Η σημασία του προσώπου του Χριστού σε έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο (Χριστολογικές Αιρέσεις)

Οι νέες μορφές που πήρε η ζωή της Εκκλησίας τον 4ο αιώνα με την καλύτερη οργάνωση, τις επαρχιακές και Οικουμενικές Συνόδους, την ανάπτυξη του μοναχισμού αλλά και τη μαζική είσοδο πολλών εθνικών ή Ιουδαίων έ φε ραν εξελίξεις στη διοίκηση της εκκλησιαστικής ζωής και τη θεολογική αναζήτηση. Κάποτε τα νέα μέλη της Εκκλησίας έφεραν μαζί και τις παλιές τους αντιλήψεις για τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, και δεν έλειπαν οι αιρέσεις, ιδίως οι λεγόμενες Γνωστικές.* Μετά το Διάταγμα των Μεδιολάνων (313) η αυτοκρατορική εξουσία και τα κέντρα της (Ρώμη, Κωνσταντινούπολη) επιθυμούν να αναμειγνύονται στη ζωή της Εκκλησίας.

 Η ανάδυση της Κωνσταντινούπολης και η δημιουργία των πατριαρχικών θρόνων 

Σε μεγάλο διοικητικό και θεολογικό κέντρο εξελίχθηκε την περίοδο εκείνη η Αλεξάνδρεια, γιατί διέθετε την αποστολική παράδοση, πολιτική υπεροχή, αλλά και λαμπρό θεολογικό έργο μεγάλων ποιμένων. Σύντομα απέκτησε τον πρώτο ρόλο στη χειροτονία των άλλων επισκόπων στις περιοχές της Αιγύπτου και της Λιβύης. Επίσης η Ρώμη, και μαζί της και η νέα πρωτεύουσα, η Κωνσταντινούπολη ή Νέα Ρώμη, ασκούσαν κι αυτές μια ανώτερη αυθεντία από τους άλλους μεγάλους επισκοπικούς θρόνους Ανατολής και Δύσης, όπως η Έφεσος, η Καισάρεια, η Κόρινθος, τα Μεδιόλανα, κλπ. Αυτό αφορούσε ιδίως κρίσεις και χειροτονίες και συνέβαινε για πολιτικούς λόγους καθώς και εξαιτίας της αποστολικής αυθεντίας. Παράλληλα αναπτύσσονταν νέες θεολογικές αναζητήσεις γύρω από το πρόσωπο του Χριστού. Χρειαζόταν λοιπόν ένα σταθερό σύστημα επίλυσης προβλημάτων που να εγγυάται και  να φανερώνει την ουσία της Εκκλησίας, στην ενότητα, τη διδασκαλία και τον τρόπο ζωής. Έτσι, οι τρεις μεγάλοι θρόνοι και σχεδόν αμέσως και η μεγάλη μητρόπολη της Μέσης Ανατολής, η Αντιόχεια, απέκτησαν μόνιμη ηγετική θέση σε υπερμητροπολιτικές συνόδους. Λίγο αργότερα προ στέθηκαν τι μη τικά και τα Ιεροσόλυμα, ως η «μήτηρ των Εκκλησιών». Οι πέντε πρωτοκορυφαίοι θρόνοι σχημάτισαν μόνιμο διοικητικό σχήμα, τη λεγόμενη «Πενταρχία των Πατριαρχών», που απετέλεσε εικόνα της ενότητας της Εκκλησίας από τη βάση ως την κορυφή της

Οι μεγάλες σχολές της Αντιόχειας και της Αλεξανδρείας: η απαραίτητη πολυμορφία

  Μέσα από τη συνάντηση του χριστιανικού Ευαγγελίου με τον κόσμο και τον τρόπο που στοχαζόταν, αναπτύχθηκε μια ποικιλία στον τρόπο που η Εκκλησία ερμήνευε το έργο και την ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Οι παλιές μορφές και όροι («υιός του ανθρώπου», «μεγάλης βουλής άγγελος», «εικών του Θεού του αοράτου») από την ιουδαϊκή κυρίως σκέψη δεν επαρκούσαν, ενώ οι γνωστικοί* μύθοι περί Ιησού Χριστού ως άχρονου πλάσματος είχαν καταδικαστεί. Τώρα, η συνάντηση του Ευαγγελίου με την τελευταία αναγεννημένη μορφή της ελληνικής σκέψης (αριστοτελισμός, στωικισμός, νεοπλατωνισμός) συνέχιζε τη συζήτηση της προηγούμενης εποχής με νέο τρόπο. Μια ομάδα  επισκόπων στη Συρία, η λεγόμενη «Αντιοχειανή Σχολή», ακολουθούσε την ιστορικογραμματική μέθοδο ερμηνείας των κειμένων, που προσέφερε πολλά και επικράτησε ιστορικά. Όμως ο κύριος εκφραστής της, Θεόδωρος επίσκοπος Μοψουεστίας, τονίζοντας την ανθρωπότητα του Ιησού Χριστού θεωρούσε ότι εξελίχθηκε ηθικά και ο Υιός του Θεού «κατοίκησε» μέσα του και έτσι έγινε ομοούσιος με τον Πατέρα. Αυτή η χριστολογία παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα. Αντίθετα, στην Αίγυπτο δινόταν (ειδικά μετά τον Μέγα Αθανάσιο) σταθερή έμφαση στο ότι ο Υιός του Θεού ήταν πάντοτε ένας και ο αυτός Ιησούς Χριστός με πλήρη ανθρώπινη φύση: ήταν η «Αλεξανδρινή Σχολή». Και οι δύο σχολές μέσα από τη διδασκαλία τους για τον Ιησού Χριστό πρόβαλλαν και την άποψή τους για το πώς μπορούσε να σωθεί ο άνθρωπος: οι Αντιοχειανοί με τη μίμηση του Χριστού στον αγώνα για τελείωση, οι Αλεξανδρινοί με την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

 Από την ποικιλία στη σύγκρουση 

 Η ποικιλία αυτή μετατράπηκε σε σύγκρουση, όταν ένας εκπρόσωπος της Αντιοχειανής Σχολής, ο Νεστόριος, έγινε πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και διακήρυξε ότι η Παρθένος Μαρία δεν έπρεπε να αποκαλείται με το προσωνύμιο «Θεοτόκος», αφού ο Χριστός δεν ήταν από την αρχή Θεός. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση πολλών πιστών εκεί, αλλά και του επιφανούς εκπροσώπου της Αλεξανδρινής θεολογίας, πατριάρχη Αλεξανδρείας Κυρίλλου. Ο Κύριλλος επικοινώνησε γρήγορα με τον πάπα της Ρώμης Καιλεστίνο και λίγο αργότερα το 431 έγινε Σύνοδος στην Έφεσο (η Γ΄ Οικουμενική). Εκεί  οι εκπρόσωποι της Ρώμης και της Αλεξανδρείας ήταν περισσότεροι και ο Νεστόριος καταδικάσθηκε. Όμως, η συζήτηση μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και συνεχίσθηκε με την παρέμβαση της εξουσίας, μέχρι που οι δύο αντίπαλοι συμφώνησαν το 433 σε ένα κείμενο (Όρος των Διαλλαγών).

Αυτό επιβεβαίωνε τη διδασκαλία της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ότι ο Χριστός ήταν ένας και η Παναγία ήταν Θεοτόκος, αλλά δεν ταπείνωνε τους Αντιοχειανούς. Επικράτησε η πρόνοια για την ενότητα της Εκκλησίας, όπως υπέδειξε ο Κύριλλος Αλεξανδρείας (βλ. σχετική επιστολή). Όμως, κάποιοι οπαδοί θεωρούσαν πως έπρεπε να αφορισθούν όλοι οι Αντιοχειανοί. Ένας απ’ αυτούς, ο μοναχός Ευτυχής στην Κωνσταντινούπολη, κήρυξε ότι ο Χριστός με τη γέννησή του είχε μόνο μία φύση, τη θεϊκή, υποτιμώντας την ανθρώπινη. Αυτή η διδασκαλία ονομάσθηκε αργότερα Μονοφυσιτισμός. Ο Ευτυχής τιμωρήθηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό το 448, αλλά έκανε έφεση (έκκλητο). Έτσι συγκλήθηκε νέα, ευρύτερη σύνοδος στην Έφεσο το 449 για να κρίνει οριστικά. Ο νέος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος πήρε την προεδρία της Συνόδου, δικαίωσε τον Ευτυχή, καταδίκα σε τον Φλαβιανό και υποβίβασε την Κωνσταντινούπολη. Στη σύνοδο όμως αυτή έγιναν έκτροπα και οι αποφάσεις αυτές πάρθηκαν με βία: μοναχοί, οπαδοί του Μονοφυσιτισμού, χτυπούσαν τους αντιπάλους τους. Έτσι, η Σύνοδος ονομάσθηκε «Ληστρική» και ο μέχρι τότε σύμμαχος της Αλεξάνδρειας πάπας Ρώμης διαχώρισε τη θέση του. Την ίδια εποχή που ο ελληνορωμαϊκός κόσμος στη Δύση κατέρρεε από τα χτυπήματα των Ούννων και των γερμανικών λαών, συγκλήθηκε νέα σύνοδος το 451 στη Χαλκηδόνα για την αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Ήταν η Δ΄ Οικουμενική, η οποία αποφάσισε με βάση την Αγία Γραφή, τα υπάρχοντα Σύμβολα της Πίστεως, την απόφαση (Όρο) της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου κι ένα κείμενο του πάπα Ρώμης Λέοντος Α΄ (τόμος Λέοντος) και ξεκαθάρισε ότι στον Χριστό υπάρχουν δύο φύσεις (θεία και ανθρώπινη) ενωμένες στο πρόσωπο του ενός Υιού και Λόγου του Θεού. Ο όρος της Συνόδου λέει ότι είναι ενωμένες «ασυγχύτως και αδιαιρέτως, ατρέπτως και αχωρίστως».

Ο Πατριάρχης Διόσκορος δεν πήγε στη Σύνοδο και καταδικάσθηκε για την προηγούμενη συμπεριφορά του. Η καταδίκη αυτή δεν άρεσε στους επισκόπους της Αιγύπτου, οι οποίοι αντέδρασαν, ενώ και πολλοί άλλοι επίσκοποι στη Μέση Ανατολή και μοναχοί θεώρησαν ότι η Σύνοδος επαναφέρει τον καταδικασμένο Νεστοριανισμό. Μολονότι η Σύνοδος της Χαλκηδόνας εκτός από την κλασική διατύπωση του χριστολογικού δόγματος, όρισε με τους κανόνες της όλο το σύστημα της Πενταρχίας, την οργάνωση της μοναχικής ζωής και πολλά άλλα, την ίδια στιγμή αποκηρύχθηκε από ένα μεγάλο τμήμα χριστιανικών πληθυσμών στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή, που ονομάσθηκαν «Προχαλκηδόνειοι» και σήμερα «Αρχαίες Ανατολικές Εκκλησίες».

  Ο διάλογος, η ενότητα και η εξουσία Οι αυτοκράτορες όλη αυτή την εποχή και μετά προσπάθησαν να φτιάξουν μια τεχνητή ενότητα στην Εκκλησία με διάφορα διατάγματα που απαγόρευαν την περαιτέρω θεολογική συζήτηση, επιβάλλοντας πότε τη μια σύνοδο πότε την άλλη με στόχο μια τεχνητή ειρήνευση. Αυτό οδήγησε στο αντίθετο αποτέλεσμα, καθώς η Ρώμη διέκοψε την κοινωνία με την Ανατολή, τα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Αλεξανδρείας ακολούθησαν φιλομονοφυσιτική πολιτική και μέσα στην Αλεξάνδρεια δημιουργήθηκαν πολλά κόμματα. Αντίθετα, όσο ακόμα γίνονταν συζητήσεις μέσα στην Εκκλησία (με τελευταία την περίοδο του Ιουστινιανού, 527-565), έγινε μια μεγάλη προσπάθεια να ξεκαθαρίσουν πολλά θεολογικά ζητήματα με βάση την κοινή γλώσσα της εποχής, δηλαδή με τη χρήση της αριστοτελικής λογικής, αλλά και των κοινών θεμελίων της χριστιανικής πίστης: την Αγία Γραφή, το τριαδικό δόγμα, τη σκέψη των Πατέρων του 4ου αιώνα και τη λειτουργική ζωή. Η διάλυση του ενιαίου ελληνορωμαϊκού κόσμου από τους γερμανικούς λαούς στη Δύση, η απομάκρυνση των νεστοριανών χριστιανών μέσα στο περσικό κράτος και τελικά η αραβική κατάκτηση, οδήγησε όλους τους χριστιανούς της Ανατολής μέχρι σήμερα σε απομόνωση. Ο διάλογος για τη χριστολογική διδασκαλία άρχισε με τις Αρχαίες Ανατολικές Εκκλησίες (των Προχαλκηδονίων) ξανά τον 20ό αιώνα, λαμβάνοντας υπόψη και την ποικιλία των γλωσσών που φέρουν διαφορετικό νόημα στη χρήση των λέξεων. Εδώ επιβεβαιώνεται ότι όταν η Εκκλησία διαλέγεται ελεύθερα έχει πιο πολλές πιθανότητες να επιτύχει την ενότητά της εν αληθεία, απ’ ό,τι όταν εκτελεί υποχρεωτικά διαταγές από κάθε λογής εξουσία. 

Κείμενα 

Ο Χριστός δεν είναι θεωθείς άνθρωπος, είναι ο σαρκωθείς Θεός «Όταν ο άνθρωπος απέτυχε να γίνει Θεός, ο Θεός έγινε άνθρωπος για να με τιμήσει», γράφει ο Γρηγόριος [Θεολόγος]. «Ο Θεός ήταν ασύνθετος εξαρχής. Ενώθηκε με την ανθρώπινη φύση και ύστερα σταυρώθηκε από τα χέρια των σταυρωτών Του. Αυτή είναι η διδασκαλία μας για τον Θεό, που έγινε ένα μαζί μας». Ο Χριστός είναι σαρκωθείς Θεός, όχι θεωθείς άνθρωπος.[…] Ο Γρηγόριος δίνει πολλή προσοχή στα πάθη και τον θάνατο του Θεού, αφού με αυτό ομολογεί την ενότητα των φύσεων στο Πρόσωπο του Θεανθρώπου. Γι’ αυτό επίσης τονίζει το όνομα «Θεοτόκος». «Εκείνος που δεν αναγνωρίζει ότι η Μαρία είναι η Θεοτόκος αποξενώνεται από τον Θεό». Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι η θέωση είναι δυνατή για μας μόνο μεσω της ανθρώπινης φύσεως του Λόγου και της ομοουσιότητάς της με μας. π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, Οι Ανατολικοί Πατέρες του Τετάρτου Αιώνα, μτφρ. Π. Πάλλης (Θεσσαλονίκη: Πουρ να ράς,1991), 206-208.

 Το νόημα του Σταυρού του Χριστού Ο σταυρός [του Χριστού] προφητικά δείχνει προς την εσχατολογική, την τελική μοίρα του κόσμου. Γι’ αυτόν το λόγο, συνδέουμε το σημείο του σταυρού με την Αγία Τριάδα και με τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο λόγος που στην Ορθόδοξη Λειτουργία ο σταυρός αποτυπώνεται στο πρόσφορο που χρησιμοποιείται για την Ευχαριστία. π. Δημήτριος Στανιλοάε, Η Νίκη του Σταυρού, μτφρ. Λάμπρος Ψωμάς (Αθήνα: Μαΐστρος, 2010), 45.

  Η σημασία των χριστολογικών προσεγγίσεων Η Αντιοχειανή θεολογική παράδοση τόνιζε το ιστορικό, το συγκεκριμένο. Στο εξηγητικό τους έργο στην Αγία Γραφή αυτοί [οι Αντιοχειανοί θεολόγοι] επικέντρωναν την προσοχή τους πάνω στο ιστορικό και κατά γράμμα πλαίσιο και, γενικά προσπαθούσαν να αποφύγουν υπερβολικές αλληγορικές ερμηνείες. Στη Χριστολογική τους σκέψη τόνιζαν την πλήρη ανθρωπότητα του Χριστού χωρίς να αρνούνται ότι ο Χριστός ήταν ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα. Απεχθάνονταν κάθε τάση που μπορούσε να καταβροχθίσει την ανθρωπότητα του Χριστού μέσα στη Θεότητά του. Θεολογικά τόνιζαν το διαχωρισμό των δύο φύσεων, της θείας φύσεως και της ανθρώπινης φύσεως. Ο κίνδυνος για την Αντιόχεια ήταν ότι αυτοί μπορούσαν να υπερτονίσουν το διαχωρισμό των δύο φύσεων και να υπονομεύσουν την ενότητα του Χριστού. Οι Αλεξανδρινοί θεολόγοι τόνιζαν τη Θεότητα του Χριστού. Η αφετηρία τους ήταν ο Αιώνιος Θεός που έγινε ο άνθρωπος. Η ανθρώπινη φύση, ενωμένη με τη Θεία Φύση του Θείου Λόγου μπορούσε να θεωθεί. Ο κίνδυνος για την Αλεξάνδρεια ήταν ότι αυτοί μπορούσαν να υπερτονίσουν τη Θεότητα και να υπονομεύσουν την ανθρώπινη φύση του Χριστού. π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, Οι Βυζαντινοί Πατέρες του 5ου Αιώνα, μτφρ. Π. Κ. Πάλλης, (Θεσσαλονίκη: Πουρναράς, 1992), 388-389

Πενταρχία και συνοδικότητα Η εύκολα εξηγούμενη προτίμηση της Πολιτείας να επιλύει τα κατά καιρούς δημιουργούμε να προ βλήματα με απ’ ευθείας συνεννοήσεις με τις πέντε διοικητικές κεφαλές της Εκκλησίας και όχι με την υπέρτατη αυθεντία στην Εκκλησία, δηλαδή την Οικουμενική Σύνοδο, έδειχνε σαφώς ότι η Πολιτεία θα δεχόταν με χαρά να υποκατασταθεί αυτή η υπέρτατη αυθεντία στην Εκκλησία με την ανώτατη διοικητική αρχή της. Η υποκατάσταση αυτή όμως δεν είχε στήριγμα στους κανόνες, γι’ αυτό και οδήγησε σε σθεναρή αντίδραση του Γιατί να προτιμάει η Πολιτεία να συνομιλεί με σώματος των επισκόπων. Οι πέντε πατριάρχες δεν μπορούσαν να καθορίζουν το περιεχόμενο της πίστεως της Εκκλησίας, αλλά να το εκφράζουν, γι’ αυτό και δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα εκκλησιαστικά ζητήματα που αναφέρονταν στην πίστη ερήμην του σώματος των επισκόπων [...]. Ο κανονικός θεσμός της Πενταρχίας των Πατριαρχών δεν θα μπορούσε στο εξής να νοηθεί ερήμην του σώματος των επισκόπων που υπάγονταν στους Πατριάρχες, γι’ αυτό και οι πέντε πατριάρχες δεν θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν την Οικουμενική Σύνοδο. Βλάσιος Φειδάς, Ο Θεσμός της Πενταρχίας των Πατριαρχών, τόμ. Β΄ Ιστορικοκανονικά Προβλήματα περί την Λειτουργίαν του Θεσμού (451553) (Αθήναι 1977), 255. 

Ο «Μαραθώνιος» της Εκκλησίας 

Σε πολλές περιπτώσεις η Εκκλησία υπέστη δοκιμασίες τόσο από τον κοσμικό παράγοντα όσο και από τους ίδιους τους χριστιανούς. Η πιο σοβαρή περίπτωση δοκιμασίας θα μπορούσε να θεωρηθεί ο «μαραθώνιος» της Εκκλησίας μέχρι να ολοκληρωθεί η ορθή πρόταση του δόγματος. Η σοβαρότητα του προβλήματος φαίνεται από το γεγονός ότι χρειάστηκαν αιώνες γι’ αυτή την υπόθεση και ότι εκδηλώθηκαν τέτοιας εντάσεως αντιπαραθέσεις, που πολλές φορές οδήγησαν σε βιαιοπραγίες αδιανόητες και ανεπίτρεπτες. Την πιο χαρακτηριστική περίπτωση, σε σχέση με τις παραπάνω βιαιοπραγίες έζησε η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας τον 4ο αιώνα και ιδιαίτερα στο διάστημα που την ποίμανε ο Μέγας  Αθανάσιος. Υπενθυμίζουμε ότι ο Μέγας Αθανάσιος στα χρόνια της ιεραρχίας του εξορίστηκε από την επισκοπή του τέσσερις φορές και άλλες τόσες επέστρεψε! Η κοσμική εξουσία στην υπόθεση αυτή έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο. Ηλίας Βουλγαράκης, Καθημερινές Ιστορίες Αγίων και Αμαρτωλών στο Βυζάντιο, Β΄ έκδοση (Αθήνα: Μαΐστρος, 2002), 46-47.

Πατριαρχική Διαμεσολάβηση και Παρέμβαση 

 Επιστολή Κυρίλλου Αλεξανδρείας προς τον Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως, στην οποία του ζητάει να μην επιτρέψει τον αναθεματισμό του Θεοδώρου Μοψουεστίας, παρά τις λάθος διδασκαλίες του, με σκοπό την ειρήνη στην Εκκλησία. Μόλις πρόσφατα οι ανά την οικουμένη Εκκλησίες του Θεού απέβαλαν τις κενές περιεχομένου διδασκαλίες του Νεστορίου, χάρη στον πολύ ιδρώτα της οσιότητός σου και της αγίας συνόδου που συγκαλέστηκε στην Έφεσο. Κάποιοι εκεί κατά την Ανατολή δυσφορούν πολύ με όλα αυτά, και όχι μόνο λαϊκοί αλλά και από όσους έχουν ταχθεί προς ιερουργία. Όμως οι Εκκλησίες διαλαλούν και κηρύττουν τον έναν Χριστό και αναθεμάτισαν τις ασεβείς περιττολογίες του Νεστορίου. Τώρα όμως λένε κάποιοι να καταλάβουν τη μεγάλη πόλη της Αντιόχειας και να ζητήσουν από τους βασιλείς να αναθεματιστούν τα βιβλία του Θεοδώρου Μοψουεστίας αλλά και αυτός ο ίδιος ο άνδρας. Η αγία όμως Σύνοδος καταδίκασε όσους φρονούσαν τη διδασκαλία του Νεστορίου αλλά με πνεύμα οικονομίας δεν μνημόνευσε πρόσωπα, ούτε επέβαλε στον Θεόδωρο ονομαστική καταδίκη. Και επειδή έχει ήδη αποδημήσει προς τον Θεό, αρκεί όπως νομίζω όσοι δέχονται τη σωστή διδασκαλία να μη λαμβάνουν υπόψη τους ό,τι άτοπο έχει γράψει όταν θα διαβάζουν τα βιβλία του. Μπορούμε λοιπόν να εξηγήσουμε και σε εκείνους που δημιουργούν προβλήματα την οικονομία του πράγματος και να τους πείσουμε να επιλέξουν καλύτερα να ηρεμήσουν παρά να γίνουν αιτία σκανδαλισμού στις εκκλησίες. Κύριλλος Αλεξανδρείας, Επιστολή 72, Προς Πρόκλον, Patrologia Graeca 77, 343-344 [Διασκευή].  

Πηγή: Δημήτριος Ν. Μόσχος, Ευαγγελία Βουλγαράκη, Εκκλησιαστική Ιστορία και Πατέρες  και Θεολόγοι της Εκκλησίας,  ΤΕΥΧΟΣ Α΄,  ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ  Γ´  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ, σελ 35-41

Αιρέσεις: εσωτερική πληγή της Εκκλησίας

Ορθόδοξη πίστη και Λατρεία σελ. 53-54

Η λειτουργική ανάμνηση των αγώνων κατά των αιρέσεων

α) Η εμφάνιση των αιρέσεων και η αντιμετώπισή τους από την Εκκλησία

Η χριστιανική πίστη δεν είναι καρπός της ανθρώπινης διάνοιας· είναι η αβίαστη και ελεύθερη στροφή της καρδιάς στο Θεό. Η πίστη, ακόμη, δεν είναι κατάργηση, αλλά είναι υπέρβαση της λογικής, αφού καλεί τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει τα όριά της. Στην ιστορία της Εκκλησίας, προσπάθησαν κάποιοι να κατανοήσουν το περιεχόμενο της πίστης μόνο με τη δύναμη της λογικής. Έτσι, απέρριπταν ό,τι δε συμφωνούσε μ’ αυτήν, κρατώντας ένα μόνο μέρος της θείας αποκάλυψης. Γι’ αυτό ονομάστηκαν αιρετικοί (αἱροῦμαι = επιλέγω). Άλλοι ανάμιξαν την πίστη με αντιλήψεις ειδωλολατρικές ή ιουδαϊκές, νοθεύοντας την αλήθεια. Η πίστη των αιρετικών δεν είναι η πίστη της Εκκλησίας, αλλά ανθρώπινο κατασκεύασμα. Οι πρώτες αιρετικές τάσεις εμφανίστηκαν ήδη από την αποστολική εποχή. Οι απόστολοι συγκεντρώνονται στην Αποστολική Σύνοδο και όλοι μαζί δια τυπώνουν την αλήθεια της Εκκλησίας. Το παράδειγμά τους θα ακολουθήσουν αργότερα οι Πατέρες της Εκκλησίας. Οι αιρέσεις αντιμετωπίζονται με τη σύγκληση Οικουμενικών (όλης της αυτοκρατορίας) Συνόδων (συν+οδός, κοινή πορεία). Οι Σύνοδοι είναι εφτά και πραγματοποιήθηκαν από το 325 έως το 7871. Αυτούς τους μεγάλους Πατέρες εξυμνεί, με εκφράσεις υψηλής ποιητικής έμπνευσης, ο ύμνος που ακολουθεί. 

  β) Η ανάμνηση των αγώνων κατά των αιρέσεων  

Τον αγώνα για την καθαρότητα της πίστης διεξήγαγαν οι άγιοι Πατέρες στις Οικουμενικές Συνόδους. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι1 μνημονεύονται στη λατρεία για να οικοδομούνται οι πιστοί σε κάθε εποχή. Στον παραπάνω ύμνο οι άγιοι Πατέρες ονομάζονται «πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου», διότι κηρύττουν «τῆς εὐσεβείας τό μέγα μυστήριον» και ανακηρύσσονται ως οι αληθινοί θεολόγοι της Εκκλησίας. Αναγνωρίζεται έτσι, λειτουργικά, το έργο των Πατέρων και των Συνόδων. Η Ορθοδοξία μένει πάντα πατερική και συνοδική. γ) Τα δόγματα της Εκκλησίας και η ευθύνη των μελών της Εκκλησίας Η εκκλησιαστική διδασκαλία, το δόγμα, δεν επιβάλλεται στους πιστούς, αλλά προσφέρεται ως πνευματικό φάρμακο για την ψυχική θεραπεία και τη σωτηρία τους. Τα δόγματα οριοθετούν την αληθινή πίστη, ορίζοντας τι σώζει και τι δε σώζει. Η διαφύλαξη των αληθινών δογμάτων στη διδασκαλία και τη ζωή της Εκκλησίας έχει ως αποτέλεσμα την «ορθοτόμηση» (ορθή διδασκαλία) του μυστηρίου της θείας αλήθειας. Χωρίς όμως ευσέβεια και πνευματική ζωή είναι αδύνατη η διαφύλαξη των δογμάτων της πίστης, διότι δεν είναι υπόθεση της διάνοιας, αλλά όλης της ζωής. Δεν πρόκειται για αλήθειες με αφηρημένο νόημα και περιεχόμενο, αλλά για αλήθειες που σχετίζονται με την ίδια τη ζωή και την αντίληψη για τη ζωή. Επομένως, η κατάργησή τους ή η διαστρέβλωσή τους έχει οδυνηρά αποτελέσματα για τη ζωή, για την ακεραιότητα και για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η ενότητα και η αγάπη των προσώπων του τριαδικού Θεού, π.χ., αφορά και στη δική μας προσωπική, οικογενειακή ή κοινωνική ζωή, γιατί αποτελεί το πρότυπο της τέλειας αγάπης για τη ζωή μας. Κι ακόμη, η διπλή φύση του Χριστού - τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος - έχει τεράστιες συνέπειες για τη ζωή και τη σωτηρία των πιστών. Αντίθετα, η μονοφυσιτική αντίληψη για το Χριστό - η θεία φύση απορρόφησε την ανθρώπινη - υποβαθμίζει τον άνθρωπο και κάνει αμφίβολη τη σωτηρία του. Γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας έδωσαν μάχες στις Οικουμενικές Συνόδους για τη διαφύλαξη των αληθειών της πίστης, γιατί η ορθή πίστη γεννάει και ορθή ζωή. Η διαφύλαξη της πίστης είναι έργο και του κλήρου και του λαού. Αυτό εν νοούν οι Πατριάρχες της Ανατολής, γράφοντας στην Εγκύκλιό τους το 1848 ότι «ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας (= της πίστης)» είναι «τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός»1, δηλαδή όλα τα μέλη της Εκκλησίας

1. 

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος (325) τη Ζ΄ Κυριακή μετά το Πάσχα και στις 29 ή 28 Μαΐου. 

Η Β΄ (381) στις 22 Μαΐου. 

Η Γ΄ (431) στις 9 Σεπτεμβρίου. 

Η Δ΄ (451) στις 16 Ιουλίου. 

Η Ε΄ (553) στις 16 ή 25 Ιουλίου. 

Η ΣΤ΄ (680-681) στις 23 Ιανουαρίου και στις 14 Σεπτεμβρίου και 

η Ζ΄ (787) στις 11 Οκτωβρίου.  

Ορθόδοξη πίστη και Λατρεία σελ.96-98 

Γιατί οι αιρέσεις στηρίζονται στην Γραφή;

Πηγή

Η ερμηνεία των Γραφών, είτε μιλάμε για την Παλαιά είτε για τη Καινή Διαθήκη, ενέχει πολλούς κινδύνους, καθώς μια λάθος μεταφορά ή μετάφραση ενός χωρίου των θαυμάσιων αυτών κειμένων μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες και, σε ακραίο βαθμό, αιρέσεις.

Στην ιστορία της Εκκλησίας μας τέτοια παραδείγματα είναι άπειρα και πολλές ήταν οι φορές στις οποίες η Εκκλησία μας διαβουλεύτηκε με σκοπό τη στήριξη της πίστης ενάντια στις κακοδοξίες, όπως ήταν αυτές του Αρείου και του Νεστορίου στο παρελθόν. Παρόμοιες προκλήσεις αντιμετωπίζει και τώρα η Εκκλησία μας, για αυτό και πάντοτε πρέπει να μελετάμε τις Γραφές με προσοχή και με γνώμονα την αποστολική και πατερική παράδοση.

Με τον κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο νεστοριανισμός και το πρόσωπο της Θεοτόκου

 

Η χριστολογική αίρεση (Νεστοριανισμός) είχε σοβαρή επίπτωση στον τρόπο θεώρησης του προσώπου της Παναγίας στο χώρο της Εκκλησίας, πράγμα που σήμαινε ότι άλλαζε ή έπρεπε ν’ αλλάξει η στάση των πιστών ως προς την απόδοση της τιμής στη μητέρα του Χριστού. 

Ο Νεστόριος λοιπόν σύμφωνα με τις παραπάνω προϋποθέσεις καταλήγει στο φυσικό και αυτονόητο συμπέρασμα ότι η Παναγία γέννησε ένα κοινό άνθρωπο, προορισμένο να γίνει κατοικητήριο ή όχημα της θεότητας. Στον άνθρωπο αυτόν ήλθε και εγκαταστάθηκε ο Λόγος. Πρόκειται λοιπόν κατά βάση για ενοίκηση της θεότητας στην ανθρωπότητα, και όχι για ένωση αυτών των δυο πραγμάτων. Υπήρχε δηλαδή η άποψη ότι κατά τον Νεστόριο, πρώτα γεννήθηκε ο κοινός άνθρωπος από την Μαρία, και έπειτα εγκαταστάθηκε ο Λόγος. 

Φαίνεται εντούτοις πως ο Νεστόριος δέχονταν τούτη τη συνάφεια των δύο φύσεων ήδη στη μήτρα της Μαρίας. Αλλά τελικά είχε τις ανυποχώρητες αντιρρήσεις του ως προς τον Χριστό, αν είναι Θεάνθρωπος. Γι’ αυτό προέτρεπε τους θεολόγους και όλους τους Χριστιανούς να μην αποκαλούν τη Μαρία, τη μητέρα του Χριστού, Θεοτόκο. Τούτη η άρνηση, όπως ήταν άλλωστε φυσικό, προκάλεσε το κοινό αίσθημα και ο σάλος άρχισε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη, την έδρα του Νεστορίου.  

Οι θεολόγοι και οι Χριστιανοί κατανόησαν πως κάτι αταίριαστο υπήρχε στην επιμονή του Νεστορίου να καλείται η Θεοτόκος Χριστοτόκος, γιατί ο αιρεσιάρχης σ’ αυτή τη λέξη έδινε τη σημασία της λέξης ανθρωποτόκος. Με άλλα λόγια ο Νεστόριος παραχάραξε και μετάπλασε το νόημα της λέξης Χριστοτόκος, γιατί αυτή η λέξη εκφράζει το ορθόδοξο δόγμα: Χριστός είναι ο σαρκωμένος Λόγος και επομένως η Μαρία γέννησε τον Χριστό, τον Θεάνθρωπο, και σωστά ονομάζεται Χριστοτόκος και Θεοτόκος. Η παραχάραξη όμως, που πρόσβαλλε το χριστολογικό δόγμα και αλλοίωνε την εμπειρία της εκκλησιαστικής ζωής προκάλεσε κατά τα μαρτύρια των ιστορικών αιματηρές ταραχές. Φαίνεται ότι ο σάλος έφτασε σε απίστευτο σημείο, γιατί τελικά ο Νεστόριος, φαινομενικά τουλάχιστον, ανακάλεσε την πρόταση του αυτή για το όνομα της Παναγίας. Απολιναρισμός και Νεστοριανισμός προκαλούν την ορθόδοξη θεολογία και γενικότερα το σύνολο της θεολογικής σκέψης και των εκκλησιαστικών τάσεων. 

Η αντίδραση του αλεξανδρινού θρόνου είναι σαφής και έντονη. Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας αναιρεί αμέσως θεολογικά και αναθεματίζει τον Νεστοριανισμό. Σ’ αυτή την ένταση και την οξεία διάκριση και διαίρεση των δύο φύσεων του Χριστού, την οποία είχε εισαγάγει ο Νεστόριος, προκύπτει και άλλο θέμα που το εισάγει ο αρχιμανδρίτης Ευτυχής. Ο ρόλος της ανθρώπινης φύσης, την οποία προσέλαβε ο Λόγος, και η θέση της μετά την ένωση της με τη θεία φύση, γίνεται αντικείμενο έρευνας. 

Κατά τους ορθοδόξους, ο ρόλος της ανθρώπινης φύσης είναι σαφής ‘η τέλεια και ακέραιη ανθρώπινη φύση αποτελεί το μεταπλαστικό φύραμα για τη θεραπεία όλης της ανθρωπότητας. Τούτο για να γίνει προϋποθέτει την πραγματική και ουσιαστική ένωση ανθρώπινης και θείας φύσης. 

Ο Ευτυχής αναιρεί αυτές τις θέσεις, που αποτελούσαν και επιχειρήματα εναντίον του Νεστοριανισμού, εισάγοντας τον λεγόμενο μονοφυσιτισμό. Βεβαίως κινείται στο πεδίο των συγκρούσεων, και κατά πάσα πιθανότητα δεν θέλει να δεχτεί ούτε τις απόψεις του Νεστορίου ούτε τις θέσεις της ορθόδοξης θεολογίας. Η ένωση των δυο φύσεων κατά τον Ευτυχή, είναι γεγονός και μάλιστα συντελείται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να ξεπερνάει τη φυσική μίξη και την ουσιαστική ένωση. Η ανθρώπινη φύση παύει να υπάρχει, απορροφιέται από την θεία και εξαφανίζεται. Πριν από την ένωση υπήρχαν δύο φύσεις, μετά την ένωση όμως υπάρχει μία φύση, του Θεού Λόγου.     

Νικολάου Ματσούκα, Δογματική και Συμβολική Β’
Ο νεστοριανισμός και το πρόσωπο της Θεοτόκου

Πηγή

Μια χρονογραμμή για τις αιρέσεις

Της συναδέλφου Μαρίας Κατσαβέλη

Πηγή:http://mkatsaveli.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2751.html

Θ. Ι. Ρηγινιώτης, Σατανισμός, η καινούργια θρησκεία των νέων

Εικόνα από εδώ

Στην πραγματικότητα δεν είναι νέα θρησκεία, αλλά τόσο αρχαία, όσο και ο άνθρωπος. Οι πρωτόπλαστοι λάτρεψαν τον Εχθρό του ανθρώπινου γένους στον παράδεισο, όσο κι αν η ιστορία τους είναι δοσμένη στην Αγία Γραφή με αρκετές αλληγορίες και συμβολισμούς.


Στη συνέχεια η ανθρωπότητα δεν έπαψε ποτέ να λατρεύει τους δαίμονες. Τερατόμορφοι και απειλητικοί «θεοί», που λατρεύονταν με ανθρωποθυσίες, κυριαρχούσαν σ’ όλες τις ειδωλολατρικές θρησκείες. Οι Βαβυλώνιοι θυσίαζαν βρέφη στο Μολώχ, το «θεό» με το κεφάλι του ταύρου. Οι Γαλάτες δρυΐδες και οι λοιποί Κέλτες είχαν διαφορετικό τρόπο θυσίας για τα θύματα κάθε κελτικού «θεού». Οι Αζτέκοι θυσίασαν 40.000 αιχμαλώτους μέσα σε τέσσερις μέρες στα εγκαίνια του ναού του Θεού Ήλιου στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τους!... Ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα, θεότητες όπως η Ορθία Άρτεμις της Σπάρτης «έπρεπε να λατρεύονται με αίμα», ενώ υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρκαδία της Πελοποννήσου και αλλού (δείτε εκτενές αφιέρωμα στο θέμα εδώ).


Τι είναι όλοι αυτοί οι «θεοί»; Τι είναι όλα τα διφορούμενα ή σκοτεινά πνεύματα, που ακόμα και σήμερα καταλαμβάνουν τα μέντιουμ, τους σαμάνους και τους διάφορους πνευματιστές όλων των ειδών; Η απάντηση είναι αυτονόητη.


Εξίσου αυτονόητο είναι και το «ποιον θεό λατρεύουν» οι λέσχες που βρίσκονται πίσω από τις τεράστιες οικονομικές αυτοκρατορίες που κυβερνούν τον κόσμο. Σίγουρα όχι τον Ιησού Χριστό.


Αυτός λοιπόν ο προαιώνιος Εχθρός, ο Διάβολος, που ξεγέλασε την ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πείθοντάς την ότι είναι Θεός, έρχεται πια με μια καινούργια μάσκα – πιο αποκαλυπτική – κερδίζοντας τη φαντασία και την καρδιά των παιδιών μας.

Ο δολοφόνος της Γλυφάδας


Ιούνιος 2014: ένας νέος 22 ετών στη Γλυφάδα θυσιάζει στο Σατανά μια άστεγη! Τα ΜΜΕ φρίττουν. Κι όμως, παραθέτω ένα σχόλιο από την ιστοσελίδα «Αντιαιρετικό Εγκόλπιο» (εδώ):

Ο 22ΧΡΟΝΟΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΥΤΗΣ ΑΛΛΑ ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΥ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ!

Απορούν και εξίστανται τα Μ.Μ.Ε, ηλεκτρονικά και έντυπα, για το άγριο έγκλημα-θυσία στον Σατανά, του 22χρονου δράστη. Και εμείς απορούμε με το απύθμενο θράσος των Κριτών του, οι οποίοι στρουθοκαμηλίζουν στον πραγματικό Δράστη, που είναι η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ της σύγχρονης ανθρωποκεντρικής κοινωνίας μας.
Το παιδί θέλησε να συνεργαστεί με το σατανά. Έκανε και αυτό που απαιτεί ο σατανάς για να ολοκληρωθεί η «συμφωνία», μια θυσία, ίσως και δυο και περισσότερες αν δεν τον συνελάμβαναν. Το παιδί αυτό είναι ο θύτης;
Ας μας απαντήσουν οι κριτές του:
Πότε αντέδρασαν στις μαζικές σατανιστικές προσηλυτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται συχνά πυκνά με την μορφή «καλλιτεχνικής» συναυλίας από διάφορα Heavy, Thrash & Black Metal συγκροτήματα ακόμα και μέσα από τον χώρο των σχολείων μας (schoolwave);
Θυμίζουμε ότι ο ίδιος ο νεαρός μέσω του youtube έψαχνε άτομα να τον μυήσουν στο εγκληματικό δόγμα: «Θέλω να γίνω σατανιστής. Μένω Αθήνα. Όποιος το δει ας απαντήσει εδώ αν μπορεί να με βοηθήσει να γνωρίσω τα κατάλληλα άτομα», έγραφε ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου ως σχόλιο κάτω από ένα τραγούδι των Rotting Christ, ενός ελληνικού συγκροτήματος μουσικής μπλακ μέταλ, με τίτλο «Κατά τον Δαίμονα Εαυτού».
Πότε αντέδρασαν στις διάφορες σέχτες, προθαλάμους του σατανισμού που δρουν ανενόχλητες στην Ελλάδα, όταν οι Ευρωπαϊκές χώρες με αυστηρή και υπεύθυνη νομοθεσία τις έχουν περιορίσει ουσιαστικά;
Πότε αντέδρασαν στον έκδηλο αποκρυφισμό, ο οποίος κάλλιστα μπορεί να είναι η ατραπός σε μια ενδεχόμενη σατανιστική μύηση, και ο οποίος φανερώνεται στις χολιγουντιανές υπερπαραγωγές τύπου «Χάρυ Πόττερ» και δεκάδων άλλων που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές οθόνες ακόμη και στην παιδική ζώνη;

Είναι τραγική η ευκολία με την οποία η στρεβλωμένη κοινωνία μας ψάχνει για ενόχους όταν ο βασικός ένοχος είναι η ανευθυνότητά της μπροστά στην προστασία των παιδιών μας.
Ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος (σ.σ.: ένας άγιος παπάς που αφιέρωσε τη ζωή του μελετώντας τις σέχτες και τις παραθρησκείες, για τις οποίες έγραψε πολλά σοβαρά βιβλία, αλλά δέχτηκε και πολλές απειλές) έλεγε ότι δεν υπάρχουν εγκληματικά μυαλά αλλά εγκληματικά δόγματα. Αν η κοινωνία και τα Μ.Μ.Ε θέλουν να βρουν τους πραγματικούς ενόχους τότε ας περιορίσουν τον σατανισμό και όχι τους σατανιστές».

Τα παιδιά των smartphones


Στο μεταξύ, σατανιστές ζητούν βοήθεια μέσω Facebook για να ιδρύσουν «Εκκλησία του Σατανά» στην Ελλάδα.

Αυτά είναι τα παιδιά τα «απελευθερωμένα από την πίστη στο Θεό». Τα παιδιά της ανεξέλεγκτης πρόσβασης στον παγκόσμιο ιστό (Internet), όπου θα βρουν υλικό για να αφυπνίσουν και να διογκώσουν κάθε λογής απόκοσμα πάθη και, τελικά (αν δεν τους έχετε μάθει να βάζουν φρένο στον εαυτό τους και στις επιθυμίες τους), να κυριευθούν και να αλλοτριωθούν απ’ αυτά. Τα παιδιά μας, τα παιδιά σας.

Τα παιδιά (αγόρια και κορίτσια), που κρατάνε στην ανώριμη εφηβική ή προεφηβική παλάμη τους την πρόσβαση σε χιλιάδες ηλεκτρονικές σελίδες βίας, πορνογραφίας, σεξουαλικών διαστροφών, αυτοκαταστροφής, εμμονής με το θάνατο, λατρείας του διαβόλου, αλλά και σε λέσχες που συγκεντρώνουν μέλη απ’ όλο τον πλανήτη εκφράζοντας «ελεύθερα» ό,τι έχει ο καθένας «μέσα του».

Όλο αυτό το υλικό βρίσκεται στη μικρή συσκευή που το παιδί σας έχει στο τσεπάκι του. Εκτός αν νομίζετε πως τα iPad, τα smartphones και όλα τα υπερσύγχρονα gadgets, που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας, εφευρέθηκαν από τους παγκόσμιους οικονομικούς κολοσσούς για να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη…

Δεν «δαιμονοποιώ» τη χρήση της τεχνολογίας από τους έφηβους. Απλά, είναι μια βόμβα, που προσφέρεται ανεξέλεγκτα σε ανώριμα χέρια – όχι τυχαία, αλλά επειδή κάποιοι έχουν συμφέρον.

Αφήστε τα λοιπόν, φίλοι, μακριά από τους παπάδες και την εκκλησία. Δώστε τους τα πάντα, εκτός από την γνώση της Ορθοδοξίας. Μην τα ξυπνάτε την Κυριακή το πρωί για να πάτε στην εκκλησία οικογενειακώς. Μην τα προτρέπετε να πάνε για εξομολόγηση. Τι λέω, για όταν φτάσουν στην εφηβεία; Είναι αργά πια. Από μικρά πρέπει να έχουν γίνει χριστιανοί – και θα γίνουν αν εσείς είστε χριστιανοί. Χριστιανοί αληθινοί, όχι του καναπέ. Χριστιανοί που πηγαίνουν στην εκκλησία, νηστεύουν, εξομολογούνται, μεταλαβαίνουν, προσεύχονται και εννοείταιαγαπούν τον πλησίον τους, συγχωρούν τον εχθρό τους και νοιάζονται περισσότερο για τον άλλον παρά για τον εαυτό τους (πράγματα αντίθετα με το σημερινό εγωιστικό τρόπο ζωής).

Συγγνώμη που γράφω έτσι. Δεν είμαι δάσκαλος κανενός, εκτός από τους μαθητές μου στο σχολείο. Αλλά ξέρω από αυτούς τους μαθητές μου πόσο διψάνε για το Θεό (και δε βρίσκουν πηγές να πιούνε νερό) και πόσο εξαπλωμένος είναι ο σατανισμός (κρυφός ή φανερός, με τελετές κ.λ.π.) στην κοινωνία μας.

Μουσική, ταινίες, μυθιστορήματα, παιχνίδια, όλα εκεί οδηγούν. Μάγοι, μέντιουμ, βρικόλακες, λυκάνθρωποι, κτήνη, δαίμονες, παράφρονες δολοφόνοι, αυτά κυριαρχούν πλέον στην ψυχαγωγία, δηλαδή στην αγωγή της ψυχής. Μια γενιά, που, όταν ακούει για το Θεό ή για αγίους, αδιαφορεί ή κοροϊδεύει (όπως βλέπει να κάνουν κι οι γονείς της). Όταν ακούει για δαίμονες και δαιμονισμένους, τρέχει με τα τέσσερα να μάθει τα πάντα. Αυτή τη γενιά τη διαπαιδαγωγούν οι ενήλικες, η τηλεόραση, το διαδίκτυο. Είναι η γενιά που έρχεται.

Δε θα γράψω άλλα, παρά θα κλείσω μ’ ένα κομμάτι από κάποιο παλιότερο άρθρο μας, με τίτλο «Το Σύνδρομο της Κόλασης», δίνοντας ένα δείγμα της κατάστασης:

Μεταμοντέρνος τρόμος, χωρίς… τρόμο, αλλά με έρωτα!

Στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο του τρόμου, οι φόβοι που εκφράζονται είναι ανάλογοι και έχουν αναλυθεί αρκετά στη σχετική βιβλιογραφία: από τον παιδικό και πρωτόγονο φόβο του σκοταδιού και του μπαμπούλα, το φόβο των φαντασμάτων και των τερατωδών πλασμάτων, ώς το φόβο του serial killer, που συχνά έχει και μη ανθρώπινες πλευρές ή κάποιες υπερφυσικές ιδιότητες [π.χ. στη σειρά ταινιών Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες].
Στις μέρες μας όμως φαίνεται να αναδύεται ένα νέο είδος τρόμου, που ανατρέπει τα δεδομένα. Το νέο αυτό είδος λαμβάνει δύο μορφές, με ένα κοινό χαρακτηριστικό: το τέρας, που καταδιώκει τους ήρωες του έργου, δεν έρχεται πλέον απ’ έξω, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι γίνονται τέρατα. Μερικές φορές μάλιστα αυτά τα τέρατα είναι αξιαγάπητα και φιλικά, όχι αιμοδιψή και τρομακτικά, και δεν καταδιώκουν, αλλά ερωτεύονται και προστατεύουν.
Η μία μορφή αυτού του νέου είδους λογοτεχνίας και κινηματογράφου (και τηλεόρασης) τρόμου βασίζεται στον εφιάλτη ότι ένας ιός μετατρέπει μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης σε ανεγκέφαλα και ανθρωποφάγα ζόμπι! Οι λίγοι υγιείς αγωνίζονται να επιβιώσουν σ’ ένα πλανήτη που κυριαρχείται από τέρατα, που είναι η μετάλλαξη του εαυτού μας: εμείς οι ίδιοι είμαστε τα νεκροζώντανα τέρατα, οι πρώην άνθρωποι!
Εδώ ανήκουν έργα και σειρές έργων όπως τα Planet Terror, Resident Evil, Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ, I am Legend κ.ά. Τα παιχνίδια υπολογιστών φυσικά κατακλύζονται από τη σχετική μυθολογία, που δίνει σεναριακές ιδέες και για κινηματογραφικές σειρές, όπως το Resident Evil.
Η δεύτερη μορφή του είδους βασίζεται στη φαντασίωση ότι οι βρικόλακες ζουν πλέον ανάμεσά μας και μάλιστα ότι συγκροτούν μια οργανωμένη κοινωνία με ιεραρχία και κουλτούρα, που συνυπάρχει με τους «ανθρώπους». Ενίοτε βλέπουμε ανθρώπους που είναι «μισοί άνθρωποι και μισοί βρικόλακες», σαν ο βρικόλακας να είναι ένα άλλο είδος ή ένα υποείδος του ανθρώπου. Στη νέα αυτή βαμπιρική μυθολογία – που κυριολεκτικά έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας – κατά κανόνα πρωταγωνιστούν βρικόλακες φιλικοί προς τον άνθρωπο, με υψηλές ηθικές αρχές, γοητευτικοί, που ερωτεύονται ανθρώπους και τους υπερασπίζονται ηρωικά από τους μοχθηρούς βρικόλακες, που είναι «κάποιοι άλλοι», όχι οι ήρωες της ιστορίας.
Εδώ ανήκουν έργα ή σειρές έργων όπως τα Underworld, True Blood, Vampire Academy, Vampire Diaries, φυσικά το The Twilight Saga (για ν’ αναφέρω τα πιο γνωστά, νομίζω, στην Ελλάδα) και ένα σωρό άλλα. (…)
Βλέπουμε ωστόσο και κάτι άλλο: νέους ανθρώπους, και μάλιστα έφηβους, ερωτευμένους με ευγενείς, ενάρετους και γοητευτικούς βρικόλακες, να γίνονται εν τέλει και οι ίδιοι βρικόλακες κι έτσι να λαμβάνουν το βραβείο των προσπαθειών τους: αθανασία και εκπλήρωση του έρωτά τους με το ιδανικό τους ταίρι. Όσο για την αιμοποσία, μην ανησυχείτε, δε θα πίνουν αίμα ανθρώπων, αλλά ζώων ή αίμα από τράπεζες αίματος. Δεν πρέπει να νιώθουμε αποτροπιασμό ή φόβο γι’ αυτούς. (…)
Τα δύο αυτά νέα είδη τρόμου (που το δεύτερο, τα βαμπιρικά έπη, δεν είναι καν γραμμένο ως ιστορίες τρόμου, αλλά περισσότερο ως αισθηματικές νεανικές ή εφηβικές περιπέτειες – κι όμως περιέχουν πολύ σκοτάδι, αίμα, φόβο, φόνους και συχνά την εθελοντική μετάλλαξη του ανθρώπου σε βρικόλακα), κατά τη γνώμη μου, έρχονται να σπρώξουν ένα βήμα παραπέρα τη μαζική ασθένεια που εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στο δυτικό κόσμο, την παράνοια.
Ξέρουμε ότι υπάρχουν ήδη στο εξωτερικό, μα φοβάμαι πως και στη χώρα μας, λέσχες ανθρώπων που ζουν σα λύκοι ή φαντασιώνονται πως είναι βαμπίρ και συμπεριφέρονται ανάλογα! Πρόκειται για ένα αληθινό σύνδρομο της κόλασης, όπου όμως δαίμονες γίνονται οι ίδιοι οι άνθρωποι, έχοντας πλέον «ξεπεράσει» τα παραδοσιακά όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό.
Ίσως μάλιστα τα βαμπιρικά έπη γράφονται ή προωθούνται από ομάδες βαμπιριστών, όχι τυχαία, αλλά ακριβώς για να προπαγανδίσουν αυτό τον τρόπο ζωής και να τον εξαπλώσουν. Μέρος της βαμπιρικής μυθολογίας εξάλλου, ως γνωστόν, είναι και η εξάπλωση και μετάδοση του βαμπιρισμού από τον ένα στον άλλο με το γνωστό δάγκωμα.
Αυτό είναι λοιπόν το μέλλον, όπως τρυπώνει στη φαντασία των έφηβων αγοριών και κοριτσιών σας, από τα παράθυρα των μυθιστορημάτων, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, και φυσικά του διαδικτύου και των παιχνιδιών για υπολογιστές: ένα μέλλον συνύπαρξης με ζόμπι και βρικόλακες, που συχνά κυριαρχούν και είναι εμείς μεταμορφωμένοι, οι πρώην άνθρωποι. (Η άλλη όψη είναι η εμμονή με τις νεράιδες και τα ξωτικά – τα «όντα του αλλόκοσμου» – που επίσης ξεφεύγει από την ψυχαγωγία και παίρνει μορφή επιδημίας).
Είναι γνωστό δε ότι ο δυτικός άνθρωπος δεν πάει και τόσο καλά. Είναι φανερό πλέον πόσο εύκολο είναι να οδηγηθεί στην ψυχασθένεια, σύμπτωμα της οποίας είναι τα βίαια ξεσπάσματα, αλλά και η ταύτισή του με τους «κακούς» των φανταστικών διηγήσεων, σε μια προσπάθεια απόδρασης από τον αληθινό κόσμο, που τον απογοητεύει καθημερινά, στον κόσμο της φαντασίας που τον κατακλύζει. Σχετικό με το θέμα μας είναι ότι και ο Joker έγινε μόδα (ο παρανοϊκός αντίπαλος του Batman), ενώ στην πρεμιέρα της ταινίας Dark Knight Rises (από την τριλογία του Batman που σκηνοθέτησε ο Κρίστοφερ Νόλαν) στο Ντένβερ του Κολοράντο, 12 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 59 τραυματίστηκαν, όταν ένας άντρας βαμμένος σαν το Joker εισέβαλε στον κινηματογράφο και άρχισε να πυροβολεί. Μήπως πρέπει ν’ ανησυχήσουμε;
Νομίζω πως περιττεύει να γράψω άλλα. Ο κόσμος έχει γίνει κόλαση. Όμως εμείς έχουμε μια παράδοση – την ελληνική, τη ρωμέικη παράδοση, την ορθόδοξη παράδοση – που μιλάει για τον παράδεισο. Που μιλάει για αγίους και ευωδιάζει λιβάνι και νάμα κι όχι τις αποπνικτικές οσμές που αποβάλλει σχεδόν κάθε πόρος της σύγχρονης ζωής. Που φωτίζει με το γαλήνιο φως του καντηλιού και του κεριού από μελίσσι κι όχι με πολύχρωμα ηλεκτρικά φώτα που τυφλώνουν στο ημίφως. Έναν πολιτισμό που γιατρεύει τις πληγές και τις ψυχές των ανθρώπων, δεν τους εξαγριώνει, που τους κάνει αγίους κι όχι θηρία.
Έτσι ο παράδεισος με την κόλαση ήρθε η ώρα να μονομαχήσουν. Όχι όμως στο πανί, στο χαρτί ή το γυαλί, αλλά στη ζωή και την καρδιά των παιδιών μας. Και ο σκοπός είναι η σωτηρία των παιδιών μας και όλου του κόσμου (και εμάς των ίδιων) από την παράνοια.
Ναι στην ψυχαγωγία, φυσικά, ναι στη φαντασία, όχι στην παράνοια, όχι στη διείσδυση του πολύμορφου κακού από τις πόρτες και τα παράθυρα της φαντασίας και της εμμονής.
Και η μονομαχία – πολύ πιο συναρπαστική, καθότι πραγματική κι όχι σεναριακή –είναι επιτέλους ώρα ν’ αρχίσει.

ΥΓ. Ο π. Μάρκος Μανώλης (1937-2010) είχε υποστηρίξει πνευματικά τους πάλαι ποτέ σατανιστές δολοφόνους της Παλλήνης, μετά τη σύλληψή τους. Παράδειγμα προς μίμησιν.

Πηγή/Αναδημοσίευση:vardavas.blogspot.gr

Η πρώτη αντίδρασις της Ορθοδόξου Εκκλησίας εναντίον του Τεκτονισμού

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος ο Β’ - Μία ξεχασμένη περίπτωσις

Του Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. 

Αναφερόμενοι συνήθως στη στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας απέναντι στο συγκρητιστικό και αποκρυφιστικό σύστημα του Τεκτονισμού, γίνεται, συνήθως, αναφορά στις θέσεις τόσο σε Διορθόδοξο επίπεδο (1930) όσο και στις ομόφωνες αποφάσεις καταδίκης του Τεκτονισμού από την Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος των ετών 1933, 1972, 1996. 

Όμως η αρνητική στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι του Τεκτονισμού έχει εκφρασθεί πολύ πιο νωρίς, ήδη από τα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Παΐσιο Β’, τον από Νικομηδείας, κατά το διάστημα της τρίτης Πατριαρχίας του (1744-1748).
Με το άρθρο μας αυτό θέλουμε να υπενθυμίσουμε στους Ορθοδόξους αδελφούς αυτό το πολύ σημαντικό, αλλά δυστυχώς ξεχασμένο γεγονός. 

Ο επιφανής ιστοριοδίφης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Μανουήλ Γεδεών μάς πληροφορεί, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος ο Β’ το 1744/1745, όταν πληροφορήθηκε την ίδρυση Τεκτονικής Στοάς στην περιοχή Γαλατά της Κωνσταντινουπόλεως: «εξέδωκεν επί τούτω συνοδικόν γράμμα όπερ απεδοκίμαζε την εταιρείαν ταύτην»1. 

Αναφερόμενος στο ίδιο γεγονός, ένας εκ των επιφανών Ιεραρχών  του Οικουμενικού Θρόνου κατά τον 20ο αιώνα, ο Ηλιουπόλεως και Θείρων Γεννάδιος Αραμπατζόγλου (1883-1956) διευκρινίζει, ότι την παρουσία Τεκτόνων στην Κωνσταντινούπολη ο Οικουμενικός Πατριάρχης την πληροφορήθηκε από τον Σμύρνης Νεόφυτο, όταν κάποιοι Τέκτονες μετακινήθηκαν από την Σμύρνη στην Πόλη2. 

Η καταδίκη του Τεκτονισμού από τον Πατριάρχη Παΐσιο δεν βασίστηκε σε φήμες. Υπήρξε πράξη, που τεκμηριώθηκε κατά τρόπο υπεύθυνο, βασιζόμενος επί πλέον πάνω σ’ ένα από τα πρώτα Τεκτονικά κείμενα, που τυπώθηκαν εκείνα τα χρόνια. Το γεγονός αυτό το επιβεβαιώνει και ο Τεκτονικός χώρος αναφέροντας ότι η αποκήρυξη του Τεκτονισμού από τον Παΐσιο τον Β’ βασίστηκε και στο ότι στα χέρια του: «είχε περιέλθει αντίτυπον ενός Ελληνικού Τυπικού υπό τον τίτλον "Τέκτων μαθητευόμενος"»3. 

Η στάση αυτή του Οικουμενικού Πατριάρχου στο ζήτημα αυτό υπήρξε στάση υπεύθυνη και αντάξια ενός Ορθοδόξου Πρωθιεράρχου και προστίθενται στην σειρά εκείνη των Οικουμενικών Πατριαρχών, που σε χρόνια δυσχείμερα για το γένος δεν έπαψαν να αγρυπνούν για την προάσπιση της Ορθοδόξου πίστεως από ποικίλους κινδύνους πανταχόθεν προερχομένους.

Σημειώσεις:

1. Βλ. Μανουήλ Γεδεών, Πατριαρχικοί Πίνακες, Εν Κων/πόλει 1885-1890, σ. 641.

2. Βλ. Ηλιουπόλεως Γενναδίου, Εξέχουσαι Εκκλησιαστικαί προσωπικότητες του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά την άλωσιν. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος ο Β’, στο Περ. Ορθοδοξία, 25, 7 (1950) σ. 258.

3. Βλ. Ν. Λάσκαρι, Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής, εκδ. Στοάς Όμηρος, εν Αθήναις 1951, σ. 374.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 1980, 21 Ιουνίου 2013

Πηγή/Αναδημοσίευση:impantokratoros.gr

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Τεκτονισμός

Του πρωτ. π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ 

Βασική τακτική διαφόρων ομάδων, κινήσεων, οργανώσεων κ. α όπου ο χαρακτήρας τους, οι διδασκαλίες και οι πρακτικές είναι απολύτως ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη μας, είναι η προσπάθεια χειραγώγησης των ανθρώπων μέσω της παραπληροφόρησης. Τακτική η οποία κατ’ εξοχήν χρησιμοποιείται από τον Τεκτονισμό ή Μασωνία. 

Μόνιμη επωδός των διαφόρων Τεκτόνων αποτελεί ο ισχυρισμός, ότι αποτελούν απλώς φιλοσοφική οργάνωση που αποβλέπει στην αναζήτηση της αλήθειας, στην κοινωνική και ατομική πρόοδο χωρίς να έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα. Άποψη που προσπαθούν να τη διαδώσουν με κάθε πρόσφορο μέσο και σε κάθε ευκαιρία. Θεωρούν μάλιστα ότι μπορεί κάποιος να είναι ταυτοχρόνως και χριστιανός και Τέκτονας. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Είναι δυνατόν κάποιος να είναι χριστιανός ορθόδοξος και ταυτοχρόνως να είναι και Μασώνος;

Για την Ορθόδοξη πίστη μας κάτι τέτοιο είναι όχι μόνον αδύνατο αλλά και αδιανόητο. Εν προκειμένω είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η Εκκλησία μας έχει κατ’ επανάληψη τοποθετηθεί για τον Τεκτονισμό κατά τρόπο σαφή, υπεύθυνο και συγκεκριμένο. Υπενθυμίζουμε χαρακτηριστικά:
 

Ι) Η Διορθόδοξος Επιτροπή που συνεδρίασε στη Μονή Βατοπαιδίου από 8-23/6/1930 στο Άγιον Όρος χαρακτηρίζει τον Τεκτονισμό «ως σύστημα αντιχριστιανικόν και πεπλανημένον». 

ΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12-10 1933 συν τοις άλλοις υπογραμμίζει ότι ο Τεκτονισμός «υπομιμνήσκει τας παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ή λατρείας, από των οποίων κατάγεται και των οποίων συνέχειαν και αναβίωσιν αποτελεί» (Περ. Εκκλησία 48, (4-12-1933), σ. 1).
 

ΙΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Νοέμβριο του 1972 επαναλαμβάνει «ότι η Μασωνία είναι αποδεδειγμένως θρησκεία μυστηριακή, προέκτασις των παλαιών ειδωλολατρικών θρησκειών, όλως ξένη και αντίθετος προς την εξ αποκαλύψεως σωτηριώδη αλήθειαν της Αγίας ημών Εκκλησίας. 

Διαδηλοί κατηγορηματικώς ότι η ιδιότης του Μασώνου υπό οιανδήποτε μορφήν είναι ασυμβίβαστος προς την ιδιότητα του χριστιανού μέλους του Σώματος του Χριστού» (Περ. Εκκλησία 50, (1973), σ. 17).

IV) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1996 την θωρεί «παγανιστική θρησκεία» ασυμβίβαστη με το χριστιανισμό και τη χαρακτηρίζει «ως αντίχριστον σύστημα» (Περ. Εκκλησία 73(1996), σσ. 673-674).

Διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι αυτές οι αδαμαντίνου διαύγειας Ορθόδοξες τοποθετήσεις είναι ανακρίβειες, αστήρικτες θεωρητικές διακηρύξεις καί είναι, πάντα κατά τους ισχυρισμούς τους, καρπός μιας ισχυρής προκατάληψης. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

Αναμφιβόλως όχι. Αντιθέτως αυτοί οι ισχυρισμοί αποτελούν μια ακόμα προσπάθεια μασωνικής παραπληροφόρησης. Και τούτο γιατί αποδεικνύεται εύκολα και ο παγανιστικός και ο αποκρυφιστικός και ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας του Τεκτονισμού από πλήθος μασωνικών κειμένων – μαρτυριών.

Ως αποδείξεις θα παραθέσουμε ενδεικτικά θέσεις από την Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής, αφ’ ενός μεν γιατί αποτελεί έκδοση της Μασωνικής Στοάς Όμηρος, αφ’ ετέρου δε γιατί ο συντάκτης των διαφόρων λημμάτων παραθέτει και απόψεις και άλλων Μασόνων Ελλήνων και ξένων, έτσι ώστε να καθίσταται το εν λόγω έργο πιο αντιπροσωπευτικό για το χώρο του.

α) Η παρουσία αποκρυφιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό

Διαβάζουμε στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια σχετικά με τους ανώτερους βαθμούς του Τεκτονισμού ότι: «οι Ανώτεροι βαθμοί του ουδέν άλλο είναι ή συμπύκνωσις των διαφόρων μορφών του "εσωτερισμού" προσφέρουσα εις τον Τέκτονα ευρύ πεδίον ερεύνης εις την σφαίραν του υπεραισθητού» (σ. 127).

Στην ίδια σελίδα επίσης αναφέρεται: «παραμένει αναντίρρητον ότι η όλη διάρθρωσις των πέραν του 3 βαθμών του περικλείει μέγιστον μέρος της Αποκρύφου επιστήμης και του μυστηρίου συγχρόνως. Άλλως θα ήτο αδύνατον να ερμηνευθούν και να κατανοηθώσιν οι βαθμοί ούτοι, τα σύμβολα και αι αλληγορίαι των» (σ. 127. Πρβλ. και σ. 103). Σταματούν όμως εδώ οι μαρτυρίες; Όχι.

Θα αναφέρουμε μια ακόμη χαρακτηριστική από τις πολλές. Σ' αυτή ομολογείται η παρουσία στον Τεκτονισμό της ιουδαϊκής αποκρυφιστικής παράδοσης της Καββάλα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Εις πλείστους ανωτέρους Τεκτονικούς βαθμούς γίνεται χρήσις της Καββάλα, ολόκληρα δε Τεκτονικά δόγματα έχουν στηριχθή επί των αρχών της» (σ. 507). Και αλλού «Η προσεκτική μελέτη των διαφόρων Τεκτονικών βαθμών αποδεικνύει την αναμφισβήτητον επίδρασιν της καββαλιστικής παραδόσεως επί του Τεκτονισμού» (σ. 510 ).

β) Η παρουσία παγανιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό

Χαρακτηριστικές είναι επίσης και οι μαρτυρίες που υπάρχουν στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια για την παρουσία του παγανιστικού στοιχείου στον Τεκτονισμό. Αναφέρουμε ενδεικτικώς δύο: «Ουδείς όμως εξετάζων προσεκτικώς τους τρόπους, καθ' ούς η ανάστασις ή η επιστροφή εις την ζωήν εδιδάσκοντο δια συμβόλων και τελετών εις τα Αρχαία μυστήρια και διδάσκονται και σήμερον εις την τεκτονικήν μύησιν δύναται να αρνηθή, ότι ο Τεκτονισμός απέρρευσεν εκ των αρχαίων μυστηρίων» (σ. 93. Πρβλ. A. G. Mackey, An Encyclopaedia of Freemasony, Vol. 2, Chicago 1947, σ.851).

Με την ίδια επίσης βεβαιότητα και σαφήνεια αλλού ομολογείται ότι «οι τρεις πρώτοι συμβολικοί βαθμοί δεν είναι τι άλλο ή πιστή επανάληψις των περί "αθανασίας της ψυχής" διδαγμάτων των Αιγυπτιακών, των Διονυσιακών, των Ορφικών, των Ελευσίνιων και των Μιθραϊκών Μυστηρίων» (σ. 127. Βλ και σσ.151, 633 ).

γ) Η παρουσία αντιχριστιανικών διδασκαλιών στον Τεκτονισμό.

Από το πλήθος των πλανών που αποτελούν αντιλήψεις του Τεκτονισμού θα σταθούμε ενδεικτικά μόνο σε μία περίπτωση, στην αντιχριστιανική πλάνη της μετενσάρκωσης. Εξόχως διαφωτιστικά είναι όσα αναφέρονται για αυτήν στην Μασωνική εγκυκλοπαίδεια.

Αναφέρονται, λοιπόν, τα εξής: «Ο Ελευθεροτεκτονικός εσωτερισμός πρεσβεύει επίσης, ως είναι φυσικόν, το δόγμα της μετενσαρκώσεως άνευ του οποίου δεν είναι δυνατόν να νοηθή και στηριχθή ο περί εξελίξεως νόμος.(...) Αθανασία ψυχής άλλως τε, ως την πρεσβεύει ο Ελευθεροτεκτονισμός, δεν θα ήτο νοητή άνευ της μετενσαρκώσεως» (σ. 607).

Οι Μασωνικές μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι οι θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας για τον Τεκτονισμό επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και δεν αποτελούν αστήρικτες κατηγορίες που είναι καρπός προκατάληψης, όπως ισχυρίζονται διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι.

Ταυτοχρόνως όμως αποδεικνύουν και την απόπειρα παραπληροφόρησης που επιχειρείται από τον Τεκτονισμό σχετικά με τη φύση και τα χαρακτηριστικά της οργάνωσής τους.

Είναι νομίζουμε αυτονόητο ότι κάποιος που θέλει να είναι συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και Τέκτονας. Ποια σχέση μπορεί να έχει το φως του Ευαγγελίου με την αποκρυφιστική και παγανιστική καταχνιά του Τεκτονισμού;
Αναμφιβόλως καμία. Η μύηση και η ένταξη κάποιου στη Μασωνία είναι επιστροφή από το χώρο της ζωής, από το χώρο της κατά Χριστόν" καινής κτίσης" (Β Κορ 5, 17) που είναι η Εκκλησία στο χώρο της σκιάς και του θανάτου (Ματθ. 4, 16. Λουκ 1, 79).

Πηγή: Περιοδικό Εφημέριος, τεύχος 4, Απρίλιος 2006

http://aktines.blogspot.gr/2013/01/blog-post_5793.html΄

Αναδημοσίευση:http://www.impantokratoros.gr/E482DEBE.el.aspx

Ενωτική Εκκλησία - Sun Myung Moon (1920-2012) ΜΕΡΟΣ 2ο

Στις 3-9-2012 η παγκόσμια κοινή γνώμη πληροφορήθηκε το θάνατο του υπερήλικα νοτιοκορεάτη ψευδομεσσία Sun Myung Moon, ο οποίος είχε ιδρύσει μία από τις μεγαλύτερες και τις πλέον αμφιλεγόμενες παραθρησκευτικές κινήσεις παγκοσμίως (κατ’άλλους ένα νέο θρησκευτικό κίνημα), τη λεγόμενη Ενωτική Εκκλησία (Unification Church), γνωστή επίσης και ως σέκτα του Moon.
Ο αρχικός πυρήνας της Ενωτικής Εκκλησίας (Unification Church), δημιουργήθηκε το 1954. Ανήκει στις παραθρησκευτικές οργανώσεις που συνδυάζουν ταυτοχρόνως και ένα ποικιλόμορφο οικονομικό ακτιβισμό1 ενώ δραστηριοποιείται διεθνώς με περισσότερες από εκατό θυγατρικές οργανώσεις-δορυφόρους2.
Η κίνηση του Sun Myung Moon οργανώθηκε και λειτουργεί σαν μία πολυεθνική οργάνωση. Δραστηριοποιείται ταυτοχρόνως στο εμπόριο, ίδρυσε εταιρεία παραγωγής όπλων, στις επενδύσεις, στα Μ.Μ.Ε, στο χρηματοοικονομικό και πολιτικό επίπεδο (π.χ. συστηματική και οργανωμένη διεθνώς αντικομμουνιστική δραστηριότητα) σε συδυασμό πάντα με τη δημιουργία θρησκευτικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών οργανισμών και δράσεων και όλα αυτά με τη μορφή των συγκοινωνούντων δοχείων3.
Επίσημο κείμενο της σέκτας αποτελεί το βιβλίο του ψευδομεσσία «Θεϊκές Αρχές», με πολλές εκδόσεις μέχρι σήμερα και διάφορες παραλλαγές. Από το σύνολο των θρησκευτικών δοξασιών της οργάνωσης, θα αναφερθούμε συνοπτικά στις θέσεις του ψευδομεσσία μόνο για το πρόσωπο του Χριστού. Κατά τους ισχυρισμούς του Sun Myung Moon του αποκαλύφθηκε ο Χριστός σε ηλικία 16 χρονών και του ζήτησε να ολο- κληρώσει το έργο Του4.
Έτσι ο Sun Myung Moon θεωρείται για την Ενωτική Εκκλησία και κατά τις διακηρύξεις του ο νέος Μεσσίας που θα ολοκληρώσει το έργο του Χριστού και θα υποτάξει τον σατανά πλήρως και θα ενώσει την ανθρωπότητα σε μία οικογένεια, γιατί το σωτηριώδες έργο του Χριστού ήταν κατ’ αυτόν ανεπαρκές5.


Τα θαύματα του Μωυσή ήταν μεγαλύτερα από του Χριστού6. Ο Χριστός απέτυχε να ολοκληρώσει το έργο Του7. Ο ίδιος ο Sun Myung Moon ισχυριζόταν ότι αυτός είναι το νέο όργανο, μέσω του οποίου ο Θεός αποκαλύπτει στον κόσμο την ουράνια αγγελία. Αυτοχαρακτηριζόταν και θεωρείται από τους οπαδούς του ως “Τρίτος Αδάμ” και “Κύριος της Δευτέρας Παρουσίας“8.
Ο Sun Myung Moon διαπίστωνε στη ζωή και το έργο του Χριστού δύο βασικά λάθη τα οποία τον εμπόδισαν να ολοκληρώσει την αποστολή του. Τα δύο αυτά λάθη ήταν πρώτον το ότι δεν παντρεύτηκε και έτσι δεν μπόρεσε να δημιουργήσει την τέλεια και ιδανική οικογένεια9 και δεύτερον, το ότι, δεν απέφυγε την σταύρωση10. Το πάθος του Χριστού δεν έχει καμμία σωτηριολογική σημασία η αξία, στερείται περιεχομένου, ήταν απλώς, κατά τους ισχυρισμούς του Sun Myung Moon, μια αποτυχία11.
Η σταύρωση του Χριστού και η θέση της στο όλο σωτηριο- λογικό έργο Του χαρακτηρίζεται ως τραγωδία. Η πίστη σ’ αυτήν είναι μια πλάνη πάνω στην οποία , έλεγε ο Sun Myung Moon, οικοδομήθηκε ο χριστιανισμός12.
Η παραδοσιακή χριστιανική κατανόηση του σωτηριολογικού έργου του Θεανθρώπου, κατά τις αντιλήψεις της Ενωτικής Εκκλησίας, αποτελεί μια μεγάλη παρεξήγηση τόσο του σκοπού του Θεού, όσο και της αποστολής του Χριστού. Υποστήριζε μάλιστα ότι πρέπει οι χριστιανοί να απελευθερωθούν απ’αυτές τις εσφαλμένες κατανοήσεις και να αποδεχθούν το δικό του τρόπο κατανόησης των γεγονότων13. Ουδεμία επίσης σημασία έχει στο σύστημα του Sun Myung Moon και η Ανάσταση του Χριστού.
Εν προκειμένω είναι επιβεβλημένο να επισημανθεί κάτι ακόμα πιο παράδοξο. Ο ιδρυτής της Ενωτικής Εκκλησίας είχε συγκρίνει τον Χριστό με τον Χίτλερ. Κατά τον Sun Myung Moon ο Χίτλερ είχε πάρα πολλές ομοιότητες με τον Χριστό. Λόγω των ομοιοτήτων τους ο Χίτλερ ήταν ένας τύπος του Χριστού, αλλά στη σατανική του εκδοχή. Τους διαφοροποιούσε μόνο η θέλησή τους, που ήταν αντίθετες15.
Θα ολοκληρώσουμε τη μικρή αυτή αναφορά μας με μία ακόμη καίρια επισήμανση σχετικά με το χριστιανικό προσωπείο που χρησιμοποιεί προς τα έξω η κίνηση. Οι προτεσταντικές Ομολογίες της Κορέας στη διακήρυξή τους στις 12-5-1975 αναφέρουν ότι η Ενωτική Εκκλησία (Unification Church) δεν ανήκει στον χριστιανικό κόσμο καθώς αμφισβητεί την Τριαδικότητα του Θεού, τη θεότητα του Χριστού και σπουδαιότητα της σταύρωσής Του.
Και στην περίπτωση Sun Myung Moon ισχύει στο ακέραιο η θέση του αγίου Ιουστίνου Φιλοσόφου και Μάρτυρος, «πολλοί γαρ και άθεα και βλάσφημα και άδικα εν ονόματι αυτού παραχαράσσοντες εδίδαξαν, και τα από του ακαθάρτου πνεύματος διαβόλου εμβαλλόμενα ταις διανοίαις αυτών εδίδαξαν και διδάσκουσι μέχρι νυν»16.

Σημειώσεις:
1.Βλ. Νeue Jugendreligionen, Bewegungen indischer Herkunft, neue Weltanschauungsgru -ppen, 19863, σ.5.
2. Αναλυτικά τις οργανώσεις – δορυφόρους της Ενωτικής Εκκλησίας βλ. Jugendreligiöse Institutionen und deren Co- Organisationen, Guruistische Bewegungen und Psychokulte, 1986, σσ. 129 – 139. Fr - W. Haack, Jesus Christus und/ oder San Myung Mun, 1989, σσ. 37 -40 .
3. Βλ. J.G. Melton, Encyclopedic Handbook of Cults in America,1992, σσ.301-304.
4. Βλ. Georg Scmid – Georg Otto Scmid (Hrgs ), Kirchen – Sekten- Religionen, 2003, σ.231.
5 . Οπ. π., σ. 231. Πρβλ. Fr – W. Haack, Die neuen jugendreligionen, 197918 , σσ .28, 32 .
6. Βλ . Ein Prophet spicht heute. Die Worte des Rev.San Myung Mun, (Hrgs: Vereinigung Kirche e.V), 19762 , σ. 119 .
7. Βλ. Ein Prophet spicht heute, οπ.π., σ. 127 .
8. Βλ. Nigel Scotlad, A Pocket Guide to Sects & New Religions , 2005, σ. 197.
9. Βλ. Ein Prophet spicht heute, οπ.π., σ. 127 .
10. Βλ. Fr – W. Haack, Die neuen jugendreligionen, οπ. π., σσ. 29-20 .
11. Bλ. Ein Prophet spicht heute, οπ.π., σ.123 .
12. Βλ. Rev.San Myung Mun, Die Zukunft des Christentums, 1975, σ.97 .
13. Βλ. Rev.San Myung Mun, Die Zukunft des Christentums, οπ.π., σ.97.
14. Βλ. Fr – W. Haack, Die neuen jugendreligionen, οπ.π., σ. 31.
15. Βλ. O Sek – Keun, Der Volksglauben und das Christentum in Korea, 1979, σ. 612. Πρβλ. Fr-W.Haack,Jesus Christus und/ oder San Myung Mun, οπ.π., σ.15 .
16. Βλ. Αγ.Ιουστίνου, Διάλογος, 82 , PG 6,669 C .
Αντιγραφή (εκτός από το video) από http://www.pemptousia.gr
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/sun-myung-moon-1920-2012-2.html

Ενωτική Εκκλησία - Sun Myung Moon (1920-2012) ΜΕΡΟΣ 1ο

 

 

Οργάνωση του ψευδομεσσία Σαν Μουν, ενός από τους 50 μεγαλύτερους κεφαλαιούχους στον κόσμο. Αυτός και η τέταρτη σύζυγός του Χαν Χακ Τζα αυτοαποκαλούνται "Αρνίο και Νύμφη" και ισχυρίζονται ότι με τον "τέλειο γάμο" τους έγινε η Δευτέρα Παρουσία και σώθηκε η ανθρωπότητα!
Συχνά τελούν ομαδικούς γάμους οπαδών, αποφασίζοντας ποιος θα παντρευτεί ποιόν, ενώ γαμπροί και νύφες είναι κατά κανόνα άγνωστοι μεταξύ τους.

 

Η «Ενωτική Εκκλησία» ιδρύθηκε το 1960 από τον San Μοοn (Μun) , που γεννήθηκε το 1920 στη Βόρεια Κορέα. Ισχυρίζεται πως το 1936 παρουσιάστηκε σ' αυτόν ο Χριστός και πως έζησε την πραγματικότητα των πνευματικών όντων, ιδιαίτερα του Σατανά. Αποτέλεσμα των «αποκαλύψεων» αυτών ήταν ένα ιδιαίτερο θρησκευτικό σύστημα, που αργότερα ονομάστηκε «Θεϊκές Αρχές».
Το 1945 άρχισε να κηρύττει τις δοξασίες του. Φυλακίσθηκε για άγνωστο λόγο και έγινε φανατικός αντικoμμoυνιστής. Το 1950 αποφυλακίσθηκε και το 1954 ίδρυσε στη Σεούλ την «Εταιρία του Αγίου Πνεύματος για την ενοποίηση της Παγκόσμιας Χριστιανοσύνης».
Το έτος 1960 ο San Myung Μun διακήρυξε πως είναι ο τελευταίος αγγελιοφόρος του Θεού, ο Χριστός.
Xώρισε από την τρίτη γυναίκα του, με την οποία είχε τρία παιδιά και παντρεύτηκε τη δεκαοχτάχρονη Han Hak Ja (Χαν Χακ Τζα). Οι οπαδοί του πιστεύουν ότι ήταν ο «γάμος του Αρνίου» (Αποκ. ιθ' 7), ο «τέλειος γάμος», με τον οποίο ο Μουν «εκπλήρωσε για πρώτη φορά το σκοπό της δημιουργίας» και σχημάτισε το πρωτοκύτταρο «του σωσμένου μέλλoντoς κόσμου» την «καινούργια οικογένεια».
Ο Μουν και η τωρινή γυναίκα του λoγίζovται «τέλειοι» και «αληθινοί γονείς», οι φυσικοί γονείς βρίσκονται κάτω από την επίδραση του Σατανά. Το έτος αυτό (1960), που λογίζεται έτος ιδρύσεως της «Ενωτικής Εκκλησίας», άρχισε για την ανθρωπότητα η νέα, χρυσή εποχή.
Ο Μουν ίδρυσε σ' όλο τον κόσμο πάνω από 100 οργανώσεις που συνδέονται «αφανώς» με την «Ενωτική Εκκλησία».
(Α' Λυκείου ΔΕ 40. Τέσσερα παραδείγματα - προκλήσεις)
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/sun-myung-moon-1920-2012-1.html

Amish: Οι άνθρωποι επέλεξαν να ζουν στο παρελθόν!

Ίσως τους έχετε ακούσει ή κάποια απίθανη θεωρία που να σχετίζεται με αυτούς... η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος ζωής τους προκαλεί πολλά ερωτήματα στους "απέξω"! Οι Amish της αμερικανικής επαρχίας είναι μια θρησκευτική ομαδά ανθρώπων, (βασικά πολλές καθώς ζουν σε διάφορες περιοχές), που έπελεξε να ζει διαφορετικά και αυτή η επιλογή τους έχει γεννήσει πολλές θεωρίες για τον "μυστικιστικό" τρόπο ζωής τους και έχει εξάψει την φαντασία πολλών!



Απόλυτα φυσικό θα έλεγα καθώς η εικόνα ανθρώπων ντυμένων με ρούχα εποχής που μοιάζουν βγαλμένα από κάποια χολιγουντιανή ταινιά, που κυκλοφορούν με άμαξες που τις σέρνουν άλογα και δεν συναλλάσονται πέρα από κάποια εμπορικά παρέ δώσε με τον υπόλοιπο πληθυσμό δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη!!
Ποια είναι όμως στην πραγματικότητα αυτή η ομάδα που επέλεξε να ζει στον παρελθόν;;
Οι Amish είναι μια παραδοσιακή χριστιανική(;) ομάδα γνωστοί για την απλή ζωή τους,τον απλό ρουχισμό τους και την απροθυμία τους να υιοθετήσουν τις ανέσεις της σύγχρονης τεχνολογίας .

Η ιστορία του ναού Amish ξεκίνησε με ένα σχίσμα στην Ελβετία μέσα σε μια ομάδα της Ελβετίας και της Αλσατίας Anabaptists το 1693 υπό την ηγεσία του Jakob Ammann . Εκείνοι που ακολούθησαν Ammann έγιναν γνωστοί ως Amish.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, πολλοί Amish μετανάστευσαν στην Πενσυλβανία για διάφορους λόγους. Σήμερα, οι πιο παραδοσιακοί απόγονοι των Amish συνεχίζουν να μιλούν γερμανικά που ονομάζονται Ολλανδικά της Πενσυλβάνια. Αλλα δεν διαμένουν μόνο σε αυτή την περιοχή πια. Εκτιμούν την αγροτική ζωή , τη χειρωνακτική εργασία και την ταπεινότητα.
Μέλος της εκκλησίας Amish γίνεται κάποιος Amish με την βάπτιση που πραγματοποείται μεταξύ των ηλικιών 16-25.Τα μέλη προέρχονται από παιδιά ήδη μελών, δεν είναι σύνηθες να γίνονται μέλη άτομα που δεν μεγάλωσαν Amish. Και αν και οι πλειοψηφία των απογόνων των Amish παραμένουν στην εκκλησία και ακολουθούν τον τρόπο ζωής των γονιών τους, δεν είναι υποχρεχρεωμένοι να το κάνουν.

Μάλιστα υπάρχει ένα "τελετουργικό" που κάθε Amish έφηβος περνάει και είναι η δοκιμασία αυτή που καθορίζει αν θέλει να ζήσει την ζωή του ως Amish ή όχι. To Rumspringa πέρνει μέρος στην ηλικία 14-16 και τελειώνει με την βάπτιση του μέλους και την ενσωμάτψση του στην εκκλησία... αλλά όπως προείπα δεν επιστρέφουν όλοι. Κατα το Rumspringa οι νεαροί και νεαρές αφήνονται να εξερευνήσουν το έξω κόσμο και τους πειρασμούς του! Εκείνοι που θα τον απορρίψουν θα επιστρέψουν για να λάβουν την θέση τους στην εκκλησία των Amish, εκείνοι που θα αποδεκτούν δεν θα επιστρέψουν ποτέ.

Στην πραγματικότητα όσο περίεργοι κι αν φαίνονται και όσο κι αν μας προβληματίζουν οι κλειστές κοινωνίες τους και ο συντηριτικός τρόπος ζωής του, απλά οι Amish επελέξαν να διαφορετικά από εμάς!
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/amish.html

Μέλη της αίρεσης Άμις μεταφέρουν ένα σπίτι με... τα χέρια τους!

Οι κανόνες τους απαγορεύουν τη χρήση μηχανημάτων και ηλεκτρικών συσκευών οπότε αποφάσισαν να... «μετακομίσουν» με έναν πρωτότυπο τρόπο.

Λένε ότι έχοντας πίστη, μπορούμε να μετακινήσουμε ολόκληρα βουνά. Τι γίνεται όμως στη περίπτωση που θέλουμε να μετακινήσουμε ένα.. σπίτι;

Μέλη μιας κοινότητας της Χριστιανικής αίρεσης Άμις (Amish) από το Σπάρτανσμουργκ της Πενσιλβανία, αποφάσισαν να δοκιμάσουν αυτό το εγχείρημα με τα χέρια τους, καθώς οι κανόνες της απαγορεύει τη χρήση μηχανημάτων και ηλεκτρικών συσκευών.

Βίντεο που τραβήχτηκε από κινητό, δείχνει την προσπάθεια 80 περίπου ανθρώπων οι οποίοι σηκώνουν από τα θεμέλια το σπίτι, την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι τους καθοδηγούν στο σημείο που πρέπει να το τοποθετήσουν.

Οι Άμις κατοικούν στην Αμερική και είναι Ευρωπαίοι που έφθασαν στις ΗΠΑ το 18ο αιώνα, ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 250.000 και ζουν απομονωμένοι σε μικρές κοινότητες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή καμία από τις σύγχρονες ανέσεις.

 
Το βράδυ χρησιμοποιούν κεριά, μετακινούνται με κάρο, ράβουν μόνοι τους τα ρούχα τους και τρέφονται από τα περιβόλια και τα ζώα τους. Κατοικούν μόλις 2 ώρες μακριά από τη Νέα Υόρκη αλλά αρνούνται πεισματικά να έχουν την οποιαδήποτε σχέση με τη σύγχρονη κοινωνία και την τεχνολογία.

http://www.protothema.gr/
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8.html

Μορμόνοι,Joseph Smith & ο εξωγήινος άγγελος Μορόνι(!!!)

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ

Ιδρυτής είναι ο Ιωσήφ Σμίθ όταν στις 21 Σεπτεμβρίου του 1823 σε ηλικία 17 χρονών, του παρουσιάστηκε ο άγγελος Μορόνι. Ο άγγελος Μορόνι άνοιξε κουβέντα μαζί του και του είπε: «σε λόφο, κοντά στο σπίτι σου, είναι θαμμένο ένα αρχαίο βιβλίο, φυλαγμένο εκεί από το 421 μχ. Το βιβλίο αυτό το « αιώνιο ευαγγέλιο» του Θεού, είναι γραμμένο σε δύο χρυσές πλάκες και στην αρχαία αιγυπτιακή γραφή».

Δεν παρέλειψε βέβαια ο άγγελος Μορόνι να αναγγείλει στον νεαρό Ιωσήφ ότι είναι προορισμένος από τον Θεό για την αποστολή του να διδάξει σε όλα τα έθνη.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥΣ

Πιστεύουν ότι ο Χριστός ήταν πολύγαμος (παντρεύτηκε δηλαδή πολλές γυναίκες) και είχε παιδιά. Κατά την επίγεια ζωή του είχε σαν συζύγους την Μαρία την Μαγδαληνή και τις αδελφές του Λαζάρου τη Μάρθα και τη Μαρία.

  Μετά το τέλος του κόσμου θα επανέλθει στη γη, θα εγκαθιδρυθεί στο μεγάλο ναό των Μορμόνων στη Γιούτα, όπου θα κρίνει τους εθνικούς και τους απίστους. Θα επιβραβεύσει επίσης τους Μορμόνους, ιδρύοντας το βασίλειο της χιλιετίας στην Αμερική, καθιστώντας αυτούς άρχοντες του κόσμου.

Για να επιτύχουν τη «θέωσή» τους οι άνθρωποι, η οποία στηρίζεται κατά βάση στην απόκτηση πολλών παιδιών (!), καθιερώθηκε από τους Μορμόνους η πολυγαμία (μόνο των ανδρών)! Ο ίδιος ο Σμίθ στηριζόμενος σε μια υποτιθέμενη αποκάλυψή του στις 12 Ιουλίου 1843 στο  θέσπισε και νομιμοποίησε την πολυγαμία!

Η λατρεία της αίρεσης είναι τυπική προτεσταντική, έχει έντονο μυστικιστικό στοιχείο.

Ιδιαίτερη σημασία έχει για τους Μορμόνους η τελετή του Βαπτίσματος, η οποία γίνεται μόνο στους ενηλίκους, η τελετή του «Μυστικού Δείπνου» και η «χειροθεσία», η χειροτονία δηλαδή των κληρικών της αιρέσεως.

Ως ιερά βιβλία θεωρούνται όπως αναφέραμε, το «Βιβλίο του Μόρμον», η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, το «Βιβλίο των Διδασκαλιών και Επιγαμιών, το «ακριβό Μαργαριτάρι» κ.α.

Οι Μορμόνοι, τέλος, ζουν βίο λιτοδίαιτο, απέχουν της κρεατοφαγίας και των ποτών, ακολουθώντας τις  τάσεις του προτεσταντισμού.

Η Θεοκρατική Πολιτεία των Μορμόνων προσαρτήθηκε στις Η.Π.Α. το 1860 με το όνομα ΓΙΟΥΤΑ. 

(Α' ΛΥΚΕΙΟΥ - 40. Τέσσερα παραδείγματα - προκλήσεις)

Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/joseph-smith.html

40. Τέσσερα παραδείγματα - προκλήσεις

 Ας δούμε την εισαγωγική παρουσίαση του μαθήματος

 

«Εκκλησία της Σαϊεντολογίας» (Scientology). Έτσι ονόμασε την οικονομικοπολιτική του επιχείρηση ο Λαφαγιέτ Ρον Χάμπαρντ, προκειμένου να απολαμβάνει ειδικά προνόμια. Στην Αμερική τη δεκαετία του '50 ο Χάμπαρντ ίδρυσε μια ψευδοφιλοσοφική οργάνωση με στόχο την ψυχική υγεία και ευημερία του ανθρώπου και της κοινωνίας. Στην Ελλάδα, οι θεωρίες αυτές έγιναν γνωστές με την ίδρυση και δράση του Κέντρου Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας Ελλάδος (ΚΕΦΕ). Η δράση της ως αντιεπιστημονική, αντικοινωνική και αντεθνική κρίθηκε επικίνδυνη από τη Δικαιοσύνη των εξής χωρών: Αυστραλίας, Βρετανίας, Ζιμπάμπουε, Γαλλίας, Γερμανίας, ΗΠΑ και Ελλάδας

 Σαϊεντολογία - Διαδραστικός χάρτης

 

«Ενωτική Εκκλησία» του Κορεάτη Σαν Μυούνκ Μουν. Ιδρύθηκε τη δεκαετία του '50 και θεωρείται θρησκεία των νέων. Διδάσκουν ότι ο Χριστός απέτυχε να σώσει τον άνθρωπο. Ήρθε λοιπόν ξανά ο Χριστός ως Σαν Μουν και παντρεύτηκε την Χα Τζα Χαν. Ο Μουν είναι πια ο Κύριος της Δευτέρας Παρουσίας. Αυτός και η σύζυγος του είναι «οι αληθινοί γονείς». Όχι μόνο κάνουν δικά τους παιδιά αλλά και έχουν υιοθετήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ως «απεσταλμένος του Θεού» ο Μουν επιδιώκει την «ενότητα του κόσμου» μέσα από μια συντονισμένη και εντατική προσπάθεια διάβρωσης φορέων και θεσμών διεθνώς (Εθνικά Κοινοβούλια, Ευρωβουλή, Επιχειρήσεις, Επιστημονικά Ιδρύματα, Θρησκείες)

Έλληνες Πεντηκοστιανοί. Στις αρχές του 20ού αιώνα, παρουσιάστηκαν στην Αμερική πολλές πεντηκοστιανές ομάδες προτεσταντικής προέλευσης, από τη συνεχή διάσπαση των οποίων συνεχώς προκύπτουν νέες. Φυσικό αποτέλεσμα αυτών των διασπάσεων είναι η μεταβολή του περιεχομένου της διδασκαλίας τους. Γι' αυτό και είναι αρκετά περίπλοκο, αν όχι αδύνατο, να αναλυθεί ή έστω να περιγραφεί η διδασκαλία τους. Αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι ονομάζονται πεντηκοστιανές, γιατί στις λατρευτικές συνάξεις τους αφού διαβάσουν μια περικοπή από την Αγία Γραφή, ψέλνουν, χορεύουν και όταν έρθουν σε έκσταση, αρχίζουν να προφητεύουν. Ισχυρίζονται πως το Άγιο Πνεύμα τους καθοδηγεί και πως εξηγούν ορθά την Αγία Γραφή. Αυθόρμητα μπορεί κανείς να αναρωτηθεί. Πώς το Άγιο Πνεύμα αντί να τους ενώνει τους διασπά; Γιατί, όπως γνωρίζουμε από την ορθόδοξη παράδοση, την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν ο Θεός «τον πυρός τάς φλόγας διένειμε, εις ενότητα πάντας έκάλεσε»

 
Η κίνηση των Πεντηκοστιανών έφτασε στη χώρα μας τη δεκαετία του '20 από Έλληνες μετανάστες. Ο πρώτος που έστειλαν για να «εκχριστιανίσει» τους Έλληνες ήταν ένας μετανάστης από τη Βοιωτία. Από τότε η παρουσία τους είναι συνεχής και πολυδιασπώμενη. Κατά τη δεκαετία του '80, το ενδιαφέρον των αμερικανικών πεντηκοστιανών ομάδων για την πατρίδα μας αναθερμαίνεται. Οι «μητρικές» ομάδες της Αμερικής αναλαμβάνουν τα έξοδα της «ιεραποστολής», που σκοπό έχει την ίδρυση «εκκλησιαστικών» κοινοτήτων.

Μορμόνοι. Η ομάδα αυτή πρωτοεμφανίστηκε στην Αμερική το 1830. Τα
μέλη της είναι, περίπου έξι εκατομμύρια, από τα οποία τα πέντε ζουν στις ΗΠΑ. Είναι επίσης γνωστή και με την ονομασία «Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των εσχάτων ημερών». Βάση της θρησκευτικής αυτής κίνησης είναι η Βίβλος του Μορμόν, που θεωρείται αποκάλυψη του αγγέλου Μορόνι στον Ιωσήφ Σμιθ, ιδρυτή και οργανωτή της κίνησης. Η οργάνωση έχει αυστηρή ιεραρχία και στόχο την εγκαθίδρυση στον κόσμο της πνευματικής Ιερουσαλήμ, την οποία προετοιμάζουν οι Μορμόνοι με την προσπάθεια επιστροφής στη ζωή της αποστολικής εποχής και την πνευματική ανανέωση των χριστιανών. Η λατρεία τους διακρίνεται σε μυστική, που τελείται στους ναούς των Μορμόνων, και σε δημόσια, που είναι πολύ απλή. Πιστεύουν πως οι χριστιανικές Εκκλησίες έχασαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και γι' αυτό πρέπει να μετανοήσουν. Όλοι οι Μορμόνοι μετέχουν στην Ιεροσύνη. Σε ηλικία δώδεκα ετών γίνονται διάκονοι, στα δεκατέσσερα διδάσκαλοι, στα δεκαέξι ονομάζονται ιερείς και όταν φτάνουν τα δεκαοχτώ εισέρχονται στην Ιεροσύνη του Μελχισεδέκ και πρέπει για 18 μήνες να ασχοληθούν με ιεραποστολική δράση.

Έτοιμοι για το καθιερωμένο κουίζ;

Πηγή υλικού: http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A106/116/902,3366/