Ο Ιησούς ευλογεί τα παιδιά (συλλογή εικόνων)

Συλλογή δεκαεπτά εικόνων με θέμα την ευλογία των παιδιών από τον Ιησού και την απόδοση της σκηνής στη χριστιανική τέχνη. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι η εξάσκηση των μαθητών στην παρατήρηση εποπτικού υλικού και κυρίως η εξοικείωσή τους με την εικονογραφία της παράστασης σε έργα δυτικής τεχνοτροπίας. Απώτερος στόχος είναι να προβούν οι μαθητές σε δημιουργικές συγκρίσεις μεταξύ των εικόνων, αναφορικά με τον αριθμό, τη θέση και τη στάση των εικονιζόμενων προσώπων. Πιο συγκεκριμένα, η συλλογή περιλαμβάνει πίνακες ζωγραφικής, οροφογραφίες, χαρακτικά, υαλογραφήματα (βιτρό) και εικονογραφήσεις της Βίβλου, που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα έως και τη σύγχρονη εποχή. Ακόμη, για λόγους σύγκρισης με την τέχνη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, περιλαμβάνεται και ένα σύγχρονο σκίτσο ανατολικής τεχνοτροπίας από την Κύπρο. Για κάθε εικόνα, μάλιστα, δίνονται σύντομες πληροφορίες με μορφή επεξήγησης, καθώς και σχετικός υπερσύνδεσμος.

Καθημερινοί Άγγελοι ζουν δίπλα μας...

Lou Xiaoying

Η απίστευτη ιστορία της Κινέζας ρακοσυλλέκτριας Lou Xiaoying η οποία κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να σώσει και να αναθρέψει 30 εγκαταλελειμμένα μωρά!

Στην Κίνα, η βρεφοκτονία και η βρεφική εγκατάλειψη είναι σε τρομερή έξαρση λόγω των σκληρών πολιτικών μέτρων που επιτρέπουν μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ζει σε πόλη.

Έτσι οι Κινέζοι ωθούμενοι από τη φτώχεια και την τεράστια πολιτική πίεση αναγκάζονται να προβούν σε εγκατάλειψη μωρών εφόσον είναι τα δεύτερα της οικογένειας ή ακόμα και σε βρεφοκτονίες αν το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι. Νομίζουν ότι ένα αγόρι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες της οικογένειας.

Τρομακτικά περιστατικά νεογέννητων

 μωρών πεταμένων σε κάδους σκουπιδιών, είναι καθημερινό φαινόμενο. Πρόσφατα στα φώτα της δημοσιότητας ήρθε περιστατικό μικρού κοριτσιού το οποίο έφερε μαχαιριά στο λαιμό. (Ευτυχώς, στο μωρό μετά τη γενική κατακραυγή παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και τώρα βρίσκεται σε άριστη υγεία και στο δρόμο για την υιοθεσία).

Ποιος όμως γονιός έχων σώας τα φρένας μπορεί να προβεί σε τέτοιο έγκλημα; Δύσκολο να απαντηθεί. Γεγονός όμως είναι ότι το ανάλγητο κράτος προβαίνει ακόμα και σε υποχρεωτικές εκτρώσεις, όπως στην περίπτωση νεαρής κινέζας που την υπέβαλαν σε έκτρωση μια και δεν είχε να πληρώσει το πρόστιμο (ναι, πρόστιμο για την ανθρώπινη ζωή) και ύστερα της έβαλαν για τιμωρία στο κρεβάτι της σακούλα με το εκτρωμένο έμβρυο. Παγώνει ο νους και μόνο στη σκέψη, γιαυτό και δεν θα αναρτήσουμε τις σχετικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σε κάνουν να νοιώθεις οργή και ντροπή που ανήκεις στο ανθρώπινο γένος.

Και πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε τόσο μεγάλες δυνάμεις;

Στον αντίποδα όλων αυτών, η υπέροχη 88χρονη πια, ρακοσυλλέκτρια Lou Xiaoying η οποία, παρέα με τον άντρα της κατάφεραν να σώσουν και να αναθρέψουν 30 μωρά χωρίς να τους πεθάνει κανένα! Πάμπτωχοι από χρήματα, πάμπλουτοι από αγάπη και ευδαιμονία!

(το άρθρο συνεχίζεται παρακάτω)


η Lou, ο άντρας της και τα παιδιά τους!


Θέλοντας να τους προσφέρουν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσαν, φρόντισαν για την τροφή τους, το ρουχισμό τους, την ανατροφή τους αλλά και το πνεύμα τους, μεγαλώνοντας οι ίδιοι 4 από αυτά και δίνοντας τα υπόλοιπα σε άκληρους φίλους και συγγενείς ώστε να πάνε σχολείο και να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα.

«πήγαινα πάντα αιφνιδιαστικά στα σπίτια των παιδιών να ελέγξω πως περνάνε και πάντα φρόντιζα τις Κυριακές να είναι μαζί μου για να βγαίνουμε βόλτα στα δάση και τη φύση, ώστε να νοιώθουν την φροντίδα, την αγάπη και την προστασία που χρειάζονταν».

Η ιστορία της Λου ξεκίνησε το 1972 στους δρόμους της πόλης Jinhua όταν είχε βγει, κατά την καθημερινή συνήθειά της, να ψάξει για χρήσιμα αντικείμενα από τα σκουπίδια από τους κάδους. Εκεί μέσα, βρήκε πεταμένο ένα μικρό κοριτσάκι. Ο κίνδυνος αν την ανακάλυπταν θα ήταν μεγάλος, λέει η ίδια σε συνέντευξή της, στην κινέζικη εφημερίδα Yanzhao Metro Daily:

«Δεν το σκέφθηκα ούτε στιγμή.



Η Ζαγκ Γκιλινα θα είχε πεθάνει αν δεν την είχαμε πάρει να τη φροντίσουμε. Τότε ακριβώς κατάλαβα ότι αγαπάω τα παιδιά και θα ήθελα να τους προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορούσα! Το να τη βλέπουμε να μεγαλώνει ήταν για μας μοναδικό! Όλα αυτά τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και φροντίδα.

Είναι μοναδικά κι αξιαγάπητα ανθρώπινα όντα. Δεν το χωράει ο νους μου πως είναι δυνατόν κάποιοι να τα παρατάνε στα σκουπίδια… Η κόρη μου αυτή, είναι σήμερα 40 χρόνων κι έχει δικό της παιδί πια!»

Η καταπληκτική αυτή γιαγιά νοσηλεύεται σήμερα σε νοσοκομείο λόγω νεφρικής ανεπάρκειας, όπου την φροντίζουν και την περιβάλλουν όλα της τα παιδιά και αναπολεί:

«τον πιο μικρό μου γιο, τον Ζανγκ Γκιλιν που είναι σήμερα μόλις 7 χρονών, τον βρήκα πεταμένο σε έναν κάδο σκουπιδιών. Ήμουν τότε 82 χρονών. Πάρα πολύ μεγάλη για να αναθρέψω ένα ακόμη παιδί. Όμως δεν μπορούσα με τίποτε να τον αφήσω στο έλεος του Θεού. Τον κοίταζα και μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός! Ηταν αδύνατο να μην τον φροντίσω!


ο Ζιανγκ ΓκιλινΤον πήρα λοιπόν στο σπίτι μας στην εξοχή (σ.σ. μια παράγκα που μπάζει από παντού, μέσα σε ένα δάσος) και τον φρόντισα και τον περιέθαλψα. Του έδωσα το όνομα Ζανγκ Γκιλιν που σημαίνει Σπάνιος και Πολύτιμος! Με βοήθησαν και τα μεγαλύτερα παιδιά μου στην ανατροφή του. τώρα πια είναι ένας απόλυτα υγιής και χαρούμενος νεαρός!

Ξέρω πως οι μέρες μου ίσως δεν είναι πολλές. Θα ήθελα όμως πριν φύγω να τον δω κι αυτόν να πηγαίνει στο σχολείο.»

Η Λου εκτός των υπολοίπων 30 παιδιών της έχει και μία βιολογική κόρη η οποία έχει εμπνευσθεί από τη μητέρα της και έχει αφιερώσει τη ζωή της στην αναζήτηση και την υποστήριξη εγκαταλελειμμένων παιδιών. Η ιστορία τους έχει ευαισθητοποιήσει ολόκληρη την Κίνα των χιλιάδων εγκαταλελειμμένων παιδιών, και το έργο της έχει βρει παντού επώνυμους και ανώνυμους μιμητές.

Η Λου έχει αποκτήσει δίκαια το προσωνύμιο «Επίγειος Άγγελος» και αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να έχεις τίποτα απολύτως για να δώσεις αγάπη και φροντίδα. Κι ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο καθένας μας, από όποια θέση κι αν βρίσκεται μπορεί να γίνει διάβολος ή άγγελος.

Δική μας επιλογή.

www.e-fungus.gr

https://alliotikathriskeytika.blogspot.com/2025/10/12.html

Κι όμως.....η αλήθεια δεν είναι αυτή που φαίνεται!!!!

  Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν....!!! Το παρακάτω βίντεο ....ατράνταχτη απόδειξη!!!!

Όχι στις διακρίσεις!!!

Τα κινούμενα σχέδια για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι μια πρωτοβουλία της UNICEF με στόχο να ενημερώσει το κοινό παγκόσμια για τα δικαιώματα των παιδιών. Το κάθε σύντομο σποτ που δημιουργήθηκε μέσα από αυτή την πρωτοβουλία, με τη συνεργασία πολλών γνωστών στούντιο κινουμένων σχεδίων, απεικονίζει ένα δικαίωμα που περιγράφεται στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, όπως η εκπαίδευση, η προστασία από την παιδική εργασία, η ελευθερία έκφρασης κ.α.

Πηγή:http://www.unicef.gr/videofcr.php
                               

Ένα παραμύθι για τον Ρατσισμό

      

Σαν σήμερα υπογράφεται η σύμβαση και καθιερώνεται η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που αποτελεί το πλέον αποδεκτό κείμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμβρίου του 1989. 

Την έχουν επικυρώσει όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός των ΗΠΑ και της Σομαλίας (η χώρα μας την επικύρωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1992 με τον νόμο 2101), και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής.
Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι καταπέλτης στο εφησυχασμό της συνείδησης.

Πηγή: sansimera.gr

Read more: http://www.newsbomb.gr/kosmos/news/story/644354/san-simera-ypografetai-i-symvasi-kai-kathieronetai-i-pagkosmia-hmera-gia-ta-dikaiomata-toy-paidioy#ixzz3s3tchiUW

Υλικό για την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού (20 Νοεμβρίου)

                        

Σύμφωνα με τη σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική και δωρεάν για όλα τα παιδιά, ενώ το κράτος πρέπει να λαμβάνει όλα τα μέτρα, ώστε να ενθαρρύνεται η τακτική σχολική φοίτηση και η μείωση του ποσοστού εγκατάλειψης των σχολικών σπουδών.

Σε παγκόσμιο επίπεδο τα δικαιώματα του παιδιού εξακολουθούν να απέχουν πολύ από το να γίνουν σεβαστά ενώ θεμελιώδεις ανάγκες του παιδιού εξακολουθούν να μην ικανοποιούνται, όπως το δικαίωμα να έχει κατάλληλη τροφή, βασική ιατρική περίθαλψη ή εκπαίδευση. Εξάλλου, πολλά παιδιά υποχρεώνονται σε καταναγκαστική εργασία, είναι θύματα της εμπορίας ανθρώπων ή στρατεύονται ως παιδιά-στρατιώτες σε ένοπλες συγκρούσεις. Συνεχίζεται η εμπορία παιδιών, η παιδική πορνογραφία στο Διαδίκτυο, καθώς και η χορήγηση σε παιδιά φαρμάκων που δεν υπέστησαν προηγούμενες ειδικές δοκιμές.

Η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού (20 Νοεμβρίου), επέτειος της υιοθέτησης της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο όπου διοργανώνονται εκδηλώσεις και καμπάνιες με στόχο την ευαισθητοποίηση απέναντι σε κάθε μορφή βίας κατά των παιδιών - ορατή και αόρατη - και την ανάληψη δράσεων ώστε να μπει ένα τέλος στο απαράδεκτο αυτό φαινόμενο.

Στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να δείτε προτεινόμενα βίντεο για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Δικαιωμάτων του Παιδιού που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού- Καμπάνια Νοεμβρίου 2014 - "Υπερασπίζοντας τα δικαιώματά μου, διεκδικώ την παιδική μου ηλικία.

https://www.youtube.com/watch?v=L_L-osgDwjY

Η ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ένα εκπαιδευτικό φιλμ που παρουσιάζει με συντομία τους σημαντικούς σταθμούς στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Ιδιαίτερα κατάλληλο για μαθητές και φοιτητές.

https://www.youtube.com/watch?v=Stjg0-ZcNEY

UNICEF – Cartoons για τα δικαιώματα των παιδιών

https://www.youtube.com/watch?v=t6RMZ96r3EM

UNICEF - Τα Δικαιώματα του Παιδιού

http://www.unicef.gr/videofcr.php

Βίντεο UNICEF για τα Δικαιώματα των Παιδιών(κινούμενα σχέδια)

UNICEF: H Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού

https://www.youtube.com/watch?v=iickB1iHwU0

Βίντεο - Το δικαίωμα του παιδιού στο παιχνίδι https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5tjRPWPhIfA

https://www.youtube.com/watch?v=442yLFwrzs8

https://www.youtube.com/watch?v=sby38BbLZuY

Βαγγέλης Ηλιόπουλος - Η φιλαναγνωσία και τα δικαιώματα του μικρού αναγνώστη

https://www.youtube.com/watch?v=4TGnJFVKePs

Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα δικαιώματα και η προστασία των επιβατών Όλοι λατρεύουμε τις διακοπές, ειδικά τις διακοπές διαρκείας! Όμως η άφιξη στον προορισμό μας και η επιστροφή μας μπορεί να αποδειχτούν εφιάλτης.

Ο Blink μαθαίνει τι μπορούμε να κάνουμε όταν όλα πάνε στραβά.

http://www.europarltv.europa.eu/el/player.aspx?pid=d39555ab-5310-4abd-8393-a1d3012fde2a

Ευρωπαϊκή Ένωση. Ετικέτες τροφίμων. Λένε ότι είμαστε αυτό που τρώμε, αλλά πώς μπορούμε να ξέρουμε τι βάζουμε στο σώμα μας όταν επιλέγουμε την τροφή μας;

http://www.europarltv.europa.eu/el/player.aspx?pid=5aed4890-c745-4786-a767-a29100aa9537

Τηλεοπτικό σποτ Συνηγόρου του Παιδιού

https://www.youtube.com/watch?v=--7zrnzlhx0

Παιχνίδι – Μάθε τα δικαιώματα σου

http://ec.europa.eu/0-18/wrc_index_en.jsp?main=true&initLang=EL

Παραμύθι: Ευγένιος Τριβιζάς – Όλοι Γεννιόμαστε Ελεύθεροι

http://www.mikrosanagnostis.gr/library/pageflip8/Default.html

Τα Γυαλιά της Διαφορετικότητας – Πρόγραμμα «Είμαστε όλοι Πολίτες»

https://www.youtube.com/watch?v=IaW8e9uNDsM

Γιώργος Μόσχος (Συνήγορος του Παιδιού): «Πώς υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των παιδιών»

https://www.youtube.com/watch?v=VUKtsKY4YzE

Πηγή: Ηλεκτρονική σελίδα του 53^ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου

Παιδί και επιθετικότητα

Η επιθετικότητα του παιδιού είναι ένα θέμα που προβληματίζει τους γονείς. Μερικές φορές δεν ξέρουν τι να κάνουν, πώς να χειριστούν την επιθετική του στάση προς τους ίδιους ή ακόμη απέναντι σε άτομα που δεν ανήκουν στο οικογενειακό περιβάλλον.

 

Όπως υποστηρίζει η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας, η επιθετικότητα του παιδιού εκδηλώνεται με τους εξής τρόπους: Κλαίει γοερά, πετάει ή σπάει αντικείμενα, αρνείται να κάνει αυτό που θα του πουν ή χτυπιέται στο πάτωμα, κρατά την αναπνοή του, δαγκώνει ή βρίζει. Μπροστά σε αυτές τις καταστάσεις, οι γονείς αναρωτιούνται τι φταίει και άλλοτε αντιδρούν με ψυχραιμία, ενώ άλλες φορές το τιμωρούν, ελπίζοντας ότι θα συμμορφωθεί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη φορά, το παιδί παρουσιάζει την ίδια συμπεριφορά.

Η δυσφορία και η αντίδραση εμφανίζονται από τους πρώτους κιόλας μήνες της γέννησης του παιδιού, όταν κάτι δεν του πάει καλά ή δεν ικανοποιούνται άμεσα οι ανάγκες του, όπως π.χ. η ανάγκη για φαγητό. Είναι ενδιαφέρον να γνωρίζουμε ότι τα ξεσπάσματα αυτά του παιδιού κορυφώνονται μέχρι τα 2 του χρόνια και από τα 3 σταδιακά ελαττώνονται. Σε αυτή την ηλικία το παιδί υιοθετεί συχνά μια αντιθετική συμπεριφορά. Χτυπά, χαστουκίζει, τραβά τα μαλλιά και δαγκώνει τα παιδιά της ηλικίας του στο πάρκο ή και μέσα στην οικογένεια. Προς τα 4 χρόνια το παιδί εκφράζει την επιθετικότητα του λεκτικά, χωρίς όμως χειρονομίες. Οι φαντασιώσεις του είναι συχνά πλούσιες και πολυάριθμες, όπως μαρτυρούν τα παιχνίδια του. Ταυτόχρονα εμφανίζονται τα αγχώδη όνειρα.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΝΤΙΔΡΑ ΜΕ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΤΑΝ...

• Θέλει να διεκδικήσει κάτι.
• Κάποιος ή κάτι το ενοχλεί.
• Καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ Ή ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΟΤΑΝ...

• Του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις του τύπου: «μην το κάνεις αυτό».
• Το τιμωρούν με το παραμικρό.
• Δεν έχουν σταθερή συμπεριφορά (π.χ. τη μια είναι ανεκτικοί με κάτι που έκανε και την άλλη το τιμωρούν για το ίδιο πράγμα).
• Είναι πολύ αυταρχικοί και δεν του επιτρέπουν να αναπτύξει πρωτοβουλίες.
• Το συγκρίνουν με άλλα παιδιά και το υποτιμούν.
• Δεν καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες.
• Οι ίδιοι είναι πολύ περισσότερο επιθετικοί κι απορριπτικοί από όσο νομίζουν, με αναμενόμενο αποτέλεσμα το παιδί να μιμείται τη δική τους συμπεριφορά.
• Δείχνουν μεγάλη ανοχή και δεν αντιδρούν στα επιθετικά ξεσπάσματα του παιδιού προς τους ίδιους ή προς τους γύρω του κ.ά.

Ο κατάλογος με τις αιτίες είναι πολύ μεγάλος. Έχουν διατυπωθεί αρκετές απόψεις σχετικά με τους παράγοντες που δημιουργούν την επιθετικότητα. Είναι γεγονός ότι, όλοι αντιδρούμε επιθετικά κάποιες φορές. Άλλοτε, πάλι, άθελά μας, μερικές φορές ενισχύουμε με τη στάση μας αυτή τη συμπεριφορά στο παιδί μας. Έτσι, αντί να του μάθουμε τον τρόπο που θα τιθασεύσει αυτές τις πρωτόγνωρες ορμές του, συντελούμε στην ενίσχυσή του, με αποτέλεσμα, η αρνητική συμπεριφορά να γίνει τρόπος αντίδρασης του παιδιού σε κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ 

• Να δεχθούν ότι η επιθετικότητα είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού. Αυτό που έχει, όμως, σημασία, είναι να μπορούν να τη χειρίζονται.
• Να παρατηρήσουν σε ποιες περιπτώσεις το παιδί αντιδρά επιθετικά.
• Να το βοηθήσουν, ώστε σταδιακά να αποκτήσει όρια και αυτοέλεγχο.
• Να αποφεύγουν τη σωματική τιμωρία. Αντίθετα, να συζητούν μαζί του και να δείχνουν κατανόηση. 
• Να γνωρίζουν πως όταν είναι θυμωμένο, είναι μάταιο εκείνη την στιγμή να προσπαθήσουν να του μιλήσουν. Πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και ύστερα να συζητήσουν μαζί του.
• Να έχουν υπόψη ότι, κάποιες φορές αποδεικνύεται καλή λύση η απομάκρυνση του αδιάλλακτου παιδιού από τη συντροφιά για λίγο.
• Να του αναθέτουν πρωτοβουλίες.
• Να επαινούν και να ενισχύουν τη συνεργατική συμπεριφορά, ενώ αντίθετα να αγνοούν τις αρνητικές πράξεις.
• Να ζητούν τη βοήθεια ειδικού, όταν το παιδί παρουσιάζει γενικευμένη άρνηση, προκλητικότητα και επιθετικότητα και η επικοινωνία του με τους γύρω είναι δύσκολη.

ΠΗΓΗ: AKAPPATOU.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ http://akrasakis.blogspot.com/2015/03/blog-post_27.html#ixzz3qpgjAKaC

Θυμός και παιδί

 

«Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο. 

Αλλά το να θυμώνει κανείς με το σωστό άτομο, 

στο σωστό βαθμό και τη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία

και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο!»

 

                                                                                                                                   ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
 
Όπως όλοι οι άνθρωποι θυμώνουν, το ίδιο συμβαίνει και στα παιδιά. Όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα, αλλά και χρήσιμα. Ο θυμός είναι η άμυνα ενάντια σε βαθύτερα συναισθήματα, όπως ο φόβος, η απογοήτευση, η ζήλια και ο πόνος. Όταν αυτά τα συναισθήματα γίνονται πολύ έντονα και συσσωρεύονται μέσα μας, τότε αυτόματα θυμώνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από τον υπερβολικό πόνο. Με αυτό τον τρόπο, τα συναισθήματα αυτά βρίσκουν και μια διέξοδο. Έτσι, όταν κάτι μας απειλήσει συναισθηματικά προχωρούμε στην επίθεση, δηλαδή τον θυμό. 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΥΝΗΘΩΣ, ΘΥΜΩΝΟΥΝ:

• με τον μικρό τους αδερφό που έκανε ζημιά σε κάποιο σημαντικό παιχνίδι.
• με τους γονείς τους, οι οποίοι τους συμπεριφέρθηκαν «άδικα».
• με τη δασκάλα τους που τους ντρόπιασε.
• με κάποιο άλλο παιδί που τους εκφόβισε.

Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν σε ένα σπίτι, όπου ο θυμός αντιμετωπίζεται με υγιή τρόπο, τότε μαθαίνουν να χειρίζονται και το δικό τους θυμό πιο εποικοδομητικά. Άλλωστε, αυτό δεν είναι κάτι καινούριο: στα μάτια των παιδιών οι γονείς είναι το καλύτερο παράδειγμα! Ο θυμός, λοιπόν, παρόλο που φοβίζει μικρούς και μεγάλους, είναι μια καλή ευκαιρία για σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών, εάν οι γονείς τον αξιοποιήσουν σωστά.

ΥΓΙΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΘΥΜΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ

• Έλεγχος επιθετικών συμπεριφορών. Μέχρι το Νηπιαγωγείο, τα παιδιά πρέπει να μπορούν να ελέγχουν την αύξηση της αδρεναλίνης και άλλων χημικών στο σώμα τους όταν θυμώνουν, έτσι ώστε να ηρεμούν από μόνα τους και να μην ενοχλούν κανέναν όταν αναστατώνονται για οποιονδήποτε λόγο. Για να φτάσει το παιδί σας, όμως, σε αυτό το σημείο, πρέπει να το βοηθήσετε και σεις. Η ρύθμιση των διαφόρων χημικών διαμορφώνεται τα πρώτα χρόνια του παιδιού ανάλογα με τα βιώματα και τις συμπεριφορές που βλέπει γύρω του. Αποδεχτείτε το θυμό του παιδιού σας και παραμείνετε ήρεμοι. Αυτό βελτιώνει τις συναισθηματικές δεξιότητες του παιδιού, μαθαίνοντας το να ηρεμεί και να μην κάνει κακό σε κανέναν.
• Αναγνώριση των πιο απειλητικών συναισθημάτων που βρίσκονται κάτω από το θυμό. Μόλις το παιδί βιώσει τη θλίψη για το σπασμένο παιχνίδι, τον πόνο για την «άδικη» μητέρα του, την ντροπή όταν δεν ήξερε την απάντηση στην τάξη ή το φόβο όταν ο συμμαθητής του τον απείλησε, τότε μπορεί να προχωρήσει μπροστά. Δεν χρειάζεται, πλέον, το θυμό για να υπερασπιστεί αυτά τα συναισθήματα, κι έτσι ο θυμός εξατμίζεται. Σε αντίθεση, εάν δεν βοηθήσετε τα παιδιά σας να βρουν την πραγματική πηγή του θυμού τους, τότε θα συνεχίσουν να χάνουν τη ψυχραιμία τους, χωρίς να λύνουν το βαθύτερο πρόβλημα.
• Εποικοδομητική επίλυση προβλημάτων. Στόχος είναι το παιδί σας να χρησιμοποιήσει το θυμό, έτσι ώστε κάνει τις αλλαγές που χρειάζεται για να μην επαναληφθεί ξανά αυτό που τον θυμώνει. Αυτό μπορεί να σημαίνει μετακίνηση των παιχνιδιών μακριά από τον μικρό του αδερφό ή γονική υποστήριξη για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού από το συμμαθητή του. Ακόμη, μπορεί να αναγνωρίσει τη δική του συμβολή στο πρόβλημα, ακολουθώντας καλύτερα τις συμβουλές των γονιών του ή να κάνει καλύτερη προετοιμασία για το σχολείο.

Χρειάζονται χρόνια γονικής υποστήριξης για να μάθουν τα παιδιά αυτές τις δεξιότητες. Εάν οι γονείς βοηθήσουν το παιδί τους, έτσι ώστε να αισθάνεται την ασφάλεια για να εκφράσει ελεύθερα το θυμό του και να διερευνήσει τα συναισθήματα που βρίσκονται από κάτω, τότε θα μάθει πιο γρήγορα να ξεπερνά το θυμό του κατά τη διάρκεια του Δημοτικού.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΘΥΜΟ ΤΟΥΣ;

1. Nα θυμάστε ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά. Μόνο οι πράξεις πρέπει να περιορίζονται.
2. Βάλτε όρια. Επιτρέποντας το συναίσθημα δεν σημαίνει πως επιτρέπονται και οι καταστροφικές πράξεις. Τα παιδιά δεν πρέπει ποτέ να χτυπούν άλλους ανθρώπους, ούτε καν τους γονείς τους. Όταν χτυπούν, όμως, τους γονείς τους, τότε τα παιδιά ζητούν ουσιαστικά από αυτούς να θέσουν τα όρια, έτσι ώστε να τα βοηθήσουν να συγκρατήσουν το θυμό τους. Μπορείτε να πείτε στο παιδί σας: «Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις, όμως δεν μπορείς να xτυπάς». Μην αφήσετε το παιδί σας να σπάσει πράγματα πάνω στο θυμό του. Αυτό θα το κάνει να αισθάνεται τύψεις. Η δουλειά σας είναι να προσφέρετε ασφάλεια και να ακούσετε τι έχει να σας πει.
3. Ποτέ μη στέλνετε ένα παιδί μακριά για να ηρεμήσει μόνο του. Να θυμάστε πως τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο την αγάπη σας, εκείνες τις στιγμές που θεωρείτε πως την αξίζουν λιγότερο. Αντί να αφήσετε το παιδί σας μόνο του με αυτά τα μεγάλα και τρομακτικά συναισθήματα, παραμείνετε δίπλα του και βοηθήστε το. Μένοντας κοντά, το παιδί σας αισθάνεται λιγότερο μόνο και αβοήθητο. Θα εκπλαγείτε με τον αυτοέλεγχο που αποκτούν τα παιδιά, όταν υιοθετήσετε αυτή την πρακτική.
4. Μείνετε κοντά στο παιδί σας, όταν είναι αναστατωμένο. Αναγνωρίστε αυτό που συνέβη εάν γνωρίζετε, και επιτρέψτε λεκτικά και συγκεκριμένα το κλάμα, τη λύπη, λέγοντάς του: «Είναι εντάξει. Όλοι θέλουν μερικές φορές να κλαίνε». Μπορείτε να το ακουμπήσετε στην πλάτη για να παραμείνετε συνδεδεμένοι μαζί του. Εάν πάλι σας διώχνει μακριά, απομακρυνθείτε λίγο, όμως παραμείνετε στον ίδιο χώρο λέγοντάς του πως δεν θα τον αφήσετε μόνο του με αυτά τα έντονα συναισθήματα. 
5. Παραμείνετε ήρεμοι. Φωνάζοντας σε ένα θυμωμένο παιδί, ενισχύεται αυτό που ήδη νιώθει και κάνετε τα πράγματα χειρότερα. Η δουλειά σας είναι να επαναφέρετε την ηρεμία, γιατί μόνο έτσι τα παιδιά μπορούν να μάθουν και να καταλάβουν πώς να γίνουν καλύτερα. Εάν έχετε τη συνήθεια να φωνάζετε στα παιδιά σας, τότε και αυτά θα υιοθετήσουν τη συμπεριφορά σας όταν θα είναι έφηβοι, εάν όχι και πιο νωρίς. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν από εσάς ότι, ο θυμός και τα άλλα συναισθήματα που αναστατώνουν δεν είναι τελικά τόσο τρομακτικά, μιας και ούτε η μαμά κι ο μπαμπάς τα φοβούνται. Η παρουσία σας τα κάνει να αισθάνονται ασφαλή, επιτρέποντας την ανάπτυξη του αυτοέλεγχου και της λογικής ψύχραιμης σκέψης. Έτσι μαθαίνουν τα παιδιά πώς να καταπραΰνουν τον εαυτό τους.
6. Δώστε τρόπους στο παιδί σας για να διαχειριστεί το θυμό του εκείνη τη στιγμή. Μπορείτε να προτείνετε στο παιδί σας, όταν είναι θυμωμένο, να χτυπήσει για λίγο κάποιο μαξιλάρι. Εάν είναι λίγο μεγαλύτερο το παιδί σας, μπορείτε να του προτείνετε να ζωγραφίσει ή να γράψει πάνω στο χαρτί γιατί είναι θυμωμένο και μετά να το σκίσει σε μικρά κομματάκια. Μπορείτε να προτείνετε, επίσης, να πάρει μια ανάσα μετρώντας μέχρι το 4 και μετά να εκπνεύσει μετρώντας μέχρι το 8. Όταν το παιδί σας είναι ήρεμο, μπορείτε να κάνετε μια λίστα μαζί με εποικοδομητικούς τρόπους εκτόνωσης συναισθημάτων και φωτογραφίες και να τη βάλετε στο ψυγείο. Αυτό μπορείτε και σεις οι γονείς να το χρησιμοποιήσετε ως παράδειγμα, όταν θα είστε θυμωμένοι. 
7. Βοηθήστε το παιδί σας να αναπτύξει συναισθηματική νοημοσύνη. Τα παιδιά που αισθάνονται άνετα με τα συναισθήματά τους, χειρίζονται το θυμό τους πιο εποικοδομητικά. Μάθετε και δείξτε στα παιδιά σας να μη φοβούνται τα συναισθήματά τους, όποια και αν είναι αυτά. Κάντε τα παιδιά σας να αισθάνονται ασφάλεια και ενθαρρύνετέ τα να εκφράζουν οποιαδήποτε άβολα συναισθήματα.

10 ΣΗΜΑΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΕΙΔΙΚΟ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ 

1. Δεν μπορεί να ελέγξει την επιθετικότητά του και χτυπά ανθρώπους μετά την ηλικία των 5.
2. Παθαίνει συχνές κρίσεις θυμού, δείχνοντας πως κουβαλά ένα μεγάλο δοχείο θυμού που έχει ξεχειλίσει.
3. Είναι εύκολα αρνητικό και αντίθετο με ό,τι του λέτε.
4. Δεν μπορεί να ακολουθήσει την εποικοδομητική λύση ενός προβλήματος και δεν αναγνωρίζει την ευθύνη που έχει το ίδιο στη δημιουργία του προβλήματος. Αισθάνεται συνεχώς πως είναι το θύμα.
5. Χάνει συνεχώς φίλους, απομακρύνει τους μεγάλους ή εμπλέκεται σε διαπροσωπικές συγκρούσεις.
6. Σκέφτεται συνεχώς την εκδίκηση.
7. Απειλεί να κάνει ή κάνει κακό στον εαυτό του.
8. Προκαλεί ζημιά σε ιδιοκτησία.
9. Εκφράζει επανειλημμένα μίσος για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον.
10. Κάνει κακό σε μικρότερα παιδιά ή σε ζώα.

 
Για τα παιδιά που έχουν δυσκολίες στη διαχείριση θυμού, η θεραπευτική παρέμβαση μπορεί να τα βοηθήσει να επεξεργαστούν τα βαθύτερα συναισθήματα που κρύβονται κάτω από το θυμό και να αναπτύξουν την ικανότητα να διαχειρίζονται όλα τους τα συναισθήματα. Προλαμβάνοντας και αντιμετωπίζοντας το συσσωρευμένο θυμό του παιδιού σας, μέσω μιας θεραπευτικής παρέμβασης, το βοηθάτε να γίνει ένας πιο ισορροπημένος ενήλικας.

ΠΗΓΗ: PAIDIATROS.COM 

(ΑΝΤΩΝΙΑ ΧΑΤΖΗΕΥΤΥΧΙΟΥ-Μουσικοθεραπεύτρια)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ http://akrasakis.blogspot.com/2014/03/blog-post_28.html#ixzz3qpgJ7oYs

Μαθαίνω να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να ζητάω συγγνώμη

'Ολοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Φαίνεται πως είναι στην ανθρώπινη φύση μας το λάθος και η αδυναμία. Αν και οι περισσότεροι τείνουμε να τα φοβόμαστε, αν μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, μπορούμε και να τα διορθώσουμε (εξαιρούνται φυσικά τα μοιραία λάθη, που σε αυτές τις περιπτώσεις, τουλάχιστον μαθαίνουν οι άλλοι από αυτά).

Οι έρευνες δείχνουν πως τα λάθη βοηθούν τους ανθρώπους με πολλούς τρόπους. Κάθε λάθος που κάνουμε μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, αυτό που είμαστε, τα όριά μας, τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι, τι επιτρέπει η συνείδησή μας και τι μπορεί να την αρρωστήσει. Μας βοηθά να είμαστε πιο “ανθρώπινοι” και πιο ανεκτικοί, τόσο με τους άλλους, όσο και με τον εαυτό μας.

Τα λάθη μπορούν να μας διδάξουν πολύτιμα μαθήματα ζωής, όπως τη συγχώρεση. Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος μαθαίνει πόσο σημαντικό είναι να συγχωρεί τον εαυτό του και πολλούς ανθρώπους γύρω του. Μαθαίνει πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τελειότητα, μόνο προθέσεις μπορούν να υπάρξουν για να γίνει το καλύτερο. Τα λάθη μάς ωριμάζουν και μάς εξελίσσουν. Μας βοηθούν να κερδίσουμε αυτοπεποίθηση και εμπειρία για το πώς να χειριστούμε την επόμενη φορά ανάλογες καταστάσεις. Αν διαχειριστούμε σωστά τα λάθη μας, θα δούμε ότι πρόκειται για ευκαιρίες που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥΣ;
Τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, κάνουν λάθη. Για τα παιδιά το λάθος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μαθησιακής διαδικασίας. Σπρώχνουν, χτυπάνε, λένε ψέματα, πληγώνουν τους άλλους. Ακόμα και αν το λάθος τους δεν είναι συνειδητό, κάτι που συμβαίνει τις περισσότερες φορές, είναι απαραίτητο να μάθουν να τα αναγνωρίζουν και να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος. Μπορεί, για την ώρα, τα λάθη τους να είναι μικρά και να μη δίνεται σε αυτά τόση σημασία, εξαιτίας της ηλικίας τους, σύντομα, όμως, η δεξιότητα τού να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και η ειλικρινής συγγνώμη θα φανεί απαραίτητη για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη!

Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν εγωκεντρική σκέψη. Βοηθώντας τα, όμως, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να ζητάνε συγγνώμη, μαθαίνουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, συνειδητοποιούν ότι οι ενέργειές τους μπορούν να βλάψουν και να επηρεάσουν τους άλλους. Αυτό, φυσικά, προϋποθέτει ότι τα παιδιά πρέπει να κατανοούν το λόγο που ζητάνε συγγνώμη και επιζητούν τη συγχώρεση. Εκεί είναι που θα χρειαστεί η βοήθεια των γονιών!

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;
Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν πλήρως τις συνέπειες των πράξεών τους και κατά συνέπεια δυσκολεύονται να κατανοήσουν την έννοια της συγγνώμης. Οι γονείς είναι αυτοί που θα πρέπει να καθοδηγήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τη δυναμική της συγχώρεσης. Για να το καταφέρουν αυτό, θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον αποδοχής και αγάπης που θα επιτρέπει στα παιδιά να αισθάνονται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση για να αναγνωρίσουν το λάθος τους.

Το πρώτο πράγμα, που μπορούν να κάνουν οι γονείς, είναι να ζητούν οι ίδιοι συγγνώμη από τα παιδιά και να παραδέχονται τα λάθη τους, έτσι ώστε να αποτελέσουν πρότυπο με τη δική τους συμπεριφορά. Πολλοί γονείς ανησυχούν ότι αυτό είναι σημάδι αδυναμίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που μπορούν να δώσουν στα παιδιά. Όταν ένα παιδί δεν έχει ακούσει ποτέ τη συγγνώμη κάποιου άλλου για κάτι που το πλήγωσε, δύσκολα θα μπορέσει να αντιληφθεί την έννοια, και δύσκολα θα την ανταποδώσει.

Οι γονείς είναι σημαντικό να κάνουν ξεκάθαρο στα παιδιά ότι η κακή μεταχείριση των άλλων ανθρώπων δεν είναι αποδεκτή. Επειδή τα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων, είναι απαραίτητο οι γονείς να τα βοηθήσουν να δουν πως είναι να βιώνεις τα πράγματα από την απέναντι πλευρά π.χ. “Πώς θα αισθανόσουν, αν ήσουν εσύ στη θέση του; Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε;”

Είναι, επίσης, σημαντικό οι γονείς να συζητούν με τα παιδιά τι ήταν αυτό που έκαναν λάθος, με ποιο τρόπο μπορεί να πλήγωσαν κάποιον (ή θα μπορούσαν να πληγώσουν), να δώσουν το χρόνο στο παιδί να καταλάβει για ποιο λόγο πρέπει να ζητήσει συγγνώμη και να προτείνουν κάποιες λύσεις που θα το βοηθήσουν να διορθώσει την κατάσταση. Η λύση της συγχώρεσης δεν είναι ανάγκη να εκφράζεται πάντοτε λεκτικά. Καμιά φορά, τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα, μέσα από την πράξη, όταν κάνουν κάποιον να αισθανθεί καλύτερα. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να γράψουν ένα γράμμα, να φτιάξουν μια ζωγραφιά, να δώσουν μια αγκαλιά!

Η τιμωρία ή το αίσθημα ντροπής θα πρέπει να αποφεύγονται, γιατί, συνήθως, το μόνο που κάνουν, είναι να νιώθει το παιδί άσχημα με τον εαυτό του. Ο στόχος, όμως, δεν είναι να κάνουμε το παιδί να νιώσει άσχημα ή ντροπή. Ο στόχος θα πρέπει να είναι να αντιληφθεί το λάθος του και να καταλάβει πως το να ζητάς συγγνώμη, βοηθά τον άνθρωπο που πληγώθηκε να αισθανθεί καλύτερα και πως οποιαδήποτε πράξη καλοσύνης, βοηθά και το ίδιο να αισθανθεί πιο όμορφα και γαλήνια. Οι γονείς, πρέπει να κάνουν σαφές, πως η κακή συμπεριφορά είναι αυτή που είναι λάθος, και τώρα, το παιδί έχει την ευκαιρία να μάθει από αυτήν την εμπειρία και την επόμενη φορά να πράξει το σωστό!

Τέλος, οι γονείς θα πρέπει να επιβραβεύουν, να ενθαρρύνουν και να δείχνουν στα παιδιά πόσο πολύ τα εκτιμούν όταν παραδέχονται τα λάθη τους και ζητούν συγγνώμη για αυτά. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να μη φοβούνται τα λάθη τους, αντίθετα θα πρέπει να μάθουν να τα αναγνωρίζουν, να τα αντιμετωπίζουν και να τα διορθώνουν!

ΠΗΓΗ: PARENTSHELP.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ http://akrasakis.blogspot.com/2015/11/blog-post_99.html#ixzz3qpetWXm0

Στάσου πλάι του...

Η εφηβεία αποτελεί ίσως την πιο δύσκολη, αλλά και μία από τις πιο σημαντικές περιόδους της ζωής του παιδιού. Τι να κάνετε; Σταθείτε πλάι του…
Τι είναι η εφηβεία;
Η εφηβεία αποτελεί το πέρασμα από τον κόσμο της παιδικότητας σε εκείνον των ενηλίκων, σηματοδοτείται με τις πρώτες ενδείξεις της ήβης και τοποθετείται χρονικά γύρω στα 10-13 χρόνια. Η ήβη είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και ορίζεται ως το σύνολο των βιολογικών και των ανατομικών αλλαγών που καταλήγουν στο σώμα του ενηλίκου και στην ικανότητα αναπαραγωγής. Οι μεταμορφώσεις αυτές αφορούν το σώμα, και κυρίως την ανάπτυξη των οστών, των γεννητικών οργάνων και του εγκεφάλου, και διαρκούν για μια περίοδο 5-6 χρόνων κατά μέσο όρο. Στη διάρκεια της εφηβείας, το παιδί σας θα μεταμορφωθεί από παιδάκι που χαμηλώνατε το βλέμμα για να κοιτάξετε, σε ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι που μπορεί να σας περνάει ένα κεφάλι στο ύψος. Όλα αλλάζουν γύρω του -το σώμα του, οι συναισθηματικοί του δεσμοί, τα ενδιαφέροντά του-, χωρίς να μπορεί να έχει την παραμικρή βεβαιότητα για το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών. Ο έφηβος είναι πάντα λίγο-πολύ μπερδεμένος, από τη μία επιθυμεί να μεγαλώσει, κι από την άλλη νοσταλγεί την παιδική του ηλικία, έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί, αλλά ταυτόχρονα φοβάται να συγκρουστεί με τον εξωτερικό κόσμο κλπ. Αυτές οι αντιφάσεις μεταφράζονται σε μια εσωτερική ένταση που υφίσταται χωρίς πραγματικά ο ίδιος να γνωρίζει γιατί. Ως αντίδραση, καταφεύγει συχνά είτε στην απομόνωση και τη θλίψη, είτε σε συμπεριφορές παράξενες οι οποίες δεν είναι παρά προσπάθειες να αποφορτιστεί από τις πιέσεις. Το σύνολο αυτών των αντιφάσεων έχει να κάνει με την επιθυμία του εφήβου να «αρπάξει» από τους ενηλίκους τη δύναμη που του λείπει, προκειμένου να αντισταθεί στην επιθυμία του για αυτονομία και επιβεβαίωση.
Οι πιο σημαντικές αλλαγές
Συναισθηματικά και διανοητικά, η εφηβεία συνεπάγεται τεράστιες αλλαγές. Στη διάρκειά της, το παιδί σας:
·Θα διαχωρίσει τον εαυτό του από εσάς, προκειμένου να εδραιώσει τη δική του ατομική ταυτότητα.
·Θα προσεγγίζει όλο και πιο στενά τους φίλους ή τους συνομηλίκους του.
·Θα μάθει να ελίσσεται στις διαπροσωπικές του σχέσεις.
·Θα μάθει να συνεκτιμά καταστάσεις, να εξετάζει ένα ζήτημα από τη σκοπιά των άλλων και να εξάγει συμπεράσματα από τα στοιχεία που έχει.
·Θα αντιλαμβάνεται την έννοια του μέλλοντος, θα αξιολογεί εναλλακτικές λύσεις και θα βάζει προσωπικούς στόχους, χάρη στην ανάπτυξη της ανώτερης σκέψης.
·Θα αρχίσει να εξασκείται σε κάτι παραπάνω από το «εδώ και τώρα», και θα μπορεί να παίρνει αποφάσεις.
·Θα μπαίνει στη διαδικασία επιλογών όπως: «Ποια παρέα μου ταιριάζει;» «Ποιο επάγγελμα μου αρέσει και γιατί;», «Ποια μουσική λέει κάτι;» κ.ο.κ.
Υπάρχουν παιδιά που ωριμάζουν γρήγορα, και άλλα με πιο αργούς ρυθμούς. Όσα αργούν, νιώθουν μειονεκτικά έναντι των συνομηλίκων τους, οπότε παρουσιάζουν περισσότερο στρες και συχνά επιζητούν την προσοχή με ακόμα πιο ανώριμη συμπεριφορά. Πολλές φορές, εξάλλου, τα παιδιά δεν αισθάνονται έτοιμα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις γονιών ή καθηγητών, με αποτέλεσμα σε άλλους τομείς να επιλέγουν να «μικροδείχνουν» και σε άλλους να γίνονται «μικρομέγαλα».
«Ποιος είμαι και τι αξίζω;»
Αυτό είναι ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί τον έφηβο. Η εδραίωση της ταυτότητας και η εκτίμηση που τρέφει γι’ αυτήν είναι η βασικότερη διανοητική και συναισθηματική διαδικασία στην εφηβεία. Η περίφημη «ταυτότητα» μπορούμε να πούμε ότι αποτελείται από:
·Το  πώς αντιλαμβάνεται ο έφηβος τον εαυτό του. Περιλαμβάνει όσα χαρακτηριστικά αποδίδει ο ίδιος στον εαυτό του την προκειμένη στιγμή ή προβλέπει ως πιθανά ή δυνατά για το άμεσο ή μακρινό μέλλον.
·Την εκτίμηση που τρέφει ο ίδιος για τον εαυτό του έτσι όπως εκείνος τον αντιλαμβάνεται – δηλαδή την αυτοεκτίμησή του, η οποία δείχνει πόσο αισθάνεται ότι αξίζει ή κατά πόσο εγκρίνει τον εαυτό του.
H αυτοεκτίμηση είναι επαρκής όταν κάποιος ναι μεν βλέπει τα επιμέρους μειονεκτήματά του, αλλά καταλήγει ότι τα θετικά χαρακτηριστικά υπερισχύουν των αρνητικών. H αυτοεκτίμηση που αισθάνεται ο έφηβος (που είναι καίρια για την υπόλοιπη πορεία του στη ζωή), μπορεί να επηρεάζεται σημαντικά από τα επιμέρους, π.χ. την εξωτερική του εμφάνιση ή την καλή επίδοσή του σε ένα άθλημα. Η γνώμη των γύρω του για την εμφάνισή του μπορεί να ενσωματωθούν στη δική του αυτοαντίληψη, και να αισθάνεται για το άτομό του αυτό που ουσιαστικά πιστεύουν οι άλλοι για εκείνον. Η σημασία που δίνει στην εικόνα του οδηγεί τον έφηβο να δίνει τεράστια προσοχή στα ρούχα, τα παπούτσια, τα τατουάζ, στο να «δείξει» ότι καπνίζει, στο να «δείξει» τι μουσική ακούει, στο να «δείξει» δυνατός και τολμηρός κλπ. Όλα αυτά έχουν ως φυσική συνέπεια πολλοί έφηβοι να δείχνουν αστάθεια και να αλλάζουν διαρκώς κάτι στην εμφάνιση ή γενικά στις προτιμήσεις τους. Καθώς δηλαδή, ψάχνουν την «ταυτότητά» τους, είναι φυσικό να πειραματίζονται σε πολλούς τομείς. Αυτό δεν αφορά μόνο ό,τι «δείχνουν», αλλά και ό,τι αισθάνονται. Η κυκλοθυμία και η αστάθειά τους είναι φυσική συνέπεια της αναζήτησής τους. Εκτός βέβαια από τις σωματικές αλλαγές υπάρχουν και οι ψυχολογικές. Από τη μία μεριά, ο έφηβος απολαμβάνει την ασφάλεια της οικογένειας και από την άλλη νιώθει την ανάγκη να απομακρυνθεί. Παλεύει με τις νέες επιθυμίες του και τα ενδιαφέροντα της παιδικής ηλικίας, ερευνά νέες πηγές ενδιαφέροντος και ικανοποίησης. Η διαμόρφωση της νέας του ταυτότητας και η ανάγκη του να την εδραιώσει, τον οδηγεί στο να ανακαλύψει τι του αρέσει, τι επιθυμεί και τι περιμένει γενικότερα από τη ζωή.
Συναισθηματικές μεταπτώσεις
Συχνά οι γονείς λένε ότι η διάθεση του έφηβου παιδιού τους είναι «μία πάνω και μία κάτω». Η μετάβαση από το ένα συναίσθημα στο άλλο μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα. Πράγματι, η ευχαρίστηση, η εγρήγορση, η χαρά, το συναίσθημα της παντοδυναμίας μεταβάλλονται εύκολα και μετατρέπονται σε ανία, άγχος, αγωνία, φόβο, λύπη, μελαγχολία, ντροπή, απέχθεια. Αυτές οι μεταπτώσεις της συναισθηματικής κατάστασης και των ενδιαφερόντων είναι φυσιολογικές και χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του. Κάποιες φορές ο έφηβος εκφράζει συναισθήματα «ενόχλησης» χωρίς να μπορεί να τα εξηγήσει. Αυτή η «ενόχληση» μπορεί να εκφραστεί με κλείσιμο στον εαυτό του, με δυσαρέσκεια, με παθητικότητα, με κακή διάθεση και κάποιες φορές με επιθετικότητα. Καλό είναι να γνωρίζετε ότι θα πρέπει να ανησυχείτε και να παρεμβαίνετε όταν το παιδί παρουσιάζει καταθλιπτική διάθεση και χάνει το ενδιαφέρον του για όλα, ιδιαίτερα αν η κατάσταση αυτή διαρκεί τουλάχιστον για 2 εβδομάδες. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια από ένα ειδικό.
«Οι κολλητοί μου κι εγώ»
Ο έφηβος πρέπει να καθορίσει εκ νέου τη σχέση του με το περιβάλλον του, και κυρίως απέναντι στους γονείς του. Μέχρι πρότινος η οικογένεια αποτελούσε το κέντρο της συναισθηματικής του ζωής και τώρα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Τώρα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του και των συναισθημάτων του είναι οι φίλοι, οι σχέσεις με συνομηλίκους και το σύντροφό του. Οι έφηβοι έχουν ανάγκη να κρατούν σε απόσταση τους γονείς τους. Παρατηρούμε ότι συχνά απωθούν τις προσπάθειές τους να τους βοηθήσουν, να τους καθησυχάσουν, και δύσκολα δέχονται τη στοργή τους. Επίσης, δεν θέλουν να βγαίνουν πια με τους γονείς τους, όχι γιατί ντρέπονται ή ενοχλούνται από αυτούς, αλλά απλώς γιατί θέλουν να δίνουν την εντύπωση ότι είναι μεγάλοι και ανεξάρτητοι. Οι έφηβοι έχουν ανάγκη να κρατούν για τον εαυτό τους κάποια πράγματα. Ίσως αναπολήσετε τις στιγμές που ως παιδιά σάς διηγούνταν όλα όσα γίνονταν κατά τη διάρκεια της ημέρας, ιστορίες με τη δασκάλα, τους φίλους και τις φίλες, ή ακόμη και τις ανοησίες του μικρού τους αδερφού. Τώρα θέλουν να κρατούν μυστικές τις σκέψεις  και τα συναισθήματά τους. Κλείνονται στο δωμάτιό τους για να ονειροπολήσουν  να « ανανεωθούν» και να δουν τον κόσμο κάτω από άλλο πρίσμα. Μετά τα 15 τους χρόνια, όταν δεν είναι στο σχολείο ή δεν ασχολούνται με άλλες δραστηριότητες και χόμπι, προτιμούν να βρίσκονται μεταξύ τους, να συναντούν φίλους, να βγαίνουν με παρέες, να παίζουν ομαδικά σπορ, να συμμετέχουν σε κάποιο μουσικό γκρουπ κλπ. Τους αρέσει, όμως, εξίσου να κάθονται μόνοι τους, για να δουν τηλεόραση, να διαβάσουν ένα βιβλίο ή να παίξουν ένα βιντεοπαιχνίδι και να σερφάρουν στο διαδίκτυο. Οι συναισθηματικές σχέσεις, φαντασιωσικές ή πραγματικές, απασχολούν ένα μέρος του χρόνου, της ενέργειάς και των σκέψεών. Φλερτάρουν, ερωτεύονται, γνωρίζουν τις πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες και περνούν τις ώρες τους στο τηλέφωνο μιλώντας στους καλύτερούς τους φίλους. Γενικά, αυτό που ενδιαφέρει τους εφήβους είναι πρωτίστως οι φίλοι τους. Τώρα αρχίζουν να γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ των φίλων και των «κολλητών». Αναζητούν την παρέα των συνομηλίκων τους, με τους οποίους μπορούν να ανταλλάξουν προσωπικές εμπειρίες που αφορούν τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά τους, τις δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου τους, καθώς επίσης να μιλήσουν για τις σχέσεις με τους γονείς τους. Η «ομάδα» αυτή των συνομηλίκων είναι απαραίτητη στο παιδί που διανύει την εφηβεία, αφενός για να κρατήσει σε απόσταση τους γονείς του, αφετέρου για να εξοικειωθεί, να αποκτήσει εμπειρίες στους τομείς των προσωπικών και κοινωνικών σχέσεων. Κάποιες φορές ως μέρος μιας ομάδας, ο έφηβος μπορεί να παρασυρθεί σε παραβατικές συμπεριφορές ή να καταναλώσει «απαγορευμένα» προϊόντα. Αν αυτό συμβεί, οφείλετε να το συζητήσετε μαζί του, χωρίς να δραματοποιήσετε την κατάσταση, επιχειρώντας να κατανοήσετε το κίνητρο αυτών των πράξεων. Είναι πολύ  σημαντικό να του πείτε ότι δεν πρέπει να βάζει τον εαυτό του σε κίνδυνο, εξηγώντας του τους λόγους, και να τον κάνετε να καταλάβει ότι δεν είναι απαραίτητο να λειτουργήσει όπως οι άλλοι για να γίνει αποδεκτός από την παρέα του.
Μικρές, σημαντικές συμβουλές…
·Να είστε κοντά στον έφηβο.
·Να δείχνετε κατανόηση στις αλλαγές που βιώνει και στις μεταπτώσεις της διάθεσής του.
·Να ασχολείστε μαζί του όπως θέλει ο ίδιος.
·Να είστε διαθέσιμοι για επικοινωνία, δίνοντάς του την άνεση να εκφράσει αυτά που τον απασχολούν.
·Να μην κριτικάρετε τους φίλους του.
·Να έχετε ευελιξία στα όρια και στα θέλω του.

Ζηνοβία Κυριαζοπούλου
Με τη συνεργασία της Αλεξάνδρας Καππάτου

Πηγή: imommy.gr

Αναδημοσίευση: http://lllazaros.blogspot.gr/2015/05/blog-post_90.html

Πώς «φτιάχνουν» οι μαμάδες τα όνειρα των παιδιών τους!

Ένα κείμενο αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες, με αφορμή τη γιορτή της Μητέρας, από την Έλενα Κατσαντώνη αποκλειστικά για το Mothersblog.gr

Σε ένα μέρος πολύ μακρινό, οι μαμάδες έχουν το έθιμο την ημέρα που γεννιέται ένα παιδί να ξεκινήσουν το μεγαλύτερο εργόχειρο του κόσμου. Εφοδιάζονται με βελόνες και νήματα και πλέκουν ασταμάτητα τα όνειρα τους για τα νεογέννητα μωρά τους.

Πολύχρωμες βελονιές σχηματίζουν πολύπλοκα σχέδια χωρίς να σταματήσουν λεπτό. Ακόμα κι όταν όλα γύρω τους έχουν μεταμορφωθεί σε ένα μαγικό παραμύθι, ακόμα και τότε, συνεχίζουν να στολίζουν το κάθε τι. Κάθε μαμά διαλέγει το καλύτερο όνειρο για το μικρό της και ρίχνεται στη δουλειά. Άλλες αντιγράφουν τα σχέδια των άλλων γυναικών. Κάποιες μάλιστα κρύβουν σαν φυλακτό τα όνειρα που κάνουν για το παιδί τους. Ώσπου κάποια μέρα μια μαμά δεν άγγιξε ούτε βελόνες, μα ούτε νήματα, όταν γέννησε το πανέμορφο μωράκι της. Οι άλλες την κοίταξαν και τρομαγμένες τη ρώτησαν: - Εσύ δεν θα έχεις όνειρα για το παιδί σου; - Εγώ θα του μάθω να πλέκει μόνο του τα όνειρά του. Η απάντηση που πήραν δεν τους βοήθησε να καταλάβουν την περίεργη αυτή μητέρα.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν και οι υπόλοιπες μαμάδες έπλεκαν όλη μέρα και όλη νύχτα με αγωνία, εκείνη η μαμά πήρε στο μικρό της κλωστές και του έμαθε τα χρώματα. Του έδειξε όλους τους πιθανούς τρόπους να πλέκει. Το άφησε να μπερδευτεί μέσα στους κόμπους και να μάθει μόνο του να τα λύνει τα προβλήματά του. Πολλές φορές χρειάστηκε να του τα ξηλώσει ώστε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Μέχρι που μεγάλωσε. Τίποτα δεν το σταματούσε. Τα υπόλοιπα παιδιά είχαν μεγαλώσει και αυτά. Κάποια, με τα χρόνια, τα όνειρα που με πολλή αγάπη τους είχε πλέξει η μαμά τους, είχαν φθαρεί. Τα χρώματά τους είχαν ξεθωριάσει. Άλλα, είχαν τρυπούλες ή κλωστές που κρέμονταν και αν τις τραβούσες όλα καταστρέφονταν.
Μόνο ο μικρός μας έπλεκε πια όνειρα τόσο γρήγορα, που οι άλλοι γύρω του θαμπώνονταν. Πόσο ήθελαν και αυτοί να πλέξουν τα δικά τους! Αλλά δεν ήξεραν, ούτε καν, πώς να ονειρεύονται. Δεν ήξεραν τι ήθελαν να ονειρευτούν, ούτε πώς να το κάνουν. Τότε όλοι κατηγόρησαν τη μαμά τους. Ακόμα κι αν εκείνες είχαν ξενυχτήσει και είχαν θελήσει μόνο το καλύτερο για τα παιδιά τους, κατάλαβαν ότι τους είχαν στερήσει το πιο σημαντικό. Δεν τους έμαθαν ποτέ την τέχνη να βρίσκεις μόνος σου και δίνεις σχήμα σε όσα λαχταράει η ψυχή σου. Και ξέρετε το μόνο που χρειάζεται στη ζωή είναι να έχεις όνειρα, γιατί αυτά μια μέρα θα γίνουν πραγματικότητα.

 

Αναδημοσίευση: http://hamomilaki.blogspot.gr/2015/05/oi-mamades-kai-ta-oneira-ton-paidion.html

Όταν το παιδί δεν ακούει...

Ένα θέμα που, συνήθως, απασχολεί τους γονείς είναι η προκλητικότητα των παιδιών τους. Ενώ τους απαγορεύουν να κάνουν κάτι, αυτά, επίτηδες, τους αγνοούν. Συχνά μάλιστα, κρυφογελούν, περιμένοντας την αντίδρασή τους. Τελικά, φαίνεται σαν να τους εκβιάζουν.

Η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας, μας εξηγεί γιατί συμβαίνει αυτό:

Αυτή η συμπεριφορά είναι ένας τρόπος για να απαντήσει το παιδί στο ερώτημα: «Μέχρι ποιο σημείο μπορώ να φτάσω; Είναι άραγε άκαμπτες οι απαγορεύσεις των γονιών; Ποια είναι τα όρια;»
Έχετε σκεφτεί ότι αυτός είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να σας κινήσει το ενδιαφέρον; Aν δεν έκανε έτσι, ο μπαμπάς θα άρχιζε αμέσως να διαβάζει την εφημερίδα του κι η μαμά θα το άφηνε για να πάει να κάνει δουλειές. Ένα παιδί που δεν έχει βρεθεί με τους γονείς του όλη την ημέρα δεν μπορεί να δεχτεί να μην του δίνουν όλη την προσοχή τους.
Σ’ άλλες περιπτώσεις, αν δέχεται πολλές παρατηρήσεις από τους γονείς, για παράδειγμα, επειδή ενοχλεί ή χτυπά το μικρότερο αδελφάκι του, το παιδί επιδιώκει με τη συμπεριφορά του να σας προκαλεί το ενδιαφέρον αλλά και να κινεί τα νήματα της οικογένειας, έστω και με αρνητικό τρόπο.
Oι γονείς, από την άλλη πλευρά, παραπονιούνται συνεχώς ότι «μας προκαλεί, μας αναγκάζει να του κάνουμε παρατηρήσεις». Άθελά σας, μπαίνετε σε έναν αγώνα υπεροχής, χωρίς κανέναν νικητή.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ

Αρχικά, εξετάστε τι κρύβεται πίσω από την προκλητική συμπεριφορά του παιδιού. Αναλογιστείτε αν του αφιερώνετε αρκετό χρόνο, αν ασχολείστε ικανοποιητικά μαζί του. Είστε χαλαροί όταν γυρίζετε στο σπίτι; Έχετε καλή διάθεση;
H συμπεριφορά του παιδιού, ίσως, είναι μια απάντηση στη στάση σας. Σίγουρα μπορεί να αλλάξει, αρκεί να αποφασίσετε ν’ αλλάξετε πρώτα εσείς.
Κάνετε την αρχή, αγνοώντας κάποια αρνητικά στοιχεία της συμπεριφοράς του. Έτσι, διαψεύδετε τη βεβαιότητα που έχει ότι θα αντιδράσετε με το γνωστό τρόπο, δηλαδή με φωνές κ.λπ.
Αντίθετα, επαινέστε κάποιες άλλες θετικές ενέργειες που, ίσως, κάνει με δική του πρωτοβουλία ή που το ενθαρρύνετε εσείς να κάνει.
Σταδιακά, θα καταλάβει ότι μπορεί να κερδίζει το ενδιαφέρον σας με θετικούς τρόπους και να εισπράττει τον έπαινο.
Φυσικά, αυτό χρειάζεται να γίνεται σε σταθερή βάση, γιατί τα παιδιά είναι καχύποπτα και σας δοκιμάζουν. Αν, λοιπόν, εσείς, με τις πρώτες προκλήσεις, αρχίσετε πάλι να συμπεριφέρεστε με το γνώριμο σ’ εκείνα τρόπο, δηλαδή με παρατηρήσεις, τότε η προσπάθειά σας να τροποποιήσετε τη στάση σας θα έχει αποτύχει. Το παιδί επιβεβαιώθηκε ότι δεν αλλάζετε και γίνεται πιο προκλητικό. Eίναι, λοιπόν, απαραίτητο να είστε αποφασισμένοι και σταθεροί.
Mη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από έναν ειδικό, αν δυσκολεύεστε να επικοινωνήσετε με το παιδί.

ΠΗΓΗ: AKAPPATOU.GR

5 φράσεις που πρέπει να αποφεύγουμε να λέμε στα παιδιά μας!

1. «Σταμάτα να κλαίς γιατί θα σε αφήσω μόνη στο σπίτι»

Εδώ μιλάμε για ένα είδος εκβιασμού που μπορεί να στιγματίσει την παιδική ψυχή. Και αυτό γιατί ο φόβος της εγκατάλειψης αποτελεί ίσως έναν από τους μεγαλύτερους παιδικούς φόβους. Γι αυτό καλό είναι να αποφεύγουμε οποιοδήποτε είδος εκβιασμού.

2. “Ο Γιαννάκης στο σχολείο είναι καλύτερος σου. Ή φρόντισε να μοιάσεις στον αδερφό σου που τα κάνει όλα σωστά»

Αυτή η φράση περικλείει μέσα της μια μορφή σύγκρισης που κάποιες φορές μπορεί να λειτουργήσει με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι έχει πάνω από το κεφάλι του μια δαμόκλειο σπάθη, ένα μέτρο σύγκρισης, πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει και αντιδραστικά ή και να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να ανταγωνιστεί κάποιον που κάνει τα πάντα «σωστά». Είναι σημαντικό λοιπόν εσείς να προσπαθήσετε να βρείτε την ισορροπία που δεν θα ισοπεδώσει την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας!

3. “Αν δεν κάνεις αυτό…θα μπεις τιμωρία στο δωμάτιο σου»
Ο χειρισμός της τιμωρίας είναι λεπτός. Σαφώς και πρέπει να μπαίνουν όρια ωστόσο πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Δεν χρειάζεται το παιδί να συνδέσει μέσα του το θέμα της τιμωρίας με το δωμάτιό του γιατί έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να μισήσει τον δικό του προσωπικό χώρο! Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε “την καρέκλα της σκέψης» κάθε φορά που θέλετε να το επιπλήξετε ή να του θέσετε όρια με τη μορφή της τιμωρίας.

4. «Είσαι κακό παιδί. Δεν ακούς ποτέ τη μαμά»

Οι χαρακτηρισμοί στην ευαίσθητη παιδική ψυχή μπορεί να αντηχούν για πάντα. Πολλά παιδιά υιοθετούν συγκεκριμένες συμπεριφορές μόνο και μόνο από τους χαρακτηρισμούς των γονιών τους. Το θέμα είναι να προσπαθήστε να κατανοήσετε τους λόγους που οδηγούν ένα παιδί σε μια κακή συμπεριφορά! Σκεφτείτε πολύ απλά ότι κάποιες φορές το παιδί μπορεί να είναι απλά κουρασμένο, να πεινάι, να ζηλεύει ή να προσπαθεί να τραβήξει το ενδιαφέρον σας. Και εκεί πρέπει να το τονώσετε και να το εμψυχώσετε.

5. «Κάτσε καλά γιατί θα φωνάξω τον μπαμπά…»
Συχνά στις γονεικές σχέσεις υπάρχει ο καλός και ο κακός μπάτσος. Ωστόσο το να μετατοπίζετε τις ευθύνες σας μόνο εσάς μπορεί να μειώσει στα μάτια του παιδιού σας. Ο εκβιασμός μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα!Τέτοιες απειλητικές φράσεις δημιουργούν στο παιδί λανθασμένες εντυπώσεις για τη ζωή και την πραγματικότητα και το αναγκάζουν να σας υπακούσει, μόνο και μόνο επειδή φοβάται τις συνέπειες. Διώξτε το φόβο από τα παιδιά σας και για μελλοντικές δικές τους συμπεριφορές!

Πηγή

Γονείς μην διαβάζετε τα παιδιά σας

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν τον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο.

Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο. Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα, όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί, έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις. Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή.

Τα παιδιά αντί να σκέφτονται «πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα.

Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο. Από την άλλη μεριά δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές “τραβάνε” ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα “βαριάς βιομηχανίας” από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο.

Έτσι ο εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο τον πήχη.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα. Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης : το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση.

Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν(τα οποία, όχι τυχαία, απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά).

Φυσικό επακόλουθο, υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου, είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους, “πυροβολώντας” το παιδαγωγικό πρότυπο από κοντινή απόσταση.

Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί “στον δικό τους τρόπο” και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο, κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει.

Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το, πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί, έστω και προσωρινά, τον ουσιαστικό του ρόλο, του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας –παιδί.

Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του .Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Και αν ο γονέας βάζει σαν προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του, να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά, η φυσική και τα αρχαία;

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό.

Είναι, λοιπόν, άκρως επιτακτικό στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών “που μπαίνουν σε τάξη” και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

1) Τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου

2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους

3) Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή

4) Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης

5) Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους

6) Παραπονιούνται ότι οι γονείς “θέλουν και το και” για να είναι ευχαριστημένοι

7) Βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους

8) Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους

9) Δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους

10) Το βασικό κίνητρό τους για να είναι καλοί μαθητές είναι “για να μη φωνάζουν οι γονείς τους”.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο παιδί τους και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία.

Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές. Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους ,εκείνα ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ.

Οι γονείς οφείλουν να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους. Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Πηγή: alfavita.gr

Ενώ εσύ μου φώναζες.....

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…
Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…
Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…
Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…
Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…
Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…
….
Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://mikroimegaloi.gr