Θεέ μου,Εσύ είσαι τόσο απλός,μα εμείς τόσο πολύπλοκοι

π. Ανδρέας Κονάνος

Θεέ μου,Εσύ είσαι τόσο απλός,μα εμείς τόσο πολύπλοκοι.

Εσύ ξεκουράζεις την ψυχή και ξεμπλοκάρεις τη σκέψη μας.

Εμείς,τα κάνουμε πάντα θάλασσα,εις εαυτούς και αλλήλους.
Εσύ έρχεσαι να μας βοηθήσεις φιλικά και ήρεμα

να προχωρήσουμε με μικρά βήματα,συμβατά με τις αντοχές
και τα κουράγια μας.

Εμείς,σπρώχνοντας αδιάκριτα- υποτίθεται να βοηθήσουμε τον άλλον-
τον ρίχνουμε τελικά στο γκρεμό.

Εσύ λες λίγα,και κάνεις πολλά μες στη σιωπή Σου.
Εμείς,λέμε πολλά,δήθεν δικά Σου,που όμως φέρνουν σύγχυση και μόνιμη Βαβέλ.

πηγη

 Αναδημοσίευση:http://proskynitis.blogspot.gr/2015/10/blog-post_68.html

Το βολικό ή το άγνωστο;

- Να κοινωνήσω;
– Αυτά τα λέγαμε όταν ήσουν παιδί, όταν ήσουν νέος.
Τώρα, θα το νιώθεις μέσα σου, και θα αποφασίζεις μόνος σου τη σχέση σου με το Χριστό.
Δεν μπορεί μέχρι να γεράσεις να ρωτάς εμένα για το πότε θα κοινωνήσεις.
- Δηλαδή, χωρίς εξομολόγηση;
– Μα σε ξέρω, και σου διαβάζω την ευχή τόσες φορές, δεν είναι ότι κοινωνάς ανεξομολόγητος. Με τη λογική αυτή, θα πρέπει να με βλέπεις λίγη ώρα πριν από κάθε θεία Μετάληψη. Διότι, πάντα κάνεις κάποια αμαρτία, κάποιο λάθος. Τι θα γίνει, το φαντάζεσαι; Αν οι εκατοντάδες άνθρωποι που ξέρουμε, μας ρωτούσαν πριν από κάθε θεία Λειτουργία, δεν θα κάναμε άλλη δουλειά.
– Περίεργα μου ακούγονται αυτά.
– Μα είναι. Η κλήση του Χριστού στην ελευθερία Του, μας τρομάζει. Γι’ αυτό και θες να μπεις πάλι στο αγαπημένο σου ζεστό καλούπι, για να χουχουλιάσεις και να ηρεμίσεις. Το έχεις ανάγκη ακόμα, φαίνεται.
Δεν σε κατηγορώ. Μα δεν μπορώ να το υπηρετώ κι εγώ μια ζωή για χάρη σου. Λυπάμαι.
Αν το καλούπι της πεταλούδας, δεν την κάνει ν’ ανοίξει μια μέρα τα φτερά της και να πετάξει, τότε θα ψοφήσει μέσα στην γνωστή ασφάλειά της. Μα δεν είναι πλασμένη γι’ αυτό.
Πρέπει μια μέρα να γνωρίσει και τον «άγνωστό» της Ουρανό!

π. Ανδρέας Κονάνος

Από: http://lllazaros.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html

Αξίζεις !

Αξίζεις ! ...

Αξίζεις ! επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του.

Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σού δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σού μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου.

Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σού δίνει σημασία.

Θέλει να σε δυναμώσει.

Πως θα γίνει αυτό;

Με τα σκαμπανεβάσματα.

Τη μια στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις.

Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει.

Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Τού μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς.

Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους.

Γιατί;

Για να τους κάνει πιο δυνατούς.

Τούς άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη.

Να πιστεύουν, ν’ αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο.

Να νιώθουν ότι κρατούν

Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.

Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε.

Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ’ ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του.

Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος.

Τότε, Εκείνος σου λέει:

“Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός”

Μα δεν έχω πυξίδα.

Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα

“Αφέσου και θα βγεί κάτι καλό”.

Από το βιβλίο « Δυνάμωσε την ψυχή σου» – του π. Ανδρέα Κονάνου

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://ayioi-pantes.blogspot.gr/2014/07/blog-post_22.html

Αληθινός Θεός !

 

 

 

Οι πιο καλοί γονείς,
αυτοί που ξέρουν
να κάνουν τα παιδιά τους
να γελούν.

Οι πιο όμορφοι άγιοι,
οι χαρούμενοι.

Καλός πνευματικός,
αυτός που σε κάνει
να φεύγεις ελπίζοντας.

Η πιο αληθινή κουβέντα,
αυτή που δεν σε διαλύει.

Η πιο όμορφη προσευχή
αυτή
που ακόμα δεν έκανες.

Η πιο όμορφη αίσθηση
ότι αξίζεις,
ότι είσαι ελεύθερος
κι απολαμβάνεις τα δώρα της ζωής.

Η πιο μεγάλη δύναμη,
να αγαπάς.

Το πιο ωραίο λιβάνι
αυτό που καίει εντός σου.

Ο πιο αληθινός Θεός,
αυτός που κάνει
τέτοιους γονείς,
τέτοιους αγίους,
και τέτοια θαύματα.

Και το όνομα αυτού,
Ιησούς !

 

                                                                  π. Ανδρέας Κονάνος

                                                                                     4.1.2013

Αναδημοσίευση: odevontas.blogspot.gr

Μη στεναχωριέσαι λοιπόν!

...Πες "Κύριε, δες την αδυναμία μου. Άνθρωπος είμαι" και ξαναπροσπάθησε. "Καλά -λέει κανείς- η εκκλησία δε μας θέλει τέλειους"; Τέλειος είναι μόνο ο Θεός! Εμείς είμαστε τελειούμενοι. Αυτή είναι μια μετοχή ενεστώτα που σημαίνει ότι συνέχεια τελειοποιούμαι. Δεν είμαι κάτι που έγινα και τελείωσε. Εντάξει, μην είσαι και τόσο εγωιστής που θες να 'σαι και τόσο τέλειος! Εντάξει! Δε θα σου πω "κάνε και καμιά αμαρτία", αλλά και όταν κάνεις και καμιά αμαρτία μη νιώσεις και ότι είναι κάτι παράξενο στη ζωή σου. Είσαι αμαρτωλός. Το'χεις καταλάβει; Είσαι αμαρτωλός. Μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Ταπεινώσου, αγωνίσου, μην απελπίζεσαι, μην απογοητεύεσαι. 

Όταν έχεις πειρασμούς και νιώθεις το Θεό μακρυά, είναι πολύ κοντά ο Θεός! Και αν τώρα περνάς ένα πρόβλημα και ένα αδιέξοδο τραγικό, να σου πω κάτι; Είναι η ώρα που έρχεται ο Θεός! Ετοιμάσου! Δεν ακούς τα βήματα του Θεού, παιδάκι μου; Έρχεται ο Θεός! Μου έλεγε ένας φίλος μου: "Όταν έχω πειρασμούς, περιμένω το θαύμα του Θεού"... 

Ο αγώνας στην πνευματική ζωή δεν είναι σημείο ότι αποτύχαμε, ότι είναι τραγική η ζωή μας, αλλά είναι ο τρόπος στη ζωή μας! Αυτή είναι η ζωή μας: αγώνας, κόπος, προσπάθεια πάλι, δοκιμασίες, θλίψεις. Και μέσα σ'όλα αυτά κατεργαζόμαστε το μυστικό αυτό της αγιότητας.

Λοιπόν, συμπέρασμα: Πας πολύ καλά! Γιατί; Γιατί δεν πας καθόλου καλά! Γι'αυτό πας πολύ καλά! Πας πολύ χάλια, αλλά επειδή είσαι κοντά στην εκκλησία, είσαι κοντά στα πόδια του Χριστού, πέφτεις μπροστά στο Χριστό, γι'αυτό πας πολύ καλά. Μην απογοητεύεσαι λοιπόν!Μη στεναχωριέσαι λοιπόν! Το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα!

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

Αναδημοσίευση: http://aoratigonia.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html

Συνομιλίες - π. Ανδρέας Κονάνος

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ

Κύριε, μόνο με τη σιωπή σε νιώθουμε.
Κάθε ομιλία σε πληγώνει.
Κι οι λέξεις μας είναι τα τραύματά σου,
απ' όπου, μαζί με το αίμα σου,
στάζει και λίγη απεραντοσύνη.
Τάσος Λειβαδίτης

Λέμε τόσα για το Θεό, ενώ τον αγνοούμε.

Τα λόγια μας πληγώνουν τη θεία τελειότητα,
την απρόσιτη θεότητα,
την ανέγγιχτη αγιότητα.

Κι εμείς όλο μιλάμε.
¨Έτσι ο Θεός¨, ¨αλλιώς ο Θεός¨.
Λες και ξέρεις τι λες.

Αρχή πνευματικής προκοπής
να βάλεις στην άκρη
όσα νομίζεις πως γνωρίζεις,
και να γίνεις χαζός,
μωρός και μουγγός.

Εν επιγνώσει.

Κύριε, καλά το λέει ο ποιητής:
Μόνο με τη σιωπή σε νιώθουμε.

Λοιπόν, φίλε μου,
¨έλα να σιωπήσουμε..¨

Νέοι Θεολόγοι - π. Ανδρέας Κονάνος

Πάντως, στο facebook
παίζει
μεγάλη θεολογική παραγωγή!

Το διαπιστώνω
απλά περιδιαβαίνοντας
τα προφίλ διαφόρων φίλων
και συγκινούμαι
κι απογειώνομαι εκστατικά
καθήμενος στον καναπέ μου.

Η θεολογία ίσως του μέλλοντος
να μη γράφεται μόνο
σε συνέδρια, γραφεία
κι ομιλίες.
Μα κι από φράσεις
και ατάκες ταπεινές,
γραμμένες σε άπταιστα ελληνικά
ή greeklish
ή όπως θες.
Χωρίς ωραιολογίες.

Αλήθειες θεϊκές,
σα ¨θρόμβοι αίματος¨
από ψυχές γνήσιες.
Νεανικές.

Που νιώθουν να αγγίζουν το Θεό
όχι ως ασφάλεια
- τύπου ¨αραλίκι¨ -
μα ως αγώνισμα και πάλαισμα
με αβέβαιη τη νίκη.

Ρίσκο.
Γοητεία.

Αυτό θα πει Θεός:
Ζωή, δίψα,
κυνηγητό, ερώτημα,
πάλη, αμφιβολία.

Κι ιδρώτας
που μυρίζει ¨άνθος ερήμου¨.

Τ' άλλα,
θυμίζουν κάπως νεκροταφείο.
Τάξη πολλή
και ησυχία.
Νεκρολίβανο
και νεκρολούλουδα.

Μα απουσία
από Ουσία,
Μετουσία,
Συνουσία.

Και πώς θα γεννηθούν
οι νέοι καρποί
του αγίου Πνεύματος έτσι;

Με τόση στείρωση,
συντήρηση κι αποστείρωση,
κάνουμε
το Γονιμοποιούν Πνεύμα,
Εραστή
που δεν βρίσκει Νύμφη.

Μεγάλο κρίμα
κι άδικο.

Ευτυχώς υπάρχουν
οι νέοι,
και το άγιο Πνεύμα μέσα τους
κοχλάζει.

υ.γ. Οι του νεκροταφείου, βέβαια, βλέπουν αλλιώς τα πράγματα, έχοντας θέα τα.. ραδίκια.
(από τον "τοίχο" του π.Ανδρέα στο Facebook)

Ένα μωρό γεννιέταιι μες στην κρίση μας - π. Ανδρέας Κονάνος

ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΑΣ

Την εποχή της κρίσης
της μεγάλης,
γεννιέται πάλι ο Χριστός μας.

Ο μόνος που έρχεται
όχι για να προσθέσει Κρίση
στην ήδη τρομαγμένη μας καρδιά.
Μα για να αλείψει λάδι και κρασί
την κάθε πονεμένη μας πληγή.

Και για να δώσει άφεση.
Σε όλους.
Για όλα.
Δωρεάν.

Έρχεται
κι είναι Παρών
ο Συγχωρών Θεός.
Ο Παρηγορών
και Στηρίζων.

Όλοι
μάς ζητούν διαρκώς λεφτά.

Χρέη, έξοδα,
οικονομία,
σβηστά φώτα
και μαραμένες ελπίδες.

Κι εν μέσω αυτού του χάους,
ο Χριστός.
Ως Μωρό αθώο κι άκακο.

Για να χαμογελάσουμε λιγάκι
στο αντίκρυσμα
των παιδικών ματιών Του.

Άλλωστε,
τα μωρά δεν μαλλώνουν,
δεν τιμωρούν,
δεν ζητούν ούτε απαιτούν.
Μόνο σκορπούν χαρά
διαρκώς.

Πόσο μάλλον
αυτό το Μωρό.
Της Παρθένου.

Που
όταν για πρώτη φορά
άνοιξε τα χειλάκια Του και μίλησε
δεν είπε ¨μαμά¨ ή ¨μπαμπά¨
αλλά, Σ ΑΓΑΠΩ.

Κι είπε η Παρθένος πάλι:
Μυστήριον ξένον τούτο το Παιδί... 


Για την φίλη μου την Μαρία που δεν έχει facebook.....έτσι θα μπορέσει να το διαβάσει!