρέπει να προχωρήσουμε σε νέες αναγνώσεις της βιβλικής και εκκλησιαστικής παράδοσης πιο κοντά στο πνεύμα γυναικών όπως η M. Daly που παρά την αντιφεμινιστική παράδοση της Εκκλησίας βρίσκει στο ευαγγέλιο μηνύματα ελπίδας και για τα δυο φύλα και της Peggy Ann Way που εστιάζει στον εσχατολογικό προορισμό της Εκκλησίας και όχι στον πεπερασμένο ανδροκρατούμενο χαρακτήρα της.

Εάν θέλουμε μια χριστιανική κοινότητα πραγματικά κοντά στον ιδρυτή της θα πρέπει να αναλογιστούμε τον Harvey Cox: «Η χριστιανοσύνη όχι μόνο δεν έχει ακόμα επωμιστεί το χρέος που της αναλογεί , να εξορκίσει το δαίμονα των σεξιστικών προκαταλήψεων, αλλά έχει παραμείνει πίσω σε σχέση με τον κόσμο». O πολιτισμικός εξορκισμός είναι η προϋπόθεση για έναν κοινοτικό Χριστιανισμό στην πρωτοπορία της κοινωνικής μεταλλαγής ως την καταλλαγή του άφυλου προσώπου.

Γ.Δ.Καπετανάκης

PhD ΕΚΠΑ

Θεολόγος

(Λέξεις 1212, χρόνος ανάγνωσης: 9 λεπτά)

Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση Εκπαιδευτικών

    XΡIΣTIANIKH EΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ          KΙΝΗΣΗ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Και φιλεύαν ο ένας τον άλλο τους ψωμί και αλάτι,

βγαλμένο από τις αλυκές που σχημάτιζε ο λαός με το δάκρυ του.

Και τα δισκοπότηρα που μεταλαβαίναν,

αντί κρασί είχαν μέσα τους το πόνο του Έθνους.

(Ν. Βρεττάκος)

   Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

«Η εκπαίδευση πρέπει να είναι χαρά και η διδασκαλία πανηγύρι» συμφωνούν τα παιδαγωγικά συγγράμματα. Όμως χρειάζεται μεγάλη ψυχική δύναμη για να στηθεί ένα τέτοιο πανηγύρι ειδικά σήμερα εξαιτίας του φόβου και της θλίψης που έχει καταλάβει την ελληνική κοινωνία, ως άμεση συνέπεια της κοινωνικοοικονομικής κρίσης.

 Η πατρίδα μας έγινε το θέατρο ενός ακήρυκτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου. Ολόκληρα κράτη καταστρέφονται, ο οικονομικός και κοινωνικός τους ιστός διαλύεται ενώ υπονομεύονται ή αναστέλλονται οι θεσμοί που συγκροτούν μια ελεύθερη πολιτεία όπως η δημοκρατία, η ισονομία, τα εργατικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα. 

   Στη χώρα μας κάθε μέρα οι ξένοι τοποτηρητές με τους ντόπιους συνεργάτες τους χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του Προκρούστη,   περικόπτουν κατακτήσεις των εργαζομένων   και αναγορεύουν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις   σε «σωτήρια» μέτρα. Με διαγγέλματα που σπέρνουν το φόβο, καλλιεργούν την απαισιοδοξία και θυματοποιούν ψυχικά και σωματικά το λαό μας.

   Όμως τα διαφαινόμενα σχέδια τους να καταστήσουν δούλους τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους, στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, θα πρέπει να απαντηθούν από το λαό μας.  Από την απελπισία και τη μαζική αυτοκτονία εμείς, οι πολίτες αυτού του τόπου, ας επιλέξουμε την ενεργό αντίσταση, την επ-Ανάσταση.  Ο Χριστός τούτες τις μέρες στο τόπο μας αδιάκοπα σταυρώνεται στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας.  Ας γνωρίζουν όμως οι «καλοί» μας εταίροι, ότι όσο και να μας προσφέρουν ασταμάτητα τη χολή της Μεγάλης Παρασκευής, ο Χριστός μας αδιάκοπα Ανασταίνεται! 

   Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

   Μέσα στη γενικότερη αυτή κατάσταση είναι πλέον φανερό ότι πλήττεται με σφοδρότητα και ο πολύπαθος χώρος της Παιδείας στη χώρα μας.  Οι χρόνιες στρεβλώσεις στα  εκπαιδευτικά μας πράγματα τώρα στην εποχή των μνημονίων αναδύονται με ιδιαίτερη ένταση και επιμονή.

   Η  δημόσια παιδεία μας λοιπόν έχει χάσει το μορφωτικό και διαμορφωτικό – παιδαγωγικό της χαρακτήρα και υπηρετεί τυφλά μια χρησιμοθηρική, γνωσιοθηρική λειτουργιστική λογική που υπακούει στο αίτημα σύνδεσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος με τις ανάγκες της παραγωγής και της αγοράς. Η ύστερη νεωτερικότητα ή πρώιμη μετανεωτερικότητα κατ΄ άλλους, απαιτεί το τέλος των «μεγάλων αφηγήσεων», των διαφωτιστικών οραμάτων, το «θάνατο» των κάθε λογής «ηρώων» και αντ’ αυτών προβάλλει και προωθεί ως πρότυπα αναλώσιμες «διασημότητες», ευτελείς και εφήμερες, ως προϊόντα μιας χρήσης. 

   Παιδεία είναι η συσσώρευση πνευματικών αγαθών προσανατολισμένων σ’ ένα σχέδιο ζωής για την ολόπλευρη καλλιέργεια του ανθρώπινου προσώπου και απαιτεί χρόνο και μόχθο, παιδαγωγού και παιδαγωγούμενου.  Σήμερα όμως αντί η μάθηση να είναι η αναζήτηση του νοήματος του κόσμου και της ζωής, ο μαθητής εκπαιδεύεται για να συμμετέχει απλά στα παιχνίδι του εφήμερου της ζωής, της καθημερινής πράξης, της καταναλωτικής χρησιμοθηρίας και σταδιακά μετατρέπεται σε εχθρό της σοφίας και του στοχασμού.  Η εκπαιδευτική διαδικασία παραδίδεται σταδιακά στην αλαζονική υπερτροφία της διδακτικής μέσω των φαντασμαγορικών Νέων Τεχνολογιών. Ως άμεση συνέπεια έρχεται η μετεξέλιξη του παιδαγωγού σε τεχνικό της διδακτικής πράξης, όπου το πάθος του, ο ιδρώτας του, ο πόνος για το μαθητή, το παιδαγωγικό του χάδι και η αμεσότητα της επικοινωνίας των προσώπων να θεωρούνται γραφικά ή ρομαντικά καθώς τα αντικαθιστούν άψυχες εικόνες που σαν άλλες σειρήνες σαγηνεύουν από την οθόνη του Η/Υ, των DVD και των mp 3&4. 

   Το πολυδιαφημισμένο Νέο Σχολείο με προσδιοριστικά τους όρους  «πρόοδος», «αξιολόγηση», «νέα δεδομένα», «εξορθολογισμός», «αναπόφευκτες αλλαγές», «συγχρονισμός με Ευρώπη και Αμερική», δεν φαίνεται να δείχνει ιδιαίτερη ανησυχία για τη διδασκαλία των ιδεολογιών, των θρησκειών, των επιστημονικών ρευμάτων, γιατί με περίτεχνο τρόπο αναγάγει μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα τη νεοφιλελεύθερη οικονομία ως την ύστατη θρησκευτικότητα του ανεπτυγμένου κόσμου όπως φαίνεται και από μια ανάγνωση της λεγόμενης Λευκής Βίβλου για την εκπαίδευση.  Τελικά η υιοθέτηση της ίδιας της ιδεολογίας που διέπει τις παγκοσμιοποιημένες αγορές, είναι η αρχή της πλήρους αποδόμησης του δημόσιου σχολείου.

   Κι ενώ αυτά συμβαίνουν δεν πρέπει να αγνοούμε ότι μερίδιο ευθύνης, έστω και σε ποσοστό ενός κλάσματος, αναλογεί σε όλους μας.

   Έχουμε σκεφτεί τι πραγματικά συμβαίνει στα σχολεία μας;

·        Συνάδελφοι απομακρύνονται από τη μαχόμενη εκπαίδευση αφού οι  επιμορφώσεις, τα μεταπτυχιακά και οι εξειδικεύσεις αποτελούν πρόκριμα για τη διεκδίκηση θέσεων έξω από την τάξη.

·        Εκπονούνται προγράμματα στην τάξη με στόχο την εξωτερική τους παρουσίαση, για το φαίνεσθαι,  χωρίς πιθανότατα να απηχούν τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών μας που είναι η συμμετοχή, η δημιουργία, η χαρά, η αυτενέργεια και η μάθηση με εναλλακτικό τρόπο.

·        Εκκολάπτονται σχέδια για την αξιολόγηση από το Υπουργείο Παιδείας, όπου ο διευθυντής, ο προϊστάμενος, ο σύμβουλος μετατρέπονται σε όργανα ενός συστήματος που λειτουργεί μάλλον με τους νόμους της αγοράς παρά με έγκυρες και κατοχυρωμένες παιδαγωγικές αρχές, με αποτέλεσμα να διακυβεύεται  η παιδαγωγική ελευθερία στο σχολείο και η εκπαιδευτική αυτενέργεια να αντικατασταθεί τελικά μόνο με τη διοικητική υποταγή σε καθορισμένα πλαίσια.

·        Στοχοποιούνται εκπαιδευτικοί από το Υπουργείο Παιδείας που αγωνίζονται μέσα και έξω από την τάξη και επιβραβεύονται εκπαιδευτικοί ανταγωνιστικοί, πειθήνιοι και διαχειρίσιμοι, χωρίς αίσθημα συλλογικότητας καθώς στοχεύουν συνήθως στην αναρρίχησή τους σε θώκους και έδρες.

·         Κυριαρχεί η νοοτροπία σε όλο και περισσότερους εκπαιδευτικούς της συλλήβδην καταδίκης του συνδικαλισμού που τελικά οδηγεί στην ήττα και την ιδιώτευση.

« Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από

παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι

πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.»

Οδ. Ελύτης  «Μικρά έψιλον» 

  

   Ας αναλογιστούμε πόσα μπορούμε να επιτύχουμε, ως εκπαιδευτική κοινότητα, αν απαξιώσουμε στην πράξη όλες αυτές τις στρεβλώσεις.

   Πρώτα-πρώτα αν σε πείσμα της κρίσης και του βάρους που αισθανόμαστε ασήκωτο ως εκπαιδευτικοί για τις επαναλαμβανόμενες αδικίες που βιώνουμε (μισθολογικά, φορολογικά, ασφαλιστικά κ. ά.), συνεχίσουμε να υπηρετούμε τις πολλαπλές ανάγκες των μαθητών μας κοιτώντας τους ίσια στα μάτια και με ψηλά το κεφάλι δίνοντάς τους έτσι έμπρακτα πρότυπο στάσης ζωής αγωνιστικότητας και αλληλεγγύης και όχι φοβίας και ανασφάλειας που οδηγεί στη «γοητεία» του νεοναζισμού, αυτή τη ντροπή για το λαό μας.  

   Αν διεκδικήσουμε αποζημίωση, ηθική και υλική, τέτοια που δεν θα χρειάζεται κάποιος να επιζητεί ανώτερες θέσεις αλλά να παραμείνει στην τάξη.

   Αν ο μαχόμενος εκπαιδευτικός της τάξης γίνει το Α και το Ω στην σχολική μας πραγματικότητα.

      Αν όλα τα σχολεία έχουν ουσιαστική γραμματειακή υποστήριξη για την απαλλαγή τους από τα δεσμά της γραφειοκρατίας.

      Αν όλα τα στελέχη της εκπαίδευσης έχουν δικαίωμα δύο θητειών το πολύ στις θέσεις ευθύνης και μετά, υποχρεωτικά, επιστρέφουν στην τάξη. Έτσι θα υπάρχει η δυνατότητα, με την εναλλαγή προσώπων, να δοκιμάζονται και άλλοι εξίσου ικανοί συνάδελφοι.

   Αν ο διευθυντής, στην εκλογή του οποίου να έχουν λόγο και οι συνάδελφοι του σχολείου, τεθεί επικεφαλής της σχολικής μονάδας με παιδαγωγικά καθήκοντα απαλλαγμένος δηλαδή από γραφειοκρατικές υποχρεώσεις.

    Αν τα μέλη κάθε Συλλόγου Διδασκόντων αντιληφθούν τη δυνατότητα που έχουν να διαδραματίσουν αληθινό ρόλο στη λειτουργία του σχολείου, σε σύνδεση και αλληλοϋποστήριξη με την τοπική κοινωνία αλλά όχι με διορισμό και μισθοδοσία του από αυτήν (τοπική αυτοδιοίκηση) που παραπέμπει στις παλαιότερες εποχές, όπου κυριαρχούσε η υποτέλεια και η συναλλαγή.

   Αν τα σχολεία  ή έστω ομάδες σχολείων έχουν την υποστήριξη σχολικών ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, για την αντιμετώπιση τόσο των προβληματικών περιπτώσεων που εμφανίζονται με αυξανόμενη συχνότητα όσο και γενικότερα τη  διευκόλυνση του εκπαιδευτικού έργου.

   Αν η Ειδική Αγωγή δεν «φυτοζωεί»,  παραπεταμένη για τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού.

   Εμείς στη Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση πιστεύουμε ότι υπάρχουν ιδέες και προτάσεις που οφείλουμε να τις θέσουμε στη συζήτηση για την αποτελμάτωση της κατάστασης στον εκπαιδευτικό αλλά και στον  κοινωνικό χώρο.

   Η συνεισφορά μας στην κατεύθυνση αυτή αντλεί από την ορθόδοξη χριστιανική αντίληψη και την εμπειρία της Εκκλησίας μας για την Παιδεία, την Οικονομία και ό,τι αφορά το ανθρώπινο πρόσωπο. Ό,τι αυτονομείται και δεν υπηρετεί τον άνθρωπο τελικά τον καταδυναστεύει και λειτουργεί εναντίον του. Έτσι η Οικονομία που είναι η διαχείριση με αυτάρκεια και δικαιοσύνη των πλουτοπαραγωγικών αγαθών μιας χώρας για όλους τους πολίτες της μετατρέπεται σε απρόσωπες αγορές του χρήματος που οδηγούν σε κρίση ολόκληρους λαούς για να ευδοκιμήσουν οι τράπεζες και το κεφαλαιοκρατικό Σύστημα. Η Παιδεία αντί να λειτουργεί ως δρόμος για σχέση, προσωπική άσκηση,  κοινός αγώνας και πάλη του ανθρώπου ενάντια σε κάθε αδικία και κακό από όπου κι αν προέρχεται προσωπικό ή κοινωνικό μετατρέπεται σε άχρωμο υπηρέτη του απρόσωπου συστήματος της καταναλωτικής κοινωνίας, του εύκολου πλουτισμού, της ισοπέδωσης των αξιών και της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης.

   Η διατήρηση της ιδιοπροσωπίας κάθε τοπικής κοινότητας αλλά και η δυνατότητα ένταξής της στο παγκόσμιο ιδεολογικό γίγνεσθαι είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η δημόσια παιδεία μας.

   Σε ό,τι αφορά τις εκλογές αιρετών για τη Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση πάγια θέση αποτελεί όχι μόνο η εναλλαγή θητείας αλλά και η ανανέωση με πρόσωπα που δεν έχουν θητεύσει ξανά σε όλες τις αιρετές θέσεις των κλάδων(ΠΥΣΠΕ, ΠΥΣΔΕ – ΑΠΥΣΠΕ, ΑΠΥΣΔΕ – ΚΥΣΠΕ, ΚΥΣΔΕ), καθώς και τις αντίστοιχες της Ειδικής Αγωγής (ΥΣΕΕΠ – ΠΥΣΕΕΠ), ώστε όσον είναι δυνατόν να αποφεύγονται οι προσωποληψίες και οι «πονηρές» διασυνδέσεις μεταξύ των αιρετών μας και των προϊσταμένων διοικητικών αρχών αλλά και να δοκιμάζονται νέοι συνάδελφοι που διεκδικούν με αίσθημα ευθύνης την διακονία των προβλημάτων του χώρου μας και των προσώπων που υπηρετούν σ’αυτόν.  

   Επειδή οι μέρες που έρχονται είναι ακόμα πιο «δύσκολες» για την πολύπαθη Παιδεία στον τόπο

 μας, ΚΑΛΟΥΜΕ τους εκπαιδευτικούς  όλης της χώρας να ενισχύσουν τους συνδυασμούς μας

 στις εκλογές για το ΚΥΣΠΕ και το ΚΥΣΔΕ, ώστε να κάνουμε εντονότερα διακριτή την παρουσία

 μας στο χώρο της εκπαίδευσης και να αρθρώσουμε το λόγο που απουσιάζει πολύ σήμερα από το

 χώρο του Σχολείου. Ενάντια  στην ιδιώτευση, τον τεχνοκρατισμό, την έλλειψη αξιών και την

 ισοπέδωση που προσπαθούν να κυριαρχήσουν στα σχολεία μας σήμερα, προτείνουμε το λόγο του

 προσωπικού και κοινωνικού ήθους, της αξιοπρέπειας και της συλλογικής ευθύνης στη διαχείριση

 της σχολικής μας κοινότητας.

                                                     

Υποψήφιοι αιρετοί εκπρόσωποι για το ΚΥΣΔΕ

1. Ανανιάδης Παναγιώτης
2. Αποστολίδης Πρόδρομος
3. Γιαννέλος Αθανάσιος
4. Δασκαλάκης Μάρκος
5. Καπετανάκης Γεώργιος
6. Κουσινίδης Χαρίλαος
7. Μελισσίδης Ιωάννης
8. Μηλίγγος Χρήστος
9. Μοράτος Ανδρέας
10. Μουστάκας Πέτρος
11. Παπαδόπουλος Γεώργιος
12. Χατζής Γεώργιος

Υποψήφιοι αιρετοί εκπρόσωποι για το ΚΥΣΠΕ

  

1. Διδασκάλου Κωνσταντίνος

2. Mπενάκα Σταυρούλα

3. Πάγκαλος Αθανάσιος

4. Παναγάκης Αντώνιος

5. Σερέτης Παναγιώτης                                                                                                                               6. Τασιόπουλος Γεώργιος 

7. Τσιτσιμπής Γεώργιος

 Επειδή ΔΕΝ πιστεύουμε :

•          Στα «αδιέξοδα» της οικονομικής κρίσης
•          Στις «προκάτ» λύσεις των συνδικαλιστικών εκπαιδευτικών οργανώσεων
•         Στην ιδιώτευση και στον ωχαδερφισμό μας

Ελπίζουμε :

•          Σε ένα σχολείο ανοιχτό στον παγκόσμιο κοινωνικό ιστό και ιδεολογικό γίγνεσθαι
•          Σε συμμετοχικές διαδικασίες για την επανάκτηση της χαμένης μας αξιοπρέπειας, της εκπαιδευτικής  μας ανάπτυξης και της κοινωνικής μας αυταξίας
•     Στην αυτο-πραγμάτωσή μας μέσα από τη δημόσια κριτική και την κοινή προσπάθεια

Ψηφίζουμε:

Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση Εκπαιδευτικών