Το χριστιανικό μήνυμα και οι πανανθρώπινες αξίες

Το χριστιανικό μήνυμα αποτελεί μια ριζική πνευματική και ηθική επανάσταση που αναμόρφωσε την ιστορία της ανθρωπότητας, προσφέροντας το θεμέλιο για αξίες που σήμερα θεωρούνται πανανθρώπινες κατακτήσεις. Στο επίκεντρο αυτής της πρότασης ζωής βρίσκεται η ανιδιοτελής αγάπη, η οποία δεν είναι μια θεωρητική αρχή αλλά μια έμπρακτη διακονία και θυσία για χάρη του άλλου, με πρότυπο τον ίδιο τον Χριστό. Αυτή η αγάπη υπερβαίνει κάθε φραγμό, καθώς η Εκκλησία διακηρύσσει την απόλυτη ισοτιμία όλων των ανθρώπων, οι οποίοι ως δημιουργήματα «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» του Θεού διαθέτουν την ίδια οντολογική αξία, ανεξάρτητα από τη φυλή, το φύλο ή την κοινωνική τους τάξη. Η θεολογική αυτή αφετηρία είναι εκείνη που έδωσε πνοή στην ιδέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αξίες που προβάλλονται σήμερα ως υψηλές κατακτήσεις του πολιτισμένου κόσμου.

Παράλληλα, ο Χριστιανισμός εισάγει μια μοναδική θεώρηση για την ελευθερία, το «αυτεξούσιο», το οποίο νοείται ως δώρο Θεού που καθιστά τον άνθρωπο υπεύθυνο για τις επιλογές του και την πορεία του προς το αγαθό. Η ελευθερία αυτή δεν ταυτίζεται με την ασυδοσία, αλλά πραγματώνεται μέσα από την προσωπική ευθύνη και την υπέρβαση του εγωισμού, οδηγώντας σε μια κοινωνία προσώπων που εικονίζει την αγαπητική ενότητα της Αγίας Τριάδας. Σε αυτό το πλαίσιο, η χριστιανική δικαιοσύνη διαφοροποιείται από τα ανθρώπινα νομικά μέτρα, καθώς ταυτίζεται με το έλεος και τη συγχώρηση, επιδιώκοντας την άρση των κοινωνικών αδικιών και την προστασία των αδύναμων, όπως οι πρόσφυγες και οι φτωχοί.

Μια επιπλέον θεμελιώδης αξία είναι ο σεβασμός προς τη φύση, καθώς ο άνθρωπος τοποθετείται ως «ιερέας της κτίσης» και οικονόμος του περιβάλλοντος, έχοντας το χρέος να διαχειρίζεται τον κόσμο ως δώρο του Θεού και όχι ως αντικείμενο εκμετάλλευσης. Η οικολογική αυτή συνείδηση πηγάζει από την πίστη ότι ολόκληρη η δημιουργία είναι «καλή λίαν» και οφείλει να προστατευθεί για χάρη και των μελλοντικών γενεών. Το χριστιανικό μήνυμα καλεί σε μια πλήρη μεταμόρφωση του κόσμου, όπου η ειρήνη, η χαρά και η αλληλεγγύη δεν αποτελούν ουτοπικά οράματα, αλλά μια αναστάσιμη πραγματικότητα που ξεκινά από τη μεταβολή της ανθρώπινης καρδιάς και φτάνει μέχρι την εγκαθίδρυση της Βασιλείας του Θεού.

Σε ποιες χώρες ζουν οι περισσότεροι χριστιανοί και σε ποιες οι περισσότεροι μουσουλμάνοι

Εν μέσω των κλιμακούμενων γεωπολιτικών εντάσεων και της οικονομικής ύφεσης που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια, το θρησκευτικό σκηνικό του πλανήτη αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, προφανώς και εξαιτίας των αλλαγών στα ποσοστά γονιμότητας που έχουν επηρεαστεί από τις εξελίξεις.

Σύμφωνα με έρευνα που είχε πραγματοποιήσει το Ινστιτούτο Pew Research στο παρελθόν, ο χριστιανισμός θα παραμείνει η θρησκεία με την μεγαλύτερη απήχηση στον κόσμο, ωστόσο το ισλάμ θα αυξηθεί με ταχύτερους ρυθμούς από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία.

Σε νέα έκθεση που δημοσιοποίησε πρόσφατα, παραθέτει τους πίνακες με τους μεγαλύτερους χριστιανικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς του κόσμου οι οποίοι αναδεικνύουν τις διαφορές στη συγκέντρωση, την ποικιλομορφία και τις προβλεπόμενες αλλαγές που αφορούν τις δύο μεγαλύτερες θρησκείες παγκοσμίως.

Συμπερασματικά, αποδεικνύεται πως ο μεγαλύτερος μουσουλμανικός πληθυσμός είναι συγκεντρωμένος κυρίως στα βασικά πληθυσμιακά κέντρα του ισλάμ σε σύγκριση με τον χριστιανισμό που είναι διασκορπισμένος σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πράγματι, περίπου τα 2/3 (65%) των μουσουλμάνων στον κόσμο ζουν στις χώρες στις οποίες καταγράφονται οι δέκα μεγαλύτεροι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, την ώρα που μόνο το 48% των χριστιανών συγκεντρώνονται στις δέκα χώρες με τους μεγαλύτερους χριστιανικούς πληθυσμούς.

Με άλλα λόγια, περίπου το 52% των χριστιανών ζουν σε άλλες χώρες από αυτές στις οποίες καταγράφονται οι μεγαλύτεροι χριστιανικοί πληθυσμοί, ενώ το ίδιο ισχύει και για το 1/3 περίπου των μουσουλμάνων.

Στις χώρες που κατά βάση θεωρούνται χριστιανικές ή μουσουλμανικές επίσης ζουν και πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν πιστεύουν σε καμία από τις δύο αυτές θρησκείες. Στην Ινδία, η οποία ήταν ανέκαθεν η δεύτερη χώρα στην οποία ζούσαν οι περισσότεροι μουσουλμάνοι, το ισλάμ είναι πλέον θρησκεία μειοψηφίας, δηλαδή μόνο το 15% του πληθυσμού πιστεύει στις αρχές του. Αντιθέτως, οι περισσότεροι πολίτες δηλώνουν ινδουιστές. Η Νιγηρία θεωρείται η χώρα με τον έκτο μεγαλύτερο πληθυσμό χριστιανών στον κόσμο (87 εκατομμύρια), ενώ την ίδια ώρα εκεί καταγράφεται ο πέμπτος μεγαλύτερος μουσουλμανικός πληθυσμός (90 εκατομμύρια).

Ακόμα κάτι το οποίο αξίζει να αναφερθεί από τα συμπεράσματα της έρευνας είναι το γεγονός πως οι πληθυσμοί των εκάστοτε θρησκειών με το πέρασμα των χρόνων απομακρύνονται από τους παραδοσιακούς τους κόμβους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως πλέον οι πέντε πρώτες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία ή στην υποσαχάρια Αφρική και όχι στη Μέση Ανατολή. Οι περισσότεροι από την άλλη χριστιανοί είναι συγκεντρωμένοι στις ΗΠΑ και όχι στην Ευρώπη, όπως ίσως θα ήταν το αναμενόμενο.

Στο σύνολο, ο χριστιανισμός μετρά περίπου 2,3 δισεκατομμύρια πιστούς στον κόσμο την ώρα που το ισλάμ μετρά σχεδόν 1,8 δισεκατομμύρια. Το χάσμα αυτό αναμένεται να περιοριστεί μέχρι το 2060, δεδομένου ότι οι μουσουλμάνοι, κατά μέσο όρο, γεννούν νεότεροι παιδιά από τους χριστιανούς. Είναι παράλληλα στην παράδοσή τους να αναθρέφουν περισσότερα παιδιά.

Επιπλέον το 2060, το ποσοστό των μουσουλμάνων που θα ζουν στις χώρες με τους δέκα μεγαλύτερους μουσουλμανικούς πληθυσμούς αναμένεται να είναι ελαφρώς χαμηλότερο από ό, τι σήμερα (60% έναντι 65%). Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των χριστιανών που ζουν στις δέκα χώρες με τους υψηλότερους χριστιανικούς πληθυσμούς αναμένεται να παραμείνει το ίδιο (48%).

Άξιο επίσης προσοχής είναι το συμπέρασμα πως μέχρι το 2060 η Ινδία αναμένεται να υποκαταστήσει την Ινδονησία ως η χώρα με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό, ωστόσο ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ινδίας θα παραμείνει μειονότητα σε σχέση με τις άλλες ινδουιστικές χώρες.

Οι ΗΠΑ είναι η χώρα στην οποία καταγράφεται ο μεγαλύτερος χριστιανικός πληθυσμός, ενώ το ίδιο θα ισχύει και σε κάποιες δεκαετίες από τώρα. Δίπλα της τα επόμενα χρόνια αναμένεται να βρεθούν και οι Τανζανία, Ουγκάντα και Κένυα, ενώ η Ρωσία, η Γερμανία και η Κίνα θα πέσουν από την κορυφή που βρίσκονται.

Πηγή

Ο Χριστιανισμός σήμερα - π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Ο π. Νικόλαος αναλύει την μοναδικότητα του Χριστιανισμού στη σύγχρονη εποχή, επικρίνοντας την ενσωμάτωσή του στον «αυτάρκη ανθρωπισμό» και τις συνηθισμένες παρερμηνείες του ως απλή ιδεολογία, ηθική ή πολιτισμό. Αντίθετα με τις «θρησκείες της φυγής» (όπως ο Πλατωνισμός ή ο Βουδισμός) που απαξιώνουν τον κόσμο, ο Χριστιανισμός τολμά να πει ότι το Απόλυτο μπαίνει στην ιστορία, αναλαμβάνοντας και καταφάσκοντας τη φύση των όντων ως «καλή λίαν» και απαλλάσσοντας τον άνθρωπο από την υποχρέωση να ταυτίζει τον κόσμο με το κακό. Η ουσία του είναι η «αναβάθμιση της φύσεως» και η Θέωση, μέσω της οποίας ο άνθρωπος γίνεται «κατοικητήριον θεότητας». Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εσχάτης αγάπης του Θεού, που του στοιχίζει τον Σταυρό, προσφέροντας στον άνθρωπο τα πιο «τρελά του όνειρα».

Απορρίπτει τις δυτικές νομικές θεωρίες εξιλέωσης και τις ανεπαρκείς ανθρώπινες ηθικές, τονίζοντας ότι οι εντολές είναι «τρόποι θεανθρωπίνων συναντήσεων» και ο Χριστιανισμός είναι «άρση της ενοχής», όχι πηγή της και η συζήτηση για τον Χριστιανισμό, καταλήγει, πρέπει να γίνεται με οντολογικούς ή καλλιτεχνικούς όρους, όχι με νευρωτικές ομολογίες ή παιδικές ενοχές.

 Ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Πεμπτουσία μιλά για ένα πολύ σημαντικό και καίριο θέμα, για τον Χριστιανισμό σήμερα. Πολλοί πιστεύουν ότι ζούμε σε μία μεταχριστιανική εποχή, ουσιαστικά όμως το μήνυμα του Χριστιανισμού δεν έχει αφομοιωθεί ακόμα από την ανθρωπότητα. Ο π. Νικόλαος τονίζει ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι μία ιδεολογία, ένα κοινωνικό σύστημα, ένα σύστημα κοσμικών αξιών, ηθικής και αστυνόμευσης, δεν είναι πολιτισμός, αλλά είναι κάτι βαθύτερο και υψηλότερο. Δεν αποτελεί μία θρησκεία φυγής, μία θρησκεία που προσφέρει αποθέωση, που δημιουργεί τον περιούσιο λαό του Θεού, αλλά ο Χριστιανισμός είναι η ίδια η παρουσία του Θεού στον κόσμο, η οποία μαρτυρείται από ανθρώπους που έχουν την εμπειρία της θεοπτίας.

Πηγή

Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος: Ο Χριστιανισμός και οι άλλες θρησκείες

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ἕνας τρόπος διάκρισης τῶν θρησκειῶν μεταξὺ τους εἶναι ἡ τυπολογία. Ἀνάλογα δηλαδὴ μὲ ὁρισμένα κριτήρια, οἱ θρησκεῖες μποροῦν νὰ καταταγοῦν σὲ τύπους. Θεωρῶ ὅτι τὸ πιὸ σημαντικὸ τέτοιο κριτήριο εἶναι ὁ σκοπός, δηλαδὴ τὶ ἀποσκοπεῖ μιὰ θρησκεία. Μὲ βάση αὐτό μποροῦμε νὰ διακρίνομε τὶς θρησκεῖες σὲ μυστικιστικὲς (αὐτὲς ποὺ ἔχουν σκοπὸ τὴν ἕνωση μὲ ὅ,τι θεωροῦν ὡς ἀπόλυτο -μὲ τὸν Θεό, ἄν αὐτὸ τὸ ἀπόλυτο εἶναι προσωπικό), σε ὑπερβατικὲς (ποὺ ἔχουν σκοπὸ τὴν ὑπέρβαση τοῦ κόσμου, ποὺ σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση θεωρεῖται ὀδυνηρός, μή – πραγματικὸς κλ.π., γιὰ ἄλλα, καλύτερα κοσμικὰ ἐπίπεδα, π.χ. κάποιον παραδείσιο, οὐράνιο κόσμο), πρωτολογικὲς (ποὺ ἔχουν σκοπὸ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου), σὲ ἐνδοκόσμιες (ποὺ ἔχουν σκοπὸ ποὺ πραγματοποιεῖται σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, ὅπως π.χ. οι πολυθεϊατικὲς ἀλλὰ καὶ ἄλλες) καὶ, τέλος, ἐσχατολογικές, ἐκεῖνες τῶν ὁποίων ὁ τελικὸς σκοπὸς τοποθετεῖται στὸ τέλος τοῦ χρόνου. Ἕνα μεγάλο πρόβλημα ποὺ ὑπάρχει εἶναι ὅτι ἡ κατάταξη δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μεταξὺ μιᾶς θρησκείας ὡς ἕνα γενικὸ μέγεθος (π.χ. ὁ Βουδισμός). Τοῦτο, διότι μιὰ θρησκεία ἐμπεριέχει ἄλλες θρησκεῖες, διαφορετικὲς μεταξὺ τους (ἔχομε π.χ. διαφορετικὲς μεταξὺ τους μορφὲς Βουδισμοῦ, ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς παραπάνω τύπους) καὶ ἡ κατάταξη δὲν μπορεῖ νὰ γίνει παρὰ μόνο μεταξύ τῶν τύπων καὶ τῶν ἐπιμέρους αὐτῶν θρησκειῶν. Στὴν περίπτωση τοῦ Χριστιανισμοῦ θὰ ἔπρεπε λοιπόν νὰ πάρομε ὅλες τὶς ἐπιμέρους θρησκεῖες ποὺ κρύβονται κάτω ἀπὸ τὶς διάφορες μορφὲς του. Στὴν Ὀρθοδοξία μποροῦμε νὰ διακρίνομε κυρίως δύο διαφορετικὲς μεταξὺ τους θρησκεῖες, τὴ βιβλική, ποὺ εἶναι ἐσχατολογικοῦ τύπου, καὶ ἐπιζεῖ μέχρι σήμερα μὲσα ἀπὸ τὴ λατρεία, τὸ λειτουργικὸ ἔτος, τὴν κεντρικὴ θέση τοῦ εὐαγγελίου, τὸ σύμβολο τῆς πίστεως κ.λπ., τὴ λεγόμενη θέωση, ποὺ ἔχει σκοπὸ τὴν ἕνωση μὲ τὸ Θεὸ, καὶ ἀνήκει στὸν μυστικιστικὸ τύπο. Οἱ θρησκεῖες αὐτὲς μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν διαφορετικὲς, διότι ὑπάρχουν ὡς αὐτάρκη μεταξὺ τους συστήματα. Θὰ μποροῦσαμε νὰ προσθέσομε καὶ τὸ θρησκευτικὸ σύστημα ποὺ ὀνομάζεται θεολογία τοῦ προσώπου, ποὺ προτείνομε ὅτι μπορεῖ νὰ καταταγεῖ στὶς ἐνδοκόσμιες, ἐφόσον, ἔχοντας ὡς βάση μιὰ φιλοσοφία, ἐκείνη τοῦ περσοναλισμοῦ, μάλιστα ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ὡς κύρια ἔννοια ἐκείνη τῆς σχέσης, σκοπεύει στὴν μετατροπὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἕνα σχεσιακό ὄν. Ἐμεῖς προτείνομε ὡς κανονικὸ χριστιανισμὸ τὴ βιβλικὴ θρησκεία, ποὺ κατατάσσεται στὸν ἐσχατολογικὸ τύπο καὶ ἔτσι, μὲ βάση τὸ θεμελιῶδες κριτήριο τοῦ σκοποῦ, διακρίνεται ἀπὸ θρησκεῖες ποὺ ἀνήκουν σὲ ἄλλους τύπους. Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος, ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας καὶ Θρησκειολογίας τοῦ ΕΚΠΑ

Aς ενώσουμε δυνάμεις σε έναν διάλογο για αρχή εξαντλητικής αγάπης…

Κώστας Ζουρδός, θεολόγος

Πολλές φορές είναι κουραστικό να διαβάζεις θρησκευτικές εργολαβίες από γραφεία που έχουν σκοπό να διαφωτίζουν τους χριστιανούς για κάθε θέμα και κείμενο που τους φαίνεται αιρετικό και ύποπτο. Πολλές φορές μπαίνεις στον πειρασμό να απαντήσεις και πάντα το μετανιώνεις. Όταν βλέπω ένα κείμενο από αυτά τα γνωστά γραφεία θυμάμαι μια παράγραφο από ένα άρθρο του Mario de Ahdrade που λέει: 

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…»

Και έτσι δεν απαντώ. Ούτε και τώρα θα το κάνω μόνο λίγες σκέψεις θα μοιραστώ. Η αλήθεια δεν κατέχεται χωρίς αγώνα, δεν πιστοποιείτε με την βιολογική γέννηση σε ένα χριστιανικό περιβάλλον, δεν μονοπωλείτε, δεν επιβάλλεται με τσαμπουκά. Μετέχετε και καταβάλλεται, μαρτυρείται με πόνο και απορία. Βασικό μέλημα της αναρχίας, αν κάποιος διαβάζει σωστά, είναι κυρίως η

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ 1

Χριστιανισμὸς καὶ Ἄπω Ἀνατολή (Στυλιανός Παπαλεξανδρόπουλος)

Χριστιανισμὸς καὶ Ἄπω Ἀνατολή. Τὸ ρομάντζο ποὺ δὲν ἄνθισε, περ. Σύναξη, τεῦχ. 78 (Ἀπρ.-Ἰούν. 2001), σ. 64-75.

Χριστιανισμὸς καὶ Ἄπω Ἀνατολή by Stylianos Papalexandropoulos

 Πηγή

Ο Χριστιανός είναι ο παθιασμένος άνθρωπος!

Νηστεύουμε, εκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε, εξομολογούμαστε....Χριστιανοί όμως δεν είμαστε...
Πολλές εγκλωβιζόμαστε στους «νόμους» και δεν προχωρούμε στην ουσία των πραγμάτων. Διότι αντί να αποκτούμε διαμέσου όλων των παραπάνω αγάπη, συγκατάβαση, συγχωρετικότητα, υπομονή, κατανόηση, ταπείνωση, γινόμαστε πιο σκληροί, αυτοανυψωνόμαστε σε κριτές των άλλων -των αμαρτωλών- λες και εμείς είμαστε οι αμόλυντοι και αναμάρτητοι...
Τελικά, Χριστιανός είναι ο Άνθρωπος της Αγάπης και όχι ο άνθρωπος των νόμων, είναι ο Άνθρωπος της Υπακοής και της Ταπείνωσης και όχι ο άνθρωπος του φανατισμού και του αδιάκριτου ζηλωτισμού...

Είναι κρίμα να νομίζουμε ότι θα βρούμε τον Χριστό μέσα από τις κατακρίσεις των άλλων, τις διαβολές, την επιδειξιομανία και την τήρηση κάποιων εντολών χωρίς την αναζήτηση της ουσίας της Χριστιανικής διδασκαλίας.
Ας μην γελιόμαστε..."μπορεί να είμαστε της Εκκλησίας" αλλά του Χριστού δεν θα γίνουμε ποτέ, εάν δεν αποτινάξουμε την εμπάθεια και τον εγωισμό που φωλιάζει μέσα στην καρδιά μας.
Τα χρόνια μας περνούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, χωρίς να γνωρίσουμε τον Χριστό. Τα χρόνια μας περνούν διαβάζοντας και μελετώντας τους λόγους των Θεοφόρων Πατέρων που βίωσαν την Παρουσία του Παρακλήτου, χωρίς να μας αγγίζει ουσιαστικά και βαθιά ο λόγος τους.
Η χαρά χάνεται καθώς μεγαλώνουμε, η καθαρότητα αμαυρώνεται και η απλότητα γίνεται ιδιορρυθμία. Πολλοί χριστιανοί στο διάβα της πορείας τους χάνονται μέσα στον καθωσπρεπισμό και την συνήθεια.
Ο Χριστιανός είναι ο παθιασμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που ποθεί τον Μέγα Εραστή της ύπαρξής του, τον Νυμφίο Χριστό ο οποίος στέκει αεικίνητος μέσα στον χωροχρόνο και έξω απ’ αυτόν και μας καλεί στο αιώνιο πανηγύρι της Βασιλείας του Πατρός.
Θες να γίνεις του Χριστού; Γίνε αδελφός του πλησίον σου, γίνε αγκαλιά παρηγοριάς, γίνε χαμόγελο, γίνε προσευχή, γίνε φωτιά χαράς, γίνε χορός συγχώρεσης, γίνε σιωπή ταπείνωσης, γίνε θυμίαμα αγάπης.
Και ο μυστηριακός τρόπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μας προσφέρει όλες τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ευδοκιμήσει ο κάθε "επίδοξος εραστής" της Χάρης Του.Είναι στην δική μας διάθεση να εκμεταλλευτούμε το πολύτιμο αγαθό της Αλήθειας που μας προσφέρει η Ορθόδοξη Εκκλησία, ώστε να ελευθερωθούμε από τα δεσμά του νόμου και να εισέλθουμε στον οίκο της Χάριτος.


αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Το ορθόδοξο χριστιανικό αίσθημα για τους διωγμούς των χριστιανών από τους Ισλαμιστές

Από το υπέροχο ιστολόγιο: Νεκρός για τον κόσμο (οι υπερσύνδεσμοι οδηγούν σε σχετκές αναρτήσεις του "Νεκρού" στο ιστολόγιό του!!!)

Μια θεμελιώδης εντολή του Χριστού – που ξεχωρίζει το χριστιανισμό από τις πολλές θρησκευτικές παραδόσεις του κόσμου – είναι η αγάπη προς τους εχθρούς.


Ο Ιησούς διδάσκει τους ανθρώπους να αγαπούν, όχι μόνο εκείνους που τους αγαπούν, αλλά και τους εχθρούς τους (κατά Λουκάν 6, 27-37). Και αληθινή αγάπη σημαίνει επιθυμία για το καλό του άλλου και θλίψη για το κακό του.
Πρώτος πραγμάτωσε το ιδεώδες αυτό ο ίδιος ο Κύριος, συγχωρώντας τους σταυρωτές Του ενώ ήταν σταυρωμένος. Εκεί μάλιστα έδωσε ένα σοβαρό λόγο για την αγάπη αυτή: «δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. 23, 34).

Στη συνέχεια, ο άγιος Στέφανος ο πρωτομάρτυρας έπραξε το ίδιο γι’ αυτούς που τον λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου: πριν ξεψυχήσει, προσευχήθηκε στο Θεό – τον Ιησού Χριστό – να μην τους λογαριάσει την αμαρτία τους (Πράξεις των αποστόλων, 7, 60). Στους αιώνες που ακολούθησαν, αναρίθμητοι άγιοι, αλλά καιαπλοί χριστιανοί, έκαναν και κάνουν το ίδιο για τους εχθρούς τους.

Βεβαίως, ακόμη και μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία λίγοι είναι εκείνοι που αντέχουν το βάρος αυτής της εντολής, που στραγγαλίζει το ένστικτο της αυτοσυντηρησίας του ανθρώπου (μεταμορφωμένο εδώ σε αίσθημα δικαίου – σε μισώ ή σε εκδικούμαι, γιατί «αυτό είναι το δίκαιο»), αντιμάχεται πάθη ριζωμένα μέσα μας από την πρωτόγονη ακόμη εποχή και, για να γίνει αποδεκτή, προϋποθέτει ήδη μια κατάσταση αγιότητας, έστω και εμβρυϊκή. Ή μάλλον μιαεπιλογή αγιότητας (απαραίτητα ειλικρινή και ταπεινή), που θέτει τον άνθρωπο στην αφετηρία ενός μεγάλου και δύσκολου, αλλά και ολοφώτεινου, ταξιδιού.

Αυτό επισημαίνεται από τον Ιησού Χριστό, όταν λέει ότι η πύλη του παραδείσου είναι στενή και λίγοι εισέρχονται απ’ αυτήν, και η οδός είναι θλιμμένη (κατά Ματθαίον, 7, 13-14). Είναι θλιμμένη, εκτός των άλλων, γιατί ο χριστιανός που αγαπά τους εχθρούς του και θέλει το καλό τους έχει να παλέψει και ενάντια τους ανθρώπους με τους οποίους έχει ιδιαίτερα στενό δεσμό (συγγενείς και φίλους του), οι οποίοι, κατά κανόνα, προσπαθούν με μανία να του αλλάξουν άποψη και να τον πείσουν, ακόμη και εξαναγκάζοντάς τον, να μισεί τους εχθρούς του. Εκείνος, όχι μόνο θλίβεται απ’ αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο (που λειτουργεί ως πειρασμός, δηλ. δοκιμασία, κατά τους αγίους διδασκάλους της Ορθοδοξίας), αλλά και συγχωρεί συνεχώς τους δικούς του, που τον βασανίζουν (δήθεν «για το καλό του»), ενώ συγχρόνως αντιστέκεται στον πόλεμο που κάνουν εναντίον του!...

Πολεμάει δηλαδή ενάντια στους ίδιους τους δικούς του, για να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να αγαπά όλο τον κόσμο και να υπακούει στην εντολή του Χριστού, του αγαπημένου Διδασκάλου και Αρχηγού του. Έτσι εκπληρώνεται και ένας άλλος λόγος του Χριστού, ότι «εχθροί του ανθρώπου θα γίνουν οι άνθρωποι του σπιτιού του» κι ότι ο πραγματικός μαθητής Του αγαπάει Εκείνον περισσότερο από τα μέλη της οικογένειάς του (Ματθ. 10, 35-38).

Οι άγιοι απόστολοι, οι μαθητές του Χριστού, όπως έχει εύστοχα επισημανθεί, εφάρμοσαν επίσης την εντολή της αγάπης προς τους εχθρούς, όταν μίλησαν στον ιουδαϊκό λαό κατά την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις των αποστόλων, κεφ. 2). Οι Ιουδαίοι συγκλονίστηκαν από την ομιλία του αποστόλου Πέτρου, που τους κατηγόρησε ευθέως για τη σταύρωση του Χριστού, και ρώτησαν «τι να κάνουμε τώρα;». Οι απόστολοι απάντησαν: «Μετανοήστε και βαπτιστείτε στο όνομα του Ιησού Χριστού, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σας και να λάβετε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος». Δίδαξαν δηλαδή το δρόμο της σωτηρίας – της ένωσης με το Θεό – στους ανθρώπους που είχαν συναινέσει στη σταύρωση του Χριστού, τους βοήθησαν να λυτρωθούν από την αμαρτία τους και απ’ όλες τις αμαρτίες τους, αντί να ζητούν από το Θεό να τους εκδικηθεί και να τους κατακεραυνώσει!

Όταν λοιπόν, αδελφοί, γράφουμε για τους διωγμούς και τις σφαγές των χριστιανών από τους Ισλαμιστές της εποχής μας – ή από τους αθεϊστές, π.χ. το φρικτό καθεστώς της Βόρειας Κορέας – δεν το κάνουμε για να ανάψουμε κάποιου είδους θρησκευτικό μίσος ενάντια στους αλλόθρησκους ή να αυξήσουμε το θρησκευτικό φανατισμό. Δεν το κάνουμε, επίσης, για να εμπνεύσουμε εθνικιστικές εξάρσεις και να υψώσουμε λάβαρα και ξίφη ή σάρισες. Ούτε έχει κάποια σχέση με πολιτικές σκοπιμότητες η προσπάθειά μας.

Οι λόγοι, που μας ωθούν στην προβολή αυτών των γεγονότων, είναι εντελώς διαφορετικοί. Επιθυμούμε να καταλάβουν το λάθος τους οι εχθροί των χριστιανών και να μετανοήσουν, να έρθουν στην αγία Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού και να σωθούν. Όχι να κριθούν ή να τιμωρηθούν, αλλά να σωθούν. (Πολλοί φονείς ή βασανιστές αγίων στην Ιστορία έχουν μετανοήσει και σωθεί ή και μαρτυρήσει ακόμη στη συνέχεια και η Εκκλησία τους δέχεται ως αγίους).

Επιθυμούμε επίσης να στηριχτούν οι αδελφοί μας, οι διωκόμενοι χριστιανοί, με τη συμπαράστασή μας και την προσευχή μας, όσο είναι δυνατόν, για ν’ αντέξουν το φοβερό αγώνα τους.

Ελπίζουμε ότι κάποιοι, που έχουν δυνατότητα παρεμβάσεων σε διεθνές επίπεδο, ίσως συγκινηθούν και ενεργήσουν πολιτικά, για να ανακουφιστούν οι αδελφοί μας από τους διωγμούς, γιατί, όσο κι αν το μαρτύριο οδηγεί πολλούς στην αγιότητα, η οδύνη των συνανθρώπων μας δεν είναι επιθυμητή – εξάλλου, άλλους τους οδηγεί στην απώλεια, ενώ τους θύτες στην κόλαση.

Επιθυμούμε να καταλάβουν, όσοι δεν το έχουν καταλάβουν ακόμη, τη διαφορά της Ορθοδοξίας από την οποιαδήποτε απέναντι όχθη, να πάψουν να περιφρονούν την Ορθοδοξία, να την πλησιάσουν και να ωφεληθούν (εκείνοι, όχι εμείς) επιτρέποντας στη χάρη του Θεού να μπει μέσα τους και να παραμείνει εκεί στην αιωνιότητα.

Επιθυμούμε να παραδειγματιστούμε κι εμείς οι ίδιοι από τη σταθερότητα και τη δύναμη των σύγχρονων μαρτύρων και ομολογητών του Χριστού, για να δώσουμε το δικό μας αγώνα, με τις δικές μας δυσκολίες, ανάλογες ή λιγότερες (κι εδώ υπάρχουν πολλοί που αγωνίζονται μέχρι αίματος – ίσως όχι από σφαγές, αλλά από ασθένειες και άλλες θλίψεις – και καλούνται να γίνουν μάρτυρες και άγιοι μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα, με τη βοήθεια του Θεού και όλων εμάς, των αδελφών τους).

Επιθυμούμε τέλος (ας το γράψω κι αυτό) να συγχαρούμε τους αδελφούς μας μάρτυρες και ομολογητές της πίστης, για τον επίγειο αγώνα και το ουράνιο βραβείο τους.


Κλικ εδώ

Ναι, κηρύσσουμε τον πόλεμο στις θρησκείες του αίματος και γενικά σε όλους τους δρόμους της πλάνης και του θανάτου. Ο πόλεμος αυτός όμως δεν είναι πόλεμος βίας και μίσους, αλλά αγάπης, προσευχής και ιεραποστολής. Έχει έναν και μόνο εχθρό: το σατανά. Και γίνεται για την υπεράσπιση των ίδιων των αλλοθρήσκων και αιρετικών αδελφών μας, που είναι θύματα αυτού του εχθρού και συχνά γίνονται όργανά του και υπηρέτες στο έργο του.

«Ο πόλεμός μας δε γίνεται για να ρίξει κάτω ανθρώπους, αλλά για να σηκώσει εκείνους που είναι πεσμένοι» όπως έλεγε ο ιερός Χρυσόστομος (P.G. 50, 841-842). Και πεσμένοι, πιστέψτε με, δεν είναι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά οι εχθροί μας (που δεν είναι εχθροί μας, αλλά αδελφοί μας θύματα του διαβόλου).

Οι μουσουλμάνοι καυχώνται πως η θρησκεία τους είναι «ρεαλιστική»: κηρύσσει πόλεμο κατά των εχθρών. Παρόμοια «ρεαλιστική» είναι και η αιρετική χριστιανοσύνη που διαμορφώθηκε στη δυτική Ευρώπη τα τελευταία τουλάχιστον χίλια – και περισσότερα – χρόνια. Όμως αυτός ο «ρεαλισμός» αφήνει τον άνθρωπο μακριά απ’ το Θεό. Εμείς, δόξα τω Θεώ, δεν είμαστε «ρεαλιστές». Ούτε άγγελοι. Αμαρτωλοί άνθρωποι είμαστε. Απλώς αγωνιζόμαστε, όσο αγωνιζόμαστε, για τον ουρανό. Αν θέλαμε τη γη, δε χρειαζόταν να είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί. Ορθόδοξος σημαίνει να τείνεις προς τον ουρανό, προς το Χριστό, τους αγγέλους και τους αγίους. Αλλά τείνεις προς τον ουρανό, όταν λαχταράς ν’ ανέβεις μαζί με όλους τους συνανθρώπους σου, και πιο πολύ αγωνιάς ν’ ανέβουν οι άπιστοι και οι αμετανόητοι, δηλαδή αυτοί που φαίνεται να κινδυνεύουν περισσότερο να χαθούν.

Κάθε πραγματική ιεραποστολική προσπάθεια σε όλη την ιστορία της Ορθοδοξίας (που αρχίζει από τα αποστολικά χρόνια, γιατί η Ορθοδοξία είναι η απόλυτη ιστορική και πνευματική συνέχεια της αρχαίας Εκκλησίας) γι’ αυτούς γίνεται: για τους άπιστους και τους αμετανόητους, τους κινδυνεύοντες αδελφούς μας, για τη σωτηρία τους.
Αυτή η Ορθοδοξία εκφράζεται σ’ αυτό το ασήμαντο ιστολόγιο. Συγχωρέστε με, αδελφοί μου. Ευχαριστώ.
Δε θα ανεβάσω σχόλια σ’ αυτή την ανάρτηση.

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://o-nekros.blogspot.gr/2014/06/blog-post_810.html

Αληθινός Χριστιανισμός «δεν σημαίνει απλώς να έχεις τις σωστές απόψεις για τον Χριστιανισμό» (π.Σεραφείμ Ρόουζ)

«Αληθινός Χριστιανισμός», δήλωσε σε μια διάλεξη, ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ «δεν σημαίνει απλώς να έχεις τις σωστές απόψεις για τον Χριστιανισμό-αυτό δεν είναι αρκετό να σώσει την ψυχή κάποιου.

Ό άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ λέει: "Εάν έλεγε κάποιος ότι ή αληθινή πίστη είναι ή ακριβής τήρηση και ή ομολογία των ορθών δογμάτων, θα έλεγε την αλήθεια - για έναν πιστό είναι απολύτως αναγκαία ή ορθόδοξη τήρηση και ομολογία του δόγματος. Αλλά αυτή ή γνώση και ή ομολογία από μόνες τους δεν κάνουν έναν άνθρωπο πιστό και αληθινό χριστιανό. Ή τήρηση ή ομολογία του ορθόδοξου δόγματος μπορεί πάντα να βρεθεί στην αληθινή πίστη στον Χριστό, αλλά ή αληθινή πίστη στον Χριστό δεν μπορεί πάντα να βρεθεί στην ομολογία της Ορθοδοξίας...

Ή γνώση του ορθού δόγματος είναι στον νου, και είναι συχνά άκαρπη, αλαζονική, και υπερήφανη... Ή αληθινή πίστη στον Χριστό εδράζεται στην καρδιά, και είναι καρποφόρα, ταπεινή, υπομονετική, αγαπητική, φιλεύσπλαχνη, συμπονετική, πεινασμένη και διψασμένη για δικαιοσύνη αποσύρεται από τις κοσμικές σφοδρές επιθυμίες και προσκολλάται μόνο στον Θεό, προσπαθεί και επιδιώκει πάντα αυτό πού είναι θεϊκό και αιώνιο, αγωνίζεται ενάντια σε κάθε αμαρτία, τον επιδιώκει συνεχώς και ικετεύει την βοήθεια του Θεού για αυτό".

Και έπειτα αναφέρεται στον ιερό Αυγουστίνος, ό όποιος διδάσκει: "Ή πίστη ενός χριστιανού είναι στην αγάπη , πίστη χωρίς αγάπη είναι όμοια με αυτήν του διαβόλου" Ό απόστολος Ιάκωβος στην επιστολή του μας λέει ότι "και οι δαίμονες επίσης πιστεύουν και τρέμουν" (Ίακ. 2:19).

Ό άγιος Τύχων, επομένως, μας δίνει μια αφετηρία στον να κατανοήσουμε τί είναι Ορθοδοξία: είναι καταρχήν κάτι της καρδιάς όχι μόνο του νου, κάτι πού ζει και θερμαίνει, όχι κάτι θεωρητικό και ψυχρό κάτι που μαθαίνετε και ασκείται στη ζωή, όχι μόνο στο σχολείο.»

π.Σεραφείμ Ρόουζ-Η ζωή και τα έργα του.Τόμος Γ

πηγή

Αναδημοσίευση:proskynitis.blogspot.gr

25. Ελληνισμός και Χριστιανισμός

Δείτε και ακούστε την εισαγωγική παρουσίαση του μαθήματος

 Φτιάξτε τον εννοιολογικό χάρτη

13. Χριστιανισμός – Ελληνισμός: μια ιδιότυπη συνάντηση

 Η εισαγωγική παρουσίαση του μαθήματος

Μια συλλογή εικόνων Χριστιανισμός-Ελληνισμός

 

Ένα βίντεο : Έλληνες φιλόσοφοι στη Μονή Φιλανθρωπινών

Ο εννοιολογικός χάρτης του μαθήματος

  

Ένα εύκολο σταυρόλεξο

Και το κουίζ επανάληψης

Πηγή υλικού:http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-C117/510/3330,13427/

Μόνος Χριστιανός - Καθόλου Χριστιανός

«Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μία καρδιά και μία ψυχή. Κανείς δεν θεωρούσε ότι κάτα από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά. Οι απόστολοι κήρυτταν και βεβαίωναν με μεγάλη πειστικότητα ότι ο Κύριος Ιησούς αναστήθηκε. Κι ο Θεός έδινε σε όλους πλούσια τη χάρη του. Δεν υπήρχει κανείς ανάμεσά τους που να στερείται τα απαραίτητα. Γιατί όσοι είχαν χωράφια ή σπίτια τα πουλούσαν, κι έφερναν το αντίτιμο αυτών που πουλούσαν, και το έθεταν στη διάθεση των αποστόλων. Απ’ αυτό δινόταν στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. ΄Ετσι έκανε κι ο Ιωσής, ένας λευίτης από την Κύπρο, που οι απόστολοι τον ονόμασαν Βαρνάβα, όνομα που μεταφράζεται «ο άνθρωπος της παρηγοριάς». Αυτός είχε ένα χωράφι, που το πούλησε κι έφερε τα χρήματα και τα έθεσε στη διάθεση των αποστόλων».

Το πιο πάνω κείμενο από τις Πράξεις των Αποστόλων (4,32-37) φανερώνει τη ζωντανή ύπαρξη της Εκκλησίας στον κόσμο της διάσπασης, του εγωκεντρισμού και της αθλιότητας.

Πάντοτε και σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων κινείται με κριτήρια ατομισμού και συμφέροντος, με αποτέλεσμα την αδικία, την εκμετάλλευση, την κοινωνική ανισότητα.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο κόσμο παρουσιάζεται η Εκκλησία ως γεγονός ζωής που αντιτίθεται στον τρόπο ζωής του κόσμου. Εδώ στόχος ζωής δεν είναι το ατομικό αλλά το κοινό. Ο πλησίον δεν είναι η κόλαση μας αλλά ο Παράδεισός μας.

Με κέντρο το Χριστό ενωνόμαστε αληθινά, έχοντας «μια καρδιά και μια ψυχή». Η κοινή πίστη στον κοινό Κύριο και Θεό μας, μας οδηγεί στην κοινή ζωή: μοιραζόμαστε τη χαρά, τον πόνο, τα υλικά, την αποτυχία, την αγιότητα. Γινόμαστε ένα σώμα, το σώμα της Εκκλησίας, που είναι το σώμα του Θεανθρώπου Κυρίου μας.

Όμως διαπιστώνουμε πως ένας τέτοιος τρόπος ζωής δεν υπάρχει στους σημερινούς Χριστιανούς. Ο καθένας ζει τον πόνο του, τις δυσκολίες του, τον αγώνα του, τη ζωή του. Μπορεί να ενωνόμαστε στη σύναξη της Κυριακής στη Θεία Λειτουργία, αλλά όλη τη βδομάδα καμιά επικοινωνία δεν έχουμε μεταξύ μας και πολύ περισσότερο τίποτα από τη ζωή μας δεν μοιραζόμαστε.

Μόνος του ο καθένας πορεύεται, με κάποιους που τυχόν θα συναντήσει στη ζωή του, που τις περισσότερες φορές «δεν είναι της Εκκλησίας».

Η Εκκλησιαστική κοινότητα έγινε ενορία για εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών. Η ενότητα με τους αδελφούς, έγινε τυπική επικοινωνία συνανθρώπων. Η Θεία Κοινωνία έγινε ατομική υπόθεση για αυτοδικαίωση.

Η διαπίστωση αυτή προκαλεί πόνο ψυχής, για όσους αναζητούν την όντως Ζωή και θέλουν αληθινά να σωθούν. Όμως μπορεί να γίνει και γόνιμος προβληματισμός που θα οδηγήσει στη γεύση της Εκκλησιαστικής ζωής, όπως την παρέδωσε σε μας ο Χριστός και οι απόστολοι και την έζησαν οι Χριστιανοί δια μέσου των αιώνων.

Είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε πως Εκκλησία σημαίνει ενότητα (από το εκ και καλώ, δηλαδή προσκαλώ, ενώνω). Ενότητα όμως χωρίς αγάπη, υπέρβαση του εγωϊσμού, δεν νοείται. Κι ακόμα, σωτηρία σημαίνει ολοκλήρωση (από το σώος δηλαδή ολόκληρος).

Έτσι γίνεται αυτονόητο, πως μέσα στην εκκλησία ως κοινότητα ομοπίστων ανθρώπων, που ενώνονται αληθινά έχοντας «μια καρδιά και μια ψυχή», ο Χριστιανός μπορεί να ολοκληρωθεί ως πρόσωπο, αποβάλλοντας όλα εκείνα τα πάθη και τα ψυχικά νοσήματα που τον καθιστούν ανήμπορο να αγαπήσει και να μπορεί στη συνέχεια να χαρεί τον εαυτό του, τον πλησίον, τον κόσμο, το Θεό. Αυτό δηλαδή που έζησαν και ζουν οι Άγιοι.

Εδώ ασφαλώς βρίσκεται η ευθύνη των κληρικών αλλά και των λαϊκών. Γιατί η Εκκλησία ως γεγονός ζωής, δεν είναι αυτό που ετοιμάζουν οι άλλοι να ζήσω, αλλά αυτό που και εγώ συμβάλλω να ζήσουμε όλοι, ώστε να σωθούμε όλοι.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Πόσα γνωρίζεις σχετικά με τον Χριστιανισμό;

Πόσα γνωρίζουμε σχετικά με το Χριστιανισμό; 
Ένα διαφορετικό Quiz (δυστυχώς μόνο στην αγγλική γλώσσα) που μπορεί να αξιοποιηθεί με πολλoύς τρόπους.

 

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr/2014/01/how-much-do-you-know-about-christianity.html

Νίκος Ράπτης: Η πιο καταδιωκόμενη θρησκεία στον κόσμο

Πολλοί από μας που λόγω των ημερών ξαναθυμηθήκαμε το επεισόδιο της σφαγής των νηπίων από το Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, πιθανότατα να το βρήκαμε λιγάκι υπερβολικό. Τίποτα στην καθημερινή μας εμπειρία δε δικαιολογεί τόση βία. Τουλάχιστο έτσι νομίζουμε: στις 21 Οκτωβρίου, Σύριοι ισλαμιστές αντάρτες εισέβαλαν στην κωμόπολη Σαντάντ, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα Συρίας-Λιβάνου. Ο οικισμός ανακαταλήφθηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις μετά από σκληρές μάχες, που διήρκεσαν μια εβδομάδα. Μετά την ανακατάληψή του, αποκαλύφθηκε ομαδικός τάφος με πάνω από 40 σορούς χριστιανών, ανάμεσα στις οποίες εκείνες πολλών γυναικών και παιδιών. Στους κατοίκους του Σαντάντ, το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο θα πρέπει να φαίνεται πολύ ρεαλιστικό. Θα φαινόταν και σε μας, αν τα εγχώρια ΜΜΕ είχαν την ευγενή καλοσύνη να μας ενημερώνουν καλύτερα για όσα συμβαίνουν στον κόσμο.

Ο διωγμός κατά των χριστιανών δεν αφορά μόνο τη Συρία. Στο Ιράκ, το Πακιστάν, τη Νιγηρία, την Αίγυπτο, την Ινδία, την Κίνα, το Βιετνάμ, τη Βόρειο Κορέα κ.λπ. ο αντιχριστιανισμός εγκαθίσταται ως ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της διεθνούς πραγματικότητας. Πρόσφατα ο πρίγκιπας Κάρολος προειδοποίησε πως ο χριστιανισμός κινδυνεύει να εξαφανιστεί από τη γενέτειρά του, τη Μέση Ανατολή. Η βρετανική κεντροαριστερή εφημερίδα Γκάρντιαν χαρακτήρισε τους διωγμούς κατά των χριστιανών «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Σύμφωνα με την δεξαμενή σκέψης Civitas, το 10% των χριστιανών του κόσμου υφίσταται διώξεις για την πίστη του: από πιέσεις στον επαγγελματικό ή τον κοινωνικό του χώρο ως νομικές παρενοχλήσεις, διώξεις και φυσική βία –που καταλήγει στο θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. 10% των χριστιανών είναι 200 εκατομμύρια άνθρωποι. Σήμερα ο χριστιανισμός είναι η πιο καταδιωκόμενη θρησκεία στον κόσμο.

Γιατί αυτό; Αναφέρονται λόγοι κοινωνικοί, ιδεολογικοί, ιστορικοί, γεωπολιτικοί, οικονομικοί, πολιτισμικοί κ.ο.κ. Οι πάντες όμως συμφωνούν πως στους παράγοντες που διευκολύνουν το διωγμό των χριστιανών εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αδιαφορία των ομοθρήσκων τους στη δύση. Ναι, καλά το καταλάβατε: ανάμεσα στις αιτίες που 200 εκατομμύρια χριστιανοί καταδιώκονται (απολύονται, διώχνονται από τις γειτονιές τους, φυλακίζονται, κακοποιούνται, δολοφονούνται) για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, είναι που εμείς στη δύση, δεν δίνουμε δεκάρα. Δεν είμαστε αμέτοχοι, αλλά συμμέτοχοι.

Ειδικά στην Ελλάδα, το θέμα έχει στην κυριολεξία αποσιωπηθεί: οι πολιτειακοί, πολιτικοί ή θρησκευτικοί μας ηγέτες σπανίως αναφέρονται σε αυτό. Τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα απαξιώνουν να αναπαράγουν τα σχετικά ρεπορτάζ των ξένων ειδησεογραφικών δικτύων. Τα συνήθως λαλίστατα κόμματά μας προφανώς δεν έχουν ακούσει τίποτα για το έγκλημα. Πιθανότατα όλοι αυτοί να προεξοφλούν πως δεν μας νοιάζει, πως πρόκειται περί επουσιώδους ζητήματος, πως η εξαφάνιση των χριστιανών από το μισό πλανήτη είναι προδιαγεγραμμένη. Μερικοί μπορεί να δικαιολογούν κιόλας την αντιχριστιανική βία, κάνοντας ανιστόρητους -και διαστροφικούς εδώ που τα λέμε- συμψηφισμούς. Υπάρχουν κι εκείνοι που επιχαίρουν ανοικτά: σε ένα κοινωνικό δίκτυο, κάτω από μια φωτογραφία δεκάδων απανθρακωμένων πτωμάτων που (λανθασμένα) γραφόταν πως απεικόνιζε αντιχριστιανική επίθεση, ένα μέλος μιας ομάδας «άθεων και αγνωστικιστών» σχολίασε: «καλή φάση!»

Ό,τι κι αν συμβαίνει, μέρες που είναι, να συνειδητοποιήσουμε τουλάχιστο πως η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουμε το διωγμό 200 εκατομμυρίων χριστιανών στον κόσμο δε μας χαρακτηρίζει μόνο προσωπικά ή συλλογικά: αποτελεί, με εντελώς υλικό, απτό τρόπο, ένα από τα σημαντικότερα όπλα που διαθέτουν οι διώκτες εκατομμυρίων συνανθρώπων μας, που, σαν κι εμάς, μόλις γιόρτασαν Χριστούγεννα. Μόνο που εκείνοι το έκαναν με το φόβο στην καρδιά -και με κίνδυνο της ζωής τους.

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=25527&sw=1301
Αναδημοσίευση: http://e-theologia.blogspot.gr/2013/12/blog-post_26.html

Δημόσια εξομολόγηση ενός ταλαιπωρημένου Χριστιανού…

Κάτι δεν έμαθα καλά. Κάτι δε μου δίδαξαν σωστά. Ή κάτι δεν κατάλαβα; Κάτι πήγε στραβά σε μένα ή κάτι είναι στραβό; Προσπάθησαν να με μυήσουν λόγω της αγάπης τους; Ή εξ’ αιτίας της αδυναμίας τους να συνειδητοποιήσουν τη δική τους αδυναμία, επέβαλλαν σε μένα την «τελειότητα» της χριστιανικής τους πίστης; Είμαι Χριστιανός ή έτυχε επειδή γεννήθηκα στην Ελλάδα; Είμαι Χριστιανός ή αυθυποβλήθηκα ώστε να νοιώθω κάτι ξεχωριστό; Είμαι Χριστιανός γιατί το επέλεξα ή γιατί μου το «επιβάλλανε»; Είμαι Χριστιανός γιατί το δέχθηκα και το πίστεψα ή επειδή ψυχαναγκάστηκα να στήνομαι και να φορώ το προσωπείο μιας ανύπαρκτης ευσέβειας και να τηρώ τις εντολές του Θεού χωρίς να χαίρομαι γι’ αυτό! Είμαι Χριστιανός ή είμαι ένα ευσεβιστικό υβρίδιο; Τα ευσεβιστικά υβρίδια είναι χριστιανισμός ή ο χριστιανισμός είναι τελικά ένας άκρατος ευσεβισμός; Κι αν ο Χριστός που είναι ο Θεός του κόσμου είναι η αγάπη, γιατί ο κόσμος της Εκκλησίας Του ή που λέει ότι είναι η εκκλησία Του, δεν ξέρει να αγαπά; Κι αν οι άνθρωποι που τελικά αγαπούν είναι θεωρητικά εκτός Εκκλησίας, επειδή δεν τηρούν το savoir vivre (sic!) της ευσέβειας και του εκκλησιαστικού τύπου, μήπως εκείνοι είναι η Εκκλησία του Χριστού; Κι αν μου πεις ότι η εκκλησία είναι ένα νοσοκομείο με αρρώστους και ότι έτσι θα πρέπει να βλέπουμε και τον εαυτό μας και τους άλλους, εγώ λέω ότι οι άρρωστοι θα πρέπει να έχουν επίγνωση της αρρώστιας τους και να συμπεριφέρονται και στους άλλους αρρώστους με επίγνωση της δικής τους αρρώστιας! Γιατί αν δεν έχουν επίγνωση, τότε αυτό δεν είναι νοσοκομείο αλλά τρελάδικο! Μόνο οι ψυχασθενείς δεν κατανοούν την ασθένεια τους. Κι αν δεν αποτελεί ένα πολυτελές ψυχιατρείο, τότε είναι μια οργάνωση που κρύβει μεγαλειώδη ψυχασθένεια και υποκρισία. Ένας χώρος καθαρά κοσμικός που βρίθει «πνευματικής» κατάστασης, κρύβοντας εξουσιαστικές τάσεις, συμπλέγματα κατωτερότητας, ψυχολογικές ανάγκες προσώπων να ανήκουν κάπου, να αποκτήσουν μια προσωπικότητα ή μια ταμπέλα πνευματική που θα πρέπει να διατηρείται με κάθε κόστος, σαν τον «καθηγητή» που ποτέ δεν πρέπει να αμφισβητηθεί από τους μαθητές του. Δηλαδή γεμάτο ψεύτικες συμπεριφορές και συνεχόμενα ψέματα! Αυτό είναι η Εκκλησία;
Θα πει κάποιος, ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τον Θεό και τους ανθρώπους Του; Ποιος είσαι εσύ που κρίνεις και κατακρίνεις τους άλλους; Έστω κι αν είναι υποκριτές, έστω και αν είναι ψεύτες, δικαιούσαι να τους κατακρίνεις; Όχι. Αλλά όλοι οι άνθρωποι διαμορφώνονται μέσα από τις εμπειρίες τους. Και οι δικές μου, μου δημιουργούν πλέον την ανάγκη να αποτινάξει οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό τον ψεύτικο πνευματικό κόσμο, το κουτί με τις ευσεβιστικές ατάκες, το προσωπείο της πνευματικότητας, των συμπλεγμάτων και της υποκρισίας. Να λοιπόν, όπως όλοι οι υπόδουλοι λαοί, μετά από χρόνια δουλείας και κατοχής ξεσηκώνονται για την ελευθερία τους, επαναστατώ ενάντια στην «αγάπη» μιας κατοχικής δύναμης. Που μου «συμβουλεύει» να σηκώσω τα βάρη και τις δουλειές του, να εναρμονιστώ με τις νομοθετικές διαταγές και εντολές του «κατακτητή», για να μην κολασθώ! Να είμαι «καλό παιδί» για να έχω το σπαθί του τιμωρού μακριά από το κεφάλι μου. Έτσι μου παρουσιάστηκε ο Θεός ή έτσι μου τον παρουσιάσανε; Αυτό είναι ο χριστιανισμός;
Την αγάπη του άλλου, όταν υπάρχει, τη νοιώθεις και την ανταποδίδεις με το φιλότιμο σου! Με την ελευθερία σου!!! Όχι με ψυχαναγκασμό και απειλές. Αυτό είναι ο Χριστός; Έχω ελευθερία ή ουσιαστικά είμαι ελεύθερος μονάχα αν υποδουλωθώ εν ελευθερία; Και πια ελευθερία θα δεχόταν υποδούλωση; Και πώς να αγαπήσεις πραγματικά τον Θεό όταν σου προβάλλεται κυρίως η τιμωρία και η κόλαση Του;
Θέλω να βρω την ελευθερία μου και να βρω τον Θεό μου που είναι όλος αγάπη! Και μη μου πείτε ότι είναι και δικαιοσύνη. Ναι μου το είπαν. Εγώ την αγάπη Του θέλω. Το έλεος Του. Την πατρική Του φιγούρα. Και τους ανθρώπους Του, από τους καρπούς τους, τους αναγνωρίζεις! Όχι από τα σχήματα ευσεβείας τους, τα λόγια τους ή τα ράσα τους! Να αγαπηθεί έχει ανάγκη ο άνθρωπος, όχι να κριθεί! Να βοηθηθεί, όχι να καταδικαστεί.
Πέσανε τα κάστρα της παιδικής μου ηλικίας. Πέσανε.
Πολλοί παράγοντες με επηρέασαν να φλερτάρω με την αθεΐα, μα ούτε εκείνοι αλλά ούτε κι ο ορθολογισμός μου κατάφερε να με πείσει για την ανυπαρξία του Θεού. Επιμένω για κάποιο λόγο να πιστεύω στο Χριστό ως αληθινό Θεό του κόσμου, χωρίς ωστόσο να είμαι βέβαιος. Δεν είδα ούτε τον Χριστό, ούτε την Ανάσταση Του. Αλλά θέλω να το πιστεύω. Δεν ξέρω γιατί. Απλά θέλω. Κάτι μέσα μου…
Αλλά ενώ πιστεύω, κάτι μέσα μου, μου λέει ότι κάτι πάει στραβά με την πραγμάτωση της αλήθειας του Χριστού στην κατεξοχήν οριοθέτηση της δόκιμης και αποδεκτής πνευματικότητας των σύγχρονων και περισσοτέρων χριστιανών. Κάτι που βίωσα από μικρό παιδί και αξιολόγησα μεγαλώνοντας. Άρχισα να διαπιστώνω μια άρρωστη κατάσταση που φωτογραφίζονταν ως αρετή και μια υποκρισία που υποδυόταν την ευσέβεια.
Αυτοί και ο τρόπος που βίωναν τη ζωή και σχεδόν την επέβαλλαν και στα παιδιά τους, με ώθησαν να έχω λογισμούς αμφιβολίας και ερωτηματικά για τον ίδιο χώρο της Εκκλησίας. Και εννοώ την πλειοψηφία των ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί και προσδιορίζονται από την κοινωνία. Μιλώ για Επισκόπους, μοναχούς, ανθρώπους με χριστιανικές «περγαμηνές», λαϊκούς ή γέροντες κλπ.
Αν λοιπόν όπως είπε ο Θεός, τους ανθρώπους μου θα τους καταλάβετε από τα έργα τους, πείτε μου, τι δουλειά έχει ο Χριστός σε αυτή την οργάνωση που κατήντησε και που ονομάστηκε Εκκλησία και αποτελείται από μικρότερες χριστιανικές ομάδες, με προσωποληψίες και πνευματικούς «Σούπερμαν» λαϊκούς ή κληρικούς, που δραστηριοποιούνται πνευματικά στο χώρο της και αποτελούν κανονικές σέκτες, με αρχηγούς, βοηθούς, συμβούλους, στρατηγούς και στρατιώτες, με εμφανής την παντελή έλλειψη αγάπης, που υπηρετούν μονάχα και αποκλειστικά τα συμφέροντα που θεωρούν ότι έχουν, κρύβοντας με πνευματικά προσωπεία, την σεκτοποίηση των ανθρώπων, και που κανένα αληθινό παράδειγμα δεν δίνουν για την αλήθεια του Χριστού; Άνθρωποι τελικά, κοσμικής επιρροής, που με προσωποληψίες και χειραγώγηση των ανθρώπων, οδηγούν σε τέτοιο βαθμό ανελευθερίας, που αγγίζουν τα όρια του αισχρού. Ψυχαναγκασμός και όχι ελεύθερη βούληση.
Όχι οι κοσμικοί! Οι πνευματικοί. Οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Όχι οι αμαρτωλοί άνθρωποι του ονομαζόμενου «κόσμου», που στην τελική ψάχνουν να βρουν την ευτυχία και τη χαρά, τη γαλήνη και την ηρεμία σε λιμνάζοντα ίσως νερά, αλλά ο κόσμος τους δείχνει να είναι πιο αγνός και πιο ανεκτικός από την υποκρισία που υπάρχει στις ταμπέλες μας, των ανθρώπων της Εκκλησίας. Είναι τόση η απόγνωση και η απογοήτευση που νοιώθω, που δεν θέλω να ανήκω στους ανθρώπους που τους θεωρούν πνευματικούς, γιατί πραγματικά δεν είμαι. Προτιμώ να ανήκω στον «κόσμο».
Δεν μπορώ να μην κρίνω το εργοστάσιο των υποκριτών στο οποίο μεγάλωσα και στην κατασκευή θαυμάτων που αποσκοπούσε στην ενδυνάμωση μιας, ουσιαστικά, ανύπαρκτης πίστης. Στη βαριά βιομηχανία της «πνευματικής» κατάκρισης που βαπτίζονταν διάκριση και στη χρησιμοποίηση της Εκκλησίας από ανθρώπους για προσωπικούς σκοπούς!
Εύχομαι κάποια στιγμή να καταφέρω να συγχωρήσω την αδυναμία τους, να αντιληφθούν πόσο μικροί είναι πλέον στα μάτια μου, και πόσο κακό έκαναν και κάνουν. Μας μάθανε να κατακρίνουμε και όχι να αγαπούμε! Όχι να δικαιολογούμε ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ μα να τους χαρακτηρίζουμε. Να κοιτάμε πλάγια τους άλλους. Να είμαστε καχύποπτοι και γεμάτοι κακούς λογισμούς. Μας έκαναν δάσκαλους και σημαιοφόρους της πίστης και της ορθοπραξίας. Αρχίσαμε να βάζουμε στο μικροσκόπιο τις ζωές των άλλων, συγκρίνοντας τις πράξεις τους με όλα αυτά που μας δόθηκαν ως γνώση, χάσαμε την απλότητα και την αλήθεια και υποκρινόμασταν τους αγίους ο ένας προς τον άλλον.
Θέλω να εμέσω όταν σκέφτομαι τα λόγια τους που ποτέ δεν πίστεψαν! Φοβάμαι μήπως μείνω στον ψυχαναγκασμό και τη φοβία που προσπαθώντας να με σώσουν, μου ενέσπειραν στην ψυχή, καταστρέφοντας την ανάγκη για ειλικρινή αναζήτηση της Θεότητας και την συνειδητοποίηση της αδιανόητης και ατελείωτης αγάπη Της για μένα! Μου μάθανε λάθος το Θεό που μου αποκαλύφθηκε μέσα στις πτώσεις μου, δείχνοντας το αληθινό Του πρόσωπο!
Πάμε λοιπόν πάλι απ’ την αρχή. Σαν να γεννήθηκα σήμερα. Το πρώτο κλάμα του μωρού ακούστηκε μες στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, χωρίς να υπάρχει καμιά μητέρα. Όπως και τότε… Μα και ο πατέρας έκανε λίγο στην άκρη να μη φαίνεται. Και ο μικρός άρχισε να ρωτά για τη ζωή και το θάνατο. Για την αρχή, για το σύμπαν για το Θεό. Πάμε λοιπόν από τη αρχή, με πραγματικό ενδιαφέρον και όχι επιβολή του Θεού στην ύπαρξη μου. Μια ειλικρινή και βαθειά αναζήτηση της αλήθειας. Όχι αναπαραγωγή των κασετών και των ομιλιών. Βίωμα! Αν έχεις βίωμα μίλα μου! Θα ακούσω! Θα αγαπώ! Θα καταλάβω! Θα σε νοιώσω! Μα αν άνοιξες το κουτάκι με τις ατάκες, το βιβλίο με τις λύσεις, αν αντιγράφεις από τους αριστούχους και μου το προσφέρεις για να πειστώ για την αγάπη σου, τίποτα δε θα με κάνει να σε πιστέψω. Τίποτα! Μονάχα βίωμα! Πτώσεις! Αμαρτία. Μετάνοια! Ζωή! Αγάπη! Βίωμα! Αν είσαι εκεί και μπορείς, αν μ’ ακούς μίλα μου! Θα σε «ακούσει» η ψυχή μου…
Που απευθύνεσαι; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Σε ενοχλεί αυτή η έκφραση; Κι όμως δε θα έπρεπε! Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Έχεις την επιγραφή του πνευματικού ανθρώπου στο μέτωπο σου! Το έχεις όπως ο Κάιν είχε το σημάδι του κακού, εσύ έχεις το σημάδι της αγάπης; Γιατί δεν αγαπάς λοιπόν; Με διώχνεις. Το κάνεις εσκεμμένα; Το καταλαβαίνεις ή με διώχνεις ακούσια; Σου το είπε κανείς ότι με διώχνεις; Ποιος είναι ο Πατέρας σου που σε δίδαξε;
Πώς να σου μιλήσω όταν συνεχώς δαιμονοποιείς τη ζωή μου! Δαιμονοποιείς τις ανάγκες μου! Πώς να σε εμπιστευτώ που με κάνεις να νοιώθω βρώμικος όταν την ερωτική έλξη και την ανθρώπινη ανάγκη την ονομάζεις πορνεία.
Αν ένοιωθες όπως ένοιωθα θα καταλάβαινες. Αλλά δεν ένοιωσες ποτέ! Αυτή είναι η αλήθεια. Και ποτέ δεν προσπάθησες να κατανοήσεις. Αλλά σε δικαιολογώ. Πως άλλωστε; Αφού για σένα είναι απαντημένα όλα τα ερωτήματα και η γνωμάτευση της πνευματικής ιατρικής αδιαμφισβήτητη. Δαίμονας! Παρασυρμός. Πειρασμός. Αμαρτία. Τώρα πρέπει να μετανοιώσεις. Να τιμωρηθείς και να απειληθείς με κόλαση ή ένδικη μισθαποδοσία ξεθαμένη από τον παλαιό νόμο, επικαλυμμένη με την δικαιοσύνη του Θεού και την τιμωρία Του ή πιο «μαλακά» παιδαγωγία Του. Σύνελθε γιατί ο Θεός θα τιμωρήσει εσένα ή ό,τι αγαπάς πιο πολύ. Ακόμη και τα παιδιά σου! Ή τους γονείς σου ή τον άνδρα σου ή την γυναίκα σου! Τρέμε την οργή του για τις αμαρτίες σου. Φώλιασε το φόβο μέσα σου μήπως και «σωθείς». Κι εγώ ο εξουσιαστής σου, ο οδηγός σου, θα σου απαγορεύσω το δέντρο της ζωής. Μακριά από τη Θεία κοινωνία! Θα καείς ανάξιε δούλε που δε φόρεσες το ένδυμα του γάμου. Φύγε πριν σε βγάλει ο ίδιος ο Κύριος. Φύγε μακριά από αυτό που πραγματικά μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, να τον αλλοιώσει και να τον φωτίσει!!! Σου απαγορεύεται η Ζωή και το Φως, ενώ εσύ, μπορείς να απολαμβάνεις το προνόμιο της αρετής σου.;;!!;; Πως αγγίζουν τα χείλη τα δικά σου το φρικτό μυστήριο; Η αξιοσύνη σου σε οδηγεί άραγε ή η οικονομία του Θεού προς τον άνθρωπο; Κι αν ο Θεός οικονομεί για σένα, εσύ γιατί δεν οικονομείς για τους άλλους; Σε μοναχούς απευθύνεσαι; Ή προορίζεται μονάχα για τους Αγίους; Και ποιος είναι Άγιος; Ποιος είναι άξιος ενώπιον Του; Γιατί λοιπόν ενώ δε μ’αγαπάς υποκρίνεσαι ότι νοιάζεσαι για μένα;
Με έκανες να χάσω την απλότητα της σκέψης μου. Εγώ δεν είχα την εμπειρία να διαχειριστώ τόσες πνευματικές έννοιες και με άφησες στον κυκεώνα εκατομμυρίων λογισμών να βγάλω άκρη. Εσύ με μπέρδεψες! Και ο μίτος συνεχώς μπερδεύονταν γιατί κοιτούσα εσένα να σου μοιάσω. Έτσι όπως νόμιζα ότι σε έβλεπα. ΆΓΙΟ! Μα άλλη η ζωή του λιονταριού κι άλλη της κουκουβάγιας, Κι άλλο τα δάχτυλα του Κύκλωπα κι άλλα του Οδυσσέα. Γιατί δεν βλέπεις το προφανές και θέλεις να με κάνεις ένα ομοίωμα δικό σου; Να πιθηκίζει και να περιφέρεται σαν μούμια ή καλύτερα σαν μαριονέτα. Γιατί αυτό με έφτιαξες. Μου γέμισες με φόβο την ψυχή. Μου πήρες την απλότητα της σκέψης. Με έκανες να νοιώθω βρώμικός και ότι όλα είναι αμαρτία! Το φαγητό, η μουσική, ο έρωτας και τόσα άλλα ανθρώπινα που ο ίδιος ο Θεός έβαλε μέσα στις ανάγκες του ανθρώπου. Μου πήρες την ελευθερία και με πάτησες στον καλουπωτή σου, να γίνω το καλούπι του «αγίου», χωρίς να νοιώσω ότι θέλω ή ότι μπορώ! Δεν σεβάστηκες ούτε την «υπομονή» του χρόνου και απαίτησες άμεσα να αλλάξω ζωή και συνήθειες. Χωρίς να μου εξηγήσεις γιατί. Μονάχα με απειλές και ένα πηδάλιο που μου εμφάνιζες σαν επιχείρημα για να πειστώ και να δω πόσο «ελεήμων» και ανεκτικός είσαι ώστε να νοιώσω και ευγνωμοσύνη που μείωσες την ποινή μου και μετρίασες τον κανόνα μου. Με γέμισες με «πρέπει». Με γέμισες με ενοχές και κόμπλεξ. Μου εξαφάνισες το δικαίωμα της επιλογής και με «ενεργοποίησες» με το «επιχείρημα» της επιβολής και της απειλής! Με έκανες πονηρό ώστε να «αγοράζω» την αρετή και τη Βασιλεία του Θεού μέσα σε εξαναγκαστικές συμπεριφορές και τύπους και παραγωγή «καλών πράξεων και λογισμών»! Να ψάχνω να «αγοράσω» το εισιτήριο της σωτηρίας, χωρίς να μου μάθεις το πιο βασικό άνθρωπε μου. ΝΑ ΑΓΑΠΩ! Ούτε σε σένα βρήκα την αγάπη, πώς λοιπόν να τη διδαχθώ; Αυτό δεν έπρεπε πρώτα από όλα να μου διδάξεις;
Κι όταν κατάφερα να υποκριθώ στον εαυτό μου και σε σένα ότι μπήκα στο δρόμο του Θεού και τώρα προσπαθώ να γίνω άγιος, άρχισα να κάνω «ομολογία» πίστης παντού! Και κηρύγματα στους «χλιαρούς» και αδαείς. Και τελείωσα με αριστείο το πανεπιστήμιο του Ευσεβισμού. Και εντέλει, όλο και πιο πολύ βυθιζόμουνα στην πρακτική του, κρίνοντας τους άλλους οι οποίοι πλέον δεν ήταν αδέλφια μου αλλά κοσμικοί! Και εγώ τώρα διέφερα από τους ανθρώπους της απωλείας. Εγώ τώρα βάδιζα στην αρετή με τόσα που έμαθα και τόσες προσπάθειες που έκανα. Τώρα πρέπει να βοηθήσω να σωθούν και οι άλλοι! Νηστέψτε, μετανοείτε! Κάντε ότι κάνω εγώ για να σωθείτε! Ελάτε στον πνευματικό μου που είναι ο καλύτερος για να βοηθηθείτε! Κοίτα εμένα πως υποκρίνομαι τον Άγιο; Έτσι μπορείς και εσύ! Έλα όμως που δεν αγάπησα το πλάσμα σου Κύριε και πως θα μάθω τώρα να αγαπώ; Ευτυχώς που έφαγα τα μούτρα μου και κατάλαβα πόσο μακριά από την αλήθεια και την αρετή είμαι. Αλλά ελπίζω μονάχα το έλεος και δεν ψάχνω την αρετή που ποτέ δεν έρχεται σε μένα. Έστω κι έτσι, μου επιτρέπεις να ελπίζω;
Δεν νομίζω όμως να με νοιώσεις καλέ μου φίλε που μακάρι να ήσουνα. Θα με βαπτίσεις μπερδεμένο και πλανεμένο ή ακόμη και τρελό. Με δαιμονική επήρεια που επηρεάστηκε ίσως από τις παρέες του και τα αντίχριστα διαβάσματα του. Ίσως. Δεν νοιώθω όμως έτσι. Αλήθεια πονάω και προσπαθώ να απαλλαγώ από τις σκέψεις μου. Να βρω γαλήνη και ηρεμία. Να πάψει να με βασανίζει η σκέψη ότι… τελικά υπάρχει η πραγμάτωση ή είναι μόνο θεωρία; Δεν το πιστεύω. Θέλω να πιστεύω και θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις. Όχι για το φόβο μιας αιώνιας τιμωρίας. Αλλά με την ελπίδα μιας αναπάντεχης αιωνιότητας. Σε ευχαριστώ!

Αγιορείτης

Πηγή 

Χριστιανισμός και Ισλάμ - Μια νέα προσέγγιση

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ by Βιβλιοπωλεία Φλωράς

Πηγή

π. Δανιήλ Αεράκης: «Για την εκκλησία οι μετανάστες είναι η πρόκληση της ιεραποστολικής μας αγάπης»

«Εκκλησιαστικός Αντιρατσισμός» ήταν το θέμα που ανέπτυξε την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013 ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Αεράκης, στα πλαίσια του τρίμηνου προγράμματος «Ενορία εν δράσει…».


Ξεκινώντας, ο π. Δανιήλ σημείωσε πως εμείς οι Χριστιανοί είμαστε πρωτοπόροι στην κατάργηση των διακρίσεων. Όπως φαίνεται και στο Σύμβολο της Πίστεως, «η εκκλησία μας είναι καθολική, γιατί χωράνε όλοι μέσα στην εκκλησία. Ο Χριστός για όλους σταυρώθηκε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε», συμπλήρωσε στη συνέχεια.

«Από τότε που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, καταργήθηκαν οι διακρίσεις», ανέφερε σε ένα άλλο σημείο της ομιλίας του ο π. Δανιήλ. Συμπλήρωσε, μάλιστα, αυτή τη διαπίστωση, αναφέροντας παραδείγματα από τη ζωή του Χριστού, που αποδεικνύουν πως δεν έκανε διακρίσεις. Σε ένα παράδειγμα, είπε χαρακτηριστικά πως «ενώ ο κόσμος δεν έδινε καμία αξία στις γυναίκες, έρχεται ο Χριστός και σαρκώνεται από γυναίκα, και της δίνει την ύψιστη τιμή».

Εν συνεχεία, ο π. Δανιήλ τόνισε πως «η αγάπη του Θεού είναι αγάπη χωρίς σύνορα. Ο Χριστός σε όλους δίνει τη χάρη Του, αλλά όλοι δεν πιστεύουν. Όποιος θέλει πιστεύει». Κάνοντας λόγο για τη σημερινή εποχή, διαπίστωσε ότι ακούγονται πολλά για το ρατσισμό, ακόμα και για την πιθανότητα εφαρμογής νόμων με αυτό το θέμα. Τονίζοντας το ρόλο της Εκκλησίας πάνω σε αυτό το θέμα, σημείωσε πως οι Χριστιανοί δρουν με «τη δημοκρατία της αγάπης». «Χωράμε όλοι στην Εκκλησία. Όλοι σώζονται, άμα μετανοήσουν», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Για την εκκλησία οι μετανάστες είναι η πρόκληση της ιεραποστολικής μας αγάπης. Εμείς προσπαθούμε να τους μεταδώσουμε το ευαγγέλιο», ανέφερε σε ένα άλλο σημείο της ομιλίας του, κάνοντας λόγο για το θέμα των μεταναστών και πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από την Εκκλησία. «Η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις. Ο καλύτερος αντιρατσισμός είναι η εκκλησία», ανέφερε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας τα λεγόμενά του. Συμπληρώνοντας, μάλιστα, έκανε μια αναφορά σε ρήσεις του Αποστόλου Παύλου, τονίζοντας ότι«Θεός δεν μεροληπτεί. Κοιτάει καρδιές».

«Η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις. Αγαπώ όλους, δε σημαίνει συμφωνώ με όλους», ανέφερε ο π. Δανιήλ προς το τέλος της ομιλίας του, υποστηρίζοντας πως όλοι είναι ίσοι μέσα στην Εκκλησία, έχοντας ο καθένας το ρόλο του. «Ίδια εικόνα προσκυνάμε. Ίδιο σταυρό κάνουμε. Ίδιο σώμα και αίμα Χριστού παίρνουμε», είπε χαρακτηριστικά. Καταληκτική φράση της ομιλίας του ήταν πως «Είμαστε ατομιστές και αγαπάμε μόνο τον εαυτό μας και επομένως κάνουμε διακρίσεις. Δόξα τω θεώ υπάρχει η Εκκλησία, όπου δεν υπάρχουν ούτε κοινωνικές, ούτε φυλετικές ως προς τις φυλές, ούτε φυλετικές ως προς τα φύλα. Στην εκκλησία να μην γίνονται διακρίσεις γιατί είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου πατέρα. Θα κληρονομήσουμε όλοι τη Βασιλεία την ουράνιο».

Την ομιλία του π. Δανιήλ μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ

Πηγή:http://synodoiporia.blogspot.gr

Βλαντιμήρ Σολοβιώφ:Η κοινωνική ισότητα και η στάση των χριστιανών

Aποστολή όλων [των χριστιανών] είναι να συνεργαστούν, ώστε να πάψει η κοινωνία να είναι ένα χάος, μια πρόγευση της κόλασης, και να γίνει ένα προμήνυμα της ουράνιας αρμονίας, μια απαρχή του κόσμου που επεθύμησε ο Θεός και πρέπει να φιλοτεχνήσει με τη χάρη του Χριστού ο άνθρωπος. Έχοντας τέτοιο κοινό έργο, τέτοια αποστολή, κανένας δεν μπορεί να μείνει χωρίς συνείδηση για τα δικαιώματα αλλά και τα καθήκοντα που έχει ως πολίτης της μελλοντικής βασιλείας του Θεού και ως μέλος ενός γήινου κράτους. Η ισότητα που κηρύττει η επανάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια κοινωνικής εφαρμογής της ζωής που καλούνται να ζήσουν όλοι οι μυρωμένοι χριστιανοί μέσα στην Εκκλησία»


Βλαντιμήρ Σολοβιώφ

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://e-theologia.blogspot.gr/2011/10/blog-post_15.html?spref=fb

Χριστιανισμός – Ελληνισμός: Μια ιδιότυπη συνάντηση (Φύλλο Εργασίας - Γιάννης Σαββίδης)

Πηγή:http://www.schools.ac.cy/eyliko/mesi/themata/thriskeftika/ekpaideftiko_yliko/gymnasio/c_gymnasiou/fylla_ergasias/c-gymnasiou-13.pdf