Το "ουρλιαχτό" του Πατέρα Αντώνιου Παπανικολάου

           

Οι πράξεις πάνω απο προσευχές και κηρύγματα

Εκτιμώ τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου της «Κιβωτού» και το έργο του.
Μπροστά του δεν πιάνουν μια τα κηρύγματα, οι προσευχές, τα πολιτικά σχόλια «σφήνες» ανάμεσα στα Ευαγγέλια από τους άμβωνες, οι καλόγεροι που νομίζουν ότι αν κάποιος γυρίσει ένα διαφημιστικό στους βράχους θα έρθει η Συντέλεια του κόσμου.
 Έβλεπα μια συνέντευξη που έδωσε πριν μερικούς μήνες.
Προσπαθούσε να πει με τον πιο ευγενικό τρόπο ότι στην αρχή είχε την ρετσινιά του «τρελού» όταν αποφάσισε να μαζέψει τα παιδιά από το δρόμο για να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή. Και μάλλον την έχει μέχρι σήμερα.
Είναι το τίμημα που πληρώνουν οι μονάδες όταν βγαίνουν από το πλαίσιο και αφήνουν στην άκρη τους τύπους για να κάνουν κάτι.
 Άνθρωποι που δεν ακολουθούν την πεπατημένη όχι στα λόγια αλλά στις πράξεις. Και προσπαθούν να κρατήσουν το έργο τους μακριά από κομπασμούς και προβολή. Αυτές είναι οι υπερβατικές πράξεις του καιρού μας.
 Σήμερα, όπου το «επαναστατικό» εξαντλείται στις φωνές, την διαμαρτυρία και το θόρυβο τέτοια παραδείγματα μας υπενθυμίζουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει από τις μονάδες, τους «τρελούς», αυτούς που δεν ακολουθούν το κοπάδι, που το ουρλιαχτό τους είναι οι πράξεις τους.
 Και δεν (θα έπρεπε να) έχει σημασία αν είσαι πόρνη και θες να δωρίσεις χωρίς τυμπανοκρουσίες ένα φωτοτυπικό μηχάνημα σε σχολείο(σ.σ Κυρία Σούλα) ή αν είσαι παπάς και θες να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά του δρόμου. Θα έπρεπε να μετράει η πράξη και μόνο.
Πράγμα δύσκολο σε μια κοινωνία που μετράει η ταμπέλα.
Ομιλία στην TED:
 Πηγή: www.lifo.gr

«Αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι, ας ανάψει ο καθένας το κεράκι του»

Ο Πάτερ Αντώνιος, επικεφαλής της οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου», εξηγεί πώς αντιμετωπίζει τον ρατσισμό στην καθημερινότητα.
«Η μητέρα μου φορά τη μαντήλα. Κι είχαν πάει να της επιτεθούν οι ακροδεξιοί, μια μέρα στη λαϊκή, με πολύ κόσμο. Της ζητούσαν τα χαρτιά της κι ευτυχώς τους έδιωξε η θεία μου, που δεν φορά μαντίλι και ξέρει καλά τα ελληνικά» διηγείται η 15χρονη Ντίμα που κατάγεται από τη Συρία. «Εγώ έχω γεννηθεί εδώ. Κάποια μέλη της Χρυσής Αυγής, όμως, είχαν έρθει και σε “μένα, επειδή με είδαν σκουρόχρωμη, να μου ζητήσουν το ίδιο πράγμα. Επειδή όμως δεν έχω προφορά κι ήμουν με άλλα κορίτσια από την Ελλάδα, παραξενεύτηκαν. Μας είπαν να τους το πούμε, αν δούμε κάποιον από ξένη χώρα, κι έφυγαν».
«Οι δικοί μου γονείς ήταν Χριστιανοί του Ιράκ. Περπάταγαν επί 15 μέρες για να φτάσουν στην Ελλάδα, λόγω του πολέμου, πριν από 22 χρόνια» αναφέρει η Σοφία. «Εγώ έχω γεννηθεί εδώ κι έχω βιώσει το ρατσισμό – τόσο προσωπικά, όσο και μέσω της οικογένειάς μου. Ό,τι μου έλεγαν με πείραζε πολύ. Τώρα, προσπαθώ να βοηθήσω παιδιά, που έρχονται κλαίγοντας και μου λένε: “o τάδε με είπε μαύρη” λόγου χάρη. Προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν χαρακτηριστικό και πως μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά οι άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία, πολιτισμό ή καταγωγή», συμπληρώνει η 21χρονη φοιτήτρια νοσηλευτικής.
Μαζί με εκατοντάδες άλλα παιδιά, τα δύο κορίτσια συναντήθηκαν μέσα στην «Κιβωτό του Κόσμου» – μια οργάνωση που οφείλει το όνομά της στο ότι επιχειρεί να προσφέρει ασφάλεια σε ανθρώπους από ολόκληρη την υφήλιο. Σχεδόν το 50% των ανθρώπων που βοηθά είναι μετανάστες και πρόσφυγες. Γεγονός, που παλαιότερα την είχε στοχοποιήσει. «Στο παλιό κτήριο της οργάνωσης, μας είχαν σπάσει πολλές φορές τα τζάμια. Ερχόμασταν τα πρωινά και βλέπαμε όλοι τη τζαμαρία μας σπασμένη από πέτρες. Μας φώναζαν ότι βοηθάμε μόνο τους ξένους – αν και η πόρτα μας είναι ανοιχτή για όλους», αναφέρει ο Πάτερ Αντώνιος, που βρίσκεται στο τιμόνι της «Κιβωτού». «Γραμμή μας είναι ότι δεν ξεχωρίζουμε κανένα άνθρωπο. Αυτός που θα χτυπήσει την πόρτα είναι ο ίδιος ο Χριστός, όπως γράφει το Ευαγγέλιο, τον εξυπηρετούμε και του δίνουμε τις ίδιες υπηρεσίες που παρέχουμε σε όλους».
Ιστορίες παρενόχλησης παιδιών από ακροδεξιές και ρατσιστικές ομάδες φτάνουν συχνά στα αυτιά του, όπως λέει. «Για παράδειγμα, ένα παιδί από την Ουγκάντα που έμενε στην πλατεία Αμερικής κι ερχόταν εδώ, στον Κολωνό, με τα πόδια, γρονθοκοπήθηκε τρεις φορές». Όμως τα περιστατικά αυτά, η οργάνωση δεν τα αφήνει να πέσουν κάτω. «Πλέον, υπάρχει μεγαλύτερη θρασύτητα» σημειώνει ο Πάτερ Αντώνιος. «Αλλά εμείς με θάρρος αντιμετωπίζουμε το κάθε περιστατικό, πηγαίνοντας στην αστυνομία και απαιτώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη. Έχουμε συνεργασία με τον δικηγορικό σύλλογο, αλλά κι εθελοντές δικηγόρους».
Ως άνθρωπος της εκκλησίας, ο Πάτερ Αντώνιος χαρακτηρίζει τα ρατσιστικά φαινόμενα αντιεκκλησιαστικά και αντιχριστιανικά. «Δεν έχουν καμία σχέση με τη χριστιανική μας παράδοση, ούτε καν και με την παράδοσή μας ως Έλληνες. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντιχριστιανική πράξη από το να διαχωρίσεις τις φυλές» υπογραμμίζει. Όπως θυμίζει συχνά στα παιδιά της «Κιβωτού», και οι δικοί του παππούδες ήταν πρόσφυγες, που τους έλεγαν «πρόσφηγκες» όταν ήρθαν στην Ελλάδα – «σφήγκες που ήρθαν να φάνε το βιός μας».
Για τον Πάτερ Αντώνιο, το μεγαλύτερο συστατικό του ρατσισμού είναι ο φόβος. «Γιατί φοβάμαι τον ξένο; Γιατί δεν τον γνωρίζω. Αν τον πλησιάσω, θα δω ότι έχει και αυτός τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους πόνους. Το ίδιο πονάει η μάνα εδώ, το ίδιο κι οπουδήποτε αλλού. Οπότε, εμείς μαθαίνουμε τα παιδιά να αγαπάνε και να μη φοβούνται. Ο φόβος είναι μεγάλος κατακτητής. Πριν δώσεις τον πόλεμο, τον έχεις χάσει με το φόβο».
Τι άλλο, όμως, μπορεί να κάνει ο καθένας μας, εκτός απ’ το να σταματήσει να φοβάται; «Αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι, να ανάψει ο καθένας το κεράκι του. Αυτό που λέω στα παιδιά είναι να φέρονται σωστά, να πηγαίνουν στο σχολείο και να μεταφέρουν την εμπειρία τους προς τα έξω. Κι αυτό που μπορεί να κάνει κάθε άλλος είναι να βλέπει τους ανθρώπους γύρω του ως αδερφούς και όχι ως εχθρούς. Δεν μπορεί να λες ότι αγαπάς το Θεό από τη στιγμή που δεν σέβεσαι την εικόνα του Θεού. Η αγάπη μας για το Θεό, περνάει μέσα από τους συνανθρώπους μας».
Πηγή φωτογραφιών: lifo.gr, freeimages.co.uk

Αναδημοσίευση: http://www.unhcr.gr/1againstracism

Η Κιβωτός του Κόσμου – Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε

Η Κιβωτός του Κόσμου – Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε

Υπό την φροντίδα της Κιβωτού βρίσκονται αυτή τη στιγμή περίπου 400 παιδιά, εκ των οποίων περί τα 50 φιλοξενούνται μόνιμα. Βασική αρχή της Κιβωτού καθώς και του πατέρα Αντωνίου προσωπικά, είναι τα παιδιά να διαμένουν μαζί με την μητέρα τους, σε δικό τους σπίτι, το μίσθωμα του οποίου καλύπτει η Κιβωτός. Στις εγκαταστάσεις της Κιβωτού τα παιδιά σιτίζονται, παρακολουθούν φροντιστήρια για το σχολείο τους, μαθαίνουν γλώσσες και μουσική και ψυχαγωγούνται. Παράλληλα τους παρέχεται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις η μητέρα του παιδιού δεν διαθέτει καν ασφάλεια. Όλα αυτά σημαίνουν ότι υπάρχουν μεγάλες ανάγκες τόσο σε εθελοντικό, έμψυχο δυναμικό, όσο και σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως τρόφιμα και φάρμακα.

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2012-2013 υπάρχει ανάγκη για εθελοντές των ακόλουθων ειδικοτήτων:

Εκπαιδευτικοί 1ης και 2ης βαθμίδας/ Καθηγητές μουσικής /Καθηγητές πληροφορικής
Παιδίατροι / Οδοντίατροι / Φαρμακοποιοί /Νοσηλευτές / Γυμναστές.

Αν φέρετε κάποια από τις παραπάνω ειδικότητες και διαθέτετε χρόνο και διάθεση για εθελοντική προσφορά μπορείτε να επικοινωνήσετε με την κοινωνική λειτουργό της Κιβωτού του Κόσμου κα Αγγελική Κορομηλά (+30 210 5141935), η οποία πρόθυμα θα σας δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς μπορείτε να συμβάλλετε.

Αν είστε παραγωγός ή ελληνική εταιρεία εγχώριας παραγωγής και επιθυμείτε να διαθέσετε οποιοδήποτε είδος προς την Κιβωτό, π.χ. τρόφιμα, φάρμακα, είδη ένδυσης και υπόδησης, μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Διευθύντρια της Κιβωτού κα Μαρίνα Κατσίμπαλη (+30 210 5141935), που επίσης από την πλευρά της θα σας δώσει όσες πληροφορίες χρειάζεστε.

Τέλος, υπάρχει πάντα και η δυνατότητα να στείλετε ένα sms στο 54232 (2,46€/sms, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ) από όλα τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας ή να κάνετε μία κατάθεση στους κάτωθι λογαριασμούς της Κιβωτού, με όνομα δικαιούχου «Κιβωτός του Κόσμου»:

Eurobank: 0026 0178 870100 872073

ΙΒΑΝ: GR3702 60 178 0000 8701 0087 2073

SWIFT / BIC: EFGBGRAA (Για Εξωτερικό)

Τράπεζα Πειραιώς: 5023 – 032595 - 870

IBAN: GR38 0172 0230 0050 2303 2595 870

Μετά την προσφορά σας, αν σας είναι απαραίτητη η έκδοση και ταχυδρομική αποστολή του αντίστοιχου παραστατικού είσπραξης, μπορείτε να επικοινωνείτε με την Κιβωτό στο 210 5141935 (9:00πμ-5:00μμ), για επιβεβαίωση των στοιχείων του δωρητή.

"Άπλωσε το χέρι σου και θα αγγίξεις το Θεό"

Πέμπτη, 19 Απρίλιος 2012 11:50 aixmi.gr

Είχα πρωτακούσει γι αυτόν τον ΄Ανθρωπο το καλοκαίρι του 2000. Έπρεπε να περάσουν δώδεκα χρόνια για να τον συναντήσω. Ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου, δημιουργός της ανθρωπιστικής οργάνωσης «Κιβωτός του κόσμου» που εδρεύει στον Κολωνό έχει σώσει χιλιάδες παιδιά τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα. Βραβευμένος από τη Ακαδημία Αθηνών και την προεδρία της Δημοκρατίας για το ανθρωπιστικό του έργο, αποδεικνύει με τον τρόπο ζωής και το θεάρεστο έργο του ότι υπάρχουν ιερείς που τιμούν το ράσο τους. Υπάρχουν ιερείς που είναι φωτεινοί φάροι ελπίδας και αισιοδοξίας. Και μας δείχνουν πως όταν η καλοσύνη της ψυχής συναντά τη χριστιανική πίστη και η αλληλεγγύη μετουσιώνεται σε αγάπη τότε συντελείται το Θαύμα.

Ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου ανοίγει την καρδιά του στο aixmi.gr.  Άγιες ημέρες του Πάσχα, ελπίζω τα όσα διαβάσετε σήμερα – τα λόγια – του πατέρα Αντώνιου να σας κάνουν καλύτερους ανθρώπους και να σας γαληνέψουν.

Το μαγικό ταξίδι της Κιβωτού του κόσμου πατέρα Αντώνιε άρχισε από ένα παιχνίδι μπάσκετ με εφήβους στον Κολωνό.

Ήταν το 1998 όταν νεαρός ιερέας μόλις 26 ετών διορίστηκα στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Θέλησαν να γνωρίσω το πραγματικό ποίμνιο, τα παιδιά που ήταν μακριά από την εκκλησία. Αντιλήφθηκα ότι αυτοί που με χρειάζονται βρίσκονταν όχι μέσα αλλά έξω από την εκκλησία κι έτσι ανοίχτηκα στην κοινωνία. Είχα εφόδια την πίστη μου στο Θεό και το λόγο του Θεού. Την ελπίδα που θα έδινα στα παιδιά. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί τα παιδιά ήταν παραβατικά. Δεν υπήρχε οικογένεια ή υπήρχε μόνο ένας γονιός με σοβαρά προβλήματα. Έτσι τα παιδιά έμεναν στο δρόμο σαν αγρίμια και έμπαιναν σε συμμορίες. Ένα απόγευμα λοιπόν είδα κάποιους εφήβους να παίζουν μπάσκετ. Τους πλησίασα και έπαιξα μπάσκετ μαζί τους φορώντας το ράσο. Ήταν η αρχή του ταξιδιού.

Αντιλαμβάνομαι ότι έχετε μια τεράστια ψυχική φλόγα με αγάπη για τον άνθρωπο και ιδιαίτερα το παιδί.

Είχα πείσμα ότι πρέπει να γίνει κάτι στη γειτονιά. Ήταν και δική μου ευθύνη αυτό. Έπρεπε να βγάλει κάποιος το φίδι από την τρύπα. Έτσι αποφάσισα να έρθω κοντά στους νέους. Να τους γνωρίσω. Να τους δείξω ότι υπάρχει κι ένας δρόμος τον οποίο δεν φαντάζονταν.

Μιλήσατε στη γλώσσα τους πατέρα Αντώνιε.

Συζητήσαμε για αθλητισμό, για μουσική, για ανθρώπινες σχέσεις. Τα παιδιά κατάλαβαν ότι δεν είναι μόνο στο Ιερό ο παπάς να λειτουργεί αλλά είναι και άλλα πράγματα. Έτσι με εμπιστεύτηκαν και με άφησαν να τα οδηγήσω στο φως. Αρχικά με το μισθό μου και τη βοήθεια λίγων φίλων δημιουργήσαμε την Κιβωτό του κόσμου. Στην αρχή η πρεσβυτέρα μου μαγείρευε για πέντε, μετά για δέκα, μετά για τριάντα. Σήμερα με τη βοήθεια των ανθρώπων βοηθάμε τετρακόσια παιδιά.

Πρέπει να μεταλαμπαδεύσει η εκκλησία και οι ενάρετοι άνθρωποι το πνεύμα της αλληλεγγύης, της αγάπης και της πίστης. Μόνο έτσι θα πάμε μπροστά ως κοινωνία.

Βέβαια έτσι είναι κ. Κωστάκη. Εμείς έχουμε πεντακόσιους εθελοντές σε όλες τις ειδικότητες. Το παράδειγμα μετράει. Η πράξη. Να διδάσκεις στα παιδιά την αγάπη. Γι αυτό όταν μεγαλώνουν ακολουθούν ανθρωπιστικά επαγγέλματα. Αυτό το παράδειγμα είχαν από εμάς και αυτό ακολουθούν.

Πατέρα Αντώνιε στην Κιβωτό συντελείται ένα μικρό θαύμα.

Πράγματι όπως το λέτε. Ξεκινήσαμε από το μηδέν και σε λίγα χρόνια με την αγάπη του κόσμου στήσαμε μια σπουδαία κοινωνική δομή.

Ένας άξονας της χριστιανικής διδασκαλίας μας λέει «αμάρτησες χίλιες φορές, μετάνιωσε χίλιες φορές και ο Θεός θα σε συγχωρέσει».

Σωστά το λέτε. Ο Θεός είναι αγάπη. Μας δέχεται τη στιγμή που θα κάνουμε την προσπαθειά μας. Είναι βάλσαμο για τις πληγές των παιδιών ο λόγος του Θεού. Η μετάνοια αλλάζει τον άνθρωπο. Θέλει κόπο για να ξεφύγει κανείς από μια κακιά συνήθεια. Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Και όταν έχεις ανθρώπους δίπλα σου τα καταφέρνεις.

Μεγάλωσα σε μία θρησκευόμενη οικογένεια από τίμιους γονείς που με έμαθαν να βαδίζω στο δρόμο του Θεού. Από μικρός σεβόμουν τους ιερείς που θυσίαζαν τη ζωή τους για τον άνθρωπο.

Ο ιερέας έχει αυτή την αποστολή. Να θυσιάσει τη ζωή του. Η θυσία αυτή όμως φέρνει ανείπωτη χαρά. Είναι χάρισμα η ιεροσύνη και μεγάλο λειτούργημα. Άλλωστε το σχέδιο του Θεού για την Κιβωτό με έκανε ευτυχισμένο. Το Ευαγγέλιο λέει ότι ένα ποτήρι νερό να προσφέρεις θα λάβεις τη βασιλεία των ουρανών.

Στην Κιβωτό φιλοξενείτε παιδάκια απ όλα τα  μέρη του πλανήτη, όχι μόνο ελληνόπουλα. Είναι ένας κήπος με πολύχρωμα λουλούδια.

Εδώ κάθε μέρα, όλη μέρα είμαστε δίπλα στα παιδιά του κόσμου. Εδώ υπάρχει η Ελλάδα της προσφοράς, του εθελοντισμού, της θυσίας και της αγάπης. Όχι η Ελλάδα της μιζέριας που προβάλλεται συνεχώς. Το κράτος δεν ξέρω τι κάνει, πάντως η κοινωνία δουλεύει. Η κοινωνία έχει αξίες και αρχές. Το γονίδιο του έλληνα έχει πολιτισμό και ανθρωπιά. Εδώ ταπεινοί άνθρωποι βρίσκονται δίπλα στα παιδιά και είναι φάροι ζωής. Ο κόσμος ψάχνει να βρεί θύλακες ελπίδας. Η ελπίδα είναι ο Θεός. Μας δέχεται όταν θα πέσουμε και θα ξανασηκωθούμε.

Άλλωστε αυτό πατέρα δεν πρέπει να είναι η ζωή. Μια αέναη μάχη για το καλό. Ο ιρλανδός συγγραφέας Σάμιουελ Μπέκετ έχει πει «να προσπαθήσεις και να αποτύχεις. Να προσπαθήσεις ξανά και να αποτύχεις καλύτερα».

Σωστά. Ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει ότι σημασία έχει όχι τι έχω αλλά τι είμαι. Και να προσπαθεί μέχρι το θάνατο. Να πέφτει και να σηκώνεται όπως αναφέρει και το Γεροντικό. Να ξαναπέφτει και να ξανασηκώνεται. Μέχρι το θάνατο.

Στην προσευχή μου ζητώ από το Θεό να έχει καλά όλους τους ανθρώπους και πάνω απ όλα να υπάρχει υγεία και ειρήνη.

Πράττετε χριστιανικά. Πρέπει να ζητάμε πάντα να είναι καλά οι άλλοι. Όποιος προσφέρει τη ζωή του τη σώζει. Όποιος βάζει τη ζωή του πρώτα απ όλα τη χάνει. Παιδιά μας είναι όλα τα παιδιά του κόσμου. Μίλησα στα παιδιά για το Θεό γιατί με ρωτούσαν που είναι. Και τους είπα είναι ο διπλανός σου. Άπλωσε το χέρι σου και θα τον αγγίξεις. Του λέω: Είδες αδελφό σου? Είδες Κύριο και Θεό σου.

Που θα βρει ελπίδα πατέρα Αντώνιε ένας άνθρωπος που σήμερα σε αυτή τη χώρα υποφέρει από την οικονομική ανέχεια και την απογοήτευση?

Υφίσταται άδικα μέτρα ο έλληνας, είναι αλήθεια. Πρέπει να μείνουμε τίμιοι και να κρατήσουμε τις αρετές μας. Και ο Θεός δεν θα μας αφήσει. Αν είσαι ενάρετος, ας είσαι φτωχός. Έχεις μεγάλο πλούτο στην καρδιά σου. Και τη χάρη του Θεού που πάντοτε θα σε γεμίζει. Να έρθει ο κόσμος στην εκκλησία και να προσευχηθεί. Να βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Ντροπή είναι η αδικία και η αδιαφορία.

Η Ανάσταση του Κυρίου να είναι και μία ανάσταση της ψυχής μας.

Όταν σηκώσουμε το Σταυρό μετά υπάρχει η Ανάσταση. Στο Σταυρό του Ιησού να σηκώσουμε τα δικά μας πάθη, τις κακίες και τις μικροψυχίες μας. Με υπομονή και κουράγιο να ακολουθήσουμε το δρόμο του Χριστού.

Σας ευχαριστώ για τη συνομιλία. Μου θυμίζετε με τον ταπεινό τρόπο ζωής σας και το γαλήνιο λόγο σας ότι ο Ιησούς επορεύθη επί πώλου όνου. Να είστε πάντα καλά.

Σας ευχαριστώ. Κι εσείς να είστε πάντα καλά.

 

Αναδημοσίευση από :http://www.agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/6073-apl%CE%BFe-to-cheri-ou-kai-tha-aggikseis-to-theo