Η χριστιανική κοινότητα στον σύγχρονο πολυπολιτισμικό κόσμο ορίζεται από τον οικουμενικό της χαρακτήρα, ο οποίος στοχεύει να συμπεριλάβει όλα τα έθνη σε μια ενιαία αδελφότητα με τον Χριστό. Η ταυτότητα αυτού του «λαού του Θεού» δεν βασίζεται στην κοινή ιστορική παράδοση, τη γλώσσα ή τη φυλετική προέλευση, αλλά στην ελεύθερη αποδοχή της πίστης και τη μετοχή στον βίο του Χριστού μέσω του βαπτίσματος. Θεμέλιο αυτής της παγκόσμιας ενότητας είναι η αποστολική διακήρυξη ότι μέσα στην Εκκλησία «δεν υπάρχει πια Ιουδαίος ούτε Έλληνας, δούλος ούτε ελεύθερος, άνδρας ούτε γυναίκα», καθώς όλοι οι πιστοί είναι ένας χάρη στον Ιησού Χριστό.
Σε ένα περιβάλλον θρησκευτικής και πολιτισμικής ετερότητας, ο «άλλος» δεν νοείται ως απειλή για την ταυτότητα του πιστού, αλλά ως ο «πλησίον» και η εικόνα του ίδιου του Θεού. Μέσα από την Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, ο Χριστός δίδαξε ότι η αγάπη δεν γνωρίζει κοινωνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά σύνορα, μετατρέποντας τη συνάντηση με τον διαφορετικό σε ευλογία και αφορμή για πνευματική ολοκλήρωση. Για τον λόγο αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία καταδικάζει απερίφραστα τον εθνοφυλετισμό —την απολυτοποίηση του έθνους ή της φυλής μέσα στους κόλπους της— ως αίρεση που διασπά την ενότητα του Σώματος του Χριστού.
Απέναντι στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, η οποία συχνά οδηγεί σε μια απρόσωπη ομογενοποίηση ή σε κοινωνικές ανισότητες, ο Χριστιανισμός προτείνει την Οικουμενικότητα. Η οικουμενικότητα σέβεται την ετερότητα και τη μοναδικότητα του κάθε προσώπου και πολιτισμού, επιδιώκοντας τη συμβίωση μέσα από τη θυσιαστική αγάπη και την ελευθερία. Ο διάλογος με τη θρησκευτική ετερότητα θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την ειρηνική συνύπαρξη και αποτελεί αντανάκλαση του διαλόγου του Θεού με τον άνθρωπο.
Τέλος, η παρουσία των χριστιανών στον δημόσιο χώρο εκδηλώνεται ως συλλογική ευθύνη για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους. Η χριστιανική μαρτυρία σήμερα μεταφράζεται σε έμπρακτη αλληλεγγύη προς τις ευάλωτες ομάδες, τους πρόσφυγες και τους κατατρεγμένους, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό τους τον ίδιο τον Χριστό που έρχεται ως ξένος στον κόσμο.
