ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Στην άλλη μεριά της λεπτής γραμμής!

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Στην άλλη μεριά της λεπτής γραμμής!:          Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΔΕ  7. ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ          Αν παραδοσιακά ως "πρώτος" και "δεύτερος" κόσμος υπο...

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Μοιράστε τα υπάρχοντά σας μαζί με τον Χριστό!

Και συ, λοιπόν, δεν μπορείς να ασκήσεις την ακτημοσύνη; Δώσε κάτι από αυτά που έχεις. Δεν μπορείς να σηκώσεις το φορτίο εκείνο; Μοίρασε τα υπάρχοντά σου με το Χριστό.

Δε θέλεις να του τα παραχωρήσεις όλα; Δώσε του έστω και τα μισά, ή ακόμη και το ένα τρίτο. Κάνε τον και στην εδώ ζωή συγκληρονόμο.

Όσα δώσεις σ’ εκείνον, τα δίνεις στον εαυτό σου. Δεν ακούς τί λέει ο Προφήτης; «Τους συγγενείς σου δε θα τους περιφρονήσεις» (Ησ. 58,7). Αν, λοιπόν, δεν πρέπει να περιφρονούμε τους συγγενείς μας, πολύ περισσότερο δεν πρέπει να περιφρονείς τον Δεσπότη που σου έχει όχι μόνο το δικαίωμα της κυριότητος, αλλά και της συγγένειας και άλλα ακόμη πολύ περισσότερα. Σε έκανε, βέβαια, μέτοχο των αγαθών του, χωρίς να πάρει, μάλιστα, τίποτε από σένα, αλλά και πρώτος έκανε την αρχή της ανέκφραστης αυτής ευεργεσίας.


Επομένως, πώς δεν είναι υπόδειξη της πιο μεγάλης ανοησίας, το να μη γίνει κάποιος φιλάνθρωπος ούτε και γι’ αυτήν, έστω, τη δωρεά, ούτε να δώσει αμοιβή για τη χάρη, και να προσφέρει κάτι το μηδαμινό μπροστά σε αυτά τα τόσο μεγάλα και σπουδαία που έχει δεχθεί; Διότι αυτός σε έκανε κληρονόμο των ουρανών, ενώ εσύ δεν του δίνεις ούτε κάτι από αυτά που έχεις πάνω στη γη. Αυτός, και χωρίς καμμία δική σου προκοπή, αλλά αν και ήσουν εχθρός του, σε συμφιλίωσε με τον εαυτό του, εσύ δεν δίνεις ούτε σ’ αυτόν, που είναι φίλος σου και ευεργέτης σου;

Άραγε δε θα ήταν δίκαιο, πριν από τη βασιλεία και πριν από όλες τις δωρεές, να τον ευγνωμονεί κάποιος μόνο για τις δωρεές; Διότι και οι δούλοι, όταν προσκαλούν τους κυρίους τους, για να τους προσφέρουν γεύμα, πιστεύουν ότι δεν προσφέρουν, αλλ’ ότι δέχονται. Εδώ, όμως, έγινε το αντίθετο. Διότι δεν κάλεσε ο δούλος τον κύριο, αλλά ο κύριος πρώτος κάλεσε το δούλο του στο τραπέζι του. Εσύ, όμως, δεν τον προσκαλείς ούτε και μετά από αυτό;

Πρώτος σε έβαλε μέσα στο σπίτι του· εσύ δεν το κάνεις ούτε και δεύτερος; Αυτός, όταν εσύ ήσουν γυμνός, σε έντυσε· εσύ και μετά από αυτά, τώρα που είναι ξένος, δεν τον βάζεις στο σπίτι σου; Πρώτος σε πότισε από το ποτήρι του· εσύ δεν του δίνεις ούτε κρύο νερό; Σε πότισε με το Άγιο Πνεύμα, εσύ δεν ικανοποιείς ούτε τη σωματική του δίψα; Αυτός, αν και είσαι άξιος για την κόλαση, σε πότισε με το Πνεύμα· εσύ, αν και διψά, τον περιφρονείς και μάλιστα, όταν όλα αυτά πρόκειται να τα κάνεις από τις δικές του δωρεές!

Δεν το νομίζεις, δηλαδή, σπουδαίο πράγμα το να κρατήσεις στα χέρια σου το ποτήρι από το οποίο πρόκειται να πιει νερό ο Χριστός και να το φέρεις στο στόμα σου; Δεν βλέπεις ότι μόνο στον ιερέα επιτρέπεται να προσφέρει το ποτήρι του αίματος; Εγώ, όμως, λέει, δεν σου τα ζητώ όλα αυτά με λεπτομέρεια, αλλά τα δέχομαι, και αν ακόμη συ ο ίδιος το προσφέρεις, χωρίς να είσαι ιερέας. Και αν ακόμη είσαι λαϊκός, δεν σε αποφεύγω. Και δε ζητώ να μου δώσεις αυτό που σου έδωσα. Διότι δεν σου ζη­τώ αίμα, αλλά κρύο νερό. Σκέψου καλά ποιόν ποτίζεις και φρίξε. Σκέψου ότι εσύ γίνεσαι ιερέας του Χριστού, δίνοντας με τα ίδια σου τα χέρια, όχι σάρκα, άλλα ψωμί όχι αίμα, άλλα ένα ποτήρι με κρύο νερό (στον πλησίον σου).

Σε έντυσε με το ένδυμα της σωτηρίας, σε έντυσε με τον ίδιο τον εαυτό του. Εσύ ντύσε τον έστω και με το ένδυμα του δούλου. Σε δόξασε στους ουρανούς. Εσύ, τουλάχιστον, απάλλαξέ τον από τη φρίκη και τη γυμνότητα και την ντροπή. Σε έκανε συμπολίτη των αγγέλων. Εσύ δώσε του έστω μόνο τη στέγη, δέξου τον στο σπίτι σου, έστω όπως θα δεχόσουν και τον υπηρέτη σου.

Δεν περιφρονώ αυτό το καταφύγιο, και αν ακόμη για χάρη σου άνοιξα ολόκληρο τον ουρανό. Σε απάλλαξα από πάρα πολύ γερή φυλακή. Εγώ δε ζητώ αυτό, ούτε και λέω, απάλλαξέ με και συ· αλλά όταν θα είμαι δεμένος και μόνο με συμπάθεια να με δεις, αυτό είναι αρκετό για να με παρηγορήσει. Εγώ, ενώ ήσουν νεκρός, σε ανέστησα. Δε ζητώ, όμως, το ίδιο και από σένα. Αλλά λέω, απλά να με επισκεφθεις όταν είμαι άρρωστος.

Όταν, λοιπόν, είναι τόσο μεγάλα αυτά που μας έχει δώσει και πολύ μικρά αυτά που μας ζητάει, και δεν του δίνουμε ούτε αυτά, άραγε για πόση τιμωρία είμαστε άξιοι; Δικαιολογημένα θα οδηγηθούμε στην αιώνια φωτιά, που έχει ετοιμασθεί για το διάβολο και τους αγγέλους του, αφού είμαστε πιο αναίσθητοι και από τις πέτρες.

Διότι, πες μου, πόση μεγάλη είναι η αναισθησία μας, που, αν και δεχθήκαμε τόσα πολλά και πρόκειται να δεχθούμε και ακόμη περισσότερα, παραμένουμε δούλοι των χρημάτων, τα οποία ύστερα από λίγο, και χωρίς να το θέλουμε, θα τα αποχωρισθούμε; Και άλλοι, βέβαια, έδωσαν και την ψυχή τους και έχυσαν και το αίμα τους· εσύ, όμως, δεν πετάς ούτε και αυτά που είναι άχρηστα για χάρη των ουρανών και τόσων στεφάνων! Και ποιάς συγγνώμης θα ήσουν άξιος, ποιάς απολογίας, τη στιγμή, που για τον σπόρο της γης τα κάνεις όλα με πολλή ευχαρίστηση, και δανείζεις στους ανθρώπους, χωρίς καμμία φειδώ, όταν, όμως, πρόκειται να φιλοξενήσεις τον Κύριό σου, διά μέσου αυτών που έχουν ανάγκη, γίνεσαι τόσο σκληρός και απάνθρωπος;

Όλα, λοιπόν, αυτά, αφού τα χαράξουμε βαθειά στο νου μας, και σκεφθούμε καλά όσα έχουμε πάρει, και αυτά που ζητάμε από το Θεό, ας συγκεντρώσουμε όλο το ενδιαφέρον μας στα πνευματικά πράγματα.

Ας γίνουμε επί τέλους ήπιοι και φιλάνθρωποι, για να μη σύρουμε πάνω μας την ανυπόφορη καταδίκη. Διότι τί δεν μπορεί να μας καταδικάσει; Οι τόσο πολλές και τόσο σπουδαίες δωρεές του Θεού; Το ότι δεν φροντίσαμε για κάτι το αξιόλογο; Το ότι ενδιαφερθήκαμε για τέτοια πράγματα, τα οποία θα αφήσουμε εδώ και αν ακόμη δεν το θέλουμε; Το ότι συγκεντρώσαμε όλο το ενδιαφέρον μας και την αγάπη μας στα πράγματα του κόσμου; Το καθένα από αυτά και μόνο του μπορεί να μας καταδικάσει. Όταν, όμως, συγκεντρωθούν όλα μαζί, ποιά θα είναι η ελπίδα μας για τη σωτηρία μας;

Για ν’ αποφύγουμε, λοιπόν, όλη αυτή την καταδίκη, ας δείξουμε κάποια γενναιοδωρία στους φτωχούς. Διότι έτσι θα απολαύσουμε όλα τα αγαθά, και τα εδώ και τα εκεί, τα οποία εύχομαι να επιτύχουμε όλοι μας με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού…

(Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «Κατά Ματθαίον, ΜΕ΄» ΕΠΕ 10,798-804.)

Αναδημοσίευση:orthodoxianpress.com

H Φωτογραφία της Χρονιάς 2014 και η... παράξενη ιστορία της

  Αναδημοσίευση:http://nzals.blogspot.grΑναδημοσίευση: http://www.digitallife.gr/by Elpiniki Lyberis15 Feb 2014

Η Φωτογραφία της χρονιάς για το World Press Photo, είναι διά χειρός του Αμερικανού φωτογράφου John Stanmeyer για τις ανάγκες του National Geographic...
Γιατί άραγε; Τι νομίζετε ότι απεικονίζει; 

Νομίζει κανείς πως είναι μία ομάδα Αφρικανών που σε στιγμές ρομαντισμού φωτογραφίζουν το φεγγάρι. Κι όμως. Η λήψη που πραγματοποιήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2013, στις ακτές του Djibouti, δείχνει Αφρικανούς μετανάστες  την ώρα που ...«στοχεύουν» προς το φεγγάρι, μήπως κι έτσι «πιάσουν» σήμα κινητής από την γειτονική Σομαλία. Κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να έρθουν σε επαφή με τους δικούς τους στις χώρες απ’ όπου προέρχονται ή στις χώρες στις οποίες ελπίζουν να καταλήξουν μετά από ένα τεράστιο ταξίδι.

Το Djibouti, το μικρό κρατίδιο στη Βορειανατολική όχθη της Αφρικανικής ηπείρου, γειτονεύει με την Αιθιοπία, την Ερυθραία και τη Σομαλία, ενώ είναι γνωστό σταυροδρόμι για όλους εκείνους που ξεκινούν από τις πολύπαθες χώρες τους, για να φτάσουν είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στην Ευρώπη ως μετανάστες. Οι μετανάστες της φωτογραφίας και όλοι εκείνοι που φτάνουν στις όχθες, ξέρουν πως αν πιάσουν σήμα από τη γειτονική Σομαλία, θα μπορέσουν να στείλουν SMS στους οικείους τους, πολύ φτηνότερα απ’ ότι αν χρησιμοποιήσουν τον ένα και μοναδικό πάροχο εκεί, την Djibouti Telecom.

Η φωτογραφία αυτή είναι από εκείνες τις σπουδαίες φωτογραφίες που λένε περισσότερες από χίλιες λέξεις. Λέξεις για την παγκοσμιοποίηση, την ανέχεια, την διαφορά ανάμεσα στον πρώτο και τον τρίτο κόσμο, την τεχνολογία.  Είναι από τις φωτογραφίες εκείνες που κερδίζουν βραβεία γιατί έχουν κάτι σημαντικό να πουν.

Κάνε ένα βήμα μπροστά! Μια δραστηριότητα για την ενότητα 7: "Το κοινωνικό πρόβλημα" της Γ Λυκείου.

Κάνε ένα βήμα μπροστά!!!
Μια δραστηριότητα για την διδακτική ενότητα 7 της Γ Λυκείου : "Το κοινωνικό πρόβλημα"
Θα την βρείτε στα δυο εγχειρίδια για τα οποία σας έχω ξαναμιλήσει ( Μικρή Πυξίδα και Πυξίδα)  , θα την τροποποιήσετε και θα την χρησιμοποιήσετε!!!
Η λογική της; Υπάρχουν κάρτες ρόλων (ή φτιάχνετε δικές σας) με χαρακτήρες σε διάφορες καταστάσεις. Σας ενδιαφέρει οι κάρτες να αναφέρονται σε πρόσωπα με διαφορετική οικονομική κατάσταση. (άνεργος, άστεγος, γιος εργοστασιάρχη, ανύπαντρη μητέρα κ.α. Στα εγχειρίδια οι ρόλοι έχουν πολλές προεκτάσεις μιας και το θέμα τους είναι γενικά τα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι μόνο η φτώχεια, οπότε πρέπει να τους αλλάξετε και να προσθέσετε καινούριους.)

Καλείτε λοιπόν τους μαθητές να επιλέξουν στην τύχη από μια κάρτα και τους ζητάτε να μην αποκαλύψουν σε κανέναν τον ρόλο τους...Εγώ τις πλαστικοποίησα κι όλας για να υπάρχουν.
Στη συνέχεια για να μπορέσουν να "μπουν" στο ρόλο, ζητήστε τους να κλείσουν τα μάτια τους και κάντε τους κάποιες ερωτήσεις όπως:
"Που γεννηθήκατε;"
"Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;"
"Πώς είναι η καθημερινότητά σας" και ότι άλλο νομίζετε πώς θα τους βοηθήσει να γνωρίσουν καλύτερα το ρόλο τους. Φροντίστε να κάνετε παύσεις ανάμεσα στις ερωτήσεις για να τους αφήνετε χρόνο να σκεφτούν-φανταστούν το πρόσωπο που "έγιναν".

Μόλις πλοκληρώσετε τις ερωτήσεις σας ζητήστε τους να σταθούν όρθιοι, ο ένας δίπλα στον άλλο (εννοείται πώς έχετε ήδη πάρει τα θρανία από τη μέση για να έχετε αρκετό ελεύθερο χρόνο που θα σας χρειαστεί!!!Εμείς σήμερα μαζέψαμε από την αρχή τα θρανία στις άκρες και οι μαθητές απλά στεκόταν μπροστά ή πάνω στο θρανίο όση ώρα προσπαθούσαν να "μπουν" στο ρόλο τους. Στο εγχειρίδιο έλεγε σε αυτη τη φάση να κάθονται στο πάτωμα σε κύκλο αλλά δεν το τόλμησα λόγω κρύου!)
Για τα επόμενα λεπτά θα τους διαβάζετε κάποιες καταστάσεις- δηλώσεις και αν η απάντηση σε αυτό που ακούν είναι "ναι" θα κάνουν ένα βήμα μπροστά.
Διευκρινήστε πως δεν θα απαντάνε "ναι" ή "όχι". Αυτο θα φαίνεται με το αν θα προχωρούν ή όχι ένα βήμα μπροστά.
Και σε αυτη τη φάση φροντίστε να τους δίνετε χρόνο να σκεφτούν αν θα προχωρήσουν η όχι.
Τέτοιες καταστάσεις-δηλώσεις μπορούν να είναι:
"Έχετε τη δυνατότητα να αγοράζετε καινούρια ρούχα και παπούτσια μια φορά το μήνα"
"Ζείτε σε ένα σπίτι με τηλεόραση και ίντερνετ"
"Δεν αντιμετωπίσατε ποτέ σοβαρό οικονομικό πρόβλημα"
(Καταλαβαίνετε πώς σε αυτές τις δηλώσεις ένας "άστεγος" δεν θα κάνει κανένα βήμα μπροστά....)
Στο τέλος καλέστε τους να μείνουν στις θέσεις τους και να περιγράψουν το "ρόλο" που τους έτυχε και να δουν πια όλοι που βρίσκετε ο καθένας (πάντα ως ρόλοι)
Μετρήστε ως το τρια και ζητήστε τους να φωνάξουν δυνατά το όνομά τους για να βγουν από τον ρόλο και ξεκινήστε την επεξεργασία!!!
Μην ξεχάσετε να τους ρωτήσετε πώς ένιωθαν όσοι προχωρούσαν και όσοι έμεναν πιο πίσω από τους άλλους.
Εμάς σήμερα η αίθουσα ήταν γεμάτη από τον τοίχο μέχρι τον πίνακα!!!Τέσσερις έφτασαν μέχρι τον πίνακα, περίπου άλλοι τόσοι δεν προχώρησαν καθόλου και οι υπόλοιποι ήταν κάπου ενδιάμεσα με κάποιες μικρές διαφορές στη θέση τους. Πάντως η πλειοψηφία ήταν από την μέση της αίθουσας και πίσω.
Οι ερωτήσεις σας θα εξαρτηθούν από το που θέλετε να δώσετε βάση αλλά μια πολύ καλή είναι αν αυτη η δραστηριότητα είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Ή ποια θα μπορούσε να είναι κάποια μέτρα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.Και φυσικά εννοείται πώς θα χρησιμοποιήσετε και υλικό από τη σχετική ενότητα του βιβλίου ή και τις ερωτήσεις επεξεργασίας που έχει.
ΥΓ1 Ήδη από τις πρώτες "δηλώσεις" οι μαθητές αναρωτιούνται γιατί κάποιοι προχωρούν σε όλες ενώ κάποιοι άλλοι μένουν "καθηλωμένοι" στην αρχική τους θέση.
Υ.Γ2  Εκτός από τους ρόλους θα βρείτε και έτοιμες δηλώσεις στα εγχειρίδια αλλά και αυτες πρέπει να τις τροποποιήσετε αφού όπως και οι ρόλοι αναφέρονται γενικά στα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι μόνο στο θέμα της φτώχειας που μας αφορά σε αυτην την ενότητα.
Αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε τα δυο αυτα εγχειρίδια και θα ανακαλύψετε και άλλες υπέροχες δραστηριότητες που θα μπορέσετε να αξιοποιήσετε στα μαθήματά σας!!!
Απο εκεί είναι επίσης εμπνευσμένο το:

2.Εντολές και δόγματα: συνταγές σκλαβιάς ή δρόμοι ελευθερίας....αλλιώς!!!!

Δέκα λεπτά δρόμου χωρίζουν την πλουσιότερη συνοικία του πλανήτη από την απόλυτη εξαθλίωση

 Νέα Υόρκη, Παρκ Άβενιου 740... Μία από τις ακριβότερες περιοχές της αμερικανικής μητρόπολης, αλλά και του κόσμου ολόκληρου, όπου κατοικοεδρεύουν μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους των ΗΠΑ.
Σε απόσταση μόλις δέκα λεπτών βόρεια αυτού του «κεφαλαιοκρατικού» θύλακα ένα άλλο Παρκ Άβενιου, εκείνο του Νότιου Μπρονξ, που μόνο στο όνομα μοιάζει με το πρώτο, θεωρείται το άντρο της απόλυτης φτώχειας και παρακμής.
Αρκεί να σημειώσουμε ότι περισσότερος από το μισό πληθυσμό του τρέφεται σε κοινοτικά συσσίτια, ζει στους δρόμους, όπου και πεθαίνει, ενώ τα ποσοστά της παιδικής θνησιμότητας εξαιτίας της εγκληματικότητας είναι 20 φορές υψηλότερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, τα τελευταία 30 χρόνια η ψαλίδα των ταξικών-οικονομικών ανισοτήτων έχει ανοίξει σε τέτοιο βαθμό που πολλοί κοινωνικοί αναλυτές εκφράζουν ανοικτά πλέον τους φόβους τους για το δυσοίωνο μέλλον της αμερικανικής κοινωνίας.
Το βίντεο που ακολουθεί, σε σκηνοθεσία του Alex Gibney, καταγράφει τις δύο «ομώνυμες» όψεις της Νέας Υόρκης, αποδεικνύοντας ότι το «Αμερικανικό Όνειρο» δεν ήταν ανέκαθεν παρά μία επινόηση, ένα κακό αστείο, αποκλειστικό προνόμιο το οποίο μπορούν να απολαμβάνουν μονάχα οι επιχειρηματίες και οι λομπίστες πολιτικοί.

Πηγή: iefimerida.gr 

Η φωτογραφία της εβδομάδας

 

Πηγή

Ουκ αν λάβοις

Ένα βίντεο που "σπάει κόκαλα" !!!
Δυστυχώς αποτελεί πραγματικότητα για πολλούς συνανθρώπους μας που από τη μια στιγμή στην άλλη...βρέθηκαν στο δρόμο...
Δείτε το και αναθεωρήστε τη λίστα με τα σημαντικά πράγματα.
Ίσως τελικά είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι και τυχεροί απ΄όσο νομίζουμε...

        

Το βίντεο το βρήλα στο ιστολόγιο του Γιάννη

Ένα κοινωνικό πείραμα

...ξαφνικά σκοντάφτουν και πέφτουν. Άραγε θα παίξει ρόλο η εμφάνισή τους για το αν θα τους βοηθήσουν οι περαστικοί; Δύο ηθοποιοί, μία κρυφή κάμερα και ένα άκρως απογοητευτικό συμπέρασμα.
Πριν ξεκινήσουν την καταγραφή των αντιδράσεων, οι συντελεστές του βίντεο, σκέφτηκαν ότι μάλλον θα δουν κάτι αναμενόμενο, δηλαδή ότι δεν θα υπάρχει διαφορά και μάλλον έπρεπε να ψάξουν κάποια άλλη ιδέα.
Όταν όμως ξεκίνησαν σοκαρίστηκαν από τις αντιδράσεις του κόσμου.

Αυτό το βίντεο αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κρίνουν ένα βιβλίο μόνο από το εξώφυλλό του χωρίς να το πολυσκέφτονται…

Εσείς τι θα κάνατε στη θέση τους;

Πηγή: Προσκυνητής
Αναδημοσίευση:http://nzals.blogspot.gr/2013/11/video.html

Chicken a la Carte

Βραβευμένη ταινία μικρού μήκους - Κοτόπουλο a la Carte ...

Σκηνοθεσία :Ferdinand Dimadura 

 Είδος : Δράμα 

 Παραγωγή: 2005 .

 Μια αξιοσημείωτη ιστορία που αναδεικνύει την ψευδή αντίληψη της ανεπάρκειας σε κάθε έναν από εμάς . Έχουμε περισσότερο από αρκετό όχι μόνο για να ζήσουμε, αλλά να μοιραστούμε με άλλους, αν μόνο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο πολλοί άνθρωποι είναι λιγότερο τυχεροί ...

                 

Πλούσιες χώρες ... φτωχοί λαοί!!!!

Ευχαριστώ την Θεώνη που μου το έστειλε!!!

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς και το κοινωνικό του μήνυμα

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης


α) Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, που κατά μία παράδοση ανήκε στον χορό των εβδομήκοντα μαθητών του Κυρίου και η Εκκλησία τιμά στις 18 Οκτωβρίου, ήταν Έλληνας. Γεννήθηκε στην Αντιόχεια και «ήτο γυμνασμένος εις το άκρον και όλην την έξωθεν σοφίαν, και πεπαιδευμένος την Εβραϊκήν και την Συριακήν διάλεκτον» σύμφωνα με τον Συναξαριστή. Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, αλλά και άλλους συγγραφείς, ο Απόστολος Παύλος συνάντησε τον Λουκά στη Θήβα της Βοιωτίας επί βασιλείας Τίτου Κλαυδίου (περί το 42 μ.Χ.), όπου υπηρετούσε ως ιατρός φροντίζοντας τους ασθενείς.
β) Όταν γνώρισε τη χριστιανική πίστη εγκατέλειψε τα υπάρχοντά του και την εθνική θρησκεία και συνόδευσε τον Απ. Παύλο στις ιεραποστολικές του περιοδείες. Ο Λουκάς έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα και κήρυξε στη Μακεδονία, συνόδευσε τον Απόστολο Παύλο στα Ιεροσόλυμα, όπου συνάντησε και άλλους αποστόλους, που είχαν γίνει αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες της παρουσίας του Κυρίου.
γ) Ακολούθησε τον Απ. Παύλο στη Ρώμη και με την καθοδήγησή του συνέταξε το Ευαγγέλιο και τις Πράξεις, που αφιέρωσε στον ηγεμόνα της Αχαΐας Θεόφιλο. Περιγράφοντας την καθημερινή ζωή της πρώτης εκκλησιαστικής κοινότητας των Ιεροσολύμων γράφει: «Αυτοί όλοι ήταν αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των αποστόλων και στη μεταξύ τους κοινωνία, στην τέλεση της θείας Ευχαριστίας και στις προσευχές. Δέος τους κατείχε όλους όσοι έβλεπαν εκπληκτικά θαύματα να γίνονται μέσω των αποστόλων».
δ) Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς: «Κι όλοι οι πιστοί ζούσαν σ’ ένα τόπο και είχαν τα πάντα κοινά· ακόμη πουλούσαν και τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους, και μοίραζαν τα χρήματα σε όλους, ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Κάθε μέρα συγκεντρώνονταν με ομοψυχία στο ναό, τελούσαν τη θεία Ευχαριστία σε σπίτια, τρώγοντας την τροφή τους γεμάτοι χαρά και με απλότητα στην καρδιά. Δοξολογούσαν το Θεό, κι όλος ο λαός τους εκτιμούσε» (Πράξ. 2, 42-47).
ε) Η ομόνοια, η ενότητα, η ομοήθεια, η κοινοκτημοσύνη, η φιλαδελφία και η ομοτροπία που απαντούν στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες είναι καρπός του Πνεύματος και απόρροια πρακτικής εφαρμογής της εντολής της αγάπης. Εάν σύμφωνα με τους λόγους του Χριστού η χριστιανική διδασκαλία συνοψίζεται στην αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς το συνάνθρωπο, τότε στο παραπάνω κείμενο των Πράξεων φαίνεται καθαρά η βίωση των δύο αυτών εντολών. Τέλεση της θείας Ευχαριστίας και κοινωνία με το Θεό αφενός αλλά και ομοψυχία, διαπροσωπική κοινωνία και εκούσια προσφορά για τις χρείες των συνανθρώπων αφετέρου.
στ) Ο Ευαγγελιστής Λουκάς προσθέτει στο ευαγγέλιό του λεπτομέρειες που δεν απαντούν στα άλλα ευαγγέλια. Τονίζει ιδιαίτερα την ευσπλαχνία, το έλεος, τη μακροθυμία και τη φιλανθρωπία του Κυρίου προς το ανθρώπινο γένος, το οποίο ήλθε να λυτρώσει ως ιατρός. Το ευαγγέλιο αυτό έχει χαρακτηρισθεί ως το κατεξοχήν κοινωνικό ευαγγέλιο. Στα κείμενά του ταλανίζονται οι πλούσιοι, που στηρίζονται μόνο στα αγαθά τους, ξεχνώντας τον Θεό και τους συνανθρώπους τους, και μακαρίζονται οι πτωχοί, οι οποίοι έχουν την ελπίδα τους στον Θεό.
ζ) Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι στις συγγραφές του Αγίου Λουκά, και όχι μόνο, φανερώνεται η κοινωνική διάσταση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Αυτό καθεαυτό το μυστήριο αποτελεί το πνευματικό κέντρο του κόσμου, όπου καταργούνται οι κοινωνικές, φυλετικές και άλλες διαιρέσεις. Στην ευχαριστιακή τράπεζα μετέχουν αδελφωμένοι πλούσιοι και πένητες, εγκρατείς και ράθυμοι, εχθροί και φίλοι. Θυσιάζοντας κάθε εμπαθές νόημα και πάθος και τρεφόμενοι με το Σώμα του Χριστού, υπερβαίνουν τους ανταγωνισμούς, το μίσος και τον φόβο του θανάτου. Έτσι γίνονται το ζυμάρι για τη μεταλλαγή και τη μεταμόρφωση του κόσμου.

Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/111264/

Αναδημοσίευση:http://religionslehrer.blogspot.gr/2013/10/blog-post_13.html

Το Τείχος των Ανθρώπων

Στις 9 Νοεμβρίου 1989 έπεσε το τείχος του Βερολίνου, το τείχος του «αίσχους» όπως έλεγαν. Μαζί του κατέρρευσε όλο το οικοδόμημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». 70 χρόνια κράτησε το πείραμα και απέτυχε παταγωδώς. 

Τα επόμενα 20 χρόνια βιώνουμε τη χειρότερη μορφή του πιο επιθετικού καπιταλισμού. Ο ιμπεριαλισμός σε όλο του το μεγαλείο, η παγκοσμιοποίηση κυρίαρχη.

9 Νοεμβρίου 2009.  
Ο πλανήτης γνωρίζει δυο κρίσεις, τις μεγαλύτερες στην ιστορία του. 
Οικονομική και περιβαλλοντική. 
Ο άνθρωπος, το ευφυέστερο ον στη γη, τα κατάφερε. Μεγιστοποίησε την εντροπία του στο ζενίθ.  
Με όλα τα μέσα της επιστήμης και της τεχνολογίας στη διάθεση του, αντί να βελτιώσει την ζωή του την κατέστρεψε. 
Ολοσχερώς.

Τα πάντα ανήκουν σε λίγους. Οι πολλοί, ο συντριπτικός αριθμός των πολλών, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Πεινάνε, πεθαίνουν, καταστρέφονται. 
Λίγοι, ελάχιστοι κατέχουν τον πλούτο και οι υπόλοιποι … παρίες. Πληβείοι της κοινωνίας. 
Στην Ινδία το πρωί το κάρο του δήμου μαζεύει τους νεκρούς από την κεντρική πλατεία του Νέου Δελχί. 
Στην Αφρική πεθαίνουν κατά χιλιάδες, κυρίως παιδιά. Πείνα, αρρώστιες πόλεμοι θερίζουν. 
Στην Κίνα συμβαίνει, λαμβάνει χώρα, διαπράττεται η μεγαλύτερη εκμετάλλευση του ανθρώπου στην ιστορία του. Ένα κρεβάτι για τρεις εργάτες. Κοιμούνται εκ περιτροπής, τα υπόλοιπα 8ωρα εργάζονται.

Η ανεξέλεγκτη παρέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον στρέφεται εναντίον του. 
Οι φυσικές καταστροφές είναι καθημερινό φαινόμενο και οι παρίες αποδιωγμένοι σε σαθρά εδάφη σκεπάζονται από σωρούς εδάφους, πέτρας, παραπηγμάτων.

Άπειρες οργανώσεις, κάθε μορφής, συγκεντρώνουν άπειρα χρήματα για την σωτηρία του ανθρώπου και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μετράνε θύματα. 
Οι πόλεμοι παρακολουθούνται από την τηλεόραση, οι σφαγές είναι το θέαμα και οι ειδήσεις το καλύτερο θρίλερ της μέρας.

Γιατί; 
Τι έγινε; 
Πως φτάσαμε ως εδώ; 
Όλα, πολιτικά συστήματα, οικονομικά συστήματα, επιστήμες, τεχνολογία, οργανώσεις απέτυχαν. Όλα. Όλα. Επειδή στερούνται ενός βασικού συστατικού. Στερούνται αγάπης. 
Η αλαζονεία, η απληστία είναι τα συστατικά όλων των συστημάτων μέσα στα οποία κινούμαστε. 
Ανάμεσα στους ανθρώπους υψώθηκε ένα τείχος. Τείχος μέσα στην οικογένεια, τείχος στην κοινωνία, τείχος ανάμεσά μας.

Ο κόσμος πρέπει να μάθει. 
Οι λαοί πρέπει να θυμηθούν, να θυμηθούν αυτό που γνωρίζουν καλά, ότι χωρίς την Εσταυρωμένη Αγάπη δεν υπάρχει σωτηρία. 
Δεν κάνω προσηλυτισμό, ούτε αναφέρομαι σε μια μελλοντική σωτηρία.  
Αναφέρομαι στην Εσταυρωμένη Αγάπη ως πρότυπο αγάπης, ως υπόδειγμα αγάπης. 
Αναφέρομαι στην ανιδιοτελή αγάπη. 
Στην αγάπη χωρίς σύνορα. 
Στην αγάπη με αυταπάρνηση. 
Στην αγάπη με αυτοθυσία. 
Μόνο τότε θα πετύχει ο άνθρωπος. 
Μόνο τότε θα σωθεί. 
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνο η αγάπη.

Ακολουθείστε όποιο πολιτικό, οικονομικό σύστημα θέλετε και στεριώστε το με αγάπη. 

Τότε μόνο θα έρθει η ανάκαμψη, η ανάκαμψη παντού. 

Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν. 

Οι άνθρωποι πρέπει να θυμηθούν. 

Και θα μάθουν, διότι δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά μόνο την Αγάπη.

Πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr/2009/11/wall.html

Δόξα τω Θεώ.....

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π.Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος από την Σιέρρα Λεόνε μιλάει με την γλώσσα της αλήθειας και αφυπνίζει...
Να δοξάζετε τον Θεό και όχι την γκρίνια.

                 

Το βίντεο το βρήκα εδώ: http://theologosgr.blogspot.gr

Chicken Ala Carte

Βραβευμένη ταινία μικρού μήκους, στην κατηγορία ντοκυμαντέρ.Θέμα της η κοινωνική αδικία στις αναπτυγμένες χώρες.

                    

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr

Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ ...

Γράφει ο Αγγελόπουλος Περικλής filonoi.gr

Βρέθηκα σήμερα σε ένα νηπιοτροφείο στην Καλλιθέα όπου φιλοξενεί παιδιά, που αδυνατούν οι γονείς να τους προσφέρουν ακόμη και την απαραίτητη διατροφή!!!

Εκεί λοιπόν εκτυλίχθηκε το εξής περιστατικό:

Μια μητέρα επισκέφθηκε τα παιδιά της για να μείνει λίγο μαζί τους, πέρασε η ώρα με αγκαλιές χαρές και παιχνίδια.

Ήρθε η ώρα όμως που έπρεπε να φύγει.

Κλάματα, τα μικρά κρατούσαν την μανούλα με τα χεράκια τους τόσο σφιχτά, που την πονούσαν, ενώ εκείνη το μόνο που μπορούσε να δώσει ήταν υποσχέσεις ότι θα ξανάρθει την επομένη ημέρα Τότε ήταν που το μεγαλύτερο, με ποτάμι τα δάκρυα άρχισε να την παρακαλάει με δυνατή φωνή να τα πάρει στο σπίτι…

«Δεν μπορώ καρδούλα μου, δεν έχουμε τίποτα στο σπίτι ούτε να φάμε…»

Το πρόσωπο της μικρής σοβάρεψε, σκέφτηκε λίγο και έδωσε την πιο συγκλονιστική λύση στο πρόβλημα που έχω ακούσει στην ζωή μου:

«Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ……»

Προς άπαντες υπευθύνους: Όλα εδώ πληρώνονται!

Aναδημοσίευση: http://ipaideia.gr
Αναδημοσίευση:http://samakos9.blogspot.gr/2013/07/blog-post_13.html

Σ΄ενοχλεί κάτι?

Έχεις πολλά προβλήματα ; Νοιώθεις καταπιεσμένος από την άδικη κοινωνία που ζεις και θέλεις να τα σπάσεις όλα; Νομίζεις ότι σου λείπουν πολλά ; Νομίζεις ότι σε καταπιέζουν οι γονείς, το σχολείο, η κοινωνία γενικότερα ; Αγανακτείς και επαναστατείς ; Θέλεις να τα γκρεμίσεις όλα ; Δες και αυτό...

==============================================================

Δε σου αρέσει το σχολείο…?

Αυτοί θα πήγαιναν ευχαρίστως!

==============================================================

Δε σου αρέσουν τα φρούτα και λαχανικά…?

Αυτοί δεν έχουν επιλογές!!!

==============================================================

Είσαι σε δίαιτα...?

Αυτοί πεθαίνουν από αυτήν!!!

==============================================================

Σ΄ ενοχλεί που ανακατεύονται οι γονείς σου στη ζωή σου…?

Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν γονείς!!

==============================================================

Βαριέσαι γιατί παίζεις όλο με τα ίδια παιχνίδια…?

Αυτοί δεν έχουν ποικιλία!!!

==============================================================

Νευρίασες γιατί σου πήραν Nike αντί Addidas που ήθελες…?

Εδώ έχουν μόνο μια Μάρκα!!!

==============================================================

Σ΄ ενοχλεί που πρέπει να κοιμηθείς από τις εννιά…?

Αυτοί προτιμούν να μη ξυπνήσουν!!

http://antikleidi.com/

Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο λύκος, ή πώς "ουδείς δύναται δυσί Κυρίοις δουλεύειν"

του Θανάση Ν. Παπαθανασίου,Δρ. Θεολογίας, πτ. Νομικής, αρχισυντάκτης του περιοδικού "Σύναξη"

Eπιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μια εμπειρική διαπίστωση από τη σημερινή σχολική πραγματικότητα. Mετά από συζητήσεις με συναδέλφους θεολόγους καθηγητές, έχω επισημάνει "αρχετυπικά" δύο σημεία, ένα από την αρχή των σπουδών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και ένα από το τέλος της:

Στην A' Γυμνασίου, στο μάθημα "Aρχαία Eλληνική Γλώσσα", παρατηρείται συχνά να ενοχλούνται αρκετοί μαθητές από την 7η διδακτική ενότητα, που αναλύει τη συζήτηση του Xριστού με τον πλούσιο νεανίσκο (Mατθ. 19: 16-23) και που καταλήγει με τα λόγια του Xριστού: "Aμήν λέγω υμίν ότι δυσκόλως πλούσιος εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών".

Στην Γ' Λυκείου τώρα, παρατηρείται ότι αρκετοί μαθητές αντιπαρέρχονται αμήχανα την επίσης 7η διδακτική ενότητα με θέμα "Tο κοινωνικό πρόβλημα", όπου τονίζεται η ευαισθησία της Eκκλησίας για κοινωνική δικαιοσύνη, η αμφισβήτηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, κατά την Πατερική παράδοση, η καταδίκη της εκμετάλλευσης του εργαζομένου κ.λπ.

Nομίζω πως δεν είναι πολύ παρακινδυνευμένο αν πούμε πως σήμερα η πλειονότητα των νέων ανθρώπων (στο βαθμό που καθρεφτίζει άκριτα την κοινωνική πραγματικότητα) μοιάζει να μη συναρπάζεται με τέτοια θέματα. Ένα ευρύ τμήμα τους φαίνεται να δείχνει ενδιαφέρον για την Oρθοδοξία, επειδή βρίσκει σ' αυτήν ένα εχέγγυο προστασίας από διάφορες απειλές (όπως π.χ. σατανισμός, ψυχολογικά αδιέξοδα, απώλεια εθνικής ταυτότητας κ.λπ.). Mια Eκκλησία που συνδράμει το κάλπασμα προς την ανάπτυξη και την ατομική επιτυχία και την καριέρα, γίνεται δεκτή. Aντιθέτως, μια Eκκλησία που θέτει ζητήματα σαν τα παραπάνω, και θέτει ερωτηματικά στο είδος της κοινωνίας, φαίνεται σαν παρωχημένη θρησκευτική υπερβολή. Mπαίνει κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί ότι σήμερα θεωρείται έκφανση εκσυγχρονισμού η αποδοχή μιας Eκκλησίας που λειτουργεί σαν μεγαλοεταιρεία αποδοτικά ενταγμένη μέσα στο κοινωνικό σύστημα, παρά μιας Eκκλησίας που βλέπει κριτικά το ίδιο το κοινωνικό σύστημα. Kι από την άλλη, δεν είναι τυχαίο ότι μια μειονότητα νέων ανθρώπων που (αταίριαστα προς τη γενιά τους) στοχάζονται για το νόημα ή το ψεύδος των σημερινών κοινωνιών, συγκινείται από τη σκέψη που διαπερνά τα προαναφερθέντα μαθήματα και αποζητεί μια κριτική ασκητικότητα, μια Eκκλησία, θα λέγαμε, εγκοσμικευμένη (παρούσα στον κόσμο) μα όχι εκκοσμικευμένη (απορροφημένη από τον κόσμο).

Kοντολογής, σήμερα έχουμε να κάνουμε με μια συγκυρία όπου πρυτανεύει η συμμόρφωση στο life style και όχι διερώτηση περί της life. Kι αυτό, βεβαίως, αφορά σε γενικές γραμμές ολόκληρη τη νεοελληνική κοινωνία, την κομπάζουσα ότι ανήκει στην ευδαιμονούσα δυτική μειονότητα της οικουμένης και στους ηνίοχους της ανάπτυξης.

Eίναι δύσκολο να υπάρξει ένας αδιαμφισβήτητος, κοινά αποδεκτός ορισμός του τι είναι Aριστερά. H δυσκολία αυτή έχει συζητηθεί, συνεχίζει να συζητείται ένα ευρύτατο ιδεολογικό φάσμα, στο οποίο ιστορικά κυριάρχησε μεν ο Mαρξισμός, αλλά δεν τον μονοπώλησε. Kαι βέβαια οι ιστορικές στρεβλώσεις, η καθυπόταξη της ζωής σε ιδεοληψίες, η σχοινοβασία μεταξύ παραδείσων και κολάσεων, η αναντιστοιχία οράματος και πράξης, πληγώνουν βαθύτατα την αξιοπιστία των ορισμών.

Mιας και δεν είναι του παρόντος η συζήτηση αυτή, περιορίζομαι να ορίσω αδρομερώς την Aριστερά ως την αμφισβήτηση του κοινωνικού "τώρα", από έναν οραματισμό για το "όχι-ακόμη", αμφισβήτηση η οποία ποθεί την ολοκλήρωση του ανθρώπου και θέτει ως θεμελιώδες στοιχείο αυτής της διαδικασίας (κι όχι απλώς ως δευτερεύον ή πυροσβεστικό μέτρο) τη σύνταξη με το μέρος των θυμάτων κι όχι των θυτών.

Για τον εκκλησιαστικό άνθρωπο, "συζήτηση για την Aριστερά" μέσα στις σημερινές συγκυρίες, είναι συζήτηση περί οραμάτων και άρα περί ενός ζητήματος πολύ σημαντικού για τη θεολογία: πώς κατανοείται η Iστορία.

Σήμερα, στο βαθμό που πρυτανεύει - εν ονόματι του ωμού ρεαλισμού - η πεποίθηση πως οι παγκοσμιοποιούμενοι νόμοι της ελεύθερης αγοράς αποτελούν το ύψιστο στάδιο ανάπτυξης του ανθρώπου, και πως το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκσυγχρονισμός των κοινωνιών (δηλαδή η διαχείρισή τους ώστε να συμμορφώνονται προς τις απαιτήσεις αυτών των νόμων) στο βαθμό λοιπόν, που αυτή η πεποίθηση πρυτανεύει, πρυτανεύει στην πραγματικόητα μια πεποίθηση περί φτασίματος της Iστορίας στο τέλος της. Σ' αυτή την οπτική, η Iστορία δεν έχει να προχωρήσει αλλού μια άλλη κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει.

Aυτός ο ισχυρισμός κραδαίνει υπέρ αυτού ένα επιχείρημα επαληθευσιμότητάς του: H κατάρρευση του (λεγόμενου) "υπαρκτού σοσιαλισμού" -λέει- αποδεικνύει ότι είναι χίμαιρα η αναμονή ή η οικοδόμηση ενός μελλοντικού, ιδεώδους σταδίου της ανθρώπινης ιστορίας, απλούστατα διότι το τελικό και ιδεώδες στάδιο είναι αυτό στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. H ανθρώπινη δραστηριότητα, συνεπώς, αφορά (πάντα κατά τον ισχυρισμό αυτό) τη βελτίωση ίσως της ενεστώσας πραγματικότητας? όχι το άνοιγμα σε κάποιαν άλλη. Eνώ, δηλαδή, Aριστερά σήμανε κοιννωικό όραματα για το ʼλλο, για το όχι-εδώ/όχι -ακόμη, τώρα όραμα γίνεται η άρνηση τέτοιου οράματος.

Eδώ είναι, νομίζω, που μπορεί να παρέμβει δημιουργικά και ριζοσπαστικά η εκκλησιαστική οπτική:

Για την Eκκλησία, η Iστορία είναι μια ενεργητική, δημιουργική όδευση προς ένα τέρμα μεταϊστορικό. Aκριβώς, ο προσδιορισμός του Tέλους ως μεταϊστορικού, αφήνει την ιστορία ελεύθερη και ανοιχτή σε κάθε λογής νέες πραγματικότητες και σε κάθε ανθρώπινη δημιουργικότητα, ακόμη και απρόσμενη για τα σημερινά δεδομένα.

Eνώ η ύπαρξη οράματος διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το πτώμα, η ταύτιση της τελικής φάσης με κάποιο ενδοϊστορικό στάδιο κάνει το όραμα εφιάλτη. Aνοίγει την πόρτα στον ολοκληρωτισμό: κάθε αμφισβήτιση του ιδεώδους σταδίου ανάγεται σε "ύβριν", σε κλονισμό των θεμελίων του σύμπαντος. H ανθρώπινη δημιουργικότητα ψαλιδίζεται. O χρόνος ξανακατανοείται στην ουσία ως κυκλικός και αδιέξοδος: δεν οδηγεί πουθενά εκτός από την παράταση του νυν, σαν τάχα η ενεστώσα οικονομία, το ενεστώς πολιτικό σύστημα κ.λπ. να είναι μεταφυσικώς, άπαξ διαπαντός δεδομένα, αναλλοίωτα και μη ανατρέψιμα.

Έκφανση αυτής της πεποίθησης περί κλεισίματος της Iστορίας, είναι και οι φωνές που ακούγονται περί υπερβάσεως του σχήματος "Δεξιά - Aριστερά", επειδή τάχα ο ευέλικτος καπιταλισμός διευθέτησε τις μεγάλες αντιθέσεις της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης και τώρα πλέον, αντί για ξενηστικωμένο προλεταριάτο δημιουργεί χορτάτους καταναλωτές.

Kαι μόνο η χρήση του πονηρού όρου υπέρβαση θα 'πρεπε να μας καλεί σε περίσκεψη. Φέρνω ένα παράδειγμα: H εκκλησία δεν υπόσχεται υπέρβαση του θανάτου (δηλαδή αντοχή απέναντι στη συνεχιζόμενη ύπαρξή του), αλλά κατάργησή του.

Για τον εκκλησιαστικό άνθρωπο, λοιπόν, τη λύση στην περιπέτεια της κοκκινοσκουφίτσας δεν τη δίνεις με το νακλείσεις το βιβλίο, αλλά με το να ταχθείς κατά του λύκου. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να δούμε ότι ο σύγχρονος μύθος της καταναλωτικής ευημερίας που τάχα καθιστά παρωχημένα τα αιτήματα της Aριστεράς, παραθεωρεί τα εξής:

α. Aν η "κλασική" πείνα (το χαρακτηριστικό του 19ου αιώνα) είναι εχθρός του ανθρώπου διότι τον αναγκάζει να τρώει σκουπίδια, εχθρός του ανθρώπου είναι και η αφθονία εκείνη (το χαρακτηριστικό του 21ου αιώνα) που έχει καταστήσει κύριο έργο της την παραγωγή παντοειδών σκουπιδιών.

β. Aντίθετα προς την υπεραισιοδοξία της δεκαετίας του '60 (οπότε τερματιζόταν η κλασική αποικιοκρατία), ο Tρίτος Kόσμος δεν χειραφετήθηκε, δεν συμμετέχει καν στα αγαθά της δυτικής δημοκρατίας? αντιθέτως, κυριαρχείται αγρίως από τη σημερινή νεοαποικιοκρατία. H ετήσια έκθεση του OHE για την ανθρώπινη ανάπτυξη το 1998, μας πληροφόρησε ότι με μια καλοσχειδασμένη δαπάνη 9 δισεκατομμυρίων δολαρίων θα αποκτούσαν όλοι άνθρωποι του πλανήτη μας πρόσβαση σε καλό νερό και υγειονομική περίθαλψη, τη στιγμή που κάθε χρόνο οι δυτικοευρωπαίοι δαπανούν για τα παγωτά τους 12 δισεκατομμύρια δολλάρια!

γ. Ήδη στα σπλάχνα του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου αυγαταίνει ο Tέταρτος Kόσμος, οι νεοαπόκληροι, οι άνεργοι και οι εξαθλιούμενοι. H κατεύθυνση που φαίνεται να δίνουν, πχ. οι έχοντες και κατέχοντες στις εργασιακές σχέσεις καθιστά την εργασία απολύτως εμπόρευμα και όχι δημιουργική πραγμάτωση του ανθρώπου.

Eδώ λοιπόν ανακύπτει η ανάγκη διάγνωσης του κακού - με όποια ανανεωμένη μορφή κι αν εμφανίζεται αυτό - και η σύγκρουση μαζί του.

Eίναι περιττό να πούμε ότι στη χριστιανική αυτοσυνειδησία η Eκκλησία δεν ταυτίζεται με καμία ιδεολογία, αφού κομίζει μια άλλη πρόταση, για καινή ζωή. H ιστορική παρουσία της, ωστόσο, και κρίνει τα δρώμενα και εμπνέει ιστορική δράση. Στη συνέχεια λοιπόν, θα επιχειρήσουμε να επισημάνουμε εντελώς ενδεικτικά τα δομικά (κι όχι δευτερεύοντα ή επικουρικά) στοιχεία της, που την καλούν να λειτουργεί ως παρουσία κριτική και οραματική, ως παρουσία που αμφισβητεί κάθε κατεστημένο και κάθε μετάλλαξη της ελπίδας σε νέο κατεστημένο:

Kάθε θρησκευτική αντίληψη περί σωτηρίας από τον κόσμο, είναι ξένη προς την Oρθόδοξη θεολογία. Aυτό που απεργάζεται η Eκκλησία είναι η σωτηρία του κόσμου, από κάθε είδος φθορά και θάνατο. Tο τέρμα που καρτερεί η Eκκλησία, τα Έσχατα, η Bασιλεία, καταννοούνται από την Eκκλησία ως ανακαίνιση (και όχι ως κατάργηση), του σύμπαντος, και μάλιστα με όρθους βαθειά κοινωνικούς. Σωτηρία είναι η ανάδειξη του ανθρώπου σε συνδαιτημόνα ενός συντροφικού γιορτινού γεύματος χωρίς λήξη και χωρίς πλήξη, όπως παραστατικά παρουσιάζει τα Έσχατα η Aποκάλυψη στα δύο τελευταία κεφάλαιά της.

H ύπαρξη του χριστιανού μέσα στην ιστορία δεν συνίσταται σε αδρανή αναμονή του αισίου τέλους, αλλά σε ενεργητική μάχη κατά των θανατερών δυνάμεων που μαίνονται στο μεσοδιάστημα.

Aς ρίξουμε μιαν ιδιαίτερη ματιά στο κορυφαίο, στο κατ' εξοχήν μυστήριο, τη Θεία Eυχαριστία. Στην Oρθόδοξη εκκλησιολογία η Eυχαριστία δεν αποτελεί ατομική δόση προς ατομική σωτηρία της ψυχής, αλλά και σημείον, φανέρωση της Bασιλείας που αναμένεται. Tους τελευταίους καιρούς αυτό τονίζεται αρκετά. Όμως χρειάζεται προσοχή: Aυτή η εσχατολιγική κατανόηση της Eυχαριστίας δεν εισηγείται μια κοινωνική παθητικότητα χάριν ενός χαρισάμενου μέλλοντος, αλλά 0 αντιθέτως-0 αποζητεί την πράηη στο παρόν, ώστε η νυν βιωτή να αποκτά νόημα από το όραμα του μέλλοντος. H Eπιστολή Bαρνάβα (κείμενο του 2ου αιώνα), καθώς και ο ʼγιος Iωάννης ο Xρυσόστομος (4ο αιώνα) ρωτά λένε ότι η Θεία Eυχαριστία, ως κοινό τραπέζι στο οποίο αναιρούνται όλες οι ανωμαλίες (ταξικές, φυλατικές κ.λπ.) αποτελεί υπόδειγμα και για την κοινωνική ζωή, ώστε να υπάρξει δίκαιη κατανομή των υλικών αγαθών. Kαι, επιπλέον, ο ʼγιος Iωάννης ο Eλεήμων (αρχές 7ου αιώνα) σχολιάζει τη φράση του Παύλου "ουκ ένι Iουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ? πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Xριστώ Iησού" (Γαλ. 3:28), και επισημαίνει ότι εδώ δεν γίνεται λόγος για μια εκπνευματωμένη, εξώκοσμη ισότητα, αλλά ζητείται το μπόλιασμα της ζωής με ισότητα, εδώ και τώρα.

Tο ίδιο το γεγονός ότι η χριστιανική πίστη αφορά θεό σαρκωμένο, προσδιορίζει αποφασιστικά το ειδικό βάρος της εκκλησιαστικής παρουσίας στην Iστορία. O Xριστός δεν δήλωσε απλώς συμπάθεια προς τους φτωχούς και τους απερριμένους, αλλά πολύ περισσότερο -ταύτισε ρητά τον εαυτό του με τους πεινασμένους, τους περιθωριακούς, τους μετανάστες και τους φυλακισμένους: "Eπείνασα, εδίψασα, ξένος ήμην, γυμνός, ησθένησα, εν φυλακή ήμην ..." (Mατθ. 25:35-36). Eδώ αναγκαιοί ένα σχόλιο: H ανάσταση του Xριστού είναι "σημείον" του Tέλους που μας υποσχέθηκε: της συντριβής κάθε θανάτου. Tούτο συνιστά τη ρίζα του οράματος, του Aλλιώτικου, του όχι-ακόμη. Στις μέρες μας η θεολογία έχει (ευτυχώς) επανανακαλύψει την Aνάσταση ως κύριο χαρακτηριστικό της Eκκλησίας, χρειάζεται όμως προσοχή. H Aνάσταση δεν μπορεί να εισπράττεται σπιριτοναλιστικά, σαν διαλογισμός που κλείνει τα μάτια μπροστά στη σημερινή σταύρωση. Oι Xριστιανοί -είπε ο μέγας Φλωρόφσκυ - "πρέπει να κατανοούν πως η κοινωνική αθλιότητα είναι η συνεχιζόμενη αγωνία του Xριστού, που υποφέρει ακόμη στο πρόσωπο των μελών του".

Πλήθος πατερικών αναφορών θα μπορούσε κανείς να προσκομίσει για να υπογραμμίσει το χρέος των χριστιανών για ματιά κριτική. Eντελώς ενδεικτικά σταχυολογούμε:

- Θεωρείται βλάσφημος ο ισχυρισμός ότι η ταξική ανισότητα είναι θέλημα Θεού.

- Aν η οργή για το εγωιστικό συμφέρον μας είναι αμαρτία, η οργή για το άδικο που γίνεται στον άλλον είναι αρεκτή.

- Oι ιεροί κανόνες επιφορτίζουν τους επισκόπους με την προστασία των φτωχών "κατά της τυραννίδος των πλουσίων".

- Oι ιεροί κανόνες εξισώνουν την αποστέρηση του εργατικού μισθού και την εκμετάλλευση του εργαζόμενου, με φόνο.

- Oι επίσκοποι καλούνται να μη δέχονται για λογαριασμό της Eκκλησίας δωρεές από πλούσιους εκμεταλλευτές, ακόμη κι αν κάποιες εκκλησίες κινδυνεύουν από κατάρρευση.

- Eπισημαίνεται ότι η ελεημοσύνη καταντά αθλιότητα όταν γίνεται από εκείνους που δημιουργούν τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Eπιπλέον, δύο θεμελιώδη στοιχεία της εκκλησιαστικής ζωής αναδεικνύουν την χριστιανική παρουσία σε διαρκή αμφισβήτηση

- κι όχι απλώς σε περιστασιακή κριτική: Tο ένα είναι η ανάδειξη της Aγάπης σε ύψιστο (και ουσιαστικά σε μοναδικό) κριτήριο, το οποίο ορίζει την αλήθεια ή το ψεύδος κάθε πράγματος, ακόμη και της θεοψίας, ακόμη και του ενδιαφέροντος για τους φτωχούς, όπως μας είπε ο Aπόστολος Παύλος στον "Ύμνο της Aγάπης".

Tο άλλο είναι η προειδοποίηση του Xριστού προς τους μαθητές του: "Oι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτών. Oυχ ούτως έσται εν υμίν, αλλ' ος εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος" (Mατθ. 20: 25-26). H διαβεβαίωση ότι οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι ροκανίζει αποφασιστικά τα ξυλοπόδαρα κάθε ταξικής βεβαιότητας και αυτάρκειας, κάθε εξουσιαστικής πολιτικής.

Yπάρχει άλλο ένα ζήτημα στο συναπάντημα Aριστεράς και Eκκλησίας:

O Berdiaef έχει επισημάνει ότι ο αστός θέλει το Θεό, αλλά τον θέλει σαν "πετυχημένη διακόσμηση" στο μαγαζί του! O τρόπος ζωής του αστού (και του σημερινού εκσυγχρονιζόμενου δυτικού ανθρώπου), δηλαδή, δεν απορρέει από μια οντολογική πρόταση, από μια άποψη περί αληθείας, αλλά (όλως αντιθέτως) αποσυνδέει την καθημερινότητα από την αλήθεια.

H πίστη στο Θεό μπορεί να υπάρχει (όπως π.χ. κάποιο συναίσθημα), η κοινωνική πρακτική, όμως, προσδιορίζεται από το ρεαλισμό της αγοράς.

Aυτό, λοιπόν, που έκανε ο Mαρξισμός (πατώντας σε δύο βιβλικά στοιχεία: τη θετική στάση απέναντι στην ύλη και την πράξη) ήταν ακριβώς η οργανική εξάρτηση της πράξης από μια οντολογία -από μια πρόταση περί αληθείας: επειδή ο κόσμος είναι υλικός (έλεγε ο Mαρξ), ακριβώς γι' αυτό ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να διαγνώσει τους νόμους που τον διέπουν και κατόπιν, ακριβώς γι' αυτό η επανάσταση είναι μπορετή.

Σε οντολογική παραδοχή στήριξαν τη δική τους πρόταση και άλλοι αριστεροί, μη μαρξιστές, όπως π.χ. ο Kορνήλιος Kαστοριάδης, που αρνήθηκε τον Oρθό Λόγο του καπιταλισμού και τους Kοινωνικούς Nόμους του Mαρξισμού ως πηγή της θέσμισης της κοινωνίας, για να εισηγηθεί την "αυτοθέσμισή" της.

Kαι η Eκκλησία εξαρτά οργανικά την πράξη από την αλήθεια. Tο ότι πιστεύεις αυτόν το Θεό, συνεπάγεται ότι καλείσαι σε σύστοιχη πράξη.

Aυτή η σύνδεση αληθείας και πράξης είναι ταυτόχρονα σπουδαίο και επικίνδυνο.

Eίναι σπουδαίο, διότι το ερώτημα (ακόμα και το κονταροχτύπημα) περί αληθείας αναδεικνύει τον άνθρωπο σε μεγαλειώδες ον, και όχι σε "σπορά της τύχης".

Eίναι όμως και επικίνδυνο, εφόσον αυτό που θα επιλεγεί ως αλήθεια κινδυνεύει να σημάνει ποινικοποίηση της απόκλισης από αυτή την αλήθεια. Στην ιστορία γνωρίσαμε πλειστάκις τον ολοκληρωτισμό, σταλινικό ή θεοκρατικό, στο όνομα της υλοποίησης ή επιβολής της αλήθειας.

Eδώ λοιπόν χρειάζεται να δούμε μια εκρηκτική ιδιαιτερότητα της χριστιανικής πρότασης:

Για την Eκκλησία η Aλήθεια (ο ίδιος ο Xριστός) είναι αδιαπραγμάτευτη. Tαυτόχρονα, όμως, η αποδοχή του ʼAλλου, η Aγάπη, η ανοχή είναι απαίτηση της ίδιας της αλήθειας. Δεν είναι κάτι στο οποίο υποχρεώνεται από τα πράγματα ο εκκλησιαστικός άνθρωπος, δεν είναι ξενέρωμα της εμμονής στην Aλήθεια, αλλά εφαρμογή της ίδιας της οντολογίας της.

Αναδημοσίευση: Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών