Μεγάλη Δευτέρα - Μεγάλη μαχαίρα

Συνηθίζεται  τις ημέρες των Αγίων Παθών να σηματοδοτούνται  μία προς μία με μια συγκεκριμένη φράση που αποτελεί στη κυριολεξία τη γενική εικόνα του Ιησού όπως παρουσιάζεται στα ιερά ευαγγέλια. Έτσι σήμερα (Μεγάλη Δευτέρα) λέγεται η φράση: Μεγάλη Δευτέρα - μεγάλη μαχαίρα

 H  Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του  "Παγκάλου" Ιωσήφ,(όμορφος στο σώμα και την ψυχή) του γιου του Ιακώβ, και στην άκαρπη συκιά, που την καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε μ' ένα του λόγο.

         Ο Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ, τον οποίο ζήλευαν τα αδέρφια του εξαιτίας  της ενάρετης ζωής του αλλά και της αδύναμιας που του είχε ο Ιακώβ
.Έτσι , κάποια στιγμή αποφάσιασν να τον σκοτώσουν. Όμως μετάνοιωσαν και τον πούλησαν σε κάτι εμπόρους. Και ο Ιωσήφ κατέληξε σκλάβος του φαραώ της Αιγύπτου Πετεφρή. στον αρχιμάγειρα του . Στην Αϊγυπτο ο  Ιωσήφ αφού δεν ενέδωσε στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και ο Φαραώ τον φυλάκισε.
Κάποτε όμως ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή. Ο Ιωσήφ ερμήνευσε ότι θα έλθουν στη χώρα επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστημένος και ενθουσιασμένος από τη σοφία του, έδωσε στον Ιωσήφ αξιώματα. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια του λιμού τον λαό.
Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του που του είχαν συμπεριφερθεί με τέτοια κακία φανερώθηκαν μπροστά του ζητώντας βοήθεια. Εκείνος όχι μόνο δεν τους κρατούσε κακία, αλλά αντιθέτως τους συγχώρεσε και τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο  μαζί με τους γονείς του.

Η ιστορία του Ιωσήφ on Prezi

Ο Ιωσήφ προεικονίζει με την περιπέτειά του (που πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο) τον ίδιο τον Χριστό και το πάθος Του.

Η άκαρπη συκιά

(Μκ. 11:12-14, 20-24)

 Και την επόμενη ημέρα, αφού εξήλθαν αυτοί από τη Βηθανία, πείνασε. Και όταν είδε μια συκιά από μακριά που είχε φύλλα, ήρθε κοντά της μήπως κάτι βρει σ’ αυτήν, αλλά όταν ήρθε σ’ αυτήν, τίποτα δε βρήκε παρά μόνο φύλλα. Γιατί δεν ήταν ο καιρός των σύκων. Και απευθύνθηκε σ’ αυτήν και της είπε: “Ποτέ πια στον αιώνα από εσένα κανείς να μη φάει καρπό”. Και άκουγαν οι μαθητές του.

Η  συκιά συμβολίζει τη συναγωγή των Εβραίων, που ήταν άκαρπη από καλά έργα. 

Ο Πάγκαλος Ιωσήφ

Η ιστορία του Ιωσήφ του Πάγκαλου (δηλαδή του πανέμορφου στο σώμα και την ψυχή), είναι μια πορεία από τον φθόνο και τη σκλαβιά στη δόξα και τη συγχώρηση.

Η Ιστορία του Ιωσήφ

Ο Ιακώβ είχε δώδεκα γιους, αλλά αγαπούσε περισσότερο τον Ιωσήφ, τον οποίο απέκτησε στα γηρατειά του. Η προτίμηση αυτή φάνηκε όταν του χάρισε έναν πολύχρωμο χιτώνα, γεγονός που έκανε τα αδέλφια του να τον μισήσουν. Το μίσος μεγάλωσε όταν ο Ιωσήφ διηγήθηκε δύο όνειρα: στο πρώτο, τα δεμάτια των αδελφών του προσκυνούσαν το δικό του, και στο δεύτερο, ο ήλιος, το φεγγάρι και έντεκα αστέρια τον προσκυνούσαν.

Μια μέρα που ο Ιωσήφ συνάντησε τα αδέλφια του στους αγρούς, εκείνα σχεδίασαν να τον σκοτώσουν. Με παρέμβαση του Ρουβήν τον έριξαν σε ένα ξεροπήγαδο, ενώ τελικά, μετά από πρόταση του Ιούδα, τον πούλησαν σε εμπόρους για είκοσι χρυσά νομίσματα. Για να ξεγελάσουν τον πατέρα τους, έβαψαν τον χιτώνα του με αίμα κατσικιού, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι ο Ιωσήφ κατασπαράχθηκε από θηρίο.

 Οι έμποροι πούλησαν τον Ιωσήφ στον άρχοντα Πετεφρή. Εκεί φυλακίστηκε άδικα επειδή αρνήθηκε να υποκύψει στις προκλήσεις μιας «απόλαυσης της στιγμής». Η ζωή του άλλαξε όταν ο Φαραώ είδε ένα όνειρο με εφτά παχιές αγελάδες που τις έφαγαν εφτά αδύνατες. Ο Ιωσήφ εξήγησε ότι το όνειρο προμήνυε εφτά χρόνια αφθονίας και εφτά χρόνια πείνας. Ο Φαραώ εντυπωσιάστηκε και τον έχρισε κυβερνήτη και «υπουργό οικονομικών» όλης της Αιγύπτου.

 Όταν η πείνα έπληξε τη Χαναάν, τα αδέλφια του ήρθαν στην Αίγυπτο για σιτάρι. Μετά από κάποια τεχνάσματα για να δει αν είχαν αλλάξει χαρακτήρα, ο Ιωσήφ αποκαλύφθηκε κλαίγοντας και τους συγχώρεσε, λέγοντάς τους ότι ο Θεός τον έστειλε εκεί για να τους σώσει. Τελικά, ο γέροντας Ιακώβ με όλη την οικογένεια (75 άτομα) εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο.

Το Δίδαγμα της Ιστορίας

Το κεντρικό μήνυμα είναι η έμπρακτη συγχώρηση. Ο Ιωσήφ δεν εκδικήθηκε τα αδέλφια του, αλλά ανταπέδωσε το κακό με αγάπη και φροντίδα.

 Η ιστορία διδάσκει ότι ο Θεός λειτουργεί «κρυφά» μέσα από τα γεγονότα της ζωής, μεταμορφώνοντας ακόμα και τις δοκιμασίες σε ευλογίες για τη σωτηρία των ανθρώπων.

 Η άρνηση του Ιωσήφ να αμαρτήσει, παρά το προσωπικό κόστος της φυλάκισης, αναδεικνύει την αξία της εμμονής στις αρχές και την πνευματική ωραιότητα.

 Η Εκκλησία βλέπει στη ζωή του μια προεικόνιση του Χριστού. Όπως ο Ιωσήφ φθονήθηκε από τα αδέλφια του, , υπέφερε άδικα και τελικά δοξάστηκε σώζοντας τον λαό του, έτσι και ο Χριστός φθονήθηκε από τους αρχιερείς, σταυρώθηκε και δοξάστηκε με την Ανάσταση, χαρίζοντας τη σωτηρία στην ανθρωπότητα υπέφερε άδικα και τελικά δοξάστηκε σώζοντας τον λαό του, έτσι και ο Χριστός φθονήθηκε από τους αρχιερείς, σταυρώθηκε και δοξάστηκε με την Ανάσταση, χαρίζοντας τη σωτηρία στην ανθρωπότητα

 

Η «πάλη» του Θεού με τον «πονηρό» Ιακώβ: Η εκλογή πραγματοποιείται μέσα από εκπλήξεις!

Η ευλογία αρχίζει με … μία απάτη: 

Ο Ιακώβ λαμβάνει την Ευλογία (Γέν. 27, 18-30) «Ο Ιακώβ πήγε στον πατέρα του και του είπε: «Πατέρα μου!» Εκείνος του απάντησε: «Ορίστε! Ποιος είσαι γιε μου;» Ο Ιακώβ τού αποκρίθηκε: «Είμαι ο Ησαύ, ο πρωτότοκός σου. […] Σήκω, λοιπόν, και κάτσε να φας απ’ το κυνήγι μου για να με ευλογήσεις». […] Ο Ιακώβ πλησίασε τον πατέρα του κι εκείνος τον ψηλάφισε και είπε: «Η φωνή είναι του Ιακώβ αλλά τα χέρια του Ησαύ». Και δεν τον αναγνώρισε, γιατί τα χέρια του ήταν τριχωτά σαν τα χέρια του Ησαύ. Και τον ευλόγησε. Μετά όμως ξαναρώτησε: «Εσύ είσαι γιε μου, Ησαύ;» Κι ο Ιακώβ απάντησε: «Εγώ είμαι». […] Ο Ιακώβ πλησίασε και τον φίλησε. Ο Ισαάκ μύρισε τότε τη μυρωδιά από τα ρούχα του, και τον ευλόγησε». Ο Ισαάκ παντρεύτηκε τη Ρεβέκκα και εκείνη γέννησε δίδυμα: τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Ο τελευταίος γεννήθηκε πιάνοντας τη φτέρνα του αδελφού του. Ο πρωτότοκος, ο μελλοντικός αρχηγός της οικογένειας, κυνηγός, άνθρωπος της υπαίθρου, κάποια μέρα από τη λαιμαργία του, για ένα πιάτο φακές, χάρισε στον αδελφό του όλα τα προνόμιά του. Ο Ιακώβ με το παραπάνω τρικ της Ρεβέκκας πήρε πλούσια την ευλογία του τυφλού πατέρα του. Όποιος απατά, όμως, απατάται. 

Έλαβε την ευλογία, αλλά δεν είναι «αλώβητος»: Ο Λάβαν ξεγελά τον Ιακώβ (Γέν. 29, 4-30) Ο Ιακώβ κίνησε προς τις χώρες της Ανατολής. […]9 Ενώ ακόμα μιλούσε ο Ιακώβ μαζί τους, φτάνει η Ραχήλ με τα πρόβατα του πατέρα της του Λά βαν […].16 Ο Λάβαν είχε δύο κόρες. Το όνομα της μεγαλύτερης ήταν Λεία και της μικρότερης Ραχήλ.17 Τα μάτια της Λείας ήταν άτονα, ενώ η Ραχήλ είχε ωραία κορμοστασιά και όμορφο πρόσωπο.18 Ο Ιακώβ αγαπούσε τη Ραχήλ. Απάντησε λοιπόν: «θα σου  δουλέψω εφτά χρόνια για τη Ραχήλ, τη μικρότερη κόρη σου». […]20 Έτσι ο Ιακώβ δούλεψε για τη Ραχήλ εφτά χρόνια· του φάνηκαν όμως σαν λίγες μέρες, γιατί την αγαπούσε.21 Μετά είπε στο Λάβαν: «Ο χρόνος της δουλειάς μου συμπληρώθηκε· δώσ’ μου τη γυναίκα μου να μείνω μαζί της».22 Τότε ο Λάβαν προσκάλε σε όλους τους ανθρώπους του τόπου και οργάνωσε συμπόσιο.23 Όταν όμως νύχτωσε, πήρε την κόρη του την Λεία και την έφερε στον Ιακώβ […]. 

 Μια πορεία προς την αυτογνωσία και τη θεογνωσία: Η πάλη του Ιακώβ με τον Θεό (Γέν. 32, 23-32) «Ο Ιακώβ σηκώθηκε και πήρε τις δυο γυναίκες του, τις δυο δούλες του και τους έντεκα γιους του και τους πέρασε από τον χείμαρρο του Ιαβόκ αντίπερα. Μαζί μ’ αυτούς πέρασε από το χείμαρρο και όλα τα υπάρχοντά του. Εκείνος έμεινε πίσω μόνος. Τότε πάλεψε κάποιος μαζί του ως την αυγή. Όταν είδε ότι δεν μπορούσε να νικήσει τον Ιακώβ, τον χτύπησε καθώς πάλευαν στην κλείδωση του μηρού του και εξαρθρώθηκε ο γοφός του. Τότε ο άνθρωπος του είπε: “Άφησέ με! Ξημέρωσε”. Αλλά ο Ιακώβ απάντησε: “Δε θα σε αφήσω αν δεν με ευλογήσεις”. Εκείνος τον ρώτησε: “Ποιο είναι το όνομά σου;” Και απάντησε: “Ιακώβ”. “Το όνομά σου” του λέει, “δε θα είναι πια Ιακώβ αλλά Ισραήλ, γιατί αγωνίστηκες με τον Θεό και τους ανθρώπους και νίκησες”. Ο Ιακώβ τον ρώτησε: “πες μου το όνομά σου”. Κι εκείνος είπε: “Τι ζητάς το όνομά μου;” Και τον ευλόγησε εκεί. Τότε ο Ιακώβ είπε: “Είδα τον Θεό κατά πρόσωπο κι ακόμα ζω!” Κι ονόμασε τον τόπο εκείνο Φανουήλ. Ο ήλιος έβγαινε όταν ο Ιακώβ περνούσε τη Φανουήλ, και κούτσαινε στην κλείδωση του μηρού».

 Ο Ιακώβ ένοιωσε πλούσια την ευλογία του Θεού στην ξενιτειά. Αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα. Πρέπει να περάσει από τη μία όχθη ενός ποταμού στην άλλη και τρέμει την αντίδρα ση του μεγάλου αδελφού που είχε απατήσει. Αποχωρίζεται όλα τα «πλούτη» και μένει μόνος. Όλη τη νύχτα παλεύει με τον Θεό μέχρι ν’ ανατείλει ο ήλιος. Για πρώτη φορά ομολογεί το όνομά του: Ιακώβ (= αυτός που απατά). Το καινούργιο όνομα είναι Ισραήλ (= αυτός που μάχεται με τον Θεό). Περνά απέναντι και διαπιστώνει ότι εκείνος που θεωρούσε επικίνδυνο, έχει «αλλάξει» όπως κι εκείνος. Τρέχει να τον αγκαλιάσει. Στο πρόσωπο του «ανταγωνιστή» μεγάλου αδελφού, ο «Ισραήλ» βλέπει το πρόσωπο του Θεού με τον οποίο «συμφιλιώθηκε» λίγο πριν στο ποτάμι!

H απόρριψη και η αποκατάσταση του Ιωσήφ (Γέν. 37, 2-11. 23-36 επιλογή) Ο Ιακώβ κατοικούσε στη Χαναάν, εκεί όπου είχε μείνει και ο πατέρας του ως ξένος. Ο Ισραήλ περισσότερο απ’ όλα τα παιδιά του αγαπούσε τον Ιωσήφ, γιατί τον είχε αποκτήσει στα γηρατειά του. Γι’ αυτό και του έκανε έναν πολύχρωμο χιτώνα. Όταν είδαν οι αδερφοί του ότι ο πατέρας του τον αγαπούσε περισσότερο από όλους τους, άρχισαν να τον μισούν. […] Κάποτε ο Ιωσήφ είδε ένα όνειρο […] «Ο ήλιος και το φεγγάρι και έντεκα αστέρια με προσκυνούσαν».  Το όνειρο αυτό, εκτός από τους αδερφούς του, το διηγήθηκε και στον πατέρα του. Εκείνος τον μάλωσε και του είπε: «Τι σημαίνει αυτό το όνειρο που είδες; Μήπως τάχα θα έρθουμε εγώ, η μητέρα σου και τ’ αδέρφια σου να πέσουμε στη γη και να σε προσκυνήσουμε;» «Τ’ αδέρφια του λοιπόν τον φθόνησαν, ενώ ο πατέρας του συγκρατούσε στη μνήμη του αυτά τα όνειρα. […] Μια μέρα, τα αδέρφια του Ιωσήφ είχαν πάει να βοσκήσουν τα πρόβατα του πατέρα τους στη Συχέμ. Τότε είπε ο Ισραήλ στον Ιωσήφ: «Τ’ αδέρφια σου βόσκουν τα πρόβα τα στη Συχέμ. Έλα να σε στείλω σ’ αυτούς». […] Μόλις εκείνοι τον είδαν από μακριά και πριν ακόμα τους πλησιάσει, κατέστρωσαν σχέδιο να τον σκοτώσουν. «Να, έρχεται αυτός που βλέπει τα όνειρα», είπαν μεταξύ τους. «Μπρος, λοιπόν, να τον σκοτώσου με και να τον ρίξουμε σ’ ένα ξεροπήγαδο. Μετά θα πούμε ότι τον κατασπάραξε ένα άγριο θηρίο. Και να δούμε τότε τι θ’ απογίνουν τα όνειρα του!» […]. Τότε είπε ο Ιούδας στους αδερφούς του: «Τι θα κερδίσουμε να σκοτώσουμε τον αδερφό μας και να αποκρύψουμε το θάνατο του; Ας τον πουλήσουμε σ’ εκείνους τους Ισμαηλίτες κι ας μη βάλουμε χέρι πάνω του, γιατί είναι αδερφός μας και αίμα μας». Και τον άκουσαν οι αδερφοί του […]. Μετά από δύο χρόνια, ο Φαραώ είδε ένα όνειρο: Στεκόταν, λέει, κοντά στον ποταμό Νείλο, και είδε ν’ ανεβαίνουν από το ποτάμι εφτά αγελάδες εύρωστες και παχιές, κι έβοσκαν στο χορτάρι. Ύστερα απ’ αυτές, ανέβηκαν από το Νείλο άλλες εφτά αγελάδες άσχημες και καχεκτικές και  στάθηκαν κοντά στις πρώτες, πλάι στις ό χθες του ποταμού. Οι εφτά άσχημες και καχεκτικές αγελάδες έφαγαν τις άλλες εφτά, τις ομορφόκορμες και παχιές […]. Τότε ο Φαραώ έστειλε και κάλεσε τον Ιωσήφ. Τον έβγαλαν γρήγορα από τη φυλακή, έκοψε τα μαλλιά του, άλλαξε ρούχα και παρουσιάστηκε στο Φαραώ. Ο Φαραώ του είπε: «Είδα ένα όνειρο, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να μου το εξηγήσει. Άκουσα να λένε για σένα ότι εξηγείς ένα όνειρο όταν το ακούσεις». Ο Ιωσήφ του απάντησε: «Όχι εγώ. ο Θεός μπορεί να απαντήσει ευνοϊκά στο Φαραώ» […]. Και στον Ιωσήφ είπε: «Αφού ο Θεός σε έκανε να τα ξέρεις όλα αυτά, δεν υπάρχει κανένας άλλος τόσο συνετός και σοφός, όπως εσύ. Εσύ θα προΐστασαι στο ανάκτορο μου και όλος ο λαός μου θα υπακούει στις διαταγές σου. Μόνον ως προς το θρόνο θα είμαι ανώτερος σου! 

 Αντί κακού, αγαθόν: Ο Ιωσήφ συγχωρεί και συμφιλιώνεται με τα αδέλφια του (Γέν. 45,1-28 επιλογή) «Ο Ιωσήφ δεν μπορούσε πια να συγκρατηθεί μπροστά σ’ όλους εκείνους που τον περιστοίχιζαν και φώναξε: “Να φύγουν όλοι από μπροστά μου!” Έτσι ήταν μόνος με τ’ αδέρφια του όταν τους φανερώθηκε. […] “Πλησιάστε με, λοιπόν!” τους είπε ο Ιωσήφ. Εκείνοι τον πλησίασαν, και τους είπε: «Εγώ είμαι ο Ιωσήφ ο αδερφός σας, που τον πουλήσατε στην Αίγυπτο. Αλλά τώρα μη λυπάστε και μην έχετε τύψεις που με πουλήσατε, γιατί ο Θεός με έστειλε εδώ πριν από σας για να σας σώσω τη ζωή. […] Δε με στείλατε, λοιπόν, εσείς εδώ, αλλά ο Θεός. Με έκανε σύμβουλο του Φαραώ, υπεύθυνο στο ανάκτορό του, και κυβερνήτη όλης της Αιγύπτου. Τώρα βιαστείτε να πάτε πίσω στον πατέρα μου και του πείτε ότι ο γιος του ο Ιωσήφ λέει: “ο Θεός με έκανε κύριο όλης της Αιγύπτου. Έλα σ’ εμένα, μην αργείς”». 

 Ο 11ος γιος του Ιακώβ από βοσκός έγινε «κορυφαίος» στην «πυραμίδα» του παλατιού του Φαραώ. Πώς; Βλέπει οράματα σημαδιακά. Και ενώ οι γονείς του τον υπεραγαπούν, οι υπόλοιποι τον φθονούν. Τελικά δεν τον σκοτώνουν αλλά τον πουλάνε σε καραβάνι Ισμαηλιτών. Ο Θεός για πολύ καιρό δεν φαίνεται να επεμβαίνει «ωσάν από μηχανής» αλλά λειτουργεί «κρυφά». Και στην Αίγυπτο πετάχτηκε στη «φυλακή», επειδή δεν είπε ΝΑΙ στις προκλήσεις μιας απόλαυσης της στιγμής. Τελικά, όμως, έγινε ο «Υπουργός» των οικονομικών της Υπερδύναμης, αφού βρήκε τη «λύση» στο όραμα με τις αγελάδες. Όταν ήλθαν τα δύσκολα χρόνια της Κρίσης άνοιξε τις αποθήκες. Τα αδέλφια του πεινασμένα, χωρίς να το γνωρίζουν βέβαια, φθάνουν και τον προσκυνούν. Ο Ιωσήφ τους περνά από τεστ για να δει αν έχουν αλλάξει χαρακτήρα. Στο τέλος όταν ο Ιωσήφ κατάλαβε ότι αγαπάνε πραγματικά, τους αποκαλύφθηκε και τους αγκάλιασε με συγκίνηση. Ο γέροντας Ιακώβ με την οικογένειά του, 75 συνολικά άτομα, έφθασε κι αυτός στην Αίγυπτο. 

Τοποθετήστε τις εικόνες από την ιστορία του Ιακώβ και των γιών του στη σωστή σειρά, και γράψτε στη συνέχεια μία μικρή περίληψη της ιστορίας τους με δικά σας λόγια.

 

Πηγή: 

Σωτήριος Δεσπότης, Νικόλαος Παύλου, Αθανάσιος Στογιαννίδης, Α´ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ, Θέματα από την Αγία Γραφή, σελ: 49-56

Η ιστορία του Ιωσήφ στη δυτική τέχνη (συλλογή εικόνων)

Συλλογή δεκαπέντε εικόνων με θέμα την ιστορία του Ιωσήφ και την απόδοση επιμέρους περιστατικών από τον βίο του στη δυτική τέχνη. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι να εξασκηθούν οι μαθητές στην παρατήρηση εποπτικού υλικού, να γνωρίσουν την ιστορία ενός από τους πατριάρχες των Ισραηλιτών και να εξοικειωθούν με την εικονογραφία του στη δυτική ζωγραφική. Απώτερος στόχος είναι να προβούν οι μαθητές σε δημιουργικές συγκρίσεις μεταξύ των εικόνων, αναφορικά με τον αριθμό, τη θέση και τη στάση των εικονιζόμενων προσώπων. Πιο συγκεκριμένα, η συλλογή περιλαμβάνει εικονογραφημένα χειρόγραφα, πίνακες ζωγραφικής, χαρακτικά, εικονογραφήσεις της Βίβλου και ακουαρέλες, που χρονολογούνται από τον 15ο έως και τον 20ό αιώνα. Για κάθε εικόνα, μάλιστα, δίνονται σύντομες πληροφορίες με μορφή επεξήγησης, καθώς και σχετικός υπερσύνδεσμος.

Ο Ιωσήφ μέσα από το Κοράνιο

Απόσπασμα από το 12ο κεφάλαιο του Κορανίου, που αναφέρεται στο πρόσωπο του Γιουσούφ (Ιωσήφ). Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να παρατηρήσουν οι μαθητές πως ο Ιωσήφ, εκτός από βιβλική μορφή της Παλαιάς Διαθήκης, θεωρείται προφήτης και στην ισλαμική θρησκεία.

7. Η ιστορία του Ιωσήφ: «Εσείς σκεφτήκατε να µου κάνετε κακό, ο Θεός όµως το µετέτρεψε σε καλό»

Ας δούμε την εισαγωγική παρουσίαση του μαθήματος

Μια συλλογή εικόνων δυτικής τεχνοτροπίας

Ένα κόμικ με την ιστορία του Ιωσήφ

Ένα εύκολο κουίζ

Βίντεο συλλογή (Video Gallery) με το χρονικό της μικρασιατικής καταστροφής

Μια εικόνα - απόσπασμα από το Κοράνι , με αναφορά στην ιστορία του Ιωσήφ

 

Διαδραστικός χάρτης, Οι χώρες με τους περισσότερους πρόσφυγες στις μέρες μας

Διαδραστικός χάρτης με τις χώρες υποδοχής των προσφύγων

Κάντε κλικ στη σωστή σειρά των καρτών, για να διαβάσετε την ιστορία του Ιωσήφ 

Πατριάρχες και συναισθήματα 

Τοποθετήστε τα ονόματα των Πατριαρχών στο γενεαλογικό τους δέντρο.

Πηγή υλικού: http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A109/355/2385,9138/

Κυριακὴ πρὸ τῶν Χριστουγέννων , π. Χρήστου Ζαχαράκη

π. Χρήστου Ζαχαράκη

Ἔχουμε ἀποκτήσει μία προτεσταντίζουσα ἀντίληψη περὶ ἠθικῆς, γι αὐτὸ κι ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ ἁγιότητα προσπαθοῦμε νὰ τὴν ὡραιοποιοῦμε, νὰ τὴν παρουσιάζουμε δηλαδὴ σὰν τὴν τέλεια ἠθικὴ κατάσταση, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπὸ τὴν πνευματικότητά μας. Ξεχνοῦμε ὅτι ὁ μόνος ἅγιος εἶναι ὁ Θεός. Ἀλλὰ γιὰ μᾶς ἁγιότητα εἶναι ἡ κλήση μας καὶ ἅγιοι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τίμησαν καὶ τιμοῦν τὴν κλήση τους. Πάνω ἀπ᾽ ὅλα ἁγιότητα εἶναι ὁ πόνος καὶ τὸ δάκρυ, ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴ βαθιὰ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας, κι ἔπειτα ἡ γλυκειὰ ἐκείνη συναίσθηση τῆς χαρμολύπης, ποὺ ἀφήνει ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς πρὸ τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως Κυριακῆς ἀρχίζει μὲ τὸν μακρὺ γενεαλογικὸ κατάλογο τοῦ Κυρίου, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ καταλήγει στὸν ἴδιο. Γενιὲς καὶ γενιὲς δικαίων, μὰ καὶ ἁμαρτωλῶν. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἁπλῶς διηγεῖται· χωρὶς νὰ ὡραιοποιεῖ, περιγράφει τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Δὲν ἀποκρύπτει τὴν ἁμαρτωλότητά τους, γιὰ νὰ μένει ζωντανὸ τὸ ὅραμα τοῦ Μεσσία. Κι εἶναι τὸ ὅραμα  αὐτὸ ποὺ, ὅταν εὐλογεῖται μὲ τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου, μεταβάλλει τὸν πόνο, γιὰ παράδειγμα τοῦ Δαβίδ, σὲ τραγούδι: «ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου».

Κι εἶναι τὸ ἴδιο ὅραμα ποὺ τὴν ἁγνότητα τῆς ψυχῆς τῆς Μαρίας θὰ τὴ μεταβάλλει σὲ μητρότητα καὶ τὴν παρθενία της σὲ θαλπωρὴ τοῦ Μεσσία ποὺ θὰ κυοφοροῦσε. Παράδοξο γεγονὸς ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὅσο παράδοξη στὰ μάτια μας φαντάζει ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. «Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστὸς ὁ Θεός». Ὅμως τίποτε δὲν εἶναι παράδοξο ὅταν συναντᾶται ἡ βουλή τοῦ Θεοῦ μὲ τὴ θέλησή μας γιὰ τὴ σωτηρία μας ἤ μὲ τὴν ἀβίαστη συγκατάθεση καὶ ὑπακοή μας στὸ θέλημά του. Ἄν ἡ Παναγία μὲ τὴ στάση της ἀπέναντι στὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας μᾶς ὑποδεικνύει  τὴν ἀξεπέραστη ὑπακοὴ καὶ ταπείνωση, ὁ Ἰωσήφ μᾶς διδάσκει τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://pchristoszacharakis.blogspot.gr

Σαν να σε νιώθω έτσι που στέκεις σκεφτικός…

Από το Θεολόγος.gr

Πάντα στή σκιά τῶν γεγονότων. Πάντα σέ δεύτερο πλάνο. Πάντα νά διακονεῖς καί νά ὑπηρετεῖς τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου μέ ἀξίνα καί ἄροτρο τόν δικό σου πόνο, τήν ἀφόρητη ζάλη τῶν ἀντικρουόμενων λογισμῶν σου καί τήν ἀναντίλεκτη ὑπακοή στά κελεύσματα τοῦ οὐρανοῦ. Πρόσωπο σιωπηλό, διδάσκεις αἰῶνες τώρα, μέσα ἀπ’ τή σιωπή σου ὅλους ὅσους θελήσουν νά τήν ἑρμηνεύσουν καί νά τήν ἐπεξηγήσουν.

Δέν ξέρω γιατί, ἀλλά μικρός ποτέ δέν ἑστίαζα στήν παρουσία σου καί τή συμβολή σου. Ἄλλα πρόσωπα καί πράγματα τραβοῦσαν τήν προσοχή μου καί ἀνέβαζαν τόν ἐνθουσιασμό μου. Ἡ Παναγία! Τό σπήλαιο! Ἡ φάτνη! Συγχώρα με, ἀλλά κάποτε πιό πολύ μέ ἐντυπωσίαζαν τά ἄλογα ζῶα ἀπό τή δική σου παρουσία. Αὐτά σέ πρῶτο πλάνο, δίπλα στό νεογέννητο Χριστό, νά Τόν θερμαίνουν μέ τό χνῶτο τους. Κι ἐσύ ἀπόμερος. Σκυφτός. Συλλογισμένος.

Κι ὅμως, καθώς τά χρόνια περνοῦσαν, ξέκλεβα πιό πολύ τή ματιά μου, ὅταν θωροῦσα τήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως, ἀπό τή φάτνη καί σέ κοιτοῦσα πότε-πότε. Στήν ἀρχή μέ περίεργες σκέψεις. Κατόπιν μέ αἴσθημα κατανόησης καί πιό μετά μέ σκιρτήματα θαυμασμοῦ καί ἀναγνώρισης. Ἴσως γιατί κάποτε σάν οἱ ζωές μας νά συμπορεύθηκαν.

Ἴσως γιατί, ἀρκετά συχνά τελευταῖα, νιώθω τό λογικό μου νά σαλεύεται ἀπό ἀναπάντητα καί βασανιστικά ἐρωτήματα σάν τά δικά σου. Σίγουρα γιατί μέσα ἀπ’ ὅλα αὐτά θαύμασα τή στάση σου καί ἀναγνώρισα τήν ὑπάκουη σιωπή σου.
Αὐτό τό ἄφημά σου στά κελεύσματα τοῦ οὐρανοῦ. Καί τί παράξενο, ἀλήθεια, καί ὀδυνηρό καί ταλαίπωρο! Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔτσι νά θέλει τή συμμετοχή κάποιων ἀνθρώπων στά πιό μεγάλα καί σωτηριώδη μυστήρια. Μέ ἀβάσταχτη ζάλη λογισμῶν ἀμφιβολίας. Μέ ἔμπονη σιωπή. Καί μέ ἄμεση ὑπάκουη ἀνταπόκριση σ’ αὐτό πού ὁ νοῦς δέν τό χωρᾶ καί ἡ ἀνθρώπινη δύναμη δέν τό σηκώνει. Ἴδιος ὁ κλῆρος. Κοινή ἡ πορεία. Παρόμοιος ὁ πειρασμός. Ὁ δικός σου; Πῶς μπορεῖ αὐτή ἡ ἁγία καί ἀνεπίληπτη κόρη νά κυοφορεῖ; Πῶς, ἐνῶ φαίνεται ἁγία καί ἀκατηγόρητη, φέρει στά σπλάχνα της ἔμβρυο; Καί ὁ δικός μας: Πῶς, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού ἔχει κεφαλή της τόν ἴδιο τόν Χριστό φαίνεται παραπεταμένη, ἀνεπίκαιρη, «ἀδύναμη» νά δράσει, νά καθοδηγήσει καί νά φωτίσει τά ἀνθρώπινα ἀδιέξοδα; Ποῦ εἶναι ὁ δραστικός καί πειστικός της λόγος, ὁ ἡγετικός της ρόλος, ἡ σωτηριώδης παρέμβασή της στήν ἀποσύνθεση τῆς κοινωνίας;

Νιώθω καί ἄλλη πτυχή τῆς δικῆς σου ἀπορίας. Πῶς ἐνῶ ὁ Θεός διά τοῦ ἀγγέλου διαβεβαιώνει ὅτι «ἐκ Πνεύματός ἐστιν ἁγίου» τό κυοφορούμενο καί ὅτι Αὐτό «θά σώσει τόν Λαόν αὐτοῦ», δέν βρίσκεται ἕνα κατάλυμα, ἕνας τόπος στοιχειώδους ἀξιοπρέπειας γι’ Αὐτόν καί τήν Παναγία; Πῶς νά τό χωρέσει τό μυαλό σου. Ὑπάρχει σχέδιο σωτηρίας ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας καί δέν ἔχει προβλεφθεῖ ἕνας τόπος διαμονῆς; Ὑπάρχει δυνατότητα σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους καί δέν ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ νά συμπονέσει μιά ἑτοιμόγεννη καί νά διακονήσει τό φοβερό μυστήριο;

Σέ νιώθω, γιατί παρόμοια ἀπορῶ κι ἐγώ. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βαδίζει κανείς τήν ὁδό τοῦ Κυρίου καί ταυτόχρονα νά αἰσθάνεται ὅτι ὅλες οἱ συνθῆκες τόν ἀντιστρατεύονται; Τά πάντα νά ἐναντιώνονται στήν πορεία του καί τελικά νά ὑποφέρει; Στέκεις σιωπηλός καί σκεπτικός κι ἀπορημένος. Μά πῶς εἶναι δυνατόν ν’ ἀνοίγει ὁ οὐρανός, νά προσκαλοῦν οἱ ἄγγελοι τούς ποιμένες νά προσκυνήσουν, κι ὅμως κανένας ἄλλος νά μήν ἀντιλαμβάνεται τή θεία Γέννηση; Ἴδια καί σήμερα. Ἀνοίγει ὁ οὐρανός! Ποτέ του δέν ἔκλεισε! Κι ὅμως οἱ περισσότεροι δέν μαθαίνουν γιά τά θαυμαστά σημεῖα. Δέν πληροφοροῦνται τίς θεῖες ἐμπειρίες κάποιων ἀνθρώπων. Καί πάλι διώκουν καί βλασφημοῦν καί εἰρωνεύονται.

Κοιτᾶς ἀπορημένος τό μυστήριο. Στέκεις παράμερα, μήπως καί ἡ ἀπόσταση σέ βοηθήσει. Κι ὅμως τά γιατί σέ σφυροκοποῦν ἀνελέητα. Γιατί ἡ ξενιτεία; Γιατί ὁ διωγμός; Γιατί φυγάς ἀπό τόν ἴδιο μου τόν τόπο; Ἴδια μέ τά δικά μου. Γιατί ὁ κόσμος δέ μέ καταλαβαίνει; Γιατί ἀνάπαυση νά βρίσκω μονάχα ὅταν, ἔστω τροπικά, ἀπομακρύνομαι; Γιατί καί πάλι ὁ διωγμός καί τό μῖσος στήν ἁγιότητα; Γιατί;
Δέν ξέρω πόσο καιρό, ἅγιε Ἰωσήφ, παιδεύτηκες μέ τούς λογισμούς σου καί τ’ ἀναπάντητα γιατί. Δέν ξέρω ἄν σ’ ὁλάκερη τή ζωή σου βρῆκες τελικά ἀπάντηση. Ξέρω μονάχα ὅτι τελικά δέν σέ λύγισαν οἱ ἀπορίες καί τά βασανιστικά γιατί. Ξέρω ὅτι δέν προέταξες τή λογική, παρά τήν πίστη καί τήν ὑπακοή. Καί πιό πολύ γνωρίζω ὅτι σήμερα, πού παρόμοια ἐρωτήματα καί ἀπορίες βασανίζουν ἐμένα, ἐσύ ξέρεις.

Ἐσύ πλέον τά ξέρεις ὅλα. Κι ἐπειδή θαυμάζω καί ἀναγνωρίζω τή στάση σου στόν μεγάλο πειρασμό σου, γι’ αὐτό καί θαρρεύω νά σέ παρακαλέσω:

Πρέσβευε, ἅγιε, καί σκέπαζε ὅλους αὐτούς πού ἀποροῦν καί ὑποφέρουν, ὅλους αὐτούς πού σκαλώνει τό λογικό τους στά βλεπόμενα, ὅλους αὐτούς πού τούς ἔχει ζητηθεῖ νά ἐργασθοῦν πράγματα μεγάλα καί αἰσθάνονται τούς ὤμους τους πολύ μικρούς.

ΑΤΤΙΚΟΣ
Απόσπασμα από το Περιοδικό “Η Δράση μας”, Τεύχος Δεκεμβρίου 2012
πηγή http://kataskinosi-agkyra.blogspot.gr/2012/12/blog-post_319.html#more

"Ο σκοτεινός τύπος με την κάπα..."

Από το ιστολόγιο της Σταυρούλας

 

ΤΙ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΑ;

Θεολογικός στοχασμός στο περιθώριο της εικόνας της Γεννήσεως

Του Ηλία Λιαμή

-Τι κρατάς;

-Το Ευαγγέλιο.

-Δεν θα στόλιζες αυτή την ώρα το δέντρο;

-Θα προλάβω. Έχω λίγο χρόνο κι είπα λιγάκι να το ξεφυλλίσω.

-Ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο;

-Όχι ακριβώς.

-Αλλά;

-Ξέρεις, άγιε μου Ιωσήφ, κάθε φορά που η μορφή σου έρχεται στο μυαλό μου, στέκεις πάντα σαν ένα πρόσωπο βουβό. Ποτέ δεν σε φαντάστηκα να μιλάς. Σιωπηλός δίπλα στη φάτνη, σιωπηλός στο ταξίδι για την Αίγυπτο, σιωπηλός και στα όνειρά σου. Ακόμη και η Παναγία, ένα πλάσμα ενωμένο εντελώς με το θέλημα του Θεού, βρίσκει το θάρρος ν' ανοίξει διάλογο με τον αρχάγγελο, σχεδόν να αμφισβητήσει το μήνυμά του, κι ας φτάνει μετά στην ολόψυχη υπακοή. Και συ, τρεις φορές βλέπεις τον απεσταλμένο του Θεού στον ύπνο σου, τρεις φορές ακούς πράγματα παράλογα κι ούτε μια αντίρρηση, ούτε μια ερώτηση. Βρήκα κι εγώ λοιπόν μια ευκαιρία να ψάξω κάποιες λέξεις σου, που οι ευαγγελιστές θεώρησαν, πως θ' άξιζαν την αθανασία.

-Ούτε μία δε θα βρεις.

-Ούτε μία;

Ο Ιωσήφ συναντά τα αδέρφια του

Οι Ισραηλίτες εγκαθίστανται στην Αίγυπτο. Αυτή είναι και η αρχή της παρουσίας τους στη χώρα αυτή, όπου το έθνος τους αυξάνεται. Με την ιστορία του Ιωσήφ και την εγκατάσταση των Ισραηλιτών στην Αίγυπτο κλείνει και το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, η «Γένεση».

O Ιωσήφ κυβέρνησε με πολλή σύνεση αλλά και καλοσύνη. Έφτιαξε μεγάλες αποθήκες, στις οποίες συγκέντρωσε τους περίσσιους καρπούς, που για επτά χρόνια η αιγυπτιακή γη χάριζε άφθονα στους κατοίκους της. Κι ύστερα, όταν ήρθαν τα χρόνια της δυστυχίας, ο Ιωσήφ πουλούσε από τους συγκεντρωμένους καρπούς. Έτσι και ο λαός δεν πείνασε και τα θησαυροφυλάκια του Φαραώ γέμιζαν χρήματα και χρυσάφι.

Μεγάλη πείνα είχε πέσει και στη Γη Χαναάν. Τα χωράφια ξεράθηκαν. Τα πρόβατα δεν έβρισκαν τροφή. Οι άνθρωποι υπέφεραν. Έφτασε η είδηση στον Ιακώβ ότι στην Αίγυπτο υπήρχε σιτάρι και τροφή για τα ζώα. Φώναξε λοιπόν τα δέκα μεγάλα του παιδιά, τους είπε να πάρουν μαζί τους χρήματα και δώρα και να πάνε στην Αίγυπτο, για να αγοράσουν τροφές. Τον μικρό, τον Βενιαμίν, τον κράτησε κοντά του, γιατί ήταν η παρηγοριά των γηρατειών του.

Εκείνα υπάκουσαν στον πατέρα τους, έκαναν όπως τους είπε κι έφυγαν για την Αίγυπτο. Όταν παρουσιάστηκαν στον Ιωσήφ δεν τον αναγνώρισαν, τον προσκύνησαν και του είπαν τον σκοπό της επίσκεψής τους. Ο Ιωσήφ τους αναγνώρισε αμέσως, αλλά δεν φανερώθηκε παρόλο που συγκινήθηκε πολύ. Ήθελε να τους δοκιμάσει, για να καταλάβει αν είχαν μετανιώσει για το κακό που του είχαν κάνει.

«Είστε κατάσκοποι», τους είπε, «και ήρθατε εδώ με σκοπούς κακούς. Έχετε γονείς; Έχετε άλλα αδέλφια;»

«Κύριε», απάντησαν εκείνοι με φόβο, «είμαστε τίμιοι άνθρωποι. Ήμασταν δώδεκα αδέλφια. Ο ένας χάθηκε και τον μικρότερο αδελφό μας τον κράτησε κοντά του ο πατέρας μας, γιατί είναι η χαρά των γηρατειών του. Σε παρακαλούμε, μη μας κάνεις κακό. Σε προσκυνούμε. Πάρε όσα χρήματα θέλεις και δώσε μας τροφές, για να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας».

Ο Ιωσήφ έκανε πως δεν τους πιστεύει και διέταξε να τους ρίξουν στη φυλακή. Την τρίτη ημέρα τους ελευθέρωσε, εκτός από τον Συμεών, και τους πρόσταξε να γυρίσουν στην πατρίδα τους και να ξανάρθουν με τον μικρό τους αδελφό, για να πιστέψει σε όσα του είχαν πει και να ελευθερώσει τον αδελφό τους.

«Καλά να πάθουμε», έλεγαν τ’ αδέρφια μεταξύ τους. «Όλα αυτά τα παθαίνουμε για το κακό που κάναμε στον Ιωσήφ».

Ο Ιωσήφ καταλάβαινε τι έλεγαν. Είδε λοιπόν πως είχαν μετανιώσει για το κακό που του είχαν κάνει. Συγκινήθηκε πολύ και δάκρυσε, αλλά δεν τους φανερώθηκε. Διέταξε τους υπηρέτες να φορτώσουν τα ζώα τους με σιτάρι και ζωοτροφές, έβαλε στα σακιά τους πίσω τα χρήματα που του είχαν δώσει και τους έστειλε στην πατρίδα τους χωρίς τον Συμεών. Στον δρόμο, όταν κάθισαν να ξεκουραστούν κι άνοιξαν τα σακιά τους, βρήκαν όλοι τα χρήματά τους. Απόρησαν και στεναχωρήθηκαν. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Στον πατέρα τους διηγήθηκαν ό,τι είχε συμβεί και του είπαν ότι για να πάρουν πίσω τον Συμεών έπρεπε την άλλη φορά να έχουν μαζί τους τον Βενιαμίν. Εκείνος λυπήθηκε πάρα πολύ. «Μου χάσατε τον Ιωσήφ, αφήσατε τον Συμεών σε ξένη χώρα, τώρα θέλετε να μου πάρετε και τον Βενιαμίν». Ήταν απαρηγόρητος.

Κάνε κλικ παρακάτω, για ν΄ ακούσεις την αφήγηση.

Πηγή

Ο Ιωσήφ και ο Φαραώ

Όμως τι απέγινε ο Ιωσήφ; Ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε, γιατί ήταν αγαθό και συνετό και τίμιο παιδί. Όταν οι έμποροι που τον είχαν αγοράσει έφθασαν στην Αίγυπτο, τον πούλησαν στον Πετεφρή, που ήταν αρχηγός της σωματοφυλακής του Φαραώ. Ο κύριός του τον εκτίμησε πολύ, γιατί ήταν έξυπνος, πολύ ικανός και τίμιος στη δουλειά του και τον έκανε επιστάτη. Με τη βοήθεια του Θεού ο Ιωσήφ τα πήγαινε πολύ καλά και το σπίτι του Πετεφρή ήταν ευλογημένο εξαιτίας του Ιωσήφ. Η γυναίκα του Πετεφρή όμως συκοφάντησε τον Ιωσήφ στον άντρα της. Εκείνος την πίστεψε κι έριξε στη φυλακή τον Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ δεν απελπίστηκε. Πίστευε ακλόνητα πως ο Θεός δεν θα τον εγκαταλείψει.
Πράγματι στη φυλακή ο αρχιδεσμοφύλακας εκτίμησε την ικανότητα και την τιμιότητά του και του ανέθεσε να φροντίζει τους υπόλοιπους κρατούμενους.
Στη φυλακή τότε βρίσκονταν κι άλλοι δυο σπουδαίοι φυλακισμένοι, ο αρχιαρτοποιός κι ο αρχιοινοχόος του Φαραώ. Τους είχαν κατηγορήσει ότι θέλησαν να σκοτώσουν τον Φαραώ. Περίμεναν λοιπόν την απόφασή του για την ενοχή ή την αθωότητά τους. Ένα πρωί και οι δυο σηκώθηκαν αναστατωμένοι. Είχαν δει και οι δυο από ένα όνειρο και γύρευαν κάποιον να τους το ερμηνεύσει. Διηγήθηκαν τα όνειρά τους στον Ιωσήφ. «Είδα», είπε ο αρχιοινοχόος, «τρία δυνατά κλήματα που ψήλωσαν πολύ, έβγαλαν φύλλα και σταφύλια. Κι εγώ έκοψα κάμποσα ώριμα τσαμπιά, έστυψα τις ρώγες, γέμισα το χρυσό ποτήρι του Φαραώ και του πρόσφερα να πιει». Ο Ιωσήφ χαρούμενος του είπε πως το όνειρό του σήμαινε πως σε τρεις ημέρες θα τον ελευθέρωναν και θα ξανάπαιρνε τη θέση του στην υπηρεσία του Φαραώ.
«Εγώ», είπε ο αρχιαρτοποιός, «είδα πως είχα πάνω στο κεφάλι μου τρία πανέρια, το ένα πάνω στο άλλο, γεμάτα ψωμιά και γλυκά που προορίζονταν για τον Φαραώ, αλλά τα τσιμπολογούσαν και τα έτρωγαν πουλιά». Ο Ιωσήφ λυπημένος του είπε πως το όνειρό του δεν ήταν καλό και πως σε τρεις ημέρες θα τον εκτελούσαν.
Όπως ακριβώς ερμήνευσε τα όνειρα ο Ιωσήφ – με τη φώτιση του Θεού – έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα. Ο αρχιοινοχόος ξαναγύρισε στο παλάτι κι ο αρχιαρτοποιός εκτελέστηκε.
Πέρασαν δυο χρόνια κι ο Ιωσήφ παρέμενε στη φυλακή. Ένα βράδυ ο Φαραώ ξύπνησε πολύ αναστατωμένος. Είχε δει δυο πολύ παράξενα όνειρα και ζητούσε από τους μάγους του και τους συμβούλους του να του τα ερμηνεύσουν. Κανένας όμως δεν μπορούσε. Τότε ο αρχιοινοχόος θυμήθηκε τον Ιωσήφ, που του είχε τόσο πετυχημένα ερμηνεύσει το δικό του όνειρο. Είπε στον Φαραώ να τον συμβουλευθεί. Αμέσως έφεραν τον Ιωσήφ από τη φυλακή μπροστά στον μεγάλο βασιλιά. Ταπεινά, αλλά και με σιγουριά που προερχόταν από την πίστη του στον Θεό, ο Ιωσήφ άκουσε τον Φαραώ να του διηγείται τα όνειρά του: «Είδα πως βρισκόμουν στις όχθες του Νείλου. Από το ποτάμι βγήκαν επτά καλοθρεμμένες, παχιές κι όμορφες αγελάδες. Σε λίγο βγήκαν άλλες επτά, αδύνατες κι άσχημες. Κι αυτές οι αδύνατες έφαγαν τις πρώτες, τις παχιές… Κι όταν ξανακοιμήθηκα είδα κι άλλο όνειρο. Βρισκόμουν σ’ ένα χωράφι. Ξάφνου φύτρωσαν επτά καρπερά και δυνατά στάχυα κι ύστερα φύτρωσαν άλλα επτά κακορίζικα κι αδύνατα που όμως έπνιξαν τα δυνατά. Νομίζω πως αυτά τα όνειρα θέλουν για κάτι να με προειδοποιήσουν. Μήπως μπορείς να τα εξηγήσεις;»
«Βασιλιά μου», είπε ταπεινά αλλά με σιγουριά που του έδινε η φώτιση του Θεού ο Ιωσήφ, «και τα δυο όνειρα που είδες σημαίνουν το ίδιο πράγμα. Θα έρθουν για την Αίγυπτο επτά πλούσια χρόνια με πολλούς καρπούς και γεννήματα. Μετά όμως θα ακολουθήσουν άλλα επτά χρόνια δύσκολα, που η γη δε θα δίνει καρπούς. Βρες, βασιλιά, έναν ικανό άνθρωπο και δώσ’ του εξουσία σ’ όλην την Αίγυπτο να συγκεντρώσει στα επτά χρόνια της ευφορίας τα γεννήματα που θα περισσέψουν σε μεγάλες αποθήκες, για να βρίσκονται για τα δύσκολα χρόνια της δυστυχίας. Έτσι ο λαός σου δεν θα πεινάσει».
Ο Φαραώ εντυπωσιάστηκε από την απάντηση αλλά και τη βεβαιότητα του Ιωσήφ. Εκτίμησε τα χαρίσματά του και σκέφτηκε πως αυτός θα ήταν ο πιο κατάλληλος για να αναλάβει το δύσκολο έργο που έπρεπε να γίνει. Τον ελευθέρωσε, λοιπόν, και τον όρισε αντιβασιλέα, δηλαδή μετά από αυτόν πρώτο άρχοντα της Αιγύπτου. Τον παρουσίασε αμέσως σ’ όλον τον αιγυπτιακό λαό και του έδωσε απόλυτη εξουσία.
Κάνε κλικ εδώ, για ν΄ ακούσεις τη διήγηση

 

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://www.pemptousia.gr

Ο Ιωσήφ και οι αδελφοί του

Η ιστορία του ισραηλιτικού λαού συνεχίζεται στην Αίγυπτο, καθώς ο ενδέκατος γιος του Ιακώβ, ο Ιωσήφ καταλήγει εκεί από την κακία των αδελφών του. Η ιστορία του Ιωσήφ αναφέρεται κι αυτή στο βιβλίο της «Γένεσης». Τα δώδεκα παιδιά του Ιακώβ είχαν τα εξής ονόματα: Ρουβήν, Συμεών, Λευί, Ιούδας, Ισσάχαρ, Ζαβουλών, Δαν, Νεφθαλί, Γαδ, Ασήρ, Ιωσήφ και Βενιαμίν.
Απ’ όλα τα παιδιά του ο Ιακώβ αγαπούσε τον Ιωσήφ, γιατί ήταν γιος της αγαπημένης του γυναίκας Ραχήλ, αλλά και γιατί ήταν πολύ χαρούμενο και αγαπητό παιδί. Του χάρισε λοιπόν έναν πολύ όμορφο, πολύχρωμο χιτώνα. Κάποτε ο Ιωσήφ διηγήθηκε στ’ αδέλφια του και στον πατέρα του δυο παράξενα όνειρα που είχε δει. «Δέναμε», λέει, «δεμάτια από άχυρα στους αγρούς. Ξάφνου το δικό μου δεμάτι σηκώθηκε και στάθηκε όρθιο και τα δικά σας δεμάτια περικύκλωσαν και προσκύνησαν το δικό μου». Κι ύστερα διηγήθηκε και το δεύτερο όνειρο: «Ο ήλιος και το φεγγάρι και έντεκα αστέρια με προσκύνησαν». Μετά από αυτό το γεγονός τα μεγαλύτερα αδέρφια του τον φθόνησαν πολύ και γύρευαν ευκαιρία για να του κάνουν κακό. Η ευκαιρία δεν άργησε να έρθει. Κάποια μέρα ο Ιακώβ έστειλε τον Ιωσήφ να βρει τ’ αδέρφια του, που έβοσκαν τα κοπάδια τους κι έλειπαν μέρες από το σπίτι και να τους εφοδιάσει με τρόφιμα. Εκείνα μόλις τον είδαν από μακριά να πλησιάζει σκέφτηκαν πως εκεί στην ερημιά θα μπορούσαν πολύ εύκολα να απαλλαγούν από τον «ονειροφανταγμένο» αδελφό τους.
Τον έπιασαν, του έβγαλαν τον πολύχρωμο χιτώνα και τον έριξαν σ’ ένα ξεροπήγαδο. Ο μεγαλύτερος αδελφός, ο Ρουβήν, είχε σκοπό αργότερα να τον ελευθερώσει, οι άλλοι ήθελαν να τον σκοτώσουν. Πέρασε όμως από εκεί ένα καραβάνι με εμπόρους που πήγαιναν στην Αίγυπτο. Ο Ρουβήν έλειπε εκείνη την ώρα. Τα άλλα αδέρφια του πούλησαν τον Ιωσήφ για δούλο στους εμπόρους. Το καραβάνι έφυγε, μαζί τους κι ο Ιωσήφ. Τ’ αδέρφια του ξέσχισαν το χιτώνα του, τον έβαψαν με το αίμα ενός κατσικιού κι όταν επέστρεψαν τον έδειξαν στον πατέρα τους ως απόδειξη ότι τον Ιωσήφ τον είχαν καταβροχθίσει άγρια θηρία. Ο Ιακώβ πίστεψε στην ιστορία των παιδιών του. Απαρηγόρητη λύπη τον κατέλαβε. Βυθίστηκε σε βαρύ πένθος.
Αν θέλεις ν΄ ακούσεις την αφήγηση του κειμένου, κάνε κλικ εδώ.
Πηγή/Αναδημοσίευση: http://www.pemptousia.gr

Απόσπασμα από το Κοράνιο (Κεφ. 12), με αναφορά στην ιστορία του Ιωσήφ .

Κάντε κλικ εδώ γα να δείτε το απόσπασμα από το Κοράνιο (Κεφ. 12), με αναφορά στην ιστορία του Ιωσήφ .

Τα ανθρώπινα συναισθήματα

Ο μαθητής καλείται να αντιστοιχίσει κάθε συναίσθημα από τη δεξιά στήλη με έναν από τους 6 πίνακες ανάλογα με το ποιο συναίσθημα ο κάθε πίνακας αποπνέει
Πηγή:http://photodentro.edu.gr/jspui/handle/8521/981

Οδοιπορικό στη Μεγάλη Δευτέρα - Μια αλλιώτικη ελευθερία

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε τον πάγκαλο Ιωσήφ. Είναι γνωστή η ιστορία του από την Παλαιά Διαθήκη. Τον πουλάνε τα αδέρφια του δούλο, βρίσκεται στην Αίγυπτο, η γυναίκα του κυρίου του Πετεφρή του επιτίθεται ερωτικά, αυτός την αποπέμπει, κλείνεται στη φυλακή, ερμηνεύει τα όνειρα του Φαραώ για τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες, γίνεται στη συνέχεια ουσιαστικά πρωθυπουργός της Αιγύπτου, σώζει τον πατέρα του Ιακώβ, τ’ αδέρφια του και όλο το λαό του Ισραήλ.

Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε για τον Ιωσήφ μια παράξενη φράση: “Τον δουλωθέντα μεν τω σώματι, την ψυχήν δε αδούλωτον συντηρούντα”. Ο Ιωσήφ έγινε δούλος εξωτερικά, στην ψυχή του όμως και στην σκέψη του παρέμεινε ελεύθερος. Είναι πολύ σπουδαία η φράση αυτή. Ο άνθρωπος συνήθως ταυτίζει την ελευθερία με την έλλειψη κάθε εξωτερικού καταναγκασμού. Σήμερα, ζούμε ελεύθεροι γιατί δεν έχουμε κάποιον να μας δυναστεύει, γι’ αυτό άλλωστε αγωνιστήκαμε, γι’ αυτό και η κοινωνία μας είναι δημοκρατική. Κάθε φορά μάλιστα που απειλούνται οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα του οιουδήποτε, υπάρχει γενική κινητοποίηση. Το ίδιο και όταν απειλείται η ελευθερία της πατρίδας, αλλά και το δημοκρατικό πολίτευμα.

Παρά ταύτα, υπάρχει και μια άλλη μορφή ελευθερίας, η οποία δεν τυγχάνει της προσοχής μας όσο χρειάζεται. Πρόκειται για την ελευθερία της ψυχής. Αυτή δε συνίσταται μόνο στην ελευθερία σκέψης και λόγου, αλλά κυρίως στην ελευθερία της καρδιάς από τα πάθη και τις αμαρτίες. Σήμερα ισχύει σχεδόν αξιωματικά η αντίληψη ότι η προσωπική ηθική δεν πρέπει να υποτάσσεται σε οιεσδήποτε δεσμεύσεις, ότι η θρησκευτικότητα του ανθρώπου είναι δικαίωμα που κανείς μπορεί αν το ασκεί ή όχι και ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής του τα πάντα, χωρίς φραγμούς και περιορισμούς.

Αυτό όμως αποτελεί μια πλάνη, “χείρονα της πρώτης”. Διότι υποδουλώνει τον άνθρωπο στις ανάγκες του και τις επιθυμίες του, τον αφήνει δέσμιο των εξαρτήσεών του, δεν του επιτρέπει να σκεφτεί την εσωτερική του ζωή και τον καθιστά τελικά δούλο της αμαρτίας και της κακίας. Ο άνθρωπος που δεν αγωνίζεται για την εσωτερική ελευθερία υποτάσσει τον εαυτό του στο συμφέρον, αντιμετωπίζει τη ζωή μόνο με την οικονομίστικη και τεχνοκρατική λογική, δεν δέχεται να θυσιάσει τίποτα και τελικά, αντιστρέφονται οι χαρακτηρισμοί του συναξαριού: γίνεται “αδούλωτος τω σώματι και δουλωθείς τη ψυχή”!

Η Εκκλησία, προβάλλοντας το υπόδειγμα του παγκάλου Ιωσήφ, μας δείχνει το ήθος της, που δεν είναι άλλο από την προσπάθεια απόκτησης της εσωτερικής ελευθερίας. Ο άνθρωπος που διαπνέεται από την ασκητική προοπτική, στερείται των επιθυμιών του, του εγωισμού του, αφήνει κατά μέρος το συμφέρον, προτιμώντας την αγάπη και την προσφορά, λειτουργεί αρμονικά και ισορροπημένα στη σχέση σώματος και ψυχής, τελικά είναι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος.

Στην εποχή της κυριαρχίας των Μέσων, όπου η ελευθερία της σκέψης και της κριτικής παραμένει ένα μεγάλο ζητούμενο, ο καθένας έχει πολλά να διδαχθεί από την πορεία στην ελευθερία που μας προτείνει η Μεγάλη Εβδομάδα. Αρκεί να ζητήσει την ελευθερία, να βρει την αλήθεια κοντά στο Χριστό και να μην περιφρονεί αυτή την πραγματικά υπαρξιακή πορεία, ζώντας την δουλεία των παθών και την ψευδαίσθηση της εξουσίας και της ηδονής. Ο Ιωσήφ νίκησε τον εσωτερικό πόλεμο και τελικά δοξάσθηκε, αποδεικνύοντας ότι η αδούλωτη ψυχή είναι αυτό που αξίζει κανείς να θυσιάσει πολλά. Γιατί μόνο τότε, όπως πάλι λέει το συναξάρι, ο Θεός δίνει “στέφος άφθαρτον”…

 Αναδημοσίευση: https://www.facebook.com/agioi.land.3

Η ιστορία του Ιωσήφ

Η ιστορία του Ιωσήφ on Prezi