Ο κόσμος του κακού και ο περιθωριακός Χριστός

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

 

Θέμα 20: Ο κόσμος του κακού και ο περιθωριακός Χριστός

Στοχοθεσία: Α. Η εποχή μας απορρίπτει τους ανθρώπους με  κριτική σκέψη και τους εξισώνει με τους ανθρώπους του περιθωρίου. Ακόμη, αρνείται να δει την ουσία του κακού που χαρακτηρίζει τη ζωή μας

Β. Συναντούμε τον Χριστό σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, ακόμα και το πιο περιθωριακό. Η Εκκλησία αρνείται τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, όπως και την κοινωνική περιθωριοποίηση 

Εξέγερση

(Μουσική, στίχοι και τραγούδι Χ. και Π. Κατσιμίχας, από τον δίσκο Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη)

Με τα μαντήλια και τους λοστούς

Μελανιασμένες βραχνές φωνές

Στις κρύες ταράτσες ανάβουν οι φωτιές

Καίνε τα στρώματα

Καίνε τις φυλακές. Μάνα…

Μέσα στον άδειο τον πανικό

Η πόλη κλειδωμένη ακούει κρυφά

Τον εαυτό της, τον άλλο της εαυτό

Το ματωμένο, το σκοτεινό,

Τον άλλο της εαυτό

Ερμηνευτικά σχόλια

Με τα μαντήλια: Είναι ένα συγκλονιστικό τραγούδι, το οποίο μας μιλά για την βία και την εγκληματικότητα, για τις φυλακές ως τόπους όπου υποτίθεται ότι θεραπεύεται το κακό και την κοινωνική αδιαφορία για το κακό

Και τους λοστούς: Αποτυπώνεται η εικόνα των γνωστών –αγνώστων, των νέων κυρίως, που δεν βρίσκουν άλλη διέξοδο στην καταπιεσμένη ζωή τους από την εξέγερση και την επανάσταση. Αιτίες αυτού του τρόπου της βίας μπορεί να είναι πολλές (η επίδειξη δύναμης σε μια κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται για το νεανικό λόγο, αντίδραση για την αντίδραση, καθώς δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο αίτημα, η θέληση για μια ελευθερία χωρίς όρους και όρια, η προβληματική ανατροφή και η συντριβή των αξιών στη νεανική ζωή, που τους κάνει να ζούνε χωρίς σεβασμό, όπως επίσης και η αναζήτηση του εύκολου κέρδους που οδηγεί στη βία και την εγκληματικότητα

Στις κρύες ταράτσες ανάβουν οι φωτιές… καίνε τις φυλακές: ακόμα και οι φυλακές δεν βοηθούν τους ανθρώπους να σωφρονισθούν πραγματικά, γιατί κανείς ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται για το σωφρονισμό. Οι άνθρωποι ζούνε βέβαια σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης απ’  ό,τι στο παρελθόν, ωστόσο τα προγράμματα επανένταξης και η ηθική καλλιέργεια απουσιάζουν. Κυριαρχεί η εργασία ως τρόπος εξόφλησης του κοινωνικού χρέους, κι αυτή όχι για όλους. Ο άνθρωπος επομένως, μάλλον χειρότερος βγαίνει και όχι καλύτερος

Μέσα στον άδειο τον πανικό: Η πόλη και η κοινωνία έχει καθαρίσει με τους κακούργους της και κοιμάται ήσυχη. Μόνο όταν εξεγείρονται όσοι πάνε ενάντια στο σύστημα (φυλακισμένοι, μαθητές, έφηβοι, αναρχικοί, χούλιγκανς, κλέφτες, πρεζόνια) τότε βιώνει τον πανικό, γιατί ακριβώς συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ξεμπερδέψει μ’ αυτούς που περιθωριοποίησε και την ενοχλεί ότι αυτοί ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της

κλειδωμένη: Κυριαρχεί ο φόβος και ο πανικός

Άλλο, ματωμένο, σκοτεινό εαυτό: Είναι η πραγματική εικόνα της κοινωνίας, η οποία δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένη, όσο θέλει να φαίνεται. Η ίδια η κοινωνία άλλωστε προκαλεί τη βία (τηλεόραση, παιχνίδια και ηλεκτρονικά και άλλα, ενθάρρυνση της αδικίας παντού)

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1. Η αδικία είναι κάτι δεδομένο στη ζωή μας. Η Εκκλησία μας πιστεύει ότι επιτρέπει ο Θεός να την υφιστάμεθα, για να ταπεινωνόμαστε, αλλά και να παιδαγωγούμαστε. Φάρμακα είναι η συνειδητοποίηση του πού έγκειται η αδικία, ποιο είναι το δικό μας μερίδιο ευθύνης, ο διάλογος ως τρόπος αντίστασης, η αναζήτηση της αλήθειας και η πνευματική αντίσταση δια της υπομονής και της προσευχής

2. Στα κοινωνικά προβλήματα (αδικία, κακία, υποδούλωση) χρειάζεται να αντιστεκόμαστε, χωρίς όμως να υπερβαίνουμε τα όρια. Υπάρχει η παθητική αντίσταση των Ινδών του Γκάντι (καθιστική διαμαρτυρία, διαδήλωση με ευπρέπεια), αλλά και  η λεκτική διαμαρτυρία, χωρίς όμως να χάνουμε το σεβασμό απέναντι στους θεσμούς.

3.  Ο Έλληνας δεν είναι ρατσιστής. Ωστόσο, όταν τα ΜΜΕ προβάλλουν διαρκώς αρνητικές περιπτώσεις ξένων που δρουν εγκληματικά, οι οποίοι όμως δεν είναι κανόνας, μεγεθύνουν την αρνητική συμπεριφορά και κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται. Η παράδοσή μας είναι χαρακτηρισμένη από τη φιλοξενία και το ανοιχτό σπίτι. Η εποχή μας οδηγεί στο κλειστό σπίτι και την κλειστή καρδιά.

4. Όλοι οι άνθρωποι είναι εικόνες Θεού, που σημαίνει ότι έχουν την ίδια αξία ενώπιον του Θεού. Άρα, το «είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου», σημαίνει ότι έχουμε ευθύνη να φερόμαστε στους άλλους σα να επρόκειτο να δούμε το Χριστό. Ανοιχτή καρδιά, επικοινωνία, χωρίς να σημαίνει ότι θα δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη και να είμαστε αφελείς έναντι των άλλων. Μπορούμε  όμως να τους προσφέρουμε ό,τι δεν βλάπτει. Γι’ αυτό και η Εκκλησία επισκέπτεται τον φυλακισμένο, τον άρρωστο, περιθάλπει τον ξένο και ταϊζει τον φτωχό

5. Ο χριστιανός δεν εμφορείται από ρατσιστικές αντιλήψεις. Δεν υποτιμά τη γυναίκα, τον πρόσφυγα, τον ξένο, τον αλλοεθνή, αλλά χαίρεται που βλέπει ανθρώπους – παιδιά του Θεού. Ο χριστιανός δεν απορρίπτει τους περιωθριακούς, γιατί ξέρει πως το κακό είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας και πολεμά όλους τους ανθρώπους. Το κακό θεραπεύεται  με την μετάνοια και την αγάπη.

6. Γιατί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει στην ιδέα του εγκλήματος σήμερα και δεν τους ενδιαφέρει το κακό;

7. Πώς κρίνετε το ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό των φυλακισμένων και των τοξικομανών;

8. Θα ήταν εύκολο να δεχτείτε στη δουλειά σας έναν πρώην κρατούμενο; Θα κάνατε παρέα μ’  ένα τέτοιο πρόσωπο;

Βοηθητικό κείμενο

Ο Απόστολος Παύλος θεωρεί ως χρυσό κανόνα των ανθρώπινων σχέσεων το «Ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη»

 Πηγή
 

Πάθη και Αρετές (αληθινή ιστορία Πτώσης και Ανάστασης)

   

Το ακόλουθο τραγούδι είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Μάξιμου που συγκλονίζει...ειδικά στο τέλος! Διαβάστε τους στίχους που υπάρχουν μέσα στο 

βίντεοκλιπ καθώς θα ακούτε και τον Αρτέμη να το τραγουδά....

Αναδημοσίευση: http://imverias.blogspot.gr/
 Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2013/06/blog-post_11.html

Ενας ανήλικος κρατούμενος...γράφει....

Βρισκόμαστε στο 2011 σε μια  καλύτερη θεωρητικά κοινωνία, σε ένα πιο οργανωμένο σύστημα! Ποια κοινωνία και ποιο σύστημα;
 Ένα σύστημα που βάζει ανήλικους στη φυλακή; Που είναι η οργάνωση και η μέριμνα, όταν ένας ανήλικος φυλακίζεται χωρίς να του δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία;
 Από ένα στιγμιαίο λάθος στη ζωή του , αν και ανήλικος, προφυλακίζεται ή καταδικάζεται χωρίς περαιτέρω ενημέρωση, χωρίς βοήθεια, χωρίς κανένα σωφρονιστικό χαρακτήρα.
 Η ίδια η κοινωνία σε πετάει πίσω από τα κάγκελα κι από εκείνη τη στιγμή στη ζωή σου γίνεσαι ένας αριθμός. Ο αριθμός που είναι ο κάθε κρατούμενος σε κάθε καταμέτρηση κρατουμένων.
 Ένα κελί, μια ακτίνα γεμάτη σιδερένιες πόρτες και κάγκελα κι ένα μικρό προαύλιο.
 Δεν υπάρχουν δραστηριότητες έτσι ώστε να μορφωθεί ο ανήλικος κρατούμενος.
 Που είναι λοιπόν ο σωφρονισμός;
 Πολλοί ανήλικοι βρίσκονται σε τέτοια ηλικία που ξεκινάνε την προσωπική τους οικογένεια ή ζουν με τους γονείς τους πριν τη φυλακή. Κι από τη στιγμή που μπαίνουν φυλακή, καταστρέφονται όλα γύρω τους και πεθαίνει κάθε ελπίδα. Το μόνο που απομένει είναι να περιμένεις την αποφυλάκισή σου. Περνάει ο καιρός κι από ανήλικος γίνεσαι ενήλικος κι έχεις πολλά ερωτηματικά για τη ζωή σου. Απελπισμένος, σκέφτεσαι για κάτι καλύτερο.
 Έρχεται η πολυπόθητη ώρα της αποφυλάκισης και τότε αντιμετωπίζεις έναν άλλο κόσμο εκεί έξω. Ο κόσμος έχει άσχημη αντίδραση απέναντί σου, επειδή ήσουν εκτός κοινωνίας για κάποιο χρονικό διάστημα.
 Ζητάς βοήθεια, για να ξεκινήσεις όλα από την αρχή και η ίδια η κοινωνία σου γυρίζει την πλάτη και σε απορρίπτει, ενώ θα έπρεπε να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή και διπλάσια βοήθεια στα παιδιά που αποφυλακίζονται, για να μπορέσουν να αφήσουν το παρελθόν πίσω.
ΑΝ μπείτε, λοιπόν, στον κόπο να διαβάσετε αυτές τις γραμμές εσείς εκεί έξω, ελπίζω να κάνετε κάτι καλύτερο για τους ανήλικους κρατούμενους.

Α. Κ. ετών 17

Από την εφημερίδα Προσπαθώντας

για το αύριο του Γυμνασίου - Λυκείου

Φυλακών Ανηλίκων Αυλώνα

Το γράμμα μιας μητέρας στον ανήλικο φυλακισμένο γιο της...

22 Δεκέμβρη 2010

        Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Είναι τα δεύτερα Χριστούγεννα που περνώ μέσα σε πηχτό σκοτάδι, μέσα σε νύχτα δίχως σύνορα. Ο χρόνος δεν με απασχολεί, δεν τον μετρώ. Δεν χρειάζομαι ρολόι ,ούτε ημερολόγιο.Ζω σε έγκατα βαθιά, δεν ξεχωρίζω τις ώρες, τις ημέρες, τους μήνες, τα χρόνια. Με τη μυρωδιά νιώθω τα Χριστούγεννα κι όχι με τα μάτια. Τα νιώθω στον αέρα.
        Κάθομαι με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι και νιώθω άδειος. Δεν έχω τίποτα να ελπίζω, δεν περιμένω κάτι ν' αλλάξει. Σέρνομαι στο κενό, λιμνάζω...Και θα σερνόμουν για πολύ και θα λίμναζα...αν...
   Αν τούτο το πρωί δεν ερχότανε ένα γράμμα από τη μάνα! Απ'  τη μια στιγμή στην άλλη στο κελί μου έπεσε φως. Μόλις το είδα δάκρυα χαράς γέμισαν τα μάτια. Για μια στιγμή ένιωσα μπροστά μου τα γράμματα να χορεύουν τρελό χορό και η αγωνία δεν με άφηνε να αναγνωρίσω τις λέξεις. Έχωσα το κεφάλι  μου μέσα στο  χαρτί και βυθίστηκα στη γλυκιά μυρωδιά της μάνας. Η ζωή λοιπόν υπάρχει και για μένα, κι η αλήθεια με περιμένει! Τα λόγια της αντηχούν στ' αυτιά μου συνεχώς...
    "Γιέ μου, γλυκό μου αγόρι. Την ίδια τη στιγμή που μου έφυγες κόπηκε η αναπνοή μου, έσπασε η ψυχή μου. Το σπίτι μας βυθίστηκε στη σιωπή, δυο χρόνια τώρα , και βουβάθηκε η ζωή μας. Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο. Τώρα που έρχονται πάλι τα  Χριστούγεννα κι ούτε μια στάλα χαράς δε χώρεσε στις καρδιές μας. Το μαράζι σου μας λιώνει μέρα τη μέρα.
   Στο γιορτινό τραπέζι δεν θα είσαι πάλι πλάι μας. Η θέση σου θα είναι αδειανή, όπως και οι αγκαλιές μας. Δεν θέλω να σε φορτώσω με βαριά λόγια, μάτια μου, μα ήταν μέσα μου καιρό και δεν άντεξα στο θέατρο που έπαιζα μπροστά στον πατέρα και τον αδερφό σου.Βλέπεις, κάποτε τα λόγια αδυνατούν να μείνουν χωμένα βαθιά μας. Ζητούν αδιέξοδο και δε νοιάζονται για το συναίσθημα που θα προκαλέσουν.
    Κάνε υπομονή , ακριβέ μου. Δεν μπορεί, θα έρθουν καλύτερες μέρες για όλους μας. Το άστρο της γιορτής ίσως ζεστάνει τις ζωές μας. Σου στέλνω όλη μου την αγάπη και την έγνοια! Και να θυμάσαι: τα πράγματα στη ζωή κάποτε αλλάζουν. Κάνε σύμμαχό σου την ελπίδα και προχώρα δίχως πίσω να κοιτάς! Για μας θα είσαι πάντα ο μικρός μας Φλοριάν...

Σε φιλώ γλυκά,

Η μαμά σου"

Απο το Γυμνάσιο Φυλακών 

Ανηλίκων Βόλου

Φίλοι Φυλακισμένων, Τεύχος 13

π.Λίβυος : Η πρωτοχρονιά ενός αναρχικού...

Δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει αλλά αυτές τις μέρες, συναντάς ανθρώπους από τα παλιά. Φίλους που έχεις να δεις χρόνια και καιρούς. Που η ζωή σας έφερε κάποτε κοντά και έπειτα σας χώρισε.

Αυτό ίσχυσε φέτος και για μένα. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης μου, συνάντησα έναν παλιό φίλο. Ένα πρόσωπο που είχα χάσει χρόνια καθ ότι οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει. Υποθετικά τουλάχιστον . Σε επίπεδο ιδεών. Μια και οι ιδέες χωρίζουν. Μονάχα η ζωή, η εμπειρία, το βίωμα ενώνει τις καρδιές. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες διαιρούν. Και στο ποσοστό που ο Χριστιανισμός δεν είναι βίωμα και ζωή, αλλά ιδεολογία τότε μας διαιρεί.

Είχαμε χαθεί για χρόνια. Εκείνος παρέμεινε στο αναρχικό χώρο και εγώ εισήλθα στην εκκλησία. Όχι αντίθετοι χώροι. Πάνω κάτω ίδιους ψυχισμούς κουρνιάζουν στους κόλπους τους, αλλά αυτό αφήστε να το πούμε μια άλλη φορά.

Ανταλλάξαμε χαιρετισμό και ευχές και πιάσαμε μια σύντομη κουβέντα στα όρθια.

-Αδελφέ πως πέρασες αυτές τις μέρες, οικογενειακά;

-Εεεε σχεδόν μου λέει πάτερ.

-Που αλλάξατε τον χρόνο στο σπίτι έτσι με την οικογένεια και τους φίλους.

-Όχι πάτερ μου.

Μου είπε με δύναμη ψυχής.

-Αλλά που ;

-Στις φυλακές πάτερ, όπως κάθε χρόνο. Σύντροφοι αναρχικοί, μαζευόμαστε κάθε χρόνο έξω από τις φυλακές, τραγουδάμε, φωνάζουμε συνθήματα, βάζουμε μουσική και γενικότερα δημιουργούμε μια ωραία ατμόσφαιρα, συμπαράστασης, αλληλεγγύης, συντροφιάς και ελπίδας στους συνανθρώπους μας, που τέτοιες μέρες στερούνται το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου που είναι η ελευθερία του.

Είχα πραγματικά σαστίσει. Τα μάτια μου τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Η καρδιά μου έχαιρε σε αυτά που άκουγε. Μια συγκίνηση και ελπίδα άνθισε μέσα μου. Ναι υπάρχουν ακόμη ευαίσθητες ψυχές. Καρδιές που αγαπούν. Που νιώθουν και μπορούν να αντιστέκονται.

Συγχρόνως ντράπηκα. Αισθάνθηκα λίγος. Μπροστά του, ένα τίποτα. Απέναντι στο Θεό υπόλογος. Στο Χριστό ανάξιος μαθητής του.

-Εσύ πάτερ που άλλαξες χρόνο;

Τι να έλεγα. Ότι ήμουν στο σπιτάκι μου. Σαν ένας καλός χριστιανοαστός. Ότι αν ήμουν πραγματικός παπάς έπρεπε να ήμουν δίπλα στους κολασμένους αυτής της γης.

Τότε αυτομάτως στην σκέψη μου ήρθαν τα λόγια του Χριστού μας « Oύ πας ο λέγων μοι Kύριε Kύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ' ο ποιών το θέλημα του πατρός μου." Kατά Mατθαίο 7 (21).

Και μέχρι να συνέλθω έρχεται δεύτερο ράπισμα στην συνείδηση μου από τον λόγο Του Χριστού «και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης» Κατά Ιωάννη Κεφ. Ι΄ «16

Μέχρι που άκουσα να φωνάζει δυνατά μέσα μου ο Χριστός «εν φυλακή ήμην...» (Ματθ. 25, 36).

Και σας λέω τώρα εγώ, ποιος από τους δυο μας, είχε πραγματώσει στην ζωή του το θέλημα του Θεού; Ποιος είχε ενσαρκώσει το μήνυμα του Χριστού στην ζωή του;

Δεν με νοιάζει τι λέει και τι πιστεύει ένας αναρχικός. Εμένα σαν παπά με δίδαξε, με έλεγξε όχι με τις ιδέες του, αλλά με το βίωμα του. Με την ζωή και πράξη του.

Την ώρα που τα εκατομμύρια των αστικοχριστιανών στην ορθόδοξη Ελλάδα, έτρωγαν την γεμιστή γαλοπούλα τους, την ώρα που οι χοροί και τα γλέντια καλά κρατούσαν μια χούφτα ανθρώπων που τους φωνάζουν «αλήτες» σε κάθε πόλη της Ελλάδος, παρέμειναν μέσα στο κρύο έξω από τις φυλακές, για να γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου με τα φυλακισμένα αδέλφια μας, τους συνανθρώπους μας, εκείνους για τους οποίους ο Χριστός είπε «ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με….».

Τότε για ακόμη μια φορά ήχησαν μέσα μου τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου «παιδί μου έρχονται κάποιες πόρνες στην εξομολόγηση που θέλω να πέσω στα πόδια τους και ευλαβικά να ασπαστώ τα ευλογημένα χέρια τους…..».

π. Λίβυος

Πηγή:http://plibyos.blogspot.gr/2011/01/blog-post.html?spref=fb

Αναδημοσίευση:http://e-theologia.blogspot.gr/2011/12/blog-post_27.html?spref=fb

Εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε τις φυλακές μας....

ΚΑΙ!,ΞΑΦΝΙΚΑ, ακούστηκε το κουδούνι.
«Είσαι εκεί;» άκουσα. «Είναι ώρα!»
«Τώρα, έρχομαι» απάντησα μηχανικά.
«Είναι ήδη αργά. Άνοιξε την πόρτα,»
Ήμουν απαυδισμένος. Σκέφτηκα να πάρω το σφυρί και να το κάνω ...
Με λίγη τύχη θα μπορούσα, με ένα μόνο χτύπημα, να τελειώνω με το ασταμάτητο μαρτύριο. Θα ήταν θαυμάσιο.
Όχι άλλοι έλεγχοι... Όχι άλλη βιασύνη ... Όχι άλλη φυλακή!
Αργά η γρήγορα, όλοι θα μάθαιναν τι έκανα ... Αργά η γρήγορα, κάποιοι; θα έβρισκε το θάρρος να με μιμηθεί. ..
Και μετά, ίσως άλλος ... Κι άλλος ...
Και πολλοί άλλοι θα έπαιρναν κουράγιο
Μια αλυσιδωτή αντίδραση που θα έπρεπε να τελειώνουμε μια για πάντα με την καταπίεση.
Να απαλλαγούμε μια για πάντα με την καταπίεση. Να απαλλαγούμε οριστικά απ΄αυτά. Να απαλλαγούμε απ΄αυτά απ΄όλες τους τις μορφές...
Σύντομα συνειδητοποίησα ότι το όνειρο μου ήταν ανέφικτο. Η σκλαβιά μας μοιάζει να είναι, την ίδια στιγμή, και η μόνη μας επιλογή ...
Εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε τις φυλακές μας, και τώρα, χωρίς αυτές, η κοινωνία δεν θα υπήρχε.Είμαι αναγκασμένος να το παραδεχτώ ...
Δεν θα ξέραμε να ζήσουμε χωρίς ρολόγια!

Του Χόρχε Μπουκάι

Η φωνή των φυλακισμένων παιδιών

Ποτέ δεν υπήρξα καλός μαθητής. Δεν έβρισκα ποτέ κάτι ενδιαφέρον στο σχολείο. Ήταν όλα τόσο "ξένα". Ακόμα και οι γιορτές μου φαινόνταν βαρετές. Έχω αλλάξει πολλά σχολεία της Θεσσαλονίκης. Για την ακρίβεια...με διώχνανε. Θυμάμαι μόνο την ειρωνεία και την κορο'ι'δία των καθηγητών μου αλλα και την ταπείνωση που κάθε φορά ένιωθα μπροστά στους γονείς μου.
Τώρα είμαι στη φυλακή και απ' ότι φαίνεται θα μείνω για πολλά χρόνια ακόμη. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο της φυλακής απλώς για να φεύγω από μέσα. Ποιό είναι το περίεργο; Το αγάπησα!!! Στεναχωριέμαι όταν έρχεται το Σαββατοκύριακο, και περιμένω να έρθει η Δευτέρα με αγωνία μικρού παιδιού.
Μου αρέσει που συναντώ και μιλάω με άτομα τού "έξω" κόσμου. Μου αρέσει που κάθε μέρα ντύνομαι καλά με καθαρά ρούχα.
Μου αρέσει που νιώθω ότι οι δάσκαλοι νοιάζονται για μένα.
Μου αρέσει που ρωτάνε τη γνώμη μου και μιλάω χωρίς να φοβάμαι.
Μου αρέσει που μπορώ πάλι να εμπιστευτώ κάποιον.
Από την εφημερίδα: "Προσπαθώντας για το Αύριο" που εκδίδει το σχολείο φυλακών ανηλίκων Αυλώνα.
Πηγή: "Φίλοι φυλακισμένων" ,τεύχος 12ο.