Οι Δώδεκα Απόστολοι

Η πορεία των δώδεκα μαθητών του Χριστού αποτελεί την πιο συγκλονιστική περιπέτεια πίστης στην ανθρώπινη ιστορία. Από απλοί άνθρωποι του λαού, μεταμορφώθηκαν με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή από φοβισμένους μαθητές σε θαρραλέους κήρυκες της Ανάστασης. Παρά τους κινδύνους, τις φυλακίσεις και τις ταλαιπωρίες, ταξίδεψαν στα πέρατα της οικουμένης για να μεταφέρουν το μήνυμα της αγάπης, με την Εκκλησία να τιμά τη μνήμη τους στις 30 Ιουνίου.

Πέτρος (Σίμων)

Ο Πέτρος, ψαράς από τη Γαλιλαία, έζησε στιγμές μεγάλης πνευματικής έξαρσης, όπως η Μεταμόρφωση στο Θαβώρ, αλλά και βαθιάς πτώσης. Κατά τη σύλληψη του Ιησού στη Γεθσημανή, έβγαλε μαχαίρι και έκοψε το αυτί του δούλου του αρχιερέα, λαμβάνοντας την επίπληξη του Κυρίου. Η πιο επώδυνη στιγμή του ήταν η τριπλή άρνηση του Χριστού στην αυλή του Καϊάφα, για την οποία μετάνιωσε πικρά και έκλαψε σπαρακτικά. Μετά την Πεντηκοστή, αναδείχθηκε πρωτοκορυφαίος, κηρύττοντας με παρρησία και παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην Αποστολική Σύνοδο, όπου υποστήριξε την ένταξη των εθνικών στην Εκκλησία χωρίς τα βάρη του μωσαϊκού νόμου. Φυλακίστηκε από τον Ηρώδη και τελικά μαρτύρησε στη Ρώμη επί Νέρωνος.

Ανδρέας ο Πρωτόκλητος

Πριν ακολουθήσει τον Χριστό, ο Ανδρέας ήταν πιστός μαθητής του Ιωάννη του Βαπτιστή, αναζητώντας με ζήλο την αλήθεια των Γραφών. Υπήρξε ο πρώτος που κλήθηκε μαζί με τον αδελφό του Πέτρο από τη λίμνη της Γαλιλαίας. Περιόδευσε σε πολλές περιοχές, όπως τη Συρία, την Καππαδοκία, τη Βιθυνία, τη Σκυθία, τη Θράκη και τη Μακεδονία, καταλήγοντας στην Πάτρα όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο.

Ιάκωβος (του Ζεβεδαίου)

Αδελφός του Ευαγγελιστή Ιωάννη και ένας από τους τρεις προνομιούχους μάρτυρες της Μεταμόρφωσης. Υπήρξε ο πρώτος από τους δώδεκα που σφράγισε τη μαρτυρία του με το αίμα του, καθώς ο βασιλιάς Ηρώδης διέταξε τον αποκεφαλισμό του στα Ιεροσόλυμα.

Ιωάννης ο Θεολόγος

Ο «αγαπημένος μαθητής», στον οποίο ο Χριστός εμπιστεύθηκε τη Μητέρα Του, κήρυξε στη Σαμάρεια και τη Μικρά Ασία με επίκεντρο την Έφεσο. Στα κείμενά του τόνιζε ότι η αληθινή αγάπη προς τον Θεό αποδεικνύεται μόνο μέσα από την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Λόγω της άρνησής του να λατρεύσει τον αυτοκράτορα Δομιτιανό ως θεό, εξορίστηκε στην Πάτμο. Εκεί, μέσα στο Ιερό Σπήλαιο, έγραψε την Αποκάλυψη, το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής, χρησιμοποιώντας συμβολική γλώσσα για να παρηγορήσει τους διωκόμενους Χριστιανούς.

Φίλιππος

Ο Φίλιππος κλήθηκε από τον Ιησού και ήταν εκείνος που οδήγησε τον Ναθαναήλ στον Κύριο. Μετά την Ανάληψη, μετέφερε το Ευαγγέλιο στη Σαμάρεια και βάπτισε τον Αιθίοπα αξιωματούχο στον δρόμο προς τη Γάζα. Κήρυξε και μαρτύρησε στη Φρυγία της Μικράς Ασίας.

Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ)

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η ιεραποστολική του δράση εκτάθηκε σε πολύ μακρινές περιοχές, φτάνοντας μέχρι την Ινδία και την Αρμενία.

Θωμάς (Δίδυμος)

Έμεινε στην ιστορία για την «καλή απιστία» του, ζητώντας να ψηλαφήσει τις πληγές του Αναστημένου Χριστού για να βεβαιωθεί για το γεγονός. Μετά την Πεντηκοστή, ταξίδεψε στην Ινδία όπου ίδρυσε χριστιανικές κοινότητες. Μια ιδιαίτερη παράδοση τον θέλει να λαμβάνει την Αγία Ζώνη από τη Θεοτόκο κατά την Ανάληψή Της στους ουρανούς.

Ματθαίος (Λεβί)

Ο πρώην τελώνης που εγκατέλειψε το επάγγελμά του για να ακολουθήσει τον Χριστό, κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους και τους Αιθίοπες.

Ιάκωβος (του Αλφαίου)

Ο Απόστολος αυτός μετέφερε το χριστιανικό μήνυμα στην περιοχή της Αιγύπτου.

Θαδδαίος (ή Ιούδας)

Κήρυξε στη Συρία, την Αρμενία, την Αραβία και την Περαία, συμβάλλοντας στην εξάπλωση της πίστης στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής.

Σίμων ο Κανανίτης (ή Ζηλωτής)

Η ιεραποστολική του δράση τον οδήγησε στη Μαυριτανία και σε διάφορες άλλες χώρες της Αφρικής.

Ματθίας

Εκλέχθηκε με κλήρο στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός των δώδεκα. Κήρυξε στην Αίγυπτο και την Αιθιοπία.

Ιούδας ο Ισκαριώτης: Το δράμα της προδοσίας

Ο Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, πρόδωσε τον Δάσκαλό του παραδίδοντάς Τον στους αρχιερείς για τριάντα αργύρια. Πιθανότατα περίμενε έναν διαφορετικό, επίγειο Μεσσία-βασιλιά και απογοητεύτηκε από τον ταπεινό χαρακτήρα της δράσης του Ιησού. Παρόλο που αργότερα μεταμελήθηκε και επέστρεψε τα χρήματα, η θλίψη του τον οδήγησε στην απόγνωση και την αυτοκτονία, σε αντίθεση με τον Πέτρο που οδηγήθηκε στη μετάνοια και τη σωτηρία

«Σύχρονοι απόστολοι…»

Πηγή

Με τον Σεβ. Μητροπολίτη Σιγκαπούρης, Υπέρτιμος και Έξαρχος Νοτίου Ασίας κ. Κωνσταντίνο

Η ιεραποστολή σε μια ξένη χώρα φέρει σημαντικές προκλήσεις και δυσκολίες, κυρίως λόγω της ανάγκης προσαρμογής στις τοπικές παραδόσεις και συνήθειες. Στην καρδιά της ιεραποστολικής αποστολής βρίσκεται η αληθινή έννοια της θυσίας και της αφοσίωσης στο έργο του Θεού. Όταν κάποιος επιδιώκει να γίνει φίλος και να βοηθήσει πνευματικά τους άλλους, πέρα από τις πολιτισμικές και προσωπικές δυσκολίες, αναδεικνύεται η ουσία της ιεραποστολής.

Σε αυτές τις συνθήκες, η βαθιά παρουσία του Θεού στις δύσκολες στιγμές είναι αδιαμφισβήτητη. Η πίστη και η αφοσίωση στο Χριστιανικό παράδειγμα είναι το φως που καθοδηγεί κάθε ιεραπόστολο στην καθημερινή του ζωή και αποστολή.

 

 

Η ψηλάφηση του Ιησού από τον Θωμά (κόμικ)

Ψηφιακό βιβλίο κόμικ με θέμα την εμφάνιση του αναστημένου Χριστού στους μαθητές Του και την ψηλάφηση των σημείων της Σταύρωσης στο σώμα του Ιησού από τον Θωμά. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν καλύτερα οι μαθητές τη σχετική ευαγγελική διήγηση και να κατανοήσουν ότι η αληθινή πίστη δεν βασίζεται τόσο σε όσα αντιλαμβάνεται κανείς με τις αισθήσεις του όσο σε όσα αισθάνεται με την ψυχή του. Το μαθησιακό αντικείμενο δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές όχι μόνο να μελετήσουν την ευαγγελική περικοπή, αλλά και να την αποτυπώσουν ευκολότερα στη μνήμη τους, εφόσον στο κόμικ συνδυάζεται το κείμενο με την εικόνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αξιοποιήσει το ψηφιακό κόμικ κατά την παρουσίαση σχετικής διδακτικής ενότητας, προτρέποντας τους μαθητές να διαβάσουν τους διαλόγους και να δραματοποιήσουν την ιστορία. Ακόμη, με την ενθάρρυνση του εκπαιδευτικού, οι μαθητές μπορούν να σχολιάσουν τις εικόνες, προκειμένου να προβούν σε συμπεράσματα σχετικά με το περιεχόμενο και την αισθητική του κόμικ. Στη συνέχεια, μπορεί να ζητηθεί από τους μαθητές να αναδιηγηθούν ή να δραματοποιήσουν ελεύθερα την ιστορία, καθώς και να προτείνουν τη συνέχειά της κάτω από διαφορετικές συνθήκες, ενεργοποιώντας τη φαντασία τους και δημιουργώντας τη δική τους εκδοχή.

Η σύναξη των Άγίων δώδεκα Αποστόλων

Στις 30 Ιουνίου η Εκκλησία µας εορτάζει τους Δώδεκα Αποστόλους του Χριστού, την «δωδεκάριθμον φάλαγγα» των πρωταγωνιστών του Πνεύματος, όπως αναφέ­ρει ένας ύμνος της εορτής.
Είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Θεάνθρωπος, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο. Το αποστολικό αξίωμα είναι το πιο τιμητικό αξίωμα στην Εκκλησία. Υπερέχει από κάθε άλλο αξίωμα.
Έφεραν δε εις πέρας την τιμητική αποστολή τους οι Απόστολοι με τη Χάρη και βοήθεια του Παναγίου Πνεύ­ματος, που έλαβαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.
Η Πεντηκοστή
Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου, Άγιον Όρος
Δεν είχαν κατά κόσαµον προσόντα, στα οποία θα μπορούσαν να βασισθούν και να προχωρήσουν στο έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Ωραία ερωτά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Tίνι γαρ εθάρρουν;». Που μπορούσαν να στηριχθούν και να έχουν θάρρος για το έργο τους; «Τη δεινότητι των λόγων;», στη ρητορική τους μήπως ικανότητα; «Αλλά πάντων ήσαν αμαθέστεροι», απαντά ο ίδιος ιερός Πατήρ. Ήσαν αγράμματοι ψαράδες. Αλλά μήπως μπορούσαν να βασισθούν, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, «τη περιουσίᾳ των χρημάτων;», στον πλούτο τους; «Αλλ’ ουδέ ράβδον, ουδέ υποδήματα είχον», ήσαν δηλαδή πάμπτωχοι υλικά. «Αλλά τη περιφανείᾳ του γένους;», επιμένει να ερωτά ο Άγιος. Μήπως κατήγοντο από κάποιο ξακουστό γένος και αυτό τους έδινε «αέρα» και θάρρος; «Αλλ’ ευτελείς ήσαν και εξ ευτελών», απαντά. Ήσαν άνθρωποι άσημοι του απλού λαού, παιδιά φτωχών γονέων με τίπο­τε το εντυπωσιακό κατά κόσµον (ΕΠΕ 12,370).
Και όμως αυτοί οι άσημοι, οι αγράμματοι και φτωχοί, με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ανέτρεψαν το κατεστημένο των αιώνων, φώτισαν τη σκοτισμένη ανθρωπότητα, άνοιξαν την μετά Χριστόν εποχή στην ιστορία του κόσμου, εξευγένισαν με το κήρυγμα του Ευαγγελίου τα ήθη και εξαγίασαν με τη Χάρη των Μυστηρίων της Εκκλησίας τους ανθρώπους.
Η προσφορά των Αγίων Αποστολών στην ιστορία του πολιτισμού είναι θεμελιώδης. Έθεσαν τα ισχυρά και αδιάσειστα θεμέλια, για να μπορεί να ζει ο κόσμος µας. Και αν σήμερα παραπαίει ο κόσμος, είναι γιατί δεν θέλει να στηρίζεται στα ακλόνητα εκείνα θεμέλια, τα οποία έθεσαν βαθιά στη γη μας οι Αγιοπνευματοκίνητοι εκείνοι άνθρωποι, οι οποίοι κήρυξαν στην τότε γνωστή οικουμένη το Ευαγγέλιο. Υπέγραψαν δε το κήρυγμά τους με το αίμα τους, με την ζωή τους. Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, οι άγιοι Απόστολοι περάτωσαν την αποστολή τους ως εξής:
Οι πρωτοκορυφαίοι Πέτρος και Παύλος μαρτύρησαν στη Ρώμη , ο πρώτος με σταυρικό θάνατο, με την κεφαλή του προς τη γη, και ο δεύτερος με αποκεφαλισμό.
Ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος μαρτύρησε στην Πάτρα, σε σταυρό με σχήμα Χ.
Ο Άγιος Ιάκωβος, ο αδελφός του αγίου Ιωάννου, θανατώθ­ηκε, πρώτος από όλους τους Αποστόλους, από τον Ηρώδη τον Αγρίππα με αποκεφαλισμό στα Ιεροσόλυμα.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής εξορίσθηκε στην Πάτμο και τελικά πέθανε στην Έφεσο.
Ο Άγιος Φίλιππος σταυρώθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας.
Ο Άγιος Θωμάς τρυπήθηκε με ακόντια και λόγχες στη χώρα των Ινδών και παρέδωσε εκεί την ψυχή του.
Ο Άγιος Βαρθολομαίος σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη της Ινδίας.
Ο Άγιος Ματθαίος μαρτύρησε διά λιθοβολισμού και πυρός στην Ιεράπολη της Συρίας.
Ο Άγιος Ιάκωβος ο του Αλφαίου περάτωσε το αποστολικό έργο του κρεμασμένος σ’ ένα σταυρό.
Ο Άγιος Σίμων ο Ζηλωτής και Κανανίτης παρέδωσε το πνεύμα του καρφωμένος σ’ ένα σταυρό στη Μαυριτανία της Αφρικής.
Ο Άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος θανατώθηκε με τόξα στη Μεσοποταμία κρεμασμένος σ’ ένα δέντρο.
Τέλος, ο Άγιος Ματθίας, που πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα, παρέδωσε την ψυχή του με φρικτά βασανιστήρια στην Αιθιοπία.
Αυτοί ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, τα εκλεκτά δοχεία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, οι Φωτοδότες που με το κήρυγμα και τη ζωή τους έδωσαν υψηλό, ουσιαστικό νόημα στη ζωή των ανθρώπων. Οι αληθινά πνευματικοί άνθρωποι, που εμπνέουν και σήμερα όσους θέλουν να ζουν μια ζωή αληθινά πνευματική.

Πηγή: http://www.xfd.gr/

Αναδημοσίευση:http://lllazaros.blogspot.gr

8. Ο Απόστολος Παύλος στην Ελλάδα

Η εισαγωγική παρουσίαση του μαθήματος

 Απολυτίκιο Αγ. Λυδίας

7. Η Αποστολική Σύνοδος: συλλογική λήψη αποφάσεων

Η εισαγωγική παρουσίαση του μαθήματος

 Απολυτίκιο αγίων Πέτρου και Παύλου

«Ένας τελώνης Απόστολος και Ευαγγελιστής»

(Α. Χριστοδούλου, Θεολόγος)
Στους καταλόγους των Δώδεκα μαθητών που αναγράφονται στη Καινή Διαθήκη αναφέρεται το όνομα Ματθαίος. Ο ίδιος έτσι ονομάζει τον εαυτό του στον κατάλογο των μαθητών που παραθέτει στο Ευαγγέλιό του (Ματθ. 10, 3) αλλά και στη διήγηση της κλήσεως του στο αποστολικό αξίωμα. Στη διήγηση της κλήσεως κάνει λόγο για ένα άνθρωπο που κάθεται στο τελώνιο και γι’ αυτό ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του «Ματθαίος ο τελώνης». Αυτός ο τελώνης στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο ονομάζεται «Λευΐς ο του Αλφαίου» ( Μαρκ. 2,14) ενώ ο Λουκάς αναφέρει μόνο « Λευΐς» (Λουκ. 5, 27). Πρέπει να πούμε ότι στους καταλόγους των μαθητών αναφέρεται και ο απόστολος Ιάκωβος ως υιός του Αλφαίου, αλλά δεν ήταν αδελφός του Αποστ. Ματθαίου. Αν ήταν θα αναφερόταν μέσα στα ευαγγέλια, όπως συμβαίνει με τους άλλους αποστόλους που ήσαν αδέλφια π.χ. Ανδρέας και Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης.
Ο τελώνης Ματθαίος και ο Λευΐς είναι

Η απιστία ως αίτημα πίστεως...

“Ευλογημένη ας είναι η αμφιβολία! Σας συμβουλεύω να χαιρετάτε με χαρά και σεβασμό εκείνον που τα λόγια σας σαν κάλπικη δεκάρα εξετάζει!” (Μπέρτολντ Μπρεχτ)

Του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου(Λίβυος)

Κάθε χρόνο την μέρα της Κυριακή του Θωμά, γεννάται μέσα μου ένα βαθύ ερώτημα. Τι είναι τελικά πίστη και τι απιστία; Ποιος είναι ο πιστός και ποιος ο άπιστος;

Αρκεί μια νοητική αποδοχή κάποιων άρθρων πίστεως; Ολοκληρώνεται κανείς αποδεχόμενος νοησιαρχικά κάποιες πεποιθήσεις; Γεμίζει η ζωή μονάχα με ιδεολογικές διαβεβαιώσεις, δίχως Παρουσία και Συνάντηση; Φτάνει μια ηθικολογία ή αρετολογία χωρίς γεύση και εμπειρία της όντως ζωή;

Έρχεται λοιπόν ο ιερός υμνωδός να ταυτιστεί με το εσωτερικό αίτημα του αποστόλου Θωμά και να πει όχι. Δεν αρκεί μια συμβατική αποδοχή ηθικών αρχών και κωδίκων. Είναι λειψή και υπαρξιακά πενιχρή μια εξωτερική συμμόρφωση σε λεκτικές διαβεβαιώσεις. Αργά η γρήγορα η ψυχή θα κουραστεί και η καρδιά ως κέντρο επιθυμιών, θα ποθήσει την εμπειρική βίωση της διαπίστευσης. Όσοι έπνιξαν μέσα τους αυτό τον πόθο και καημό, για νόημα και εσωτερική πληρότητα, το πλήρωσαν ακριβά στον απολογισμό της ψυχικής και σωματικής τους ολότητας.

Για αυτό σήμερα η υμνολογία της εκκλησίας, εκθειάζει την «καλή απιστία του Θωμά». Γιατί ο Θωμάς δεν είναι άπιστος όπως λανθασμένα μας γαλούχησε η λαϊκή παράδοση. Ο απόστολος Θωμάς μέσα από το αίτημα του, καταθέτει μια αρχαϊκή πανανθρώπινη ανάγκη για την αμεσότητα της εμπειρίας.

Σε κανένα δεν αρκεί και κανείς δεν ολοκληρώνεται εάν και μόνο τον διαβεβαιώσουν ότι τον αγαπούν. Οι λέξεις απαιτούν την πραγμάτωση σε πρόσωπα και πράγματα. Το πρόσωπο επιθυμεί οι αγαπητικιές διαβεβαιώσεις να γίνουν εμπειρία, βίωμα και σχέση, αγκαλιά, φιλιά και βαθιά ψυχοσωματική αποδοχή.

Κατά τον ίδιο τρόπο η σχέση με τον Θεό δεν είναι μια εξωτερική συμμόρφωση σε ιδεολογικές διαβεβαιώσεις, αλλά προσωπική εμπειρία και συνάντηση, στο εσώτερο χώρο της ανθρώπινης καρδιάς. Στην βαθεία καρδία όπως την ονομάζουν οι νηπτικοί.

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς εκφράζοντας την ησυχαστική παράδοση θα πει « το ανενέργητον και ανύπαρκτον εστί». Δηλαδή αυτό που δεν ενεργείται εντός της υπάρξεως μας ως συνάντηση και βίωμα Θεού, ουσιαστικά δεν υπάρχει. Διότι μπορεί οντολογικά ο Θεός να «υπάρχει», αλλά όταν εσύ δεν έχεις ενεργή εμπειρία αυτής της πραγματικότητας για σένα δεν υπάρχει.

Έτσι η ιερή υμνολογία και η όλη στάση του αποστόλου Θωμά, έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του αυτοδικαιοτισμού μας και των εσωτερικών τακτοποιήσεων μας. Λέγοντας μας ότι εκτός από την αμαρτωλή και καταδικαστέα απιστία υπάρχει και μια άλλη απιστία, η «καλή απιστία». Αυτή η απιστία που μεταμορφώνεται σε ουσιώδη πίστη και αποκαλυπτική συνάντηση.

Προς στιγμή αισθανόμαστε λίγο άβολα και περίεργα. Ίσως και ενοχλητικά. Ξαφνιασμένοι διερωτόμαστε, υπάρχει «καλή απιστία». Και όμως υπάρχει. Εκείνη η δίψα για κάτι ουσιώδες και αληθινό. Που δεν αναπαύεται στο σχετικό, τυπικό, νομικό και απλά ηθικό.

Ο Θωμάς δεν είναι άπιστος, αλλά δεν του φτάνει, δεν του αρκεί, η λεκτική διαβεβαίωση. Εάν απλά και μόνο αναπαυόταν σε μια λεκτική διαβεβαίωση, θα εγκλώβιζε την ύπαρξη του σε μια απλή πεποίθηση ή ιδέα. Αυτός όμως διψά και πεινά την συνάντηση, την γεύση, την εμπειρία και το βίωμα του Αναστημένου Χριστού.

Η πίστη κατά τους νηπτικούς πατέρες δεν είναι μια πεποίθηση. Δεν είναι η αποδοχή κάποιων ιδεολογικών θρησκευτικών άρθρων ή θεολογικών όρων τους οποίους δέχεσαι ή απορρίπτεις. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Είναι χάρισμα και άνοιγμα της ύπαρξης στην εμπειρία του μυστηρίου του Θεού. Δεν είναι κατάκτηση αλλά χάρις, δώρο, εμπειρία και συνάντηση.

Η ησυχαστική εμπειρία μας λέει ότι άλλο είναι να μιλάς για ένα όμορφο μήλο και άλλο να το έχεις γευθεί. Επίσης ότι εκείνος που μιλάει η ασχολείται περί του Θεού δίχως την εμπειρία Του, μοιάζει με τον μάγειρο εκείνο που φτιάχνει καταπληχτικά φαγητά και ενώ είναι διαρκώς πάνω από τα τσακάλια και τις κατσαρόλες ποτέ δεν δοκίμασε την νοστιμιά της γεύσεως τους.

Ο Θωμάς δεν είναι άπιστος. Απλά αναζητάει την επαφή και την εμπειρία την σχέσης με τον Θεό. Εάν η Χριστιανική ζωή δεν είναι εμπειρία και βίωμα, καταντάει ιδεολογία, άνευρος ηθικισμός, σκληρός και μισάνθρωπος νομικισμός, με λίγα λόγια μια ζωή δίχως χαρά, γεύσεις και ευωδίες. Και αυτό δεν είναι η ζωή Του Χριστού. Διότι ο Χριστός είναι η Ζωή.

Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που διατείνεται για την απιστία του, δεν πράττει τίποτε άλλο παρα να περιφέρει με υπαρξιακά εκκωφαντικό τρόπο την βαθιά ανάγκη της καρδιάς του να πιστέψει. Την πίστη ζητάει πίσω απο την άρνηση. Αυτο έκανε και ο απόστολος Θωμάς, απιστεί με βαθύτερο αίτημα την πίστη. Αλλα μια πίστη ως πρόταση ζωής και βιώματος και οχι ως μια εξωτερική συμμόρφωση σε νόμους και κανόνες, σε ηθικά και ιδεαλιστικά διδάγματα. Ολοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν για την Ζωή, και σε ολη τους την ζωή ψάχνουν να βρουν το νόημα και την αλήθεια της όντως Ζωής.

Τώρα ίσως κάποιος διερωτηθεί, μα τότε γιατί ο Χριστός ενώ δέχεται να απαντήσει στο αίτημα του Θωμά, συγχρόνως λέει, «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες ;». Ακριβώς γιατί γνωρίζει ότι ο άνθρωπος όλα τα ιερά και αγνά μπορεί να τα μεταμορφώσει σε κίβδηλα, ψεύτικα και αυτοκαταστροφικά. Έτσι πολλές φορές αυτή η δίψα του ανθρώπου για πραγματική και ουσιώδης συνάντηση με τον Θεό, παραχαράσσετε σε φτηνή ιδιοτέλεια, σε θρησκευτική εμμονή, σε μπακαλίστικη δοσολητπική προσέγγιση. Ενώ ο Θωμάς δεν θέλει θαύματα για να πιστέψει, ούτε ζητά ανταλλάγματα. Απλά αναζητεί την βιωματική εμπειρία της Αναστάσεως πέραν της απλής νοησιαρχικής αποδοχής. Ο Χριστός λοιπόν λέγοντας αυτή την φράση, δεν απορρίπτει την δίψα του Θωμά, διότι διαφορετικά δεν θα απαντούσε αποκαλυπτικά στο αίτημα του. Απλά βάζει τα διακριτά όρια της όντως υπαρξιακής πείνας από την θρησκευτική ιδιοτελή επαιτεία. Διαχωρίζει την αληθινή εσωτερική αναζήτηση από την θεαματική εξωτερική απόδειξη. Το ψευδές από το όντως αληθινό αίτημα της ανθρώπινης καρδιάς. Άλλο η αγάπη και άλλο η ανάγκη.

π. Λίβυος

Πηγή:http://plibyos.blogspot.gr

Οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος – Οι στύλοι της Εκκλησίας

Εν όψει της εορτής των Αγίων ενδόξων πανευφήμων και Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου & Παύλου η Ιερά Μητρόπολή μας για την πνευματική οικοδομή των πιστών εξέδωσε το παρόν έντυπο:

 

Οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος – Οι στύλοι της Εκκλησίας

Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Καισαριανής, Βύρωνος & Υμηττού

κ.κ. Δανιήλ

Πηγή: http://imkby.gr

Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος

                  

   

Μας "κάλυψε" ο Θωμάς!

+ Στέργιου Ν. Σάκκου / pemptousia.gr

«Για μία και μοναδική φορά, η πίστη ήταν κακή και η απιστία ήταν καλή!».

Ρεαλιστική η εποχή μας δεν ανέχεται φαντασίες και παραμύθια, έχει καταργήσει τα ταμπού, δέχεται μόνο γεγονότα και δεδομένα. Έτσι θέλει. Καθετί που ξεφεύγει από τους νόμους της φύσεως αποτελεί σκάνδαλο και καθετί που δεν εξηγείται με τους νόμους της λογικής συνιστά μωρία. Και το πιό παράδοξο
πρόβλημα και η πιό ανεξήγητη ιστορία από όλα όσα συνέβησαν μέσα σ’ αυτό τον κόσμο και πάνω σ’ αυτή τη γη είναι χωρίς άλλο η ανάσταση του Χριστού. Πώς κάποιος που έζησε ως άνθρωπος και πέθανε ως θνητός, πώς ξαναπήρε τη ζωή, ξαναβρήκε το σώμα του, σηκώθηκε από τον τάφο και ζει; Πώς από τότε μέχρι τώρα και για πάντα απολαμβάνει, όχι μόνο με την ψυχή του αλλά και με το σώμα του άφθαρτο, μια ζωή που βέβαια δεν είναι η γνωστή μας ανθρώπινη ζωή, είναι όμως ζωή και μάλιστα ανώτερη και ωραιότερη;

Τούτο το ερώτημα δίκαια, πράγματι, μπορεί να τυραννά κάθε εποχή τον κάθε άνθρωπο, όταν για πρώτη φορά το αντιμετωπίζει σαν ένα πρωτάκουστο νέο, σαν ένα πρωτόφαντο θαύμα, που αξιώνει ότι αποτελεί ευαγγέλιο, που παρουσιάζεται να δείχνει Θεό. Διότι ποιά άλλη αγγελία είναι πιό ευχάριστη από το ότι οι νεκροί μπορούν να αναστηθούν με τα σώματά τους; Και ποιά άλλη απόδειξη φανερώνει πιό καλά τη θεότητα από το ότι κάποιος μπορεί να αναστηθεί από τους νεκρούς; Αν ήταν δυνατόν να συγκεντρώναμε όλους τους απροκατάληπτους ανθρώπους της γης και των αιώνων, τους απλοϊκούς αλλά και τους σοφούς, τους ανίδεους αλλά και τους ιστορικούς, όλους μαζί σ’ έναν τόπο μπροστά στον αναστημένο Χριστό, και τους δίναμε τη δυνατότητα να εκφράσουν τις απορίες τους, θα βλέπαμε πως όλοι, ανεξαιρέτως όλοι, θα σήκωναν το χέρι με ανυπομονησία και λαχτάρα να ρωτήσουν: Πώς έγινε αυτό; Κι ακόμη, θα ζητούσαν όχι μόνο να ρωτήσουν αλλά και να πλησιάσουν, να δουν από κοντά και να αγγίξουν Αυτόν που αναστήθηκε, για να πιστέψουν.

Δεν είναι αφύσικο αυτό ούτε ασέβεια είναι. Κι ο Κύριός μας, ο οποίος γνωρίζει πως λειτουργεί ο άνθρωπος, καταλαβαίνει την ανάγκη μας και φρόντισε να μας την ικανοποιήσει. Ήθελε, εξάλλου, να ασφαλίσει το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεώς του από κάθε προσβολή και επίθεση μέσα στην ιστορία, ώστε να μένει πραγματικό και βέβαιο για τους τίμιους ερευνητές της αλήθειας. Γι’ αυτό έκανε τη συγκέντρωση που υποθέτουμε, μάζεψε μπροστά του τους απίστους και επιφυλακτικούς, τους ανύποπτους και φοβισμένους και δέχθηκε τις αντιρρήσεις τους. Ξέρετε ποιός σήκωσε πρώτος το χέρι να ρωτήσει; Ποιός με περισσότερη αυθάδεια και με μεγαλύτερη επιμονή ζήτησε να πεισθεί; Ο Θωμάς, «εις εκ των δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος» (Ιω 20,24), που έμεινε γνωστός ως ο άπιστος Θωμάς. Σαν να τον ακούμε, καθώς μας τα διηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης, να υψώνει τη φωνή του ανάμεσα στους άλλους, που του μαρτυρούν την εμφάνιση του αναστημένου Χριστού, και να δηλώνει απερίφραστα· «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρα μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω» (Ιω 20,25).

Θαυμάζει κανείς, την απαίτηση του Θωμά. Δεν του αρκεί που ακούει με τα αυτιά του τόσους μάρτυρες να τον βεβαιώνουν ότι αναστήθηκε ο Διδάσκαλος. Δεν ικανοποιείται να δει με τα μάτια του τον Εσταυρωμένο ζωντανό. Θέλει να αγγίξει και με τα χέρια του το σώμα του Αναστημένου· ακόμη περισσότερο, να ψηλαφήσει με τα δάχτυλά του τις πληγές του Ιησού και περισσότερο ακόμη, να πιάσει με την παλάμη του ολόκληρη την τραυματισμένη του πλευρά! Ακοή, όραση, αφή, οι αισθήσεις του όλες απαιτούν να λάβουν πείρα του γεγονότος, και μάλιστα με τον πιό ολοκληρωμένο τρόπο. Υπάρχει άραγε, ύστερα από αυτή τη διατύπωση του Θωμά, κάποια άλλη μεγαλύτερη απαίτηση; Όλα όσα θα ήθελαν να πουν και όσα είπαν μέσα στους αιώνες οι άνθρωποι για να ανακρίνουν την Ανάσταση, πρόλαβε και τα είπε πρώτος ο μαθητής. Μας «κάλυψε» όλους ο Θωμάς. Δεν χρειάζεται πια να σηκώσει κανένας άλλος το χέρι. Χρειάζεται μόνο να ακούσουμε την απάντηση και να δούμε αν ο Θωμάς επιτέλους πείσθηκε.

Ο Κύριος δεν μπορούσε βέβαια να μένει διαρκώς στη συχνότητά μας και να εμφανίζει συνεχώς τον εαυτό του στους ανθρώπους· η Ανάσταση θα καταντούσε ένα φτηνό θέαμα και το αποτέλεσμα θα ήταν ένας πρόχειρος εντυπωσιασμός. Έχοντας κοντά του τους έντεκα μαθητές του ήταν σαν να είχε συγχρόνως όλους τους ανθρώπους όλων των αιώνων. Τους άφησε να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους. Τους προκάλεσε να ζητήσουν αποδείξεις. Δεν τους επιτίμησε για απιστία ούτε απαξίωσε να τους απαντήσει. Φρόντισε να μη μείνει κανένα κενό, όπου θα μπορούσε να εισδύσει η αμφισβήτηση. Πρόσεξε να καλυφθεί κάθε περιθώριο, όπου θα εμφιλοχωρούσε η άρνηση. Εκείνη τη στιγμή προηγούνταν η ιστορία, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η πίστη. Για μία και μοναδική φορά, τότε, η πίστη ήταν κακή και η απιστία ήταν καλή, όπως επισημαίνουν οι πατέρες και όπως ψάλλει η Εκκλησία μας στον Εσπερινό του Σαββάτου της Διακαι¬νησίμου:

«Ω καλή απιστία του Θωμά! των πιστών τας καρδίας εις επίγνωσιν ήξε».

Η απάντηση του Κυρίου στον Θωμά ήταν εξίσου θαυμαστή όσο θαυμαστή υπήρξε η απαίτηση του μαθητή. Στράφηκε πρόσωπο προς πρόσωπο στον Θωμά και του είπε· «Φέρε τον δάχτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευράν μου, και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός» (Ιω 20,27). Δέχθηκε να ψηλαφηθεί, ανέχθηκε να παλαμισθεί, για να γίνει ο μαθητής πιστός. Ριγούμε σήμερα οι χριστιανοί, όταν αναλογιζόμαστε αυτή τη σκηνή. Εκείνο το «φέρε και ίδε» κι εκείνο το «φέρε και βάλε» του Ιησού ηχεί μέσα μας μυσταγωγικά σαν ένα άλλο «Λάβετε, φάγετε», «Πίετε εξ αυτού» (Μθ 26,26.27). Ο Ιησούς προσφέρει τον εαυτό του σε μία κοινωνία του πάθους και της Αναστάσεώς του. Αγγίζοντας ο μαθητής με το δάχτυλο τις πληγές του Χριστού, πιάνει το θάνατο του και ακουμπώντας το χέρι στις ουλές του κρατά την Ανάστασή του.

Από τα προστακτικά λόγια του Κυρίου και από το ρήμα «φέρε» φαίνεται ότι ο Θωμάς δεν ήθελε πια να ψηλαφήσει τον Κύριο, και ο Κύριος τον πιέζει· θέλει να πιστώσει την Ανάστασή του και μ’ αυτόν τον χειροπιαστό τρόπο. Η φοβερή ψηλάφηση, όπως εικονίζουν και οι αγιογράφοι της Εκκλησίας μας στους τοίχους των ναών, πρέπει τελικά να έγινε. Αλλά ο Κύριος επέτρεψε από τότε να γίνεται κάτι ακόμη μεγαλύτερο κι από εκείνη την ψηλάφηση, μας έδωσε κάτι ακόμη περισσότερο από εκείνο το αίτημα, που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να το φαντασθούμε ούτε θα τολμούσαμε ποτέ να το ζητήσουμε. Μας πρόσφερε τον εαυτό του όχι απλώς να τον αγγίζουμε, αλλά να τον τρώμε, να τον πίνουμε, να τον αφομοιώνουμε μέσα μας με τη χάρη του μυστηρίου και να βιώνουμε πάνω στον ίδιο τον εαυτό μας την Ανάσταση με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος. Έτσι, ικανοποίησε πλήρως όλες τις αισθήσεις μας, αφού μπορούμε και να γευόμαστε τώρα τον αναστημένο Χριστό.

Ύστερα από τέτοιες μαρτυρίες μπορούν να υπάρχουν ακόμη άπιστοι; Ο λόγος του Κυρίου «και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός» (Ιω 20,27) υπαινίσσεται ότι ήταν δυνατόν ο Θωμάς, και ύστερα από όλα αυτά, να μη θελήσει να πιστέψει. Η ιστορία φανερώνει ότι αυτό συμβαίνει πολύ συχνά. Εντούτοις, δεν μπορεί πια κανείς να κατηγορήσει το γεγονός. Όποιος αμφιβάλλει ας αναζητήσει την αιτία στον εαυτό του. Η Ανάσταση υπάρχει και λάμπει αναμφισβήτητη. Όσοι δεν πιστεύουν, δεν έχουν επιχειρήματα και χάνονται στο σκοτάδι. Καταφεύγουν αυτοί σε μύθους και πλάθουν θεωρίες και υποθέσεις ανιστόρητες. Η εποχή μας νομίζει ότι είναι ρεαλιστική. Ή μάλλον είναι ρεαλιστική στα πάθη και στις κακίες της· σ’ αυτά είναι ωμή μέχρι αγριότητας, σκληρή μέχρι απανθρωπιάς. Αλλιώς, αρέσκεται στα παραμύθια, στις φαντασίες, στα ξωτικά. Την ελκύει περισσότερο ο κόσμος του μη πραγματικού, τη φοβίζει το αληθινό, και προπαντός όταν αυτό δείχνει το πρόσωπο του Θεού ή το δικό της. Γι’ αυτό η Ανάσταση, το πιό βεβαιωμένο πράγμα στον κόσμο, που φανερώνει ποιός είναι ο αληθινός Θεός και ποιός ο άθλιος άνθρωπος, δύσκολα γίνεται δεκτή. Προκαλεί τη λογική μας, προκαλεί τη ρεαλιστική εποχή μας αλλά και μας προσκαλεί. Όσοι τολμούμε μπορούμε σίγουρα να την ψηλαφήσουμε και να τη ζήσουμε μέσα στην Εκκλησία, η οποία συνεχίζει τη ζωή του αναστημένου Χριστού.

(+ Στέργιου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Παν/μίου, «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος», εκδ. Χριστιανική Ελπίς, Θεσ/νίκη 2007)

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.com/2012/04/blog-post_560.html?spref=fb

Θεολογική ερμηνεία της εικόνας της Ψηλαφήσεως του Θωμά

apfilipposgrammatikous.blogspot.com

Η εικόνα με την ανορθόγραφη επιγραφή Η ΨΥΛΑΦΙΣΙΣ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ανήκει στο Δωδεκάορτο της Ι. Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους και είναι έργο κρητικού Θεοφάνη (16 ος αι.). Στην παράσταση δεσπόζει η μορφή του Χριστού. Φορεί κόκκινο χιτώνα και σκούρο ιμάτιο που ανοίγουν το χρώμα του οι πλούσιες χρυσοκοντυλιές. 

Η στάση του αναστάντος Κυρίου διευκολύνει την ψηλάφηση του Θωμά. Κάμπτει προς τα δεξιά του
με το ένα χέρι ανασηκωμένο για να φανεί το σημάδι του καρφιού και το άλλο στηριγμένο στην πληγωμένη πλευρά του. Στέκει στο πάνω σκαλί μιας χαμηλής σκάλας έχοντας πίσω του κλειστή την πόρτα ενός κτηρίου (είναι το δώμα όπου ήταν συγκεντρωμένοι μαθητές) που έχει χαμηλό τρούλο. 

Ένα κόκκινο παραπέτασμα είναι ριγμένο στις στέγες του. Δεξιά και αριστερά του κεντρικού κτηρίου διακρίνονται δύο μικρότερα- επάλξεις των τειχών της Ιερουσαλήμ. Τον Κύριο περιβάλλουν οι μαθητές. 

Χωρισμένοι σε δύο ημιχόρια παρακολουθούν έκπληκτοι τα γινόμενα. Με βλέμματα καρφωμένα σε διάφορες κατευθύνσεις, με εκφράσεις στοχαστικές και απορημένες, παλάμες ανοιγμένες και χέρια δεητικά-όλα για να μεταφέρουν τον προσκυνητή σιμά τους. Να ζήσει την αιφνίδια φανέρωση του Διδασκάλου, να βεβαιωθεί για την Ανάσταση και να ψελλίσει με το Θωμά: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».
Στον πρώτο όμιλο των μαθητών - το αριστερό - προεξάρχει ο Θωμάς και στο δεξί ο Πέτρος. Ο πρώτος φορεί βαθυγάλαζο χιτώνα με το διακριτικό «σημείο» στο δεξιό βραχίονα (το είχαν στον χιτώνα τους οι Ρωμαίοι συγκλητικοί) και κόκκινο ιμάτιο. 

Το αριστερό του χέρι είναι σε σχήμα προσευχής και το άλλο έχει ακουμπισμένο το δάκτυλό του στην ανοικτή και λογχισμένη πλευρά του Κυρίου. Σε αντίθεση με τις ήρεμες φιγούρες των άλλων μαθητών, η δική του έχει κινητικότητα. 

Τη δείχνουν τα πόδια του και το πτυχωμένο ιμάτιό του. Σπεύδει να επιβεβαιωθεί γι αυτό που βλέπει και ακούει. Το βλέμμα του καρφωμένο στον Κύριο και το δάκτυλό του ακουμπισμένο στη θεϊκή σάρκα για να επικουρήσει την αυτοψία. « Τολμηρῶς ἐψηλάφησε τήν πλευράν , τήν τῷ θεί ῳ πυρί ἀπαστράπτουσαν ».

Η εικόνα μας, κλειστή στη σύνθεση, χωρίς δηλαδή προεκτάσεις φανερές ή αφανείς, άριστα ζυγισμένη, με τα φωτεινά της χρώματα και τα ήρεμα πρόσωπα, πιστοποιεί με το δικό της τρόπο την αλήθεια της Αναστάσεως. « Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται , τῆς Ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα »

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.com/2012/04/blog-post_7011.html?spref=fb

Μακάρι να είχαμε την καλή απιστία του αποστόλου Θωμά!!!

Η εκκλησία μας την απιστία του Θωμά σε ένα τροπάριό της την ονομάζει καλή. Δικαιολογημένα κάποιος θα διερωτηθεί, υπάρχει άραγε καλή και κακή απιστία; Φαίνεται ότι υπάρχει, αφού ό,τι το ανθρώπινο δεν είναι αμιγώς καλό ή κακό. Σε έναν με καθαρή συνείδηση, καθαρή καρδιά και ταπεινό λογισμό όλα είναι ξεκάθαρα. Σε έναν που έχει μολυνθεί από τον ιό της απιστίας όλα είναι σκοτεινά και ταραγμένα. Μακάρι να είχαμε την καλή απιστία του αποστόλου Θωμά. Θα λέγαμε ότι η αμφιβολία, ο δισταγμός και η ολιγοπιστία είναι φυσιολογικά σε έναν άνθρωπο που αναζητά τον Θεό μόνο με τον νου του. Οι απόστολοι του Χριστού τον παρακαλούν να τους προσθέσει πίστη στην υπάρχουσα πίστη τους. Η απιστία όμως είναι πνευματικό νόσημα σοβαρό. Η πίστη είναι υπέρλογη και η απιστία παράλογη. Η απιστία συχνά πυκνά προέρχεται από επιπολαιότητα, από ρηχότητα σκέψεως, από άστατο βίο και μπερδεμένη συνείδηση. Η περίπτωση του Θωμά, που απουσίαζε κατά την εμφάνιση του Αναστημένου Χριστού στους συμμαθητές του, είναι χαρακτηριστική. Είναι γεγονός ότι ο Θωμάς αμφιβάλλει, δεν απιστεί όμως, αλλά ζητά τεκμήρια για τη βεβαίωση της πίστεώς του. Ο γνωστός για τον ενθουσιασμό του και από άλλες περιπτώσεις Θωμάς δεν είναι ένας σκεπτικιστής απομονωμένος και μειονεκτικός. Τολμά, αναζητά, ενισχύει, ψάχνει.
    Ζητά την αλήθεια, μια άμεση επαφή μαζί τους. Ο Χριστός δεν δυσκολεύεται να του την προσφέρει. Ξανάρχεται να τον συναντήσει. Ξανάρχεται και για τον καθένα μας. Η πίστη αρκετών χριστιανών, μερικές φορές, είναι νερόβραστη, πιο ψυχρή και από την απιστία. Την έχουμε την πίστη ως πανοπλία και καλή αμφίεση για να χτυπάμε, να μη μας χτυπούν, να μας εκτιμούν, να μας θαυμάζουν και να μας προσέχουν. Δεν τολμάμε ποτέ να ψάξουμε βαθύτερα τη νομιζόμενη πίστη μας, δε θέλουμε επ’ ουδενί να την αμφισβητήσουμε μη και εκτεθούμε. Η θερμή πίστη δίνει πνευματική υγεία, ισορροπία, στηριγμό, ενδυνάμωση, ελπίδα και εμπιστοσύνη στον Θεό. Μερικές φορές, ας μη φοβηθούμε να το ομολογήσουμε, η πίστη μας έχει αρκετά στοιχεία μυστικής εγωπάθειας και νοσηρής συναισθηματικότητας. Φθάνει μάλιστα μια λανθασμένη πίστη σε έναν αντικοινωνικό σκεπτικισμό, που προσφέρει ένα αρκετά κακό παράδειγμα στους άλλους. Αναζητώντας τον Θεό και βλέποντας εμάς έτσι, κάνουν πίσω. Ο Θωμάς δεν ήταν σίγουρα κακόπιστος ούτε ευκολόπιστος. Ήταν ειλικρινής, ντόμπρος, γνήσιος, ατόφιος, τίμιος και αληθινός. Ήταν αυτός που ήταν. Η καλή του απιστία έκανε τον Χριστό να ξανάλθει γι’ αυτόν. Ο Χριστός τού προσφέρθηκε για την ειλικρίνειά του. Δεν τον επετίμησε, που ζήτησε να τον δει, να τον ψηλαφίσει. Όμως τελικά μακάρισε και ευλόγησε αυτούς που δε θα δουν και θα πιστέψουν. Η απιστία φυσικά είναι ελεύθερη επιλογή του καθενός. Η απιστία λέει πως βασίζεται μόνο σε ό,τι βλέπει και πιάνει και κατανοεί η λογική. Αυτό είναι ένας εξαναγκασμός και μια ευκολία κουραστική. Η πίστη θα λέγαμε είναι μια δυσκολία, επικινδυνότητα, ρίσκο και τόλμη. Γι’ αυτό μακαρίζει αυτούς που πιστεύουν δίχως χειροπιαστές αποδείξεις. Η πιο δυνατή απόδειξη είναι η βεβαίωση της καρδιάς μας. Ο δυσκολόπιστος Θωμάς είναι αδελφός μας, είναι αδύναμος, αλλά καλοπροαίρετος σίγουρα.
     Στο Άγιον Όρος την ημέρα αυτή έχουμε σε όλες τις μονές αγρυπνία, γιατί τέτοια μέρα απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό. Όπως πληροφορούμεθα, ο κόσμος κατά τις εορτές του Πάσχα ήταν περισσότερος από άλλοτε στις εκκλησίες. Αυτό σημαίνει ότι η πίστη δεν έσβησε. Μπορεί όμως να γίνει βαθύτερη και θερμότερη. Ο Θωμάς δεν είναι των απίστων αλλά των δυσπίστων, των ολιγοπίστων και τελικά των πιστών. Η καλή του απιστία ας μας προβληματίσει γόνιμα.
Πηγή/Αναδημοσίευση: http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/apps/gr/spag/3_1334820604.html

Ο Ιησούς και οι μαθητές του

ΟΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



Ο Ιησούς μεγάλωσε στη Γαλιλαία, όπου υπήρχε μια μεγάλη και όμορφη λίμνη. Η λίμνη της Γαλιλαίας ονομαζόταν και :"Λίμνη της Γενησαρέτ", "Θάλασσα της Γαλιλαίας" ή "της Τιβεριάδας"

Εκεί ξεκίνησε το έργο που του είχε αναθέσει ο Θεός.



Κάποιο δειλινό ό Ιησούς ανέβηκε σε ένα βουνό μόνος του για να προσευχηθει.

Από ψηλά η θέα της λίμνης ήταν υπέροχη και τα αστέρια του ουρανού είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να ανάβουν το δειλό τους φως, κάνοντας τη νύχτα κατανυκτική. Ο Ιησούς έμεινε όλο το βράδυ στο βουνό και προσευχόταν.

Την άλλη μέρα κατεβαίνοντας από το βουνό, τον περίμεναν στην όχθη της λίμνης Γενησαρέτ διάφοροι μαθητές του. Ήταν ψαράδες, γεωργοί, οικοδόμοι, μαραγκοί - άνθρωποι με αγαθή διάθεση και καθαρή καρδιά. Τον καλωσόρισαν και κάθισαν μαζί του στις όχθες της λίμνης.


Ο Ιησούς άρχισε να τους μιλά και μετα από λίγο τους ανακοίνωσε πως θα διάλεγε δώδεκα από αυτούς για να γίνουν οι ξεχωριστοί μαθητές του - αυτοί που θα στέλνοταν να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της Βασιλείας, αυτοί που θα αξιωνόνταν τη δύναμη και την εξουσία να θεραπεύουν τις ασθένειες και να διώχνουν τα δαιμόνια .

"Δώδεκα από εσας θα με ακολουθήσετε όπου κι αν πάω. Θα είστε οι Απόστολοί μου, οι Απόστολοι του Ευαγγελίου της Βασιλείας του Θεού" είπε.

Όλοι ένιωσαν πως το έργο που θα αναλάμβαναν οι Απόστολοι αυτοί ήταν δύσκολο. Όλοι όμως αγαπούσαν τον Ιησού και ήθελαν να γίνουν Απόστολοί του.

Ο Ιησούς, καθώς περπατούσε στη λίμνη της Γαλιλαίας είδε τον Σίμωνα. (Κι έδωσε στον Σίμωνα το όνομα Πέτρος διότι ήταν άνθρωπος με δυναμική προσωπικότητα σαν πέτρα, σαν βράχος.(Πέτρος, συντάκτης δύο επιστολών της Καινής Διαθήκης)

και τον Ανδρέα, τον αδερφό του να ρίχνουν τα δίχτυα τους στη λίμνη γιατί ήταν ψαράδες.

-" Ακολουθήστε με " τους είπε ο Ιησούς και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων.

Κι αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυα και τον ακολούθησαν.

Στη συνέχεια διάλεξε τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τα δυο παιδιά ενός καλού κι ευλαβή Εβραίου, του Ζεβεδαίου.

Κι έπειτα ακολούθησε ο Φίλιππος,ο Βαρθολομαίος,ο Ματθαίος, ( ο Ευαγγελιστής, πρώην τελώνης)

ο Θωμάς, ο Ιάκωβος, που ήταν γιός του Αλφαίου, ο Θαδδαίος, ο Σίμωνας ο Κανανίτης, και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, που αργότερα απαρνήθηκε τον Ιησού και τον πρόδωσε.



(Οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν πως μετά την Ανάληψη του Χριστού ο Απόστολος Πέτρος πρότεινε στους περίπου 120 μαθητές να επιλέξουν έναν προκειμένου να καλύψουν τη θέση του Ιούδα στον κύκλο των Δώδεκα. Πρότειναν δύο : τον Ιωσήφ , που τον έλεγαν Βαρσάββα και που πήρε το όνομα Ιούστος, και τον Ματθία. Έπειτα προσευχήθηκαν στον Κύριο να τους βοηθήσει να επιλέξουν σωστά, έβαλαν κλήρους με τα ονόματά τους και ο κλήρος έπεσε στον Ματθία που προστέθηκε στους 11 Αποστόλους)

Όλοι παραξενεύτηκαν με την επιλογή του Ματθαίου. Ο Ματθαίος ήταν τελώνης , δούλευε για τους Ρωμαίους και μάζευε τη φορολογία για λογαριασμό των κατακτητών. Οι Ισραηλήτες αντιπαθούσαν τους τελώνες. Ήταν συχνά άπληστοι και φιλάργυροι. Οι συμπατριώτες τους τους έβλεπαν σα προέκταση των κατακτητών κι ας ήταν κι αυτοί Ιουδαίοι.

Όμως ο Ιησούς επέλεξε και τον Ματθαίο, διότι ο Ιησούς έκρινε όχι με βάση τα κριτήρια των ανθρώπων, τα εξωτερικά, αλλά με βάση τα δικά του κριτήρια, τα κριτήρια του Θεού.

Ο Ιησούς περιόδευε στα γύρω χωριά και δίδασκε. Κάλεσε τους δώδεκα μαθητές του κι άρχισε να τους στέλνει δύο δύο....

Τους παράγγειλε να μην παίρνουν τίποτε μαζί τους για τον δρόμο : ούτε σακίδιο ούτε φαγητό ούτε χρήματα στο ζωνάρι παρά μόνο ραβδί. Να βάλουν σανδάλια στα πόδια τους και να μην πάρουν μαζί τους διπλά ρούχα. ''Όπου πάτε, να κηρύττετε λέγοντας πως έφτασε η Βασιλεία του Θεού. Να θεραπεύετε αρρώστους, να ανασταίνετε τους νεκρούς, να γιατρεύετε τους λεπρούς, να κάνετε καλά τους δαιμονισμένους. Δωρεάν τα λάβατε, δωρεάν και να τα δίνετε"



Οι μαθητές του Χριστού (οι Δώδεκα και οι άλλοι) δεν αποτελούσαν προνομιακό κύκλο εκλεκτών (ανδρών και γυναικών), αλλά ομάδα υπεύθυνων, έμπιστων και αφοσιωμένων συμπορευτών του.

Κατεξοχήν τους Δώδεκα, ισάριθμους των παλιών 12 φυλών του λαού, τους κάλεσε και τους εκπαίδευσε, για να γίνουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της ζωής και του έργου του, προκειμένου αυτά να συνεχιστούν για πάντα.

Οι μαθητές αυτοί γνώριζαν ήδη τον Χριστό. Διακρίνονταν για τη βαθιά θρησκευτική τους πίστη. Περίμεναν τον ερχομό του Μεσσία. Ήταν γνώριμοι του Ιωάννη του Βαπτιστή, ίσως και μαθητές του. Όταν λοιπόν τους έγινε το τιμητικό κάλεσμα από τον Ιησού, αυτοί ανταποκρίθηκαν πρόθυμα και έγιναν οι πρώτοι επίσημοι μαθητές του.

Οι Δώδεκα αυτοί ήταν αξιόλογοι επαγγελματίες ψαράδες. Κατείχαν αλιευτικά σκάφη με πληρώματα που ανήκαν σε αλιευτικό συναιτερισμό. Δεν είναι δηλαδή σωστό αυτό που λέγεται ότι οι μαθητές του Χριστού ήταν αγράμματοι ψαράδες. Π.χ. ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Ματθαίος είχαν εξαιρετικές πνευματικές ικανότητες. Αυτό φαίνεται και από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης που έγραψαν.

Από την αρχή της δράσης μέχρι την Ανάστασή του ακολουθούσαν τον Ιησού και γυναίκες. Κάτι τέτοιο ήταν τότε πρωτοφανές και ερχόταν σε αντίθεση με τις απόψεις των ραββίνων. Αυτές διέθεταν τις περιουσίες τους για τη μετακίνηση, συντήρηση και διαμονή του Ιησού και της πολυάριθμης συνοδείας του.


Θέμα για επεξεργασία:

Οι χριστιανοί ως μέλη της νέας ανθρωπότητας (του καινούριου κόσμου) θεωρούνται σε όλες τις εποχές ως μαθητές του Χριστού. Τι σημαίνει η ιδιότητά τους αυτή και με ποιούς τρόπους νομίζετε ότι μπορεί να εκφραστεί σήμερα;