Σαρακοστή: νηστεία και εγκράτεια

- Ερώτηση: Τι γίνεται με την εγκράτεια στην οικογένεια, όταν θέλη ο ένας και δὲ θέλη ο άλλος;
π.Β.Θ. Αν η γυναίκα -γιατί συνήθως οι γυναίκες διερωτώνται για το θέμα αυτό, τις Σαρακοστές – εάν η γυναίκα μέσα της έχει τοποθετηθή σωστά απέναντι σ' αυτή τη λειτουργία του ζευγαριού τη σωματική, που έχει ευλογήσει ο Θεός, πρώτον, και αν δεύτερον προσπαθή η σχέση με τον άντρα της, γενικώτερα η σχέση τους, να είναι σχέση που η αγάπη είναι πάνω απ' όλα, τότε δεν υπάρχει δίλημμα.
Τα διλήμματα δημιουργούνται όταν τη σχέση τη σωματική άνδρα και γυναίκας τη βλέπουμε σαν ένα κακό και βρώμικο πράγμα καθεαυτό. Γιατί κι εγώ γνωρίζω πάρα πολύ καλά γυναίκες που πολύ συχνά αισθάνονται μολυσμένες. Η γυναίκα που αισθάνεται μολυσμένη αν ήρθε σε επαφή μέ τόν άνδρα της την Σαρακοστή, αισθάνεται μολυσμένη και εάν έχη συμβή και τον άλλο καιρό, εκτός Σαρακοστής. Γιατί δεν έχει πάρει σωστή θέση στο θέμα αυτό.
Έπειτα η γυναίκα που θα κάνη καβγά για το θέμα αυτό, προκειμένου να τηρήση τη Σαρακοστή ή να κοινωνήση, και θα μαλώσουν, θα τσακωθούν, δε έχει καταλάβει ακόμη το νόημα της άσκησης. Διότι γι' αυτήν, σωστή άσκηση θα είναι το γεγονός ότι θα κόψη το θέλημά της και θα συμμετάσχη στη χαρά του συζύγου της και θα την κάνη δική της. Όχι ότι θα κάνω το δικό μου σώνει και καλά... Επ' αυτού έχει πεί και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πάρα πολλά, αν και μοναχός ο ίδιος. Τι γίνεται όμως πολλές φορές, αυτό είναι το ενδιαφέρον.
Ανακαλύπτουμε λίγο αν ψάξουμε βαθύτερα στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι η διαμάχη για το αν θα τηρήσουμε εγκράτεια τη Σαρακοστή ήταν μόνο το πρόσχημα και ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν προβλήματα ανάμεσα στο ανδρόγυνο που εκδηλώνονται μ' αυτόν τον τρόπο. Προβλήματα δηλαδή ψυχικής ενότητος. Απλώς τον άλλον καιρό δεν μας παίρνει να πούμε «όχι». Τώρα μας παίρνει. Άρα, το θέμα μετατίθεται. Δεν είναι για την άσκηση και για την εγκράτεια. Είναι γιατί αυτό το ζευγάρι δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρη την ενότητά του, και στο θέμα αυτό. Είμαστε σε άλλο θέμα δηλαδή. Εγώ προσωπικά το βλέπω ξεκάθαρο όπως σας το τοποθετώ. Δεν ξέρω αν υπάρχη ασάφεια ακόμη.
-Ερώτηση: Στο γάμο δεν είναι ένας, είναι δύο... δεν είναι μόνο θέμα αγάπης, είναι και θέμα πίστεως, θρησκείας.... Εδώ δε μιλάμε για σχέση, εδώ μιλάμε για θρησκεία. Είναι τελείως ξεχωριστό...
π.Β.Θ: Προσέξτε. Δεν υπάρχει περίπτωση η πίστη μας και η θρησκεία μας να έρθη αντιμέτωπη με την αγάπη. Δεν μπορούμε να λέμε: Από δω έχουμε την αγάπη κι από δω έχουμε τη θρησκεία. Μία θρησκεία που είναι αντιμέτωπη με την αγάπη, δε στέκει σαν θρησκεία, δεν την θέλουμε. Είναι ψεύτικο το δίλημμα που βάζετε, δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα. Δεν θα έρθουν ποτέ αυτά τα δύο να συγκρουστούν. Εγώ είπα ότι όταν μία γυναίκα νοιώθη ότι συγκρούονται, πρέπει να ψάξη τη σχέση με τον άντρα της γενικώτερα. Κάποιο πρόβλημα υπάρχει.
Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι 2000 χρόνια, με Πατέρες της Εκκλησίας, -μοναχοί οι περισσότεροι- που έγραψαν χιλιάδες σελίδες επί παντός θέματος, δεν έχουμε καθόλου αναφορές στο θέμα της εγκράτειας του ζευγαριού: πόσες μέρες ακριβώς πριν κοινωνήσουν αν είναι νηστεία, αν δεν είναι κ.λπ., ίσα ίσα έχουμε αναφορές για το αντίθετο!
Κοιτάξτε, πολλά προβλήματα δημιουργούνται από το ότι εγώ κάνω του κεφαλιού μου και δεν νοιάζομαι για τον άλλον. Κι έχετε δίκαιο ότι αυτό συμβαίνει και αντίστροφα πολλές φορές, δηλαδή υπάρχουν άντρες που θέλουνε την εγκράτεια και γυναίκες που δεν την μπορούν. Αισθάνομαι ότι δεν τα λέω αυτά επειδή είμαι άντρας, δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Τα λέω γιατί τα έχω βρεί μέσα στα κείμενα, τα βιβλία. Αν ήταν αλλιώς, θα μας το είχαν δηλώσει οι Πατέρες ξεκάθαρα. Εδώ άλλοι, για να μη χαλάσουν τη νηστεία οδηγήθηκαν στο μαρτύριο! Τους έκοβαν χέρια και πόδια και δεν τρώγανε. Θα έλεγαν λοιπόν ξεκάθαρα οι Πατέρες: «Ας χτυπιέται ο άλλος, εσείς θα τηρήσετε αυτό που λέει η θρησκεία, ότι είναι Σαρακοστή». Δεν το λένε όμως, λένε το αντίθετο! Πως να το κάνουμε...
Δεν μπορούμε εμείς να φτιάξουμε ιδιωτική θρησκεία, δική μας. Και δεν το λένε αυτό οι Πατέρες, γιατί ακριβώς ξέρουν καλά ότι η αγάπη και η θρησκεία δεν αντιτίθενται. Αφού η δική μας θρησκεία σ' αυτήν την αγάπη έδωσε νόημα και την ευλόγησε μέσα στην Εκκλησία και έκανε το μυστήριο του γάμου, στο οποίο προσευχόμαστε για «ομόνοια ψυχών και σωμάτων». Γι' αυτό λέω ότι είναι λάθος τοποθέτηση ευθύς εξαρχής.
Ποια είναι τα αίτια αυτής της λάθος τοποθέτησης, Είναι κακή ποιμαντική και θεολογία από μας, τους κληρικούς, κακή αγωγή από τις μητέρες κυρίως, οι οποίες δεν το έζησαν ποτέ αυτό το θέμα με χαρά, και πως να το ζήσουνε με χαρά οι καημένες, αφού τις παντρέψανε με το ζόρι, χωρίς να τις ρωτήσουνε τις περισσότερες... Κι είχαν ίσως κι εκείνες επηρεαστεί από τη δική τους μητέρα και βεβαίως υπάρχουν και οι καταβολές που έχουμε οι προαιώνιες από την αρχαία Ελλάδα, ή από τον Ιουδαισμό, όλες οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις, το «βρώμικο», το «ακάθαρτο» κ.λπ. Αυτές οι τρεις αιτίες υπάρχουν. Αλλά όταν η αγάπη λειτουργή πραγματικά, λύσεις βρίσκονται.
Και σας ξαναείπα, η πρώτη αμαρτία είναι του ναρκισσισμού, της φιλαυτίας. Δεν είναι του σώματος οι μεγαλύτερες αμαρτίες. Η νοοτροπία αυτή που λέτε, η οποία βάζει από εδώ τη θρησκεία και από κεί την αγάπη ως αντίθετες, ουσιαστικά λέει: «Το να μολύνω εγώ το σώμα μου, αυτό είναι σοβαρή αμαρτία και όχι το να τσακωθώ με τον άντρα μου»...
----------▪︎-------------▪︎------------▪︎----------
Εκ της αυλής ταύτης- Εκδόσεις Αρμός

Αναδημοσίευση: π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

π. Β. Θερμός: Η πορεία της ψυχής μέσα από τους Ψαλμούς

π. Βασίλειος Θερμός

Οι Ψαλμοί έχουν υπάρξει από τα πιο αγαπημένα κείμενα ολόκληρης της Αγίας Γραφής και από τα πιο σημαντικά κείμενα της ανθρωπότητας. Η ποιητική τους φύση προσφέρεται σε όλες τις εποχές για ταύτιση του πιστού με τά συναισθήματα τα οποία εκφράζουν, για ατομική προσευχή, για την κοινή λατρεία της Εκκλησίας. Ο Αγιος Νικόδημος γράφει ότι δεν υπάρχει ανθρώπινη κατάσταση ή πάθος που να μην βρίσκει την «ιατρείαν» του μέσα από αυτό το βιβλίο.[1]
Θα εξετάσουμε απόψε, εντελώς συνοπτικά, μια ψαλμική πρόταση για τον άξονα της λύτρωσης: πώς και με ποιούς τρόπους είναι εφικτό κάποιος οδοιπόρος της ζωής ετούτης που μάς δόθηκε, της πάντοτε άνισης και όχι σπάνια άδικης, να βγει στο «ύπαιθρο του κόσμου»; Πώς και με ποιούς τρόπους γίνεται να οδηγηθή κανείς από τις κραυγές στην αγαλλίαση, αυτός και τίποτε λιγώτερο είναι ο στόχος της ανθρωπολογίας των Ψαλμών. Καθώς οι Ψαλμοί δεν είναι διατεταγμένοι στο ομώνυμο βιβλίο με κάποια συγκεκριμένη θεματική σειρά που να υποδηλώνει την εν λόγω πορεία, έπεται πως η πρόταση που προβάλλω απόψε αποτελεί προσωπική ανάγνωση και ότι άλλες ιδέες διάρθρωσης είναι επίσης νόμιμες.
Σε συνθήκες κρίσης ο άνθρωπος αναζητά έναν λόγο (αιτία) από τον οποίο να κρατηθή, μα και ένα λόγο (ομιλία) που θα τον εμπνεύσει. Οι λογοι στους οποίους θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στο βιβλίο ετούτο αποτελούν τόσο αιτίες να κρατηθή κάποιος στην ενεργό ζωή («δεν θα πεθάνω αλλά θα ζήσω και θα διηγούμαι όσα έκανε ο Κύριος», Ψαλμ. 117: 17), όσο και ομιλίες αμφίδρομες μεταξύ ανθρώπου και Θεού («αγάλλομαι στον λόγο σου σαν κάποιος που βρήκε λάφυρα πολλά», Ψαλμ. 118: 162).

1: Ο Ψαλμός που μας εισοδεύει στο Βιβλίο του Ψαλτηρίου αποδίδει εύγλωττα τη διήκουσα έννοια ολόκληρης της Παλαιάς Διαθήκης, την κυρίαρχη ιδεολογία θα λέγαμε του ευσεβούς Εβραίου. Σύμφωνα με αυτήν, η τήρηση των εντολών του Θεού συνδέεται με

Πώς γνωρίζεται ο Χριστός - π. Βασιλείου Θερμού

π. Βασιλείου Θερμού

Οι περισσότεροι γύρω μας, αν τους ρωτήσουμε, θα μας πουν ότι ευλαβούνται και αγαπούν το Χριστό και συμφωνούν με τα προστάγματα Του. Το πρόβλημα τους είναι η Εκκλησία.

Ξαναθυμόμαστε αυτή την πραγματικότητα, όταν διαβάζουμε το Ευαγγέλιο που περιγράφει την πορεία των δύο μαθητών προς τους Εμμαούς. Είναι το Ε΄ Εωθινό και η ατμόσφαιρα του Αναστάσιμη. Ο Αναστημένος Χριστός συμπορεύεται μαζί τους και αυτοί δεν Τον αναγνωρίζουν. Στο τέλος Τον καταλαβαίνουν όταν ευλογεί το ψωμί και το κρασί.

Πλήθος τριγύρω οι άνθρωποι που ζουν μακριά από την Εκκλησία, αφού πάντα οι πιστοί αποτελούσαν μειοψηφία. Στο βάθος αναζητούν τη σωτηρία και τη λύτρωση, δηλαδή τον Χριστό, όπως όλοι. Και όλους τους αγγίζει η θεϊκή Του προσωπικότητα, όλοι διατηρούν γλυκές αναμνήσεις από τον βίο Του, όπως τον θυμούνται από το μάθημα των θρησκευτικών όταν ήταν παιδιά. Σκοντάφτουν όμως στην Εκκλησία και δεν έρχονται κοντύτερα, να Τον γνωρίσουν και να Τον ζήσουν.

Για μεγάλη κατηγορία ανθρώπων η δυσκολία οφείλεται στα σφάλματα της Εκκλησίας, των κληρικών και των πιστών λαϊκών. Κι έχουν δίκιο. Είναι τόσο δύσκολο ο άνθρωπος να παραμερίσει τα κακά παραδείγματα και να στραφεί προς το Θεό. Τελικά ζημιώνονται βέβαια, αφού επιτρέπουν σε άλλα πρόσωπα να μπαίνουν ανάμεσα σ’ αυτούς και το Θεό.

Υπάρχει όμως, και μια άλλη ομάδα ανθρώπων οι οποίοι δεν ενοχλούνται από σκανδαλισμό, αλλά από το ίδιο γεγονός της Εκκλησίας. Νιώθουν άνετα με το Χριστό αλλά δυσκολεύονται από την Εκκλησιαστική οργάνωση. Αναγνωρίζουν τα σφάλματα τους, αλλά δεν φτάνουν στην εξομολόγηση. Διαβάζουν για τον Θεό, αλλά δεν αγωνίζονται για την πνευματική ζωή. Προσεύχονται ίσως, αλλά δεν κοινωνούν. Ο ανθρώπινος εγωισμός παρεμβαίνει και όλα τα αλλοιώνει. Γιατί η Εκκλησία ζητά ταπείνωση, σκύψιμο, μεθοδικό, πνευματικό αγώνα, ώστε ο πιστός να διακρίνει έτσι σιγά-σιγά το πρόσωπο του Χριστού. Άλλωστε ο ίδιος είχε ζητήσει: «Εάν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου». Και ο Όσιος Μάρκος συμπληρώνει: «ο Χριστός είναι κρυμμένος μέσα στις εντολές».

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο Χριστός γνωρίζεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή στα Μυστήρια και την πνευματική ζωή. Δεν πλησιάζεται με στοχασμούς και ονειροπολήσεις για τη ζωή Του. Οι δύο μαθητές ήξεραν πολύ περισσότερα για τη ζωή Του και τα λόγια Του απ’ότι γνωρίζουμε εμείς, κι όμως δεν μπόρεσαν να Τον αναγνωρίσουν παρά μόνο «εν τη κλάση του άρτου». Αλλά το ήθελαν πολύ προηγουμένως, το επιθυμούσαν δικαίως, γι’ αυτό έλαβαν ότι ζητούσαν.

Κανείς ειλικρινής αναζητητής τής αλήθειας δεν θα μείνει στην άγνοια του Χριστού. Ας Τον αναζητήσει στην Εκκλησία Του, πλησιάζοντας κατάλληλα πρόσωπα και συμμετέχοντας ταπεινά στα Μυστήρια. Και τότε θα καταλάβει πως Αυτός βρισκόταν πολύ κοντά του. Και πως θέλει πάντα να είναι μαζί του.

Πηγή

Χρειαζόμαστε την οικογένεια; π. Βασίλειος Θερμός

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ; (Β. ΘΕΡΜΟΣ) by gabtheo

Από που πάνε για την Εκκλησία; (π. Βασίλειος Θερμός) (Απαντήσεις μαθητών Β Λυκείου)

Συζητούσαμε  σήμερα με ένα τμήμα της Β Λυκείου και αναφέρθηκα στο βιβλίο του π. Βασίλειου Θερμού : "Απο πού πάνε για την Εκκλησία"
Μέσα στο βιβλίο αυτό κληρικοί, λαϊκοί, μοναχοί και μαθητές γυμνασίου και λυκείου απαντούν σε ερωτήματα όπως :"Πώς αισθάνεστε μέσα στη σημερινή κατάσταση της Εκκλησίας"; ή "Ποιές αλλαγές στη ζωή της Εκκλησίας θεωρείτε απαραίτητες";
Σήμερα λοιπόν, γυρνώντας σπίτι, ξανέριξα μια ματιά στο βιβλίο. Ενδεικτικά, αντιγράφω απαντήσεις μαθητών Β Λυκείου στο ερώτημα "Πώς αισθάνεσθε μέσα στην Εκκλησία" και "Τι σημαίνει η Εκκλησία για σας"; Να σημειωθεί πώς τα ερωτήματα τέθηκαν από τον θεολόγο καθηγητή και φυσικά οι μαθητές απάντησαν ανώνυμα.
Δείτε παρακάτω κάποιες απαντήσεις:

•  Έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότεροι κατά τη γνώμη μου πηγαίνουν στην Εκκλησία επειδή φοβούνται το θάνατο.
• Άν και δεν πηγαίνω συχνά στην Εκκλησία , νιώθω όμορφα , ότι βρίσκομαι πιο κοντά στην Αγία Τριάδα και στη Βασιλεία του Θεού. Όμως με λύπη μου διαπιστώνω πώς συνάνθρωποί μουπου πάνε πιο συχνά δεν έχουν σκοπό την ένωση ανθρώπου και Θεού, παρά θέλουν να περάσουν τις δύσκολες στιγμές τους δίπλα στον Θεό θέλοντας να ζητήσουν συγχώρεση και να εξασφαλίσουν μια θέση στον παράδεισο, σαν να είναι θέατρο με συγκεκριμένες θέσεις που λίγοι μπορούν να μπουν έχοντας εισητήριο. Το εισητήριο είναι να πηγαίνω στην Εκκλησία, χάνοντας το πραγματικό νόημα της θεϊκής κυριαρχίας. Έτσι δεν πηγαίνω συχνά επειδή με διακατέχει  ένα συναίσθημα αδύνατο να το περιγράψω βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω μου να προσπαθούν να "κλέψουν" λίγη από τη Βασιλεία του Θεού.
• Προσωπικά δεν ταυτίζω την πίστη με την Εκκλησία. Ειδικά στην Ελλάδα, πιστεύω ότι η Εκκλησία εμμένει στους τύπους και στη δήθεν τυπική τελετουργία των εκδηλώσεων της λατρείας. Σαφώς υπάρχουν και εξαιρέσεις , άνθρωποι δηλαδή που πραγματικά βιώνουν την πίστη τους. Όμως πλέον η Εκκλησία έχει μεταβληθεί σε εξουσία και συμφέροντα των όσων κατέχουν υψηλόβαθμα αξιώματα στον κλήρο. Επομένως θεωρώ ότι έχει χαθεί η ουσία, ή τουλάχιστον μέρος από την ουσία της πίστης μας.
• Όταν μπαίνω σε μια εεκλησία, εκείνο που αισθάνομαι αρχικά είναι μια ενδόμυχη υποχρέωση ότι πρέπει να παρακολουθήσω αυτό που μου επιβάλλουν. Γνωρίζω ότι θ' ακούσω κάτι, αλλά δεν θα μπορέσω να το νιώσω. Είναι κάτι απόμακρο αλλά κι επιβλητικό, ο οποίο όμως δεν θα μπορέσει να περάσει στην ψυχή μου και να με κάνει να βρω κάποια αλήθεια που ίσως υπάρχει μέσα μου. Νιώθω ότι είναι μια τυπική διαδικασία, που δεν καταφέρνει να προσεγγίσει ιδαίτερα τον κόσμο νεαρής ηλικίας.
• Στην Εκκλησία βαριέμαι γιατί ο ψάλτης και ο ιερέας ψάλλουν διάφορα σε γλώσσες που εγώ δεν καταλαβαίνω και επειδή πρέπει σε κάποια σημεία της λειτουργίας να σηκώνομαι όρθιος χωρίς να γνωρίζω το λόγο.
• Για μένα αυτοί που αποτρέπουν τους ανθρώος να επισκεφτούν την Εκκλησία είναι οι ιερείς. Όχι βέβαια με τα λόγια τους αλλά με τις πράξεις τους. Όταν πηγαίνω και βλέπω παπάδες με χρυσοκέντητα ράσα ή θρησκόληπτους που αν σε δούν με παντελόνι στην εκκλησία ή στο δρόμο με το αγόρι σου σε κοιτούν με υποτιμητικό βλέμμα, μου κάτι κάτι...Είναι όλοι τυπολάτρες , στέκονται σε μικρά κι επιφανειακά.

Αυτά τα λίγα , αποσπασματικά από το βιβλίο: "Από που πάνε για την Εκκλησία" Ένας ζωντανός διάλογος ,π. Βασίλειος Θερμός (σσ 33- 35)
Τα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας....

«Νέοι κι Εκκλησία: υπάρχει σημείο επαφής;»

….Το πρόβλημα μεγεθύνεται επί πλέον από το γεγονός ότι στην πλειονότητά τους τα στελέχη της Εκκλησίας δεν έχουν τακτοποιήσει τις δικές τους προσωπικές εκκρεμότητες με τις φυγόκεντρες δυνάμεις και εννοώ κυρίως την σεξουαλικότητα και την επιθετικότητα. Κάθε εκδήλωση των νέων που αναζωπυρώνει ζητήματα σεξουαλικότητας ή επιθετικότητας (προτεραιότητα στον έρωτα ή επιθετική κριτική, αντίστοιχα) αναμοχλεύει τις εσωτερικές απειλές και στη συνέχεια κινητοποιεί συμπεριφορές κατασταλτικές (απαγορεύσεις) ή απορριπτικές (επιπλήξεις), ώστε να κατασιγασθεί η εσωτερική αναταραχή. Δηλαδή δημιουργεί αερόσακους , διότι η συνάντηση νέων κι Εκκλησίας προδικάζεται ως τραυματική .

Για τους νέους ο έρωτας αποτελεί πρώτη προτεραιότητα. Πώς λοιπόν η Εκκλησία θ’ απευθυνθεί σ’ αυτούς μιλώντας για τον έρωτα, όταν οι περισσότεροι κληρικοί είμαστε ανέραστοι; Με άλλα λόγια, όταν πολλοί έγγαμοι παρουσιάζουμε σοβαρά προβλήματα στην διαδικασία επιλογής συζύγου και στη λειτουργικότητα της συζυγικής σχέσεως, οι δε άγαμοι στη συντριπτική τους πλειονότητα επέλεξαν το δρόμο αυτό για να γίνουν επίσκοποι, επομένως στερούνται ερωτικής μοναχικής κλίσεως; Ερχόμενοι σε στενή επαφή με τους ερωτικούς προβληματισμούς που οι νέοι μας εξωτερικεύουν εκτιθέμεθα σε βαθμό επικίνδυνο για τη συναισθηματική μας σταθερότητα. Οι περιπέτειες των νέων αποσταθεροποιούν μόνο εκείνες τις περιοχές μας που είχαμε σπεύσει κάποτε να σταθεροποιήσουμε όπως- όπως . Από δω και πέρα οι βεβιασμένες λύσεις στο ζήτημα της ψυχολογικής ταυτότητος των εκκλησιαστικών στελεχών θα πληρώνονται με πολλαπλάσιο τίμημα από εκείνο που έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα.

Εξ’ άλλου η εχθρικότητά τους προς την Εκκλησία ή έστω προς τους γονείς τους, κινητοποιεί άγχος σε μας διότι παραμένουν ενεργά ακόμη μέσα μας τεράστια αποθέματα επιθετικότητας. Έτσι , άλλοτε την επιστρέφουμε σε αυτούς , όταν τους βλέπουμε ως αντίπαλους , ενώ άλλοτε ( από τη στιγμή που συμβουλεύουμε τους νέους πώς ν’ απαλλαγούν απ’ αυτήν) την εκτονώνουμε σε αδερφούς και συλλειτουργούς, σε άλλες εκκλησιαστικές προσπάθειες και ομάδες, εξωραϊσμένη δήθεν στο όνομα της αλήθειας, με την μορφή της καχυποψίας, της καταγγελίας, της υπεροψίας, της σκληρότητας, της φατρίας. Με τον τρόπο αυτό παρέχουμε αντιφατικά μηνύματα, όπως εκείνος ο κληρικός που κηρύττει οργισμένος περί πραότητας.

Μια Εκκλησία που οικοδομεί κτίρια αντί για ανθρώπους δεν μπορεί να είναι πειστική. Μια Εκκλησία που στολίζει τα γραφεία και τα άμφιά της αντί για τις ψυχές δεν λειτουργεί ως ζύμη. Μια τέτοια Εκκλησία δεν μπορεί να έχει αξίωση να την ακούσουν, απλούστατα διότι δεν είναι σε θέση να ακούσει η ίδια τον εαυτό της από το θόρυβο του ψέματος που προκαλεί. Και φυσικά δεν μπορεί να ακούσει και τον Θεό. Διότι ο Θεός βρίσκεται πίσω από τα πρόσωπα των αδερφών μας, τα οποία μας μυούν στην αλήθεια με τρόπους «αποκεντρωμένους», που ξεβολεύουν , που ανοίγουν ορίζοντες, που μας ευεργετούν, επειδή μας βγάζουν από τα αυτονόητά μας.

Πραγματική συνάντηση Εκκλησίας και νέων είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί εκεί όπου και οι δυο πλευρές αντιμετωπίζουν την σχέση με τον Θεό κατά βάσιν ως έναν από τους σταθμούς προς την πορεία διαμορφώσεως ψυχικής ταυτότητας και μόνο. Διότι στην περίπτωση αυτή ο Θεός έχει καταντήσει μια λεπτομέρεια και οι ψυχολογικές διαδικασίες έχουν γίνει αυτοσκοπός. Έχει ξεχαστεί στα αζήτητα κάποιος που λέγεται Χριστός, ο Οποίος όπως δίδαξαν οι Πατέρες μας, είναι κρυμμένος μέσα σε κάθε ψυχή. Καταγγέλλουμε έναν κόσμο χωρίς Χριστό αλλά ήρθε καιρός ν’ αναρωτηθούμε μήπως κινδυνεύουμε να προωθούμε μια Εκκλησία χωρίς Χριστό.

Το πρόβλημα αυτό αφορά φυσικά και στους πιστούς νέους . Συχνά χρησιμοποιείται η φράση «βρήκα το Χριστό», αλλά είναι άλλο πράγμα να έχεις συναντήσει τον Χριστό και άλλο να έχεις βρει μόνο το σημαίνον «Χριστός» και την άφθονη περί αυτού φλυαρία. Η αυταπάτη της συναντήσεως και κατανοήσεως αποτελεί διαφορετικό είδος τραγωδίας: « Τι θα φοράς συνεννόηση/ να σε γνωρίσω/ ώστε να μη χαθούμε πάλι/ μες στους πολυπληθείς σωσίες σου;» ( ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, Ραντεβού με μια άγνωστη, «Η εφηβεία της Λήθης)

«Νέοι κι Εκκλησία: υπάρχει σημείο επαφής;» Πολλά, αν δεν παρεμβάλλεται αερόσακος. Για να μπορούν ν’ αγκαλιαστούν.

Η συνάντηση νέων κι εκκλησιαστικών στελεχών γίνεται πεδίο κατάλληλο ν’ αποδείξουν και τα δυο μέρη αν πιστεύουν στον Θεό, πράγμα διόλου αυτονόητο. Δηλαδή αν εμπιστεύονται την αγκαλιά Του. Αυτή δεν ήταν και η αγωνία του Χριστού όταν ρωτούσε «πλην ο Υιός του Ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστην επί της γης;» (Λουκ. 18:8)

Εκκλησία και Νέοι χωρίς αερόστατο, π. Βασίλειος Θερμός, σελ 46-49

Εκκλησία και νέοι

…Ποιος θα μπορούσε να είναι ο αερόσακος που χωρίζει Εκκλησία και νέους; Και ποιος τον χρειάζεται; Ένα τέτοιο εξάρτημα χρησιμοποιείται για να προφυλάσσει από τα καταστροφικά αποτελέσματα μια σύγκρουσης. Αλλά θα συγκρουστούν πραγματικά Εκκλησία και νέοι; Μήπως χωρίς αερόσακο θα συνέβαινε απλώς το αγκάλιασμά τους;

Αλλ’ ακόμη κι αν προέκυπτε κάτι οδυνηρό από τη συνάντηση , μήπως δεν θα ήταν τόσο καταστροφικό; Μήπως η περιβόητη σύγκρουση θα συνίστατο μόνο στον πόνο της αλλαγής. Μιας αλλαγής που έχουν τόσο ανάγκη και τα δυο μέρη; Οι νέοι για να συναντηθούν με τον προσωπικό Θεό και να Τον εμπιστευτούν ώστε να τους αλλάξει τη ζωή. Η Εκκλησία για να φιλοξενήσει τους νέους ως πραγματικά μέλη της και να αφεθεί να την αλλάξουν, κάνοντάς την πιο συμπονετική, πιο προσγειωμένη πιο αληθινή.

Τους ποικίλους αερόσακους που επιστρατεύονται για να μην γίνει η συνάντησή τους συντηρούν και τα δυο μέρη. Απλώς, όπως συμβαίνει πάντοτε στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι εύλογο να πέφτει περισσότερη ευθύνη και μερίδιο επανόρθωσης στον μεγαλύτερο, στον εμπειρότερο, στον πνευματικότερο, δηλαδή σ’ αυτόν που ισχυρίζεται πώς είναι η Εκκλησία.


«Δυο Προλογικά Λόγια» από το βιβλίο: «Εκκλησία και νέοι χωρίς αερόστατο», π. Βασίλειος Θερμός

Από που πάνε για την Εκκλησία; (π. Βασίλειος Θερμός)

π. Βασίλειος Θερμός

Απαντήσεις μαθητών δευτέρας Γυμνασίου ... στο ερώτημα :"Αν ο Χριστός ερχόταν  σήμερα, ποιά εικόνα θα σχημάτιζε για τους σύγχρονους ανθρώπους και ιδαίτερα για τους δηλωμένους πιστούς της θρησκείας του;"

• Θα έπαιρνε μόνος του έναν σταυρό και καρφιά.Θ' ανέβαινε σε κάποιον Γολγοθά και θα σταύρωνε τον εαυτό του, χωρίς από κάτω μαθητές να τον κοιτούν, χωρίς μάνα κι αγαπημένο να τον θρηνούν, χωρίς καν Φαρισαίους να χλευάζουν.
• Θα σκεφτόταν ότι οι άνθρωποι έκαναν τ' αδύνατα δυνατά να μετατρέψουν τη ζωή τους σε κόλαση.
• Θα ομολογούσε μετανιωμένος: "Έπρεπε να το 'χα καθυστερήσει τελικά κανά 2000 χρονάκια"
• Θα τραγουδούσε μεθυσμένος: "χαμένα, χαμένα τα δάκρυα που ξόδεψα στο σταυρό για σένα"
• Θα ήθελε να φωνάξει με όλη του τη δύναμη και να θυμίσει στους ανθρώπους τί σημαίνει να πιστεύεις και να θυσιάζεσαι γι' αυτό.
• Αν υπήρχε περίπτωση, ο Χριστός να έρθει σήμερα, θα έκανε απεργία πείνας με αίτημα να αλλάξουν και οι τελευταίοι στις ταυτότητες το χριστιανός ορθόδοξος.
• Θα διαπίστωνε και θα ομολογούσε με ειλικρίνεια : " Έχω πολλή δουλειά ακόμη"
• Θα έψαχνε να βρει τις εξαιρέσεις μήπως και μας συγχωρήσει.
• Θα γονάτιζε απελπισμένος έπειτα από μία παγκόσμια βόλτα και κοιτώντας προς τον ουρανό θα έλεγε: " Πατέρα, πες μου πώς μπορώ να τους βοηθήσω, δεν ξέρω από πού να αρχίσω."
• Θα κηνυγούσε με τα εξαπτέρυγα τους παπάδες απ' τους ναούς και μετά θα μοίραζε τα άμφιά τους στους γυμνούς και τους ξυπόλητους.
• Θα λυπόταν για το πώς καταντήσαμε και θα απαιτούσε να διορθωθούμε, θέλουμε δε θέλουμε, αφού τη δική του εικόνα χαλάσαμε.
• Θα ένιωθε πώς τον ξέχασε ακόμη και ο Πατέρας του!
• Θα έγραφε ένα λεξικό χωρίς τις λέξεις πόλεμος,ψέμα,αδικία,μίσος,βία κτλ, και θα το χάριζε στους ανθρώπους.
• Αν έκανε έναν έρανο θα πάθαινε πλάκα με το πόσο πολλά λεφτά ρίχνουν οι άνθρωποι στους δίσκους , αλλά πόσα λίγα αισθήματα και φτωχή καρδιά διαθέτουν.

Πηγή: "Από που πάνε για την Εκκλησία;" ,π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ, σελ. 37-38