“Αυτό που θέλουν οι άλλοι…”

Από μικρά παιδιά προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις του κόσμου για να μας αγαπούν. Αυτό μας ακολουθεί και αργότερα με τις παρέες αλλά και τις προσωπικές μας σχέσεις. Συνηθίζουμε να ακολουθούμε γνωστούς αλλά και αγνώστους που συναντούμε ελάχιστες μόνο φορές στη ζωή μας χωρίς να εκφράζουμε την προσωπική μας άποψη, έτσι ώστε να είμαστε αρεστοί. Για πόσο όμως; Για πόσο μπορούμε να κρύβουμε την αληθινή προσωπικότητά μας μόνο και μόνο για να δείχνουμε ή ακόμη χειρότερα να γίνουμε αυτό που περιμένουν οι άλλοι; Γιατί πρέπει να εγκαταλείπουμε τους εαυτούς μας κ να προσποιούμαστε έναν εικονικό χαρακτήρα που δεν είμαστε;
Αφιερώνουμε τόσο πολύ χρόνο προσπαθώντας να γνωρίσουμε τους άλλους ανθρώπους που στο τέλος δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Μας απασχολεί τόσο η γνώμη τους που παλεύουμε να διαμορφώσουμε τις πράξεις μας για να ταιριάζουν στη δική τους ιδιοσυγκρασία, χάνοντας έτσι τους εαυτούς μας.
Μελετώντας τους ανθρώπους γύρω μας, τις συνήθειες, το φαγητό, τη μουσική, τα πιστεύω τους κ πολλά άλλα καταλαβαίνουμε πως δεν είμαστε κ δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε ίδιοι μεταξύ μας. Αυτή όμως δεν είναι η μαγεία; Η διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων που απαντούμε καθημερινά. Όσο κι αν κοπιάζουμε να δείχνουμε πως είμαστε όμοιοι με τους άλλους στο τέλος συνειδητοποιούμε πως δεν αξίζει τον κόπο!
Οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας, μας αγαπούν γι αυτό που πραγματικά είμαστε. Για τη γνώμη, την αμεσότητα, την τρέλα και γενικά για ότι κουβαλάμε με την προσωπικότητά μας. Όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε μας αποδέχονται χωρίς απαιτήσεις να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Εξάλλου, η έννοια του λογικού διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάτι που για εμάς είναι απολύτως σωστό κ αρεστό σε μία άλλη μερίδα ανθρώπων μπορεί να φαντάζει πέρα ως πέρα παράλογο…

Μπαχτσέ Ερμιόνη

Πηγή

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4530.html

«Ποίημα στους φίλους»

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.


-Χόρχε Λουίς Μπόρχες-

Θεματική Ενότητα: Φίλος και φίλη με όλους και όλες (Βιβλίο Θρησκευτικών Α' Δημοτικού (Κύπρου)

Ένας μεγάλος φίλος : ο Χριστός

΄

Φίλος με όλους

Με αγαπούν και μαθαίνω - Οι δάσκαλοί μου

Μοιράζομαι τη χαρά , Οι συμμαθητές και οι συμμαθήτριες

Οι φίλοι, ο Χρόνος και όσα σημαντικά ξεχνάμε

Πόσα τηλέφωνα που ποτέ δεν πήραμε.....
Πόσα "σ΄αγαπώ" που ποτέ δεν είπαμε....
Πόσα "συγγνώμη" που ποτέ δεν ζητήσαμε.....
Πόσα "ευχαριστώ" που ποτέ δεν ξεστομίσαμε......
Γιατί;Γιατί κρυβόμαστε πίσω από το "αύριο" που ποτέ δε θα έρθει....
Σκεφτήκαμε ποτέ πώς μπορεί....απλά....να μην υπάρξει....αύριο;
Γιατί σας τα λέω τώρα αυτά, θα μου πείτε...Με αφορμή το παρακάτω:  
Διαβάστε το και είμαι σίγουρη πώς θα συμφωνήσετε μαζί μου....

  

__________________________________________________________________________________ 

 «Around the corner I have a friend, In this great city that has no end»…
To «Around the corner»  είναι ένα ποίημα του Αμερικανού ποιητή και συγγραφέα Charles Hanson Towne (1877-1949) που μιλάει για την φιλία αλλά κυρίως για τον Χρόνο.
Μιλάει για την καθημερινότητα και την ρουτίνα που μας κρατάει μακριά από όσα πραγματικά αξίζουν στην ζωή, όπως το να συναντήσεις ένα φίλο, και για τις «μικρές» υποσχέσεις που δίνουμε στο εαυτό μας, τις οποίες σπάνια τηρούμε, καθώς ποτέ δεν φεύγει από μέσα μας η… ψευδαίσθηση ότι «υπάρχει και αύριο».
Το ποίημα αυτό εικονογράφησε ο Zen Pencils (κατά κόσμον Gavin Aung Than) και το ανέβασε στην ιστοσελίδα του. Εκεί το είδε ο Sahel Takel  και δημιούργησε αυτήν την μικρoύ μήκους ταινία.

Around The Corner by Charles Hanson Towne

Around The Corner from Sahel Takal on Vimeo.
Around the corner is a short film based on a comic by Zen Pencils and the poem by Charles Hanson Towne.
It is about two best friends growing up together but separated by their daily lives and careers.
Around the corner I have a friend,
In this great city that has no end,
Yet the days go by and weeks rush on,
And before I know it, a year is gone.
And I never see my old friends face,
For life is a swift and terrible race,
He knows I like him just as well,
As in the days when I rang his bell.
And he rang mine but we were younger then,
And now we are busy, tired men.
Tired of playing a foolish game,
Tired of trying to make a name.
«Tomorrow» I say! «I will call on Jim
Just to show that I’m thinking of him»,
But tomorrow comes and tomorrow goes,
And distance between us grows and grows.
Around the corner, yet miles away,
«Here’s a telegram sir,» «Jim died today.»
And that’s what we get and deserve in the end.
Around the corner, a vanished friend.

Αναδημοσίευση:http://www.examiner.gr/i-fili-o-chronos-ke-osa-simantika-xechname/

Μετάφραση:

Γύρω από τη γωνία Έχω ένα φίλο, 
Σε αυτή τη μεγάλη πόλη που δεν έχει τέλος, 
 όμως οι μέρες περνούν και οι  εβδομάδες  
και στη βιασύνη επάνω, 
και πριν το καταλάβω,
 ένας χρόνος έχει φύγει.  
Και δεν βλέπω τα πρόσωπα 
των παλιών  μου φίλων
Γιατί η ζωή είναι μια γρήγορη και τρομερή κούρσα, 
Ξέρει ότι μου αρέσει τόσο
 όσο τις ημέρες που  χτυπούσα το κουδούνι του.  
Και το  δικό  μου χτυπούσε,
 αλλά ήμασταν νεότεροι τότε,
 και τώρα είμαστε απασχολημένοι, 
 κουρασμένοι άνδρες.  
Κουρασμένοι από ένα  ανόητο παιχνίδι,  
Κουρασμένοι από την προσπάθεια να κάνουμε ένα όνομα. 
 «Αύριο» λέω! 
 «Θα τηλεφωνήσω στον  Jim  
Ακριβώς για να του δείξω πώς τον σκέφτομαι»,  
όμως,το  αύριο έρχεται και  συνεχίζεται, 
 και η απόσταση μεταξύ μας μεγαλώνει 
και μεγαλώνει. 
Γύρω από τη γωνία,  
αλλά μίλια μακριά, 
 «Εδώ έχετε  ένα τηλεγράφημα κύριε»,
 «Ο Jim πέθανε σήμερα.» 
 Και αυτό είναι ό, τι έχουμε και αξίζει στο τέλος. 
Γύρω από τη γωνία, ένας φίλος εξαφανίστηκε.