Απολυτίκιο του ευγνώμονα ληστή

Αρχείο ήχου και συνοδευτικό κείμενο, με θέμα το απολυτίκιο του ευγνώμονα ληστή. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να εμπλουτίσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τον ληστή που σταυρώθηκε μαζί με τον Χριστό, μετανόησε για τα αμαρτήματά του και μπήκε στον Παράδεισο. Απώτερος στόχος είναι η εξοικείωση των μαθητών με τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική και υμνογραφία. Κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής του αρχείου ήχου, προβάλλεται μια φορητή εικόνα της Σταύρωσης (17ος αιώνας), στην οποία απεικονίζεται ο ευγνώμων ληστής, δίνονται σύντομες πληροφορίες, ενώ παράλληλα καταγράφονται τα λόγια του ύμνου.

«Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ». Ο σταυρός του Χριστού και ο ληστής

Ο Χριστός πάνω στον σταυρό, γυμνός: στο κεφάλι ένα ακάνθινο στεφάνι, καρφιά διαπερνούν τους αστραγάλους και τις αρθρώσεις των χεριών Του, κρατώντας Τον καρφωμένο επάνω στο ξύλο. Το σώμα γεμάτο αίμα και μώλωπες, εκκρίνει ιδρώτα και βουβά βογγητά βασανισμένης σάρκας. Τον είχαν χαστουκίσει, φτύσει, σπρώξει, χτυπήσει, χλευάσει, και καθώς ανέβαινε τον Γολγοθά, παραπάνω από μία φορά είχε πέσει κάτω από το φορτίο του οργάνου του βασανισμού Του. Τώρα περιμένει την αγωνία και τον ντροπιαστικό, αργό, αποτρόπαιο θάνατο, υπό το διπλό σημείο της χλεύης και της κατάρας, περιτριγυρισμένος, σε έναν σκουπιδότοπο στην περιφέρεια της πόλης, μονάχα από ανθρώπους εχθρικούς και έναν κάποιον αριθμό περίεργων αδιάφορων, οι οποίοι αρέσκονταν στην παρακολούθηση εκτελέσεων και όλων των ειδών των δημοσίων βαναυσοτήτων. Δεξιά και αριστερά Του, άλλοι δύο σταυροί, καθένας με το θήραμά του, δύο ληστές, δύο δολοφόνοι – δύο κοινοί εγκληματίες, ώστε η περιφρόνηση να είναι ακόμα χειρότερη. Είναι η ώρα του μεσημεριού, ο ήλιος καίει ανελέητα, η δίψα – η ίδια η ουσία αυτού του τρόπου εκμηδενισμού- έχει ήδη αρχίσει να Τον κατακλύζει, και όλα αυτά δεν είναι τίποτα παρά αναλήθεια, ήττα, απελπισία, πόνος, εξάντληση.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, να που έρχονται και οι γραμματείς, οι γραμματιζούμενοι, οι Φαρισαίοι, οι Σαδουκκαίοι, οι οπαδοί του Ηρώδη, οι γέροντες, όλο το συνάφι των νικητών. Και όλοι κουνάνε με φρονιμάδα τα λευκά τους κεφάλια. Συμπονετικά και ειρωνικά Τον προκαλούν, Τον περιγελούν, Του λένε να κατέβει από τον σταυρό για να τους πείσει. Εκείνοι, άλλωστε, αυτό μονάχα περιμένουν: να δουν για να πιστέψουν.

Ο απόλυτα εκπληκτικός χαρακτήρας της ανταμοιβής πώς εξηγείται; Από πού προέρχεται; Σήμερα, Μαζί μου, στον Παράδεισο! Υπάρχει μια βιασύνη σε αυτές τις κουβέντες, μια αίσθηση έκτακτου, μια κινητήριος δύναμη, μια πληρότητα αλλά και ένας αναβρασμός, που δεν γίνεται παρά να προκαλέσει έκπληξη.

Ακόμα και ο ληστής στα αριστερά Του, Τον αποπαίρνει, Τον προκαλεί, Τον κοροϊδεύει, Τον προσβάλλει. Όχι όμως και εκείνος στα δεξιά Του. Εκείνος αν και σταυρωμένος και σε αγωνία, σε φρικτή αναμονή κι ο ίδιος, βρίσκει την ανάσα και τη δύναμη, να μαλώσει τον άλλον, μα βρίσκει και τον αλτρουισμό, τη μεγαλοκαρδία και την ευγένεια να πει λόγο γλυκό και παρήγορο στον γείτονα του. Με τίποτα δεν μπορεί να τον βοηθήσει, να τον ξεκαρφώσει και να τον κατεβάσει από τον σταυρό, τίποτα δεν μπορεί να κάνει για να αλλάξει την τρομακτική του κατάσταση ή να ελαφρύνει την τιμωρία Του, δεν μπορεί να συντομεύσει την αγωνία Του, δεν μπορεί να παρέμβει στον οδυνηρό τρόπο που εκτυλίσσεται το σενάριο της σταύρωσης. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει, τίποτα, εκτός από το να αντέξει έως την άκρη του θανάτου.

Κι όμως, έτσι όπως είναι, ανήμπορος και αδύναμος, ακόμα όμως ανασαίνει, τι του έμελλε να ακούσει; «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ». Γιατί αυτή η υπέροχη, καθόλα θαυμάσια, υπόσχεση; Γιατί άραγε να είναι εκείνος, – ο ένοχος, ο ορθώς πάσχων, ο τόσο αδύναμος, χωρίς καμία δύναμη θεραπευτική ή άλλη- γιατί να ορίσει να μπει εκείνος στον Παράδεισο, μαζί με τον Κύριο, ενώ ο δίκαιος Νώε, ο πατριάρχης Αβραάμ (ο παραλήπτης της Επαγγελίας), ο Μωυσής (εκείνος που μετέφερε τον Νόμο), ο προφήτης Ησαϊας (εκείνος που προφήτευσε την ένσαρκη έλευση του Λυτρωτή), ο βασιλιάς Δαυιδ, όλοι οι προφήτες και όλοι οι δίκαιοι των αιώνων και όλοι οι φιλόσοφοι εντός των οποίων, είχε ενοικήσει έστω και μερικώς το Άγιο Πνεύμα, και ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης, βρίσκονται ακόμα στον Άδη; Γιατί αυτή η πρωτοφανής τιμή, γιατί αυτή η χάρις επί χάριτος, γιατί αυτή η αμεσότητα; Σήμερα!

Ο απόλυτα εκπληκτικός χαρακτήρας της ανταμοιβής πώς εξηγείται; Από πού προέρχεται; Σήμερα, Μαζί μου, στον Παράδεισο! Υπάρχει μια βιασύνη σε αυτές τις κουβέντες, μια αίσθηση έκτακτου, μια κινητήριος δύναμη, μια πληρότητα αλλά και ένας αναβρασμός, που δεν γίνεται παρά να προκαλέσει έκπληξη.

Κάποιοι προσπάθησαν να το κατανοήσουν υπό το πρίσμα ότι ο ληστής ήταν ένας σύντροφος στον πόνο με τον Κύριο. Ναι, όντως, αξιώθηκε της ασύγκριτης τιμής να δεχτεί την ίδια τιμωρία με τον Χριστό και να βρίσκεται μερικά βήματα από τον Τίμιο Σταυρό τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Ναι, είναι φυσικό ο Κύριος να νιώθει οίκτο, συμπάθεια και καλή προαίρεση απέναντι σε έναν σύντροφο του πόνου.

Άλλοι αναφέρονται στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τη στωική του στάση και την ευσέβεια που είχε απέναντι στον Χριστό, σε αντίθεση με την ειρωνεία και τους χλευασμούς του άλλου ληστή. Ναι, υπάρχει κι εδώ κάποια δόση αλήθειας και λογική.

Επειδή πηγαίνοντας πέρα από την προσωπική σου δυστυχία, Με είδες, Με διαισθάνθηκες, Με αναγνώρισες και δεν δίστασες να Με υπερασπιστείς, να Με προσκυνήσεις, να Μου πεις λόγια που ανακούφισαν την ψυχή Μου και έσταξαν μέλι στην καρδιά Μου, κάνοντας σε πραγματικό συμμέτοχο στα πάθη Μου. Δεν έμεινες κλεισμένος μέσα στον εαυτό σου, εγκλωβισμένος στον πόνο σου, απομονωμένος στον φυσικό εγωκεντρισμό του ανθρώπου δίχως ελπίδα. Δεν έκλαψες τον εαυτό σου, έκλαψες Εμένα. Βρήκες και τον χρόνο, και τη καλοσύνη και την ψυχική ευαισθησία να παρηγορήσεις να απαλύνεις τον πόνο κάποιου άλλου. Απλώς με έναν καλό λόγο εσύ μετέβαλες αυτόν τον Γολγοθά και όλα αυτά τα κουνήματα των κεφαλιών και τα γιουχαρίσματά τους, τούτες εδώ τις ειδεχθείς συνθήκες και αυτό τον μιασμένο τόπο, σε κήπο. Όπως η αμαρτωλή γυναίκα, Με άλειψες με το ακριβό μύρο της ευσπλαχνίας και της ανάμνησης του πόνου του πλησίον σου. Μου έδωσες να πιώ – έστω μεταφορικά αλλά όχι με λιγότερη ουσία- εκείνο το ποτήρι κρύου νερού για το οποίο είπα ότι δεν θα μείνει δίχως ανταμοιβή.

Αλλά δεν μου φαίνονται αυτές, να είναι οι αληθινές εξηγήσεις. Κάτι άλλο μου φαίνεται ουσιαστικό, μια πράξη (ή μάλλον μια στάση καλύτερα) η οποία σαν να της ήταν γραπτό να αγνοηθεί  ενώ ήταν τόσο αποφασιστική: ο ληστής δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, αλλά μπορούσε να ηρεμήσει και γλυκάνει εκείνη την αποπνικτική ατμόσφαιρα, εκείνη την οσμή της αμμωνίας, της κακίας, της υποκρισίας και του δηλητηρίου. Παρηγόρησε κατά κάποιο τρόπο τον αθώο Εσταυρωμένο, με έναν καλό λόγο!

Ναι, αυτό το γεροντικό αξίωμα, το τόσο απλό, το τόσο μικρό και χαρακτηριστικό του χωριάτικου, προγονικού μας λόγου, αποτελεί την πλέον εύλογη εξήγηση για την υπόσχεση που έκανε ο Κύριος, για την πληρότητα, την αμεσότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα της. Ένας καλός λόγος- και ήταν αρκετό! Σαν ένα θεραπευτικό βάλσαμο, σαν το απόλυτο φάρμακο, ένα αντίδοτο, ένα θαύμα.

Εκείνα τα λίγα λόγια σεβασμού, στοργής, υπεράσπισης, εμπιστοσύνης, συμπόνοιας, άλλαξαν μονομιάς τα πάντα και μετέβαλλαν το κακόβουλο εκείνο μέρος, τον φρικτό Γολγοθά, το δηλητηριασμένο εκείνο τόπο της αδικίας, της σκληρότητας και της εκδικητικότητας, σε μια γωνιά ανθρωπιάς, σε αίθουσα αναμονής του παραδείσου.

Σήμερα μαζί Μου, στον Παράδεισο: επειδή κι εσύ τώρα, σε αυτή την ερημιά (αυτό το waste land όπως θα το ονομάσει κάποτε και ο δούλος Μου, T.S. Eliott) της οργής και της πονηριάς έσταξες μια σταγόνα πάχνης. Επειδή πηγαίνοντας πέρα από την προσωπική σου δυστυχία, Με είδες, Με διαισθάνθηκες, Με αναγνώρισες και δεν δίστασες να Με υπερασπιστείς, να Με προσκυνήσεις, να Μου πεις λόγια που ανακούφισαν την ψυχή Μου και έσταξαν μέλι στην καρδιά Μου, κάνοντας σε πραγματικό συμμέτοχο στα πάθη Μου. Δεν έμεινες κλεισμένος μέσα στον εαυτό σου, εγκλωβισμένος στον πόνο σου, απομονωμένος στον φυσικό εγωκεντρισμό του ανθρώπου δίχως ελπίδα. Δεν έκλαψες τον εαυτό σου, έκλαψες Εμένα. Βρήκες και τον χρόνο, και τη καλοσύνη και την ψυχική ευαισθησία να παρηγορήσεις να απαλύνεις τον πόνο κάποιου άλλου. Απλώς με έναν καλό λόγο εσύ μετέβαλες αυτόν τον Γολγοθά και όλα αυτά τα κουνήματα των κεφαλιών και τα γιουχαρίσματά τους, τούτες εδώ τις ειδεχθείς συνθήκες και αυτό τον μιασμένο τόπο, σε κήπο. Όπως η αμαρτωλή γυναίκα, Με άλειψες με το ακριβό μύρο της ευσπλαχνίας και της ανάμνησης του πόνου του πλησίον σου. Μου έδωσες να πιώ – έστω μεταφορικά αλλά όχι με λιγότερη ουσία- εκείνο το ποτήρι κρύου νερού για το οποίο είπα ότι δεν θα μείνει δίχως ανταμοιβή.

---

Ο Nicolae Steinhardt (1912-1989), εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος Nicu – Aurelian Steinhardt, στη Ρουμανία, ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, διδάκτωρ συνταγματικού δικαίου. Μεταστράφηκε στον ορθόδοξο  χριστιανισμό στην κομμουνιστική φυλακή Jilava λαμβάνοντας το όνομα Νικόλαος. Εκάρη μοναχός στις 16 Αυγούστου 1980 στο  μοναστήρι της Rohia. Το έργο του «Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας» θεωρείται μοναδικό στην ρουμανική λογοτεχνία.

Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από την ομιλία του Nicolae Steinhardt με τίτλο O vorbă bună [Ένας καλός λόγος], μετάφραση από το βιβλίο Dăruind vei dobândi. Cuvinte de credință [Δίνοντας θα λάβεις. Λόγοι πίστης], editura Mănăstirii Rohia, 2006, σελ.  201-204. Το βιβλίο αποτελεί συλλογή ομιλιών του π. Nicolae Steinhardt στο μοναστήρι «Αγία Άννα -Rohia» κατά τα έτη 1980-1989.

Μετάφραση από τα ρουμανικά Θεοδώρα Βαλσάμου.

Το εικαστικό θέμα είναι έργο του Γάλλου καλλιτέχνη James J. Tissot (1836-1902) με τίτλο “The Raising of the Cross”.

Πηγή 

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: Πόρνες και Ληστές Μεταποιούμενοι

  

Η Σοφία Χατζή στη νέα εκπομπή του Αντιφώνου "Δια-σταυρούμενοι" συζητά με τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου.

 00:00 Eισαγωγή 

 02:03 Η ποιμαντική μας έγνοια 

 04:21 Tι σημαίνει Γάμος  

07:40 Γιατί ζητάνε "γάμο" 

 09:02 Χρυσόστομος Καποτάς 

 12:50 Και άλλους "γάμους" θα ζητήσουνε  

14:25 Ασθενείς με ΑIDS και ο Άγιος Ευμένιος  

16:53 Kα Καρυστιανού  

18:28 Δεν κυριολεκτεί η λέξη γάμος 

 19:36 Ρωτήστε τον π. Βασίλειο Θερμό

 20:00 Γιατί επεμβαίνει η ιεραρχία;  

23:09 Εισήγηση του μητρ. Μεσογαίας κ. Νικολάου 

 27:40 Aπειλή από τον κοσμικό νομοθέτη  

31:10 Περνώντας έξω από το πορνείο  

38:50 Η Ιερολογία του Γάμου παράγει δίκαιο 

 44:00 Ποια η δεξαμενή παιδιών για τεκνοθεσία; (Κιβωτός) 

 45:20 Ιστορία μεταστροφής στην Τήνο  

55:40 Αλλαγή φύλου και βάπτιση  

1:02:00 Πόνος  

1:03:00 Δημοψήφισμα

 1:04:10 Παρένθετη μητρότητα 

 1:08:35 Μητρικός Θηλασμός 

 1:09:14 Η γυναίκα γεννάει και τρέφει  

1:10:35 Η Tεχνητή Νοημοσύνη για τον "Γάμο"

 1:13:10 Ο Άγιος Ευμένιος και το "ζευγάρι" με AIDS 

 1:17:30 Πόρνες και Ληστές Μεταποιούμενοι 

 1:19:20 Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός στo μπάρ το ναυάγιο  

1:24:50 Κλείσιμο

Μέγας Κανόνας: "παρέλαση αμαρτωλών" στην Εκκλησία...

Η πόρνη, ο ληστής, ο τελώνης και άλλοι πολλοί αμαρτωλοί και κατά κόσμο αποτυχημένοι παρέλασαν σήμερα από την υμνογραφία του Μ. Κανόνος. 
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι τόσο οικεία όταν τους βλέπω να αναφέρονται στα εκκλησιαστικά κείμενα. Προφανώς γιατί και εγώ αισθάνομαι αποτυχημένος, λαβωμένος, αδύναμος και σακατεμένος από την ζωή. 
Είναι κάτι κολασμένες ψυχές που μυρίζουν παράδεισο. Και σήμερα για ακόμη μια χρονιά αισθάνθηκα το άρωμά τους, την ευωδία εκείνου που ξέρει να χάνει, να μετανοεί και να ταπεινώνεται, να αλλάζει και να ζει δίχως φόβο. Εκείνου που μέσα από την ζωή του, φανερώνει ότι πολλές φορές η αποτυχία δεν είναι κατάρα μα ευκαιρία…

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Το ιστολόγιό του: π. Λίβυος)
(από εδώ)

Αναδημοσίευση:http://o-nekros.blogspot.gr/2015/03/blog-post_26.html

Γύρω από τον Κύριο υπήρχαν επτά είδη κακούργων

Ό καλός Σαμαρείτης πού έσωσε την ανθρωπότητα από τις πληγές πού της είχαν προξενήσει οι ληστές, έπεσε ό ίδιος στα χέρια τους. Γύρω από τον Κύριο υπήρχαν επτά είδη κακούργων. Το πρώτο είδος αντιπροσωπεύει ό Σατανάς, το δεύτερο οι πρεσβύτεροι και οι άρχοντες του Ισραηλινού λαού, το τρίτο ό Ιούδας, το τέταρτο ό Πιλάτος, το πέμπτο ό Βαραββάς, το έκτο ό αμετανόητος ληστής πού συσταυρώθηκε μαζί Του και το έβδομο ό ληστής πού μετάνιωσε. ’Άς σταματήσουμε για λίγο κι ας ατενίσουμε τη συντροφιά αυτή των κακούργων. Ανάμεσα τους στέκεται ό Υιός του Θεού, σταυρωμένος, πληγωμένος κι αιμόφυρτος.

Το πρώτο είδος είναι ό σατανάς. Είναι εκείνος πού θέλει να κάνει το μεγαλύτερο κακό στο ανθρώπινο γένος. Είναι ό πατήρ του ψεύδους, ό κακούργος των κακούργων. 0ι πειρασμοί πού χρησιμοποιεί για να πειράξει τούς ανθρώπους και να τούς κάνει κακό είναι δύο ειδών: τούς πειράζει με τις ανέσεις και με τα βάσανα. Στην αρχή πείραξε τον Κύριο στο Όρος των Πειρασμών με την υπόσχεση ανέσεων, με δύναμη και πλούτο- τώρα, στο τέλος, τον πειράζει με τα βάσανα, με το πάθος. Όταν κατατροπώθηκε στον πρώτο πειρασμό, άφησε τον Κύριο, έφυγε μακριά Του. Δεν τον εγκατέλειψε τελείως όμως, αλλά προς καιρόν. Όπως αναφέρει το ευαγγέλιο, «ό διάβολος άπέστη απ’ αυτού άχρι καιρού» (Λουκ. δ'13).

Ό καιρός αυτός πέρασε και τώρα ξαναπαρουσιάζεται. Αυτή τη φορά δέ χρειάζεται να εμφανιστεί φανερά, ανοιχτά. Τώρα δουλεύει με ανθρώπους. Χρησιμοποιεί τούς υιούς του σκότους πού, τυφλωμένοι από την εκτυφλωτική λάμψη του Χριστού, παραδίδονται στα χέρια του Σατανά. Κι αυτός τούς χρησιμοποιεί σαν όπλο εναντίον του Κυρίου Χριστού. Είναι κοντά τους όμως, είναι δίπλα σέ κάθε γλώσσα πού βλασφημεί το Χριστό, σέ κάθε στόμα πού φτύνει το πάντιμο πρόσωπό Του, σέ κάθε χέρι πού τον μαστιγώνει και του βάζει το αγκάθινο στεφάνι, σέ κάθε καρδιά πού φλέγεται από φθόνο και μίσος εναντίον Του.

Το δεύτερο είδος είναι μια ομάδα κακούργων, είναι οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ και οι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πνευματικοί άρχοντες. Είναι οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, οι Σαδδουκαίοι κι οι ιερείς, με το βασιλιά Ηρώδη επικεφαλής. Ό φθόνος κι ό φόβος τούς έσπρωξε να εγκληματήσουν στον Κύριο. Τούς κατέτρωγε ό φθόνος γιατί ό Κύριος ήταν ισχυρότερος, σοφότερος και καλλίτερος απ’ αυτούς. Είχαν φόβο για τη θέση τους, για την εξουσία, για τη δόξα και τον πλούτο, σέ περίπτωση πού οι άνθρωποι θα τάσσονταν με το Χριστό. Γι’ αυτό και κραύγαζαν, «θεωρείτε ότι ουκ ωφελείτε ουδέν; ίδε ό κόσμος όπίσω αυτού άπήλθεν» (Ιωάν. ιβ'19). Ήταν από το φόβο, την αδυναμία και το φθόνο τους.

Ποιό ήταν το χειρότερο από τα κακουργήματά τους ενάντια στον Κύριο; Το ότι τον συνέλαβαν και τον θανάτωσαν χωρίς νόμιμη δίκη και καταδίκη. Αναφέρεται στο ευαγγέλιο: «Τότε συνήχθησαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι του λαού εις την αύλήν του αρχιερέως του λεγομένου Καϊάφα, και συνεβουλεύσαντο ίνα τον Ιησού δόλω κρατήσωσι και άποκτείνωσιν» (Ματθ. κστ'3-4). Δέ συζητούν μεταξύ τους τί κατηγορίες να του προσάψουν και πώς θα τον σύρουν στο δικαστήριο, άλλ’ ίνα τον Ιησού δόλω κρατήσωσι και άποκτείνωσιν. Το μόνο πού τούς ένδιαφέρει είναι να τον συλλάβουν με δόλιο τρόπο και να τον θανατώσουν. Όταν ό νομοταγής Νικόδημος τούς συμβουλεύει πώς στον Κύριο πρέπει πρώτα να δοθεί ακρόαση στο δικαστήριο, για να του γνωρίσουν σέ τί τον κατηγορούν, απορρίπτουν την εισήγησή του με δυσαρέσκεια και ειρωνικά χαμόγελα (βλ. Ίωάν. ζ'50-52).

Τρίτος κακούργος ήταν ό Ιούδας, ό φαινομενικός απόστολος αλλά στην ουσία επαίσχυντος προδότης. Ό Σατανάς συμμετείχε στην άδικη αιματοχυσία του Χριστού από μίσος για το Θεό και τον άνθρωπο. Οι πρεσβύτεροι και οι άρχοντες του Ισραήλ συμμετείχαν από φθόνο και φόβο. Ό Ιούδας συνδέεται με τη συντροφιά του Σατανά και των πρεσβυτέρων του λαού από απληστία. Τ ό έγκλημά του συνίσταται στο ότι πρόδωσε το Διδάσκαλο και Ευεργέτη Τ ου για τριάντα αργύρια. Αργότερα αναγνώρισε ό ίδιος το λάθος του στους ίδιους πρεσβυτέρους, πού τον είχαν δωροδοκήσει για την πράξη της προδοσίας: «Ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον... και ρίψας τα αργύρια εν τω ναώ άνεχώρησεν, και άπελθών άπήγξατο» (Ματθ. κζ'4-5). Ό οικτρός θάνατός του μαρτυρεί το τραγικό σφάλμα του. Όπως αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων γι’ αυτόν, «και πρηνής γενόμενος έλάκησε μέσος, και εξεχύθη πάντα τα σπλάγχνα αυτού» (Πράξ. α'18). Κι αφού κρεμάστηκε έπεσε κάτω, άνοιξε ή κοιλιά του και τα σπλάχνα του χύθηκαν έξω.

Τέταρτος κακούργος ήταν ό Πιλάτος, εκπρόσωπος του Καίσαρα στην 'Ιερουσαλήμ, πού κατά κάποιο τρόπο εκπροσωπούσε τον άθεο ειδωλολατρικό κόσμο στην καταδίκη του Υιού του Θεού. Ό Πιλάτος περιφρονεί τούς Ιουδαίους κι οι Ιουδαίοι περιφρονούν τον ίδιο. Στην αρχή δεν έχει καμιά διάθεση ν’ αναμιχτεί στην καταδίκη του Χριστού: «Λάβετε αυτόν υμείς και κατά τον νόμον υμών κρίνατε αυτόν» (Ίωάν. ιη' 31), είπε στους κατήγορους του Χριστού. Αργότερα παίρνει θέση υπέρ του Χριστού και, μετά από μια μορφή δίκης, λέει στους Ιουδαίους: «Εγώ ούδεμίαν αιτίαν ευρίσκω κατ’ αυτού» ( Ιωάν. ιη'38) Τελικά, υποχωρώντας σέ απειλές όπως, «εάν τούτον απόλυσης, ουκ ει φίλος του Καίσαρος» (ιθ'12), ό Πιλάτος «επέκρινε γενέσθαι το αίτημα αυτών» (Λουκ. κγ'24) και δίνει διαταγή να μαστιγωθεί και να σταυρωθεί ό Χριστός.

Το έγκλημα του Πιλάτου συνίσταται στο ότι μπορούσε να προστατέψει τον Δίκαιο και δεν το έκανε. Ό ίδιος είπε στον Κύριο: «Ουκ οιδας ότι εξουσίαν έχω σταυρώσαί σε και εξουσίαν έχω άπολΰσαί σε;» (Ίωάν. ιθ'10). Με τη δήλωσή του αυτή ό Πιλάτος παίρνει αιώνια πάνω του την ευθύνη για το θάνατο του Χριστού. Τί είναι εκείνο πού σπρώχνει τον Πιλάτο να κάνει το έγκλημα αυτό και τί είναι αυτό πού τον κατατάσσει κι αυτόν στη χορεία των άλλων κακούργων; Είναι ή μικρόνοια κι ό φόβος του. Ή μικρόνοια για την προστασία του δίκαιου, καθώς κι ό φόβος για τη θέση του και για την εύνοια του Καίσαρα.

Πέμπτος κακούργος είναι ό Βαραββάς. Εκείνη την εποχή ήταν στη φυλακή «διά στάσιν τινά... και φόνον» (Λουκ. κγ'19). Είχε κατηγορηθεί για ανατρεπτικές ενέργειες και για φόνο και ήταν υπόδικος στον Ιουδαϊκό και τον Ρωμαϊκό νόμο, με προβλεπόμενη ποινή το θάνατο. Προσωπικά δεν είχε αμαρτήσει με κανένα τρόπο ενάντια στο Χριστό. Εκείνοι πού αμαρτάνουν είναι οι Ιουδαίοι, αυτοί πού τον βάζουν πάνω από το Χριστό, πού τον προτιμούν αντί γι’ Αυτόν. Ό Πιλάτος σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το Βαραββά σαν μέσο για να σώσει το Χριστό από τη θανατική καταδίκη. Οι Ιουδαίοι όμως χρησιμοποιούν το Χριστό για να σώσουν το Βαραββά. Ό Πιλάτος έθεσε στους Ιουδαίους το δίλημμα να διαλέξουν το Χριστό ή το Βαραββά, στην ουσία δηλαδή, το Θεό ή έναν εγκληματία; Αλλά «όμοιος όμοίω αεί πελάζει». Έτσι οι κακούργοι διάλεξαν τον κακούργο.

Ό έκτος κακούργος, όπως κι ό έβδομος, είναι εκείνοι πού συσταυρώθηκαν με το Χριστό, ό ένας στ’ αριστερά κι ό άλλος στα δεξιά Του στο Γολγοθά. Ό προφήτης Ησαΐας το είχε προφητέψει αυτό: «Και μετά άνομων έλογίσθη» (Ήσ. νγ'12). Ό ένας απ’ αυτούς, αν και βρίσκεται στο κατώφλι του θανάτου, βλασφημεί, ό άλλος όμως προσεύχεται.

Έδώ έχουμε δύο ανθρώπους με την ίδια τύχη: κι οι δύο τους είναι καρφωμένοι στο σταυρό, κι οι δύο τους πρόκειται να εγκαταλείψουν αυτόν τον κόσμο και δεν περιμένουν τίποτα πια απ’ αυτόν. Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά. Έδώ είναι ή απάντηση σ’ όλους αυτούς πού λένε: Βάλε τούς ανθρώπους στις ίδιες υλικές συνθήκες, δώσε σ’ όλους την ίδια τιμή και τα ’ίδια υπάρχοντα, κι όλοι τους θα έχουν το ίδιο πνεύμα. Ό ένας εγκληματίας, πού σέ λίγο δέ θα ανασαίνει, εμπαίζει τον Υιό του Θεού: «Ει συ ει ό Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς» (Λουκ. κγ'39). Ό άλλος όμως ικετεύει τον Κύριο:

«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν ελθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. κγ'42). Ό πόνος της σταύρωσης σκοτώνει τον ένα σωματικά και ψυχικά. Του άλλου όμως σκοτώνει μόνο το σώμα, ή ψυχή του σώζεται. Ό σταυρός του Χριστού στον 'έναν είναι σκάνδαλο, στον άλλον σωτηρία.

Αυτά είναι τα επτά είδη των κακούργων γύρω από το Χριστό. Κύριε, βοήθησε μας να παρατηρήσουμε τη δική μας ζωή προτού καταδικάσουμε τούς κακούργους αυτούς πού κάρφωσαν τον Θεό της αγάπης στο σταυρό. ’Άς διερωτηθούμε: μήπως ανήκουμε κι εμείς στην ομάδα αυτή; ’Άς ήμασταν τουλάχιστο σαν τον έβδομο απ’ αυτούς, εκείνον πού μετάνιωσε πάνω στο σταυρό και μέσα στους φοβερούς πόνους του αναζήτησε και βρήκε τη σωτηρία από τις αμαρτίες του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

Αναδημοσίευση: http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2014/04/blog-post_2815.html