Υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση;

Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη.

Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: «Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;»

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: «Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μας περιμένει μετά.»

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: «Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ή άλλως;»

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: «Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!»

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: «Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!»

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: «Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ.»

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: «Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!»

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: «Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.»

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά πού είναι αυτή; Θα ήθελα να σε ρωτήσω».

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: «Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!»

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: «Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της -είναι αρκετά προφανές- διότι απλά, δεν υπάρχει!»

Το μικρό που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: «Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Ή να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

Αναδημοσίευση από: lambrosbouk

Αναδημοσίευση: http://istologio.org/?p=3486

Η ιστορία της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

  

Του Αρχιμανδρίτη π. Χρυσόστομου Τελίδη

Μπορούμε να ονομάσουμε χωρίς υπερβολή τη λειτουργία αυτή, μαζί με τα λειτουργικά χειρόγραφα, «Λειτουργία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής», γιατί πραγματικά αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ακολουθία της ιεράς αυτής περιόδου. Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι πολλοί από τούς χριστιανούς αγνοούν τελείως την ύπαρξη της, η την γνωρίζουν μόνο από το όνομα, αφού ελάχιστες φορές θα έτυχε να την έχουν παρακολουθήσει.

Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται σήμερα στούς ναούς μας το πρωί αλλά και το απόγευμα των καθημερινών της Τεσσαρακοστής, συνήθως Τετάρτη και Παρασκευή, για να δίδεται η ευκαιρία στους πιστούς, της καθημερινής προσευχής αλλά και της συχνής Θείας Κοινωνίας.
Το όνομά της η Λειτουργία αυτή το πήρε από την ίδια τη φύση της. Είναι στην κυριολεξία λειτουργία «προηγιασμένων δώρων». Δεν είναι δηλαδή λειτουργία όπως οι άλλες γνωστές λειτουργίες του Μεγάλου Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου, στις οποίες έχουμε προσφορά και καθαγιασμό τιμίων δώρων. Τα δώρα είναι καθαγιασμένα, προηγιασμένα, από άλλη λειτουργία, που ετελέσθη σε άλλη ημέρα. Τα προηγιασμένα δώρα προτίθενται κατά την λειτουργία των Προηγιασμένων για να κοινωνήσουν απ αὐτά και να αγιασθούν οι πιστοί. Με άλλα λόγια η λειτουργία των προηγιασμένων είναι Θεία Μετάληψις και Θεία Κοινωνία.

Για να κατανοήσουμε την γενεσιουργό αιτία της λειτουργίας των Προηγιασμένων πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία της. Οι ρίζες της βρίσκονται στην αρχαιοτάτη πράξη της Εκκλησίας μας. Σήμερα έχουμε τη συνήθεια να κοινωνούμε κατά αραιά χρονικά διαστήματα. Στούς πρώτους όμως αιώνες της ζωής της Εκκλησίας οι πιστοί κοινωνούσαν σε κάθε λειτουργία, και μόνον εκείνοι που είχαν υποπέσει σε διάφορα σοβαρά αμαρτήματα απεκλείοντο από τους ιερείς για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα από την Μετάληψη των Αγίων Μυστηρίων.

Κοινωνούσαν δηλαδή οι πιστοί απαραιτήτως κάθε Κυριακή και κάθε Σάββατο και ενδιαμέσως της εβδομάδος όσες φορές ετελείτο η Θεία Λειτουργία. Αν πάλι δεν ήταν δυνατόν να τελεσθεί ενδιαμέσως της εβδομάδος η Θεία Λειτουργία, τότε οι πιστοί και ιδιαίτερα οι μοναχοί που ήταν σε απομακρυσμένες περιοχές, κρατούσαν μερίδες από την Θεία Κοινωνία της Κυριακής και κοινωνούσαν μόνοι τους ενδιαμέσως της εβδομάδος, έθιμο που το επιδοκιμάζει και ο Μέγας Βασίλειος.

Στις μέρες μας βέβαια δεν συντρέχουν τέτοιοι λόγοι, αφού οι ναοί μας στην απανταχού Ορθοδοξία, λειτουργούνται σχεδόν καθημερινά και η πρόσβαση των πιστών στην Θεία Κοινωνία είναι εύκολη, οπότε και δεν χρειάζονται τέτοιου είδους πρακτικές, που μάλλον είναι και επικίνδυνες.

Έτσι λοιπόν εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα στα μοναστήρια μας, αρχίζει να διαμορφώνεται σιγά-σιγά μία μικρά ακολουθία. Όλοι μαζί προσεύχονταν πριν της Θείας Κοινωνίας και όλοι μαζί ευχαριστούσαν τον Θεό  που τούς αξίωσε να μεταλάβουν των Θείων Δώρων. Αν υπήρχε και ιερεύς, αυτός τούς προσέφερε την Θεία Κοινωνία. Αυτό γίνονταν μετά την ακολουθία του εσπερινού η της Θ” ώρας (3 μ.μ.), γιατί οι μοναχοί έτρωγαν συνήθως μια φορά την ημέρα, μετά τον εσπερινό.

Η συχνή πρακτική όμως αυτού του συμβάντος, οδήγησε γρήγορα στην ένταξη αυτής παράδοξης τακτικής, της λήψης της Θείας Κοινωνία τους, στα πλαίσια μιας ακολουθίας, που να υπενθυμίζει την Θεία Λειτουργία. Κατά τον τρόπο αυτόν διαμορφώθηκε η ακολουθία των Τυπικών (δηλαδή κατά τον τύπον της Θείας Λειτουργίας), προς το τέλος της οποίας κοινωνούσαν. Αυτή είναι η μητρική μορφή της Προηγιασμένης.

Ας έρθουμε τώρα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η Θεία Λειτουργία κατά την περίοδο αυτή ετελείτο μόνον κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές. Παλαιό έθιμο επικυρωμένο από εκκλησιαστικούς κανόνες απαγόρευε την τέλεση της Θείας Λειτουργίας κατά τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος, γιατί αυτές ήσαν ημέρες νηστείας και πένθους.

Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας ήταν κάτι το ασυμβίβαστο προς τον χαρακτήρα των ημερών αυτών. Η Λειτουργία είναι πασχάλιο μυστήριο, που έχει έντονο τον πανηγυρικό, τον χαρμόσυνο και τον επινίκιο χαρακτήρα. Αυτό όμως γεννούσε ένα πρόβλημα. Οι χριστιανοί έπρεπε να κοινωνήσουν δύο φορές τουλάχιστον ακόμη κατά την εβδομάδα, το λιγότερο, δηλαδή κατά τις ενδιάμεσες ημέρες, την Τετάρτη και την Παρασκευή, που μνημονεύει και ο Μέγας Βασίλειος.

Η λύσις ήδη υπήρχε και αρχικά ξεκίνησε από τα μοναστήρια μας για να βρει όμως πρόσφορο έδαφος και στις νεοϊδρυθείσες  μορφές «Ενοριών» εκείνης της εποχής.  Οι πιστοί θα κοινωνούσαν από προηγιασμένα Άγια Δώρα τις ενδιάμεσες ημέρες του Σαββάτου και της Κυριακής, που ήσαν ημέρες απόλυτης νηστείας, δηλαδή την εποχή εκείνη σήμαινε πλήρη αποχή τροφής μέχρι την δύση του ηλίου. Η κοινωνία λοιπόν θα έπρεπε να «κατακλείσει» την νηστεία, να γίνει δηλαδή μετά την ακολουθία του εσπερινού.

Στο σημείο αυτό συνδέεται η ιστορία με την σημερινή πράξη. Η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι σήμερα η Ακολουθία του Εσπερινού, στην οποία προστίθεται η παράθεσις των Θείων Δώρων, οι προπαρασκευαστικές ευχές, η Θεία Κοινωνία και η Θεία Ευχαριστία ύστερα από αυτήν.

Η διαμόρφωση της αναγκαίας, για εκείνη την εποχή, Θείας Λειτουργίας Προηγιασμένων Δώρων, που δεν έπαψε όμως ούτε στις μέρες μας να έχει την πρακτική της, μέσα στο όλο πλαίσιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της έδωσε ένα έντονο «πενθηρό», κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη, χαρακτήρα (ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων). Με τον εσπερινό συμπλέκονται τροπάρια κατανυκτικά, οι ιερείς φέρουν πένθιμα άμφια, η Αγία Τράπεζα και τα Τίμια Δώρα είναι σκεπασμένα με μαύρα ή μώβ καλύμματα, οι ευχές είναι γεμάτες ταπείνωση και συντριβή.«Μυστικώτερα εις παν η τελετή γίνεται»(κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη).

Σε επόμενα άρθρα της ιστοσελίδας του ναού  μας (intheopatoron.blog.spot.gr), των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας, στην όμορφη Δυτική Θεσσαλονίκη, θα αναλύσουμε και άλλες Ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, άλλες πένθιμες και άλλες χαρμόσυνες, την Κυριακή της Ορθοδοξίας  με την Λιτανεία των Εικόνων, το Σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την Σταυροπροσκύνηση, αλλά και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, τα καθημερινά Μεγάλα Απόδειπνα, τα Ευχέλαια στα σπίτια και στους Ναούς όλης της Ορθοδοξίας και άλλες Ακολουθίες και ευλογημένες συνήθειες των χριστιανών.

Όμως όσες αναλύσεις και να κάνουμε ποτέ να μην ξεχνάμε πως η μεγαλύτερη θεολογία της περιόδου που διανύουμε από σήμερα Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Μεγάλη Εβδομάδα, βρίσκεται στην ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στις εκκλησιές μας για να την κάνουμε βίωμα και αυτοσκοπό, κατά την Ακολουθία του Όρθρου, των Ωρών, των Μεγάλων Αποδείπνων, των Κατανυκτικών Εσπερινών, πάντα και παντού…

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,

πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας,

και αργολογίας μη μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης,

υπομονής και αγάπης

χάρισαί μοι τω σω δούλω.

Ναι, Κύριε Βασιλεύ,

δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα,

και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου,

ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Καλή Σαρακοστή!!!

Αναδημοσίευση: http://www.agioritikovima.gr

Εστω κι ένας καλός λογισμός αρκεί......

Από το Γεροντικό

Κάποια μοναχή πολεμήθηκε με λογισμούς πορνείας. Κι επειδή δεν μπορούσε να υπομείνει τον πόλεμο, έφυγε από το μοναστήρι της και γύρισε στον κόσμο.

Δεν άργησε να καταλήξει σε πορνείο. Έμεινε εκεί αρκετά χρόνια και πλούτισε πολύ , γιατί ήταν πολύ όμορφη.

Ο φιλάνθρωπος Θεός όμως, που εργάζεται για την σωτηρία του κάθε ανθρώπου, έβαλε στο νού της τη μνήμη των οδυνηρών κολάσεων και την αρχική δόξα και τιμή, από την οποία είχε ξεπέσει.

Και εκείνη αφού τα’αναλογίστηκε όλα αυτά, εγκατέλειψε πλούτη και περιουσία, κι έτρεξε στο μοναστήρι της , σαν προβατίνα που γλύτωσε από το στόμα των λύκων.

Μόλις όμως έφτασε στην πύλη της μονής, έπεσε κάτω και ξεψύχησε .

Εκεί κοντά ζούσε κάποιος έγκλειστος μοναχός, που είδε σε όραμα την νύχτα εκείνη αγγέλους και δαίμονες έξω από το μοναστήρι.

Φιλονεικούσαν όλοι μπροστά στη νεκρή για την ψυχή της.

-Εφόσον μετανόησε, είναι δική μας, έλεγαν οι άγγελοι.

-Μέχρι τώρα δούλευε σε μας , διαμαρτύρονταν οι δαίμονες. Άλλωστε δεν πρόφτασε να μπει στο μοναστήρι να μετανοήσει.

Ενώ έτσι φιλονικούσαν, ήρθε άλλος άγγελος από τον ουρανό.

-Γιατί φιλονεικείτε;  Τους ρώτησε και ύστερα τους είπε ότι ο αγαθός Θεός, αφότου η μοναχή σκέφτηκε να μετανοήσει, από την ίδια εκείνη στιγμή δέχθηκε την μετάνοια της.

Αμέσως συνήλθε ο μοναχός από το όραμα και έτρεξε να αναγγείλει στην ηγουμένη τα συμβάντα. Αφού περιποιήθηκαν το λείψανο, το έθαψαν στο κοιμητήριο και ευχαρίστησαν τον ελεήμονα Θεό, που και μόνο ένα καλό λογισμό τον δέχεται σαν μετάνοια.

Αναδημοσίευση: http://www.agioritikovima.gr

Διωγμοί - Σουλτάνα Γκαργκάνα

διωγμοί χριστιανών from Soultana Gargana

Και αυτή η παρουσίαση "κλεμμένη" από το ιστολόγιο της Σουλτάνας!!!! http://thriskeutikastooropedio.blogspot.gr

Ισραηλιτικός λαός στη Βαβυλώνια αιχμαλωσία. Ο χώρος - οι λαοί - Σουλτάνα Γκαργκάνα

ο ισραηλιτικός λαός from Soultana Gargana

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της φίλης Σουλτάνας :http://thriskeutikastooropedio.blogspot.gr

Η ζωή του Βούδα

Ένα βίντεο για τη ζωή του Σιντάρτα Γκαουτάμα, του Βούδα.
Τα σχόλια -(υπό)τιτλους επιμελήθηκε ο συνάδελφος Γιάννης Μπάλτος

Το μεγαλύτερο άγαλμα του Χριστού στον κόσμο!!!

Το μεγαλύτερο άγαλμα του Χριστού στον κόσμο κατασκευάστηκε στην Πολωνία. Πιο συγκεκριμένα στη μικρή πόλη Swiebodzin όπου ο τοπικός ιερέας Sylwester Zawadzki κατάφερε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα και να δημιουργήσει ένα άγαλμα του Ιησού μεγαλύτερο και απο αυτό του Ρίο της Βραζιλίας.
Το άγαλμα έχει ύψος 48 μέτρα ενώ το αντίστοιχο άγαλμα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο έχει ύψος μόλις 38 μέτρα!

Οι εργασίες για την δημιουργία του ξεκίνησαν το 2008 και το συνολικό κόστος έφτασε τα 4 εκατομμύρια zlotys ($1.45 εκατομμύρια).
Πολλοί Πολωνοί κατηγόρησαν τον ιερέα  Sylwester Zawadzki για μεγαλομανία, αλλά αυτός ελπίζει σε αύξηση του τουρισμού στην πόλη του και άρα σε μεγαλύτερα έσοδα.

Πηγή: http://www.dinfo.gr

Τι είναι η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία;

Η Εκκλησία μας καθόρισε όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να τελείται μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.
Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Τα Τίμια Δώρα, ο Άρτος και ο Οίνος είναι έτοιμα, έχουν προαγιασθή (γι' αυτό και λέγεται Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων) κατά την προηγηθείσα θεία Λειτουργία της Κυριακής, είναι πλέον Σώμα και Αίμα Χριστού, και απλώς προσφέρονται προς μετάληψη στους πιστούς.

Ο Ιερέας καθ' εκάστη Κυριακή κόπτει από το πρόσφορο τον λεγόμενο «Αμνόν», δηλαδή το τετράγωνο εκείνο τεμάχιο της σφραγίδας που γράφει ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το τοποθετεί επάνω στο ιερό Δισκάριο.

Μετ' ολίγο, κατά τη στιγμή του «Σε υμνούμεν...», το τεμάχιον αυτό του άρτου θα μεταβληθεί δια της ευλογίας του Ιερέως σε αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου, όπως και ο οίνος, που είναι στο ιερό Ποτήριο, θα μεταβληθεί και αυτός σε αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου.


Όταν όμως βρισκόμαστε στη πένθιμο περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ο Ιερέας, κατά τη Θ. Λειτουργία της Κυριακής, δεν θα κόψει ένα μόνο τεμάχιο εκ της σφραγίδας του προσφόρου, ωσάν αυτό που είπαμε ανωτέρω, αλλά περισσότερα (συνήθως τρία), ανάλογα προς τον αριθμό των Λειτουργιών των Προηγιασμένων που θα τελέσει κατά την εβδομάδα.


Τα τεμάχια αυτά (που δεν κόπτονται όλα από ένα πρόσφορο, αλλ' ένα από κάθε πρόσφορο), θα τα ευλογήσει κατά την ώρα που πρέπει και αυτά θα μεταβληθούν σε Σώμα Χριστού.

Από αυτά το ένα θα χρησιμοποιηθεί για τη θεία Μετάληψη της ημέρας εκείνης (Κυριακής), τα άλλα (συνήθως δύο) θα εμβαπτισθούν στο ιερό Ποτήριο, όπου το άγιο Αίμα του Κυρίου, και θα φυλαχθούν σε ειδικό κιβωτίδιο, το ιερό Αρτοφόριο, για τις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων που θα γίνουν εντός της εβδομάδας. Κατ' αυτές τις Λειτουργίες ο Ιερέας θα προσφέρει στους πιστούς προς μετάληψη τα Προηγιασμένα αυτά Δώρα.


Η Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι συνυφασμένη με Εσπερινό, είναι δηλαδή βραδινή. Αυτό έχει θεσπιστεί, διότι οι παλιοί Χριστιανοί κατά τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής διετέλουν τελείως άσιτοι (νηστικοί) μέχρι των εσπερινών ωρών. Μπορούσαν λοιπόν να εκκλησιαστούν και να κοινωνήσουν κατά τις εσπερινές ώρες.

Σήμερα η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται και κατά την εσπέρα συνηθέστερα όμως τελείται κατά τις πρωινές ώρες προς διευκόλυνση των πιστών.


Η Λειτουργία αυτή δεν έχει τον πανηγυρικό και θριαμβευτικό τόνο των άλλων Λειτουργιών, αλλά δεσπόζει σε αυτή το πένθιμο και κατανυκτικό στοιχείο.

Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τελείται μόνο τις τρεις πρώτες μέρες αυτής (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη). Επίσης τελείται και κατά τις ημέρες εορτών ευρισκομένων εντός της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής.

Δεν τελείται κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής.

Ο Ιερέας, και αν κρατήσει τα ονόματα, δεν θα τα μνημονεύσει, στην Πρόθεση, αλλά θα τα αφήσει για τη Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής.

Επίσης, κατά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων δε γίνονται μνημόσυνα.

 

Πηγή: http://romfea.gr/foni-ierarxon/16030-2013-03-15-18-53-49

Αναδημοσίευση: http://sympathitikimelani.blogspot.gr/2013/03/blog-post_4226.html

Επίβλεψον επ΄εμέ

Των αοράτων εχθρών μου, το άυπνων επίστασαι, Κύριε
Και της αθλίας σαρκός μου, το άτονον έγνως
Ο πλάσας με' διό εις χείράς σου, παραθήσομαι το πνεύμά μου
Σκέπασόν με πτέρυξι της σης αγαθότητος, μη υπνώσω εις θάνατον
Και τους ίνα νοερούς οφθαλμούς μου φώτισον
Εν τη τρυφή των θείων λόγων σου
Και διέγειρόν με εν καιρώ ευθέτω, προς σην δοξολογίαν
Ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος.
Επίβλεψον επ' εμέ και ελέησόν με
Κατά το κρίμα των αγαπώντων το όνομα σου.
Ως φοβερά η κρίσις σου, Κύριε
Των Αγγέλων παρισταμένων
Των ανθρώπων εισαγομένων
Των βίβλων ανεωγμένων
Των έργων ερευνωμένων
Των λογισμών εξεταζομένων
Ποία κρίσις έσται εν εμοί, τω συλληφθέντι εν αμαρτίαις;
Τις μου την φλόγα κατασβέσει;
Τις μου το σκότος καταλάμψει;
Ει μη, συ, Κύριε, ελεήσεις με, ως φιλάνθρωπος;
Δόξα...

Πηγή: http://anemonpnoi-magdalini.blogspot.gr
Αναδημοσίευση: http://lllazaros.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3713.htmlhttp://lllazaros.blogspot.gr/

Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου

• Περιηγηθείτε, ανακαλύψτε και γνωρίστε βυζαντινές πόλεις και μνημεία του ελλαδικού χώρου.

• Γνωρίστε διάφορες πτυχές της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών.

• Παίξτε και ανακαλύψτε το Βυζάντιο. 

• Ακούστε κι ενημερωθείτε για τον Βυζαντινό πολιτισμό. 

Πώς θα τα κάνετε όλα αυτά;

Κάνοντας κλικ στο Σύστημα Ψηφιακών Διαδραστικών Υπηρεσιών Εκπαίδευσης και Προβολής για τον Βυζαντινό Πολιτισμό   Ανακαλύψτε κι άλλα ενδιαφέροντα εδώ 

Ο εσπερινός της συγχώρεσης

Ουσιαστικά η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει με τον Εσπερινό της Κυριακής της Τυροφάγου. Αυτή η μοναδική σε βάθος και ωραιότητα ακολουθία έχει δυστυχώς εκλείψει από αρκετές εκκλησίες. Όμως παρʹ όλα αυτά, τίποτε άλλο δεν αποκαλύπτει καλύτερα το χαρακτηριστικό τόνο της Μεγάλης Σαρακοστής στην Ορθόδοξη Εκκλησία και πουθενά αλλού δε διακηρύσσεται τόσο καλά η έντονη πρόσκληση στον άνθρωπο. Η ακολουθία αρχίζει με τον κατανυκτικό εσπερινό όπου ο ιερέας είναι ντυμένος με λαμπερά άμφια. Τα κατανυκτικά στιχηρά που λέγονται ύστερα από τον ψαλμό «Κύριε εκέκραξα προς Σε…» αναγγέλλουν τον ερχομό της Μεγάλης Σαρακοστής και, πέρα απ’ αυτή, τον ερχομό του Πάσχα!
“Τον της Νηστείας καιρόν, φαιδρώς απαρξώμεθα, προς αγώνας πνευματικούς εαυτούς υποβάλλοντες∙ αγνίσωμεν την ψυχήν, την σάρκαν καθάρωμεν νηστεύσωμεν ώσπερ εν τοις βρώμασιν εκ παντός πάθους, τας αρετάς τρυφώντες του Πνεύματος∙ εν αις διατελούντες ποθώ, αξιωθείημεν πάντες, κατιδείν το πάνσεπτον πάθος Χριστού του Θεού, και το άγιον Πάσχα, πνευματικώς εναγαλλιωμένοι.”
Κατόπιν γίνεται η είσοδος με τον εσπερινό ύμνο: «Φως ιλαρόν αγίας δόξης…». Ο ιερέας τώρα προχωρεί προς την Ωραία Πύλη για νʹ αναφωνήσει το εσπερινό Προκείμενο που πάντοτε αναγγέλλει το τέλος της μιας και την αρχή της άλλης μέρας. Το Μέγα προκείμενο αυτής της ημέρας αναγγέλλει την αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής.
“Μη αποστρέψης το πρόσωπο σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι· ταχύ επάκουσόν μου, πρόσχες τη ψυχή μου, και λύτρωσαι αυτήν.”
Ακούστε τη θαυμάσια μελωδία του στίχου τούτου, αυτή την κραυγή που ξαφνικά γεμίζει την εκκλησία «… ότι θλίβομαι!» – και θα καταλάβετε το σημείο από το οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: το μυστηριώδες μίγμα της ελπίδας με την απογοήτευση, του φωτάς με το σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πια στο τέλος. Στέκομαι μπροστά στο Θεό, μπροστά στη δόξα και στην Ομορφιά της Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σʹ αυτή, ότι δεν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στο σκοτάδι και στη λύπη της αμαρτίας και γιʹ αυτό «θλίβομαι»! Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να με βοηθήσει σʹ αυτή τη θλίψη, ότι μόνον σʹ Αυτόν μπορώ να πω «πρόσχες τη ψυχή μου». Μετάνοια πάνω απ’ όλα, είναι το απελπισμένο κάλεσμα για τη Θεία βοήθεια.
Τρεις φορές επαναλαμβάνουμε αυτό το Προκείμενο. Και τότε να! η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει. Τα φωτεινά χρωματιστά άμφια και καλύμματα του ναού αλλάζουν· τα φώτα σβήνουν. Ο ιερέας εκφωνεί τις αιτήσεις, ο χορός απαντάει με τα «Κύριε ελέησον» την κατʹ εξοχήν σαρακοστιανή απάντηση. Για πρώτη φορά διαβάζεται η προσευχή του Αγίου Εφραίμ που συνοδεύεται από μετάνοιες. Στο τέλος της ακολουθίας όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τον ιερέα και ο ένας τον άλλο, ζητώντας την αμοιβαία συγχώρεση. Αλλά καθώς γίνεται αυτή η ιεροτελεστία της συμφιλίωσης, καθώς η Μεγάλη Σαρακοστή εγκαινιάζεται μʹ αυτή την κίνηση της αγάπης, της ενότητας και της αδελφοσύνης, ο χορός ψάλλει πασχαλινούς ύμνους. Πρόκειται τώρα πια να περιπλανηθούμε σαράντα ολόκληρες μέρες στην έρημο της Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το φως της Ανάστασης, το φως της Βασιλείας του Θεού.
(από το βιλίο του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν “Μεγάλη Σαρακοστή: πορεία προς το Πάσχα”, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1981)

Αναδημοσίευση: http://stavrodromi.com

Θανάση Ν. Παπαθανασίου:Σαρακοστή: νηστευτές στον δρόμο

Ολόκληρη τη σαρακοστή νηστεύω. Νηστεύω, δηλαδή, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα. Νηστεύω γιατί έχω μπροστά δρόμο, κι όταν έχεις δρόμο δεν θέλεις να βαρύνεις. Καθαυτή η λέξη "σαρακοστή" δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά μέτρημα του δρόμου που απομένει. Σα να λέει: "σαράντα μέρες υπολείπονται...". Η σαρακοστή δεν υπάρχει επειδή τάχα οι μέρες της είναι ιερότερες ή μαγικότερες! Υπάρχει χάριν του τερματισμού της! Υπάρχει για να μυεί στην έννοια του οράματος, του καινούργιου που βρίσκεται στο τέρμα των σαράντα ημερών: στη Μεγαλοδομάδα και εν τέλει στην Ανάσταση! Κι έτσι, νηστευτής σημαίνει ύπαρξη προσανατολισμένη στο μέλλον. Το να νηστεύω σημαίνει όχι απλώς να δηλώνω, αλλά και να ζω με όλες τις διαστάσεις της ύπαρξής μου (πνευματικές και βιολογικές αξεχώριστα) το ότι ο κόσμος τούτος, ο βυθισμένος στη φθορά και στο άδικο, οφείλει να αλλάξει. Οφείλει να βιωθεί ως ένας κόσμος ο οποίος δεν μπορεί να χορτάσει τον άνθρωπο που διψά για ζωή. Κι όταν μιλάμε για αλλαγή του κόσμου, δε μιλάμε για κατάργηση ή εξάτμισή του ή αντικατάστασή του από κάποιο υπερπέραν.
Αλλαγή του κόσμου, στη χριστιανική οπτική, σημαίνει απελευθέρωσή του από κάθε θάνατο, κυριολεκτικό και μεταφορικό: από κάθε τι που νεκρώνει την ανθρωπιά, που βάζει ημερομηνία λήξης στην αγάπη, που διακόπτει τον έρωτα, που κολοβώνει το δίκιο. Μέχρι τη θανάτωση του θανάτου, δηλαδή μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, μέχρι να ακουστεί η ιαχή "Χριστός Ανέστη!", έχουμε πόλεμο - όχι άραγμα, όχι ανεμελιά. Έχουμε μπροστά μας δρόμο που περνά από Γολγοθά, από το κόστος δηλαδή, του να αντιπολιτεύεσαι τον κόσμο τούτο. Κι ο δρόμος δεν προκύπτει αυτόματα! Τον φτιάνει η πράξη. Σαρακοστή, λοιπόν, σημαίνει άσκηση στη διάκριση. Άσκηση στο να μην είμαι αδιάκριτος παμφάγος καταναλωτής ιδεών και καταστάσεων, αλλά πηδαλιούχος του εαυτού μου. Ικανός στο να διακρίνω τι δέχομαι και τι αρνούμαι. Η σαρακοστή, κοντολογίς, είναι πράξη βαθειά πολιτική και βαθειά θρησκευτική ταυτόχρονα. Και η πίστη στην Ανάσταση είναι πράξη για την Ανάσταση, στάση βαθειά πολιτική και βαθειά θρησκευτική ταυτόχρονα, η στάση όσων αρνούνται να αναγνωρίσουν το φασισταριό του θανάτου ως μοιραίο και αναπόφευκτο. Μεγάλη κουβέντα, και μακάρι να την αντέξουμε! Και γι' αυτό οι ευχές την περίοδο αυτή είναι ευχές για κουράγια. "Καλή Σαρακοστή" σημαίνει καλό δρόμο. Μα, "καλή Ανάσταση" σημαίνει πως ο δρόμος αυτός έχει ένα φτάσιμο: το καινούργιο που σπάζει τη μιζέρια και την υποτέλεια.

Αναδημοσίευση:http://e-theologia.blogspot.gr/2012/02/blog-post_5093.html

Η παραβολή του σπλαχνικού Σαμαρείτη - Σουλτάνα Γκαργκάνα

   Η παρουσίαση που ακολουθεί είναι της αγαπημένης συναδέλφου και διαδικτυακής φίλης πια, Σουλτάνας Γκαργκάνα.
Είναι ο ιδανικότερος τρόπος προσέγγισης της παραβολής του σπλαχνικού Σαμαρείτη για να γίνει κατανοητή από τα παιδιά του σήμερα.
Επειδή οι έννοιες "Σαμαρείτης", "Ιουδαίος", "Λευίτης" δεν τους είναι απόλυτα οικείες μπορεί να μην αναδειχθεί το μεγαλείο της παραβολής.
Μήπως όμως με άλλα, πιο "σημερινά" και επίκαιρα παραδείγματα γίνει πια ξεκάθαρο ποιος είναι ο πλησίον?
Απολαύστε μια εξαιρετική προσέγγιση!!!!

η παραβολή του σπλαχνικού σαμαρείτη 1 from Soultana Gargana

Έσκαψε 6.000 σκαλοπάτια στο βουνό για χάρη μιας γυναίκας!

Πριν από 50 χρόνια, ο Liu ένα 19χρονο αγόρι ερωτεύτηκε μια 29χρονη χήρα εν ονόματι Xu...
Εκείνη την εποχή, όμως, ήταν απαράδεκτο και ανήθικο για έναν νεαρό άντρα να αγαπήσει μια μεγαλύτερη γυναίκα. Έτσι το ζευγάρι για να αποφύγει την κατακραυγή του κόσμου αλλά και τα κουτσομπολιά αποφάσισε να ζήσει σε μια σπηλιά στο βουνό, στην περιοχή Jiangjin.
Στην αρχή, τα πράγματα ήταν δύσκολα καθώς δεν είχαν τίποτα, ούτε νερό, ούτε ηλεκτρικό, ούτε τρόφιμα. Έπρεπε να ζήσουν τρώγοντας ρίζες και χόρτα από το βουνό, ενώ ο Liu κατάφερε να φτιάξει μια αυτοσχέδια λάμπα κηροζίνης για να φωτίσει τη ζωή τους. Σιγά σιγά προσαρμόστηκαν στις δυσκολίες και τα έφερναν βόλτα, έστω και δύσκολα, ενώ απέκτησαν επτά παιδιά. Ο Liu αναλάμβανε να βρει το φαγητό και η Xu μεγάλωνε τα παιδιά. Κι όλα αυτά με αγάπη και χωρίς καμία δυσφορία. Το μοναδικό πρόβλημα που υπήρχε ήταν το γεγονός ότι η Xu δεν μπορούσε να κατέβει το βουνό, με αποτέλεσμα να μένει σχεδόν απομονωμένη στη σπηλιά, σε αντίθεση με τον άντρα της που είχε ευκολότερη πρόσβαση στις παρυφές του.

 Τότε ήταν που ο Liu αποφάσισε να διευκολύνει τη γυναίκα του, ξεκινώντας να σκάβει με το χέρι ένα ένα σκαλί στο βουνό. Για περισσότερα από 50 χρόνια σκάλιζε το… μονοπάτι που θα έκανε πιο εύκολη τη ζωή της γυναίκας του. «Οι γονείς μου ήταν τόσο αγαπημένοι, που έζησαν απομονωμένοι πολλά χρόνια χωρίς όμως να λείψει ποτέ ο ένας από τον άλλον», λέει ο Ming Sheng Liu, ένα από τα επτά παιδιά. Κι αυτό μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όταν ο Liu, 72 ετών σήμερα, επιστρέφοντας από τις καθημερινές γεωργικές εργασίες του κατέρρευσε.
Η Xu τον αγκάλιασε και αυτός πέθανε στην αγκαλιά της… Τώρα πια τα σκαλιά που εκείνος έσκαψε με τα χέρια του στο βουνό μένουν για να θυμίζουν τη μεγάλη του αγάπη για εκείνη… Η ιστορία τους συγκεταλέγεται ανάμεσα στις 10 κορυφαίες ιστορίες αγάπης που είναι γνωστές σήμερα στην Κίνα, ενώ η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει σε μνημείο τόσο τη σπηλιά που ζούσαν όσο και τα χειροποίητα σκαλοπάτια σαν έναν μικρό φόρο τιμής προς το αγαπημένο ζευγάρι.
 Για να ζήσει η ιστορία τους για πάντα…

Αναδημοσίευση:http://orthodoxigynaika.blogspot.gr

ΚΑΙΡΟΣ :Εκδήλωση με θέμα:«Εκκλησία και Γυναίκα»

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος «ΚΑΙΡΟΣ - για την αναβάθμιση της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης» σας καλεί σε απογευματινή συνάντηση στην αίθουσα εκδηλώσεων του Βιβλιοπωλείου «Αρμός», την Τρίτη 19/03/2013 στις 18:30 με θέμα:

«Εκκλησία και Γυναίκα» 

Το θέμα θα προσεγγίσουν με εισηγήσεις τους οι: 

Αθανασοπούλου – Κυπριου Σπυριδουλα, θεολόγος, PhD Manchester, Διδάσκουσα στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο

Γιοκαρινης Κωνσταντινος, νομικός – θεολόγος, PhD ΑΠΘ, Διδάσκων στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών 

Παπαγεωργίου Νικη, Επίκουρη Καθηγήτρια Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ. 

Τη συζήτηση θα συντονίζει ο Καπετανακης Γιωργος, θεολόγος, PhD ΕΚΠΑ.

Από το Δ.Σ

Ο χριστιανικός ναός- Κατερίνα Τσιλιλή

ο χριστιανικος ναος (α) from katerina tsilili

Η Κυρά - Σαρακοστή στο σπίτι της

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ, Η ΚΥΡΑ-ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ by elenadimakis

Η Κυρά Σαρακοστή και τα σακουλάκια της

katixitiko poros Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ ΤΗΣ by elenadimakis

Η εκρηκτικότητα της απλότητας

Σηκώθηκε κι εκείνο το πρωί, πλύθηκε και άναψε το μικρό καντηλάκι στο δωμάτιό του. Έκανε μια καρδιακή προσευχή και πήρε την τσάντα του κι έφυγε για το Πανεπιστήμιο. Ο καιρός είχε γλυκάνει. Δεν έβρεχε πια. Έτσι, δεν πήρε το λεωφορείο, αλλά αποφάσισε να περπατήσει μέχρι τη σχολή του. 

Έβγαλε το mp3 του και φόρεσε τα ακουστικά. Έβαλε τους χαιρετισμούς της Παναγίας και για 12 περίπου λεπτά, προσευχόταν περπατώντας. Άπειροι άνθρωποι πέρασαν δίπλα του. Δεν τον κατάλαβε κανείς. Όμως, εκείνος αθόρυβα και μυστικά κυνηγούσε τον Θεό...

Φτάνοντας στη σχολή, πήγε στο κυλικείο για να πιει με την παρέα του τον καθιερωμένο καφέ. Πρόσχαρος καθώς ήταν και χαμογελαστός, πολλές φοιτήτριες και πολλοί φοιτητές τον ήθελαν κοντά τους. Είπαν τα ανέκδοτά τους, μίλησαν για τα χτεσινά νέα και ανέβηκαν για τις παρακολουθήσεις. Οχτώ μέχρι δύο το μεσημέρι. Πήγαν μετά στη λέσχη, έφαγαν και αποχαιρετίστηκαν. 

Δεν είχε άλλο μάθημα εκείνη τη μέρα και γύρισε στο σπίτι του. Σε όλη τη διαδρομή, το χέρι του μέσα στην τσέπη του παντελονιού. Αν πρόσεχες καλύτερα, θα καταλάβαινες ότι είχε ένα οχταράκι κομποσκοινάκι και έλεγε συνέχεια την ευχή: "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με". Ζούσε το Χριστό την κάθε στιγμή της μέρας χωρίς να αποκόπτεται απ'τους γύρω του. Αν τον ήξερες λίγο πιο καλά, θα παρατηρούσες τη ματιά του να πετάει και να αρμενίζει σ'άλλους ουρανούς...

Το απόγευμα μου είπε:
Τι λες; Θες να πάμε καμιά βόλτα; Να περάσουμε λίγο και απ'τον Εσπερινό και μετά να πάμε προς το πάρκο; Εννοείται πως δέχτηκα. Ήταν τόσο απλός και τόσο προσηνής άνθρωπος που χαιρόσουν την παρουσία του. Σου μετέδιδε αυτή την χαρά του... (Λένε πως αυτό που έχεις στην καρδιά σου επηρεάζει και τους άλλους...)

Όσο κάναμε βόλτα, βροχή τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα στο κινητό του. Τον παρακαλούσαν: Πότε θα βρεθούμε, πότε θα βγούμε. Άλλους τους έστελνε σημειώσεις, άλλους τους βοηθούσε στις εργασίες. Μάλιστα, θυμάμαι ότι πήγαινε τακτικά και έκανε τα ψώνια για 2 ηλικιωμένα ζευγάρια.

Ήταν ο άνθρωπος-χαμόγελο! Η ζωή του ήταν εκρηκτικά απλή και ταυτόχρονα τόσο ενδιαφέρουσα. Απορούσα πώς μπορούσε ακόμα και στις πιο μεγάλες αδικίες ή προβλήματα να είναι τόσο ειρηνικός. Η αίσθηση του υπερφυσικού που ζούσε βαθιά μέσα του με συγκινούσε και μ'έκανε να αποδέχομαι την ευλογία της παρουσίας του. Το απόλυτου του μηδενισμού που οι επιφανειακοί άνθρωποι γύρω του προπαγάνδιζαν δε μπορούσε να σβήσει αυτή την υπέροχη φλόγα της θεϊκά ερωτευμένης καρδιάς του.

Το βράδυ επέστρεφε σπίτι του για να κάνει τις δουλειές του, να ξαναδιαβάσει λίγο. Και πριν ο ύπνος της νύχτας σφαλίσει τα βλέφαρά του, εκείνος θα έστελνε την προσευχή του, σαν ευωδιαστό θυμίαμα, στο θρόνο του Θεού...

Αυτός ο φίλος μου αποτελεί για μένα σταθμό ζωής. Μέσα στην πολύβουη και αποπνικτική καθημερινότητα, ένα τόσο αόρατο, γλυκό και καταπληκτικό πρότυπο ζωής. Έστω και αν τώρα, αρκετά χρόνια μετά, δε μπορώ να τον βλέπω συνέχεια, αφού είναι μοναχός σε μοναστήρι μακρινό. Τον νιώθω, όμως, να με στηρίζει. Η ομπρέλα της προσευχής του σαν ασπίδα στις δικές μου πρωτόγνωρες δυσκολίες. Ή προτροπή μετάνοιας στην ανατριχίλα της αμαρτίας μου.

Στο τραίνο της ζωής μας πάντα ο Θεός έστελνε και στέλνει ανθρώπους γνήσιους. Ψυχές ανέγγιχτες απ'τον ακαθόριστο ολοκληρωτισμό του υλισμού. Ας προσευχόμαστε μονάχα να τους αναγνωρίζουμε. Γιατί η παρουσία τους είναι τόσο αθόρυβη...

Αναδημοσίευση από το φιλικό ιστολόγιο "Αόρατη γωνιά" με αναρτήσεις...πραγματικό θησαυρό!!!!! 
Συγκεκριμένα: http://aoratigonia.blogspot.gr/2012/05/blog-post_17.html

Εδώ είναι ο Παράδεισος και η Κόλαση....εδώ!!!!

HEAVEN is when you: 

have an AMERICAN salary,

 have a BRITISH home,

 have CHINESE food,

 have a GERMAN car and 

a GREEK lover...

HELL is when you:

have an AMERICAN car,

 have a BRITISH lover,

 have a CHINESE home,

 have GERMAN food and 

a GREEK salary...!!

ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ για τις επιθέσεις στο ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων
για την εκπόνηση νέου Προγράμματος Σπουδών
στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνάσιου

Αθήνα, 8 Μαρτίου 2013

ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Τον τελευταίο καιρό, τα μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την εκπόνηση νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου παρακολουθούμε εμβρόντητοι διάφορες ανακοινώσεις που αφορούν σε ενημερωτικές εκδηλώσεις για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών. Συνήθως πληροφορούμαστε εκ των υστέρων τη διοργάνωση, το πρόγραμμα, τους εισηγητές και σε ορισμένες περιπτώσεις τα πορίσματα αυτών των εκδηλώσεων από δημοσιεύματα στο διαδίκτυο. Κοινό χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων είναι η μεροληπτική επιλογή ομιλητών, συχνά των ίδιων προσώπων, με απόλυτη ταυτότητα προσεγγίσεων και απόψεων, αλλά και η ιδεολογική και συχνά στρεβλή παρουσίαση των θέσεων και των περιεχομένων του νέου Προγράμματος Σπουδών.
Σε πρόσφατη ημερίδα στη Θεσσαλονίκη για το ίδιο θέμα, ομιλητές ήταν τα ίδια ακριβώς πρόσωπα που είχαν συμμετάσχει και σε προηγούμενη παρόμοια εκδήλωση στην Αθήνα, προβαίνοντας σε απαράδεκτες κρίσεις και χαρακτηρισμούς για την Επιτροπή και το έργο της. Γι’ αυτό, μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων ζήτησαν να τους δοθεί η δυνατότητα να παρουσιάσουν τις θέσεις τους. Παρ’ όλα αυτά, το αίτημά τους δεν έγινε αποδεκτό από την οργανωτική επιτροπή της εκδήλωσης, για ακατανόητους σε εμάς λόγους.
Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι η αντιεπιστημονική και αντιδεοντολογική αυτή τακτική συνεχίζεται.
Όπως διαβάσαμε στο διαδίκτυο και χθες σε δημοσίευμα της «Καθημερινής» (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_07/03/2013_513450), επίκειται η πραγματοποίηση Πανελλήνιου Επιστημονικού Συνεδρίου για το μάθημα των Θρησκευτικών, με θέμα «Το Μάθημα των Θρησκευτικών: Προβληματισμοί, Επισημάνσεις, Προτάσεις» (Θεσσαλονίκη, 11-12 Μαρτίου). Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Οργανωτικής Επιτροπής, στο πρόγραμμα του Συνεδρίου περιλαμβάνονται τουλάχιστον επτά εισηγήσεις οι οποίες αναφέρονται ρητά στο νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά, με εισηγητές που ήδη έχουν δημοσιεύσει επικριτικές απόψεις γι’ αυτό. Επισημαίνουμε, λοιπόν, ότι και αυτό το πρόγραμμα του Συνεδρίου διαμορφώθηκε αποκλειστικά από τους διοργανωτές, χωρίς προηγουμένως να γίνει απολύτως καμία πρόσκληση στην Επιτροπή του νέου Προγράμματος Σπουδών ή έστω να δοθεί βήμα και σε εισηγητές που αντιμετωπίζουν θετικά το νέο αυτό Πρόγραμμα. Για λόγους ηθικής τάξεως και επιστημονικής δεοντολογίας θα περιμέναμε να έχουμε τη δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής σε επίπεδο εισηγήσεων, για την παρουσίαση των απόψεών μας, του νέου Προγράμματος Σπουδών και του έργου της Επιτροπής.
Θεωρούμε ότι πρόκειται για σκοπίμως μεροληπτική και παραπληροφορούσα πρακτική, η οποία είναι απαράδεκτη επειδή δεν προάγει τον επιστημονικό διάλογο, διαστρεβλώνει τα πραγματικά γεγονότα και είναι ηθικά και επιστημονικά επιλήψιμη. Η έκπληξη μας είναι ακόμη μεγαλύτερη, επειδή στην προκείμενη περίπτωση ο διοργανωτής είναι ένας ακαδημαϊκός θεσμός, το Εργαστήριο Παιδαγωγικής - Χριστιανικής Παιδαγωγικής του Τμήματος Ποιμαντικής - Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ., το οποίο οφείλει να σέβεται την επιστημονική δεοντολογία, καθώς επίσης επειδή η σχεδιαζόμενη εκδήλωση φιλοδοξεί να είναι επιστημονικό συνέδριο. Καθώς τονίζει στο εν λόγω δημοσίευμα και ο αρθρογράφος της «Καθημερινής», Α. Λακασάς, «Βέβαια, οι διοργανωτές θεωρούν ότι ‘η πολλαπλότητα και η ένταση των αντιδράσεων κατά του πιλοτικού προγράμματος έχουν εκ των πραγμάτων καταστήσει προβληματική την εφαρμογή του’. Όμως, η παραπάνω εκτίμησή τους έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την παραδοχή των ίδιων ότι ‘ενισχύονται οι φωνές που τάσσονται εναντίον του χαρακτήρα και του περιεχομένου του μαθήματος των Θρησκευτικών’. Γιατί, λοιπόν, να σταματήσει η πιλοτική εφαρμογή του; Μήπως αντί να στήνονται διελκυστίνδες ο διάλογος να γίνει χωρίς αγκυλώσεις και θέσφατα;»
Για τους παραπάνω λόγους εκδηλώνουμε την έντονη διαμαρτυρία μας προς την Οργανωτική Επιτροπή του εν λόγω Συνεδρίου, δηλώνοντας ταυτόχρονα την προσήλωσή μας στο αίτημα για έγκυρο και έντιμο επιστημονικό, παιδαγωγικό και θεολογικό διάλογο.

Η Επιτροπή εκπόνησης του νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά

Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων/Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, υπεύθυνος επιστημονικού πεδίου
Εμμανουήλ Περσελής, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ
Παναγιώτης Υφαντής, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
Δημήτρης Μόσχος, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ
Άγγελος Βαλλιανάτος, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων
Γιώργος Στριλιγκάς, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων
Παναγιώτης Ταμβάκης, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Γιώργος Στάθης, ε.τ. Μόνιμος Πάρεδρος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου
Όλγα Γριζοπούλου, Δρ. Θεολογίας
Κωνσταντίνος Ζορμπάς, Δρ. Θεολογίας, Κοινωνιολόγος, καθηγητής Θεολόγος
Παντελεήμων Καλαϊτζίδης, Δρ. Θεολογίας, τ. Πάρεδρος ε.θ. του Π.Ι., καθηγητής Θεολόγος
Αθανάσιος Νευροκοπλής, MTh, καθηγητής Θεολόγος
Φώτιος Διαμαντής, Δάσκαλος, MEd & Θεολόγος, MTh
Αντώνης Παναγάκης, Δάσκαλος και Θεολόγος
Γιώργος Παπαδόπουλος, καθηγητής Θεολόγος, Φιλόλογος 

Ζωή Πλιάκου, Θεολόγος

Τα πλωτά σχολεία της Νιγηρίας

Εδώ η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε φαντασία! Στην μακρινή Νιγηρία παιδιά από φτωχογειτονιές παρακολουθούν τα μαθήματά τους σ΄αυτά τα υπέροχα πλωτά σχολεία. 

Το πρόγραμμα «The Makoko Floating School» εφαρμόζεται στην κοινότητα Makoko στο Λάγος της Νιγηρίας από τον NLE, έναν συνεργατικό οργανισμό του οποίου η αποστολή είναι να παρέχει αρχιτεκτονικές αλλαγές για την ανάπτυξη των πόλεων.

Τα κτίσματα έχουν κατασκευαστεί από ξύλο, και επιπλέουν στο νερό επάνω σε μια βάση από 250 πλαστικά δοχεία. Η ηλεκτροδότηση γίνεται με ηλιακούς συλλέκτες και κάθε κτήριο μπορεί να στεγάσει περίπου 100 μαθητές. 

http://www.nleworks.com/case/makoko-floating-school/

Αναδημοσίευση: http://paizoumemazi.blogspot.gr

Απόψε σε θυμήθηκα του Παναγιώτη Ασημακόπουλου

Απόψε (8 Μαρτίου) σε θυμήθηκα. Για την ακρίβεια, σε ξαναθυμήθηκα. Με αφορμή τη γιορτή της γυναίκας, γιατί όχι.... Αν και διαφέρεις αρκετά από τα πρότυπα που προβάλλονται. Είπα σήμερα να γράψω δυο λόγια για σένα. Σκαλίζω μέσα στο μυαλό μου για να βρω, εάν αυτά που θα γράψω σού τα είχα πει και τότε . Τότε που διαμόρφωνες τη ζωή μου. Τι σκέφτομαι ο χαζός… Είναι ποτέ δυνατόν να άφηνες άνθρωπο να μιλήσει για σένα με ωραία και γλυκά λόγια;

Θα ξέρεις, βέβαια, ότι περνάμε δύσκολα και έχουμε χάσει τη ζωντάνια και το γέλιο μας. Οι δυσκολίες μάς έχουν γονατίσει και το μέλλον είναι αβέβαιο. Ωχ, ωχ… σαν να σε βλέπω να έρχεσαι προς τα εδώ με τον πλάστη στα χέρια, με το χαριτωμένο σου εκτόπισμα και με τα μονίμως σπινθηροβόλα σου μάτια. «Τι λες, μωρέ;», λες και γελάς. «Θα μού πεις εμένα για δυσκολίες, για πείνα και για φτώχεια; Όρθιος, βρε!!»

Το ξέρεις ότι έχεις σημαδέψει την παιδική μας ηλικία. Τα καλοκαίρια στο χωριό με το φτωχικό σπιτάκι και τις λίγες ανέσεις ήταν ο Παράδεισός μας. Αυτό τουλάχιστον το είχες καταλάβει. Κι όχι μόνο από μένα, αλλά από όλα τα παιδιά.

Ήταν η μόνιμη διάθεσή σου να ασχοληθείς μαζί μας. Ήταν η ευρηματικότητά σου να μάς λες ιστορίες κάθε βράδυ καθώς το φως της λάμπας του δρόμου έκανε σκιές στον τοίχο, όπως περνούσε μέσα από τα φύλλα των δέντρων. Καλύτερα από οποιαδήποτε οθόνη σινεμά. Ήταν το πρωί που μας ξυπνούσες με μουσική, περιφέροντας το ράδιο πάνω από τα κρεβάτια μας. Ήταν που τραγουδούσες κι εσύ και διασκεύαζες στη στιγμή τα τραγούδια για να ταιριάζουν με εμάς. Ήταν οι ζεστές τηγανίτες με το μέλι που μας περίμεναν για πρωινό. Ήταν ο αναμμένος ξυλόφουρνος για να δοκιμάσουμε γεύσεις που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ήταν τα ατέλειωτα παιγνίδια μαζί σου. Αλλά πάνω από όλα, ήταν το απίστευτο χαρακτηριστικό σου για το οποίο σε θαύμαζαν όλοι. Το αστείρευτο και πανέξυπνο χιούμορ σου. Για πότε σκάρωνες αστείες ιστορίες, σατυρικά τραγουδάκια και ξεκαρδιστικές γκριμάτσες… Λεπτό χιούμορ, ετοιμόλογες απαντήσεις, σπιρτόζικος αυτοσαρκασμός, ευφυή πειράγματα. Πάντα με καλή καρδιά. Ποτέ δεν ήσουν χυδαία ή προσβλητική. Και ποτέ δεν σε βαρεθήκαμε. Ούτε στα 7 ούτε στα 17 ούτε στα 27.

Τραγούδι και γέλιο. Αυτά τα δυο σε όριζαν. Όταν πρωτογνώρισες τη γυναίκα μου την Ειρήνη – η οποία αγάπησε αμέσως το σκέρτσο σου –  την έκανες με τα κρεμμυδάκια. Αυτή Αθηναία κι εσύ από το χωριό κι αυτό που βγήκε ήταν ένα δεκάλεπτο solo σε ένα από τα πολλά σου one woman shows. Ευτυχώς, το έχω στην κάμερα με αρκετά κουνήματα από τις διαρκείς αναταράξεις γέλιου.

Στις τελευταίες σου στιγμές δεν ήμουν εκεί. Σε είδα λίγες ημέρες πριν. Η πορεία μη αναστρέψιμη. Την ώρα που σε χαιρετούσα, με φίλησες και μού είπες ένα ακόμη τελευταίο αστείο αυτοσαρκασμού. Γέλασα και βγήκα γρήγορα από το δωμάτιο για να μη δεις τη συνέχεια…..

Πόσο μου έχει λείψει να ακούσω το "Γεια σου, λοιπόν". Στο λέω εγώ τώρα: "Γεια σου, λοιπόν". Γιαγιά Χριστίνα, μας λείπεις….

Αναδημοσίευση: http://theologosnaf.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

Καιρός να γυρίσουμε πίσω...

Αφού αφήσαμε το σπίτι του Πατέρα μας κι εμείς
Και σπαταλήσαμε τον "πλούτο" μας σε ακολασίες
Ήρθε η κρίση!
Και ζητήσαμε να δουλέψουμε κάπου και δεν βρήκαμε.
Πιάσαμε πρόχειρη δουλειά, ...παράνομη
Αλλά πάλι πεινάσαμε.
Καιρός λοιπό να γυρίσουμε πίσω στον οίκο του Πατέρα
Να εξομολογηθούμε, να καθαριστούμε...
Και να γευτούμε την τράπεζα που θα μας παραθέσει.
Ας μουτρώσουν μερικοί που δεν έφυγαν από το σπίτι
Σαν τον μεγάλο αδελφό!
Οι περισσότεροι θα χαρούν…

Πηγή: http://talantoblog.blogspot.gr/

Την ανάρτηση δανείστηκα από το φιλικό ιστολόγιο: lllazaros

Συγκεκριμένα: http://lllazaros.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8.html

Μαθήματα Ιστορίας από την Gοogle

Πρόσφατα, η Google εγκαινίασε ένα νέο δικτυακό τόπο, όπου παρουσιάζονται γεγονότα της παγκόσμιας Ιστορίας με πλούσιο πολυμεσικό υλικό, κείμενα, φωτογραφίες και βίντεο.
 Θα λέγαμε ότι τα ιστορικά γεγονότα που καλύπτονται δεν είναι προς το παρόν πάρα πολλά, όμως η ιδιότυπη αυτή βιβλιοθήκη αναμένεται να εμπλουτιστεί σύντομα.
 Ο τρόπος παρουσίασης ωστόσο είναι άκρως θεαματικός και εντυπωσιακή η γραμμική αλληλουχία των πληροφοριών που παρουσιάζονται.
Δείτε για παράδειγμα το αφιέρωμα στην Απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία (D-Day).

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://blogs.sch.gr/ppantel/?p=327

Ευχαριστώ την φίλη μου Αρετή Σβ. που μου έστειλε με e-mail  τον σύνδεσμο!!!!

Δελτίο τύπου της UΝΙSEF για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Τέλος στη Βία κατά των Γυναικών


Γυναίκες και κορίτσια σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να είναι θύματα βίας και διακρίσεων και να στερούνται θεμελιώδη δικαιώματα. Η Σύμβαση για την Εξάλειψη κάθε μορφής Διακρίσεων σε βάρος των Γυναικών (1979), μαζί με τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (1989), είναι οι δύο πιο ευρύτατα αποδεκτές συνθήκες διεθνώς και έχουν συμβάλει τα μέγιστα τις τελευταίες δεκαετίες στην άμβλυνση των ανισοτήτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια, όμως τα στοιχεία δεν επιτρέπουν τον εφησυχασμό μέχρι την πραγμάτωση μιας πραγματικής ισότητας.

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, που φέτος έχει θέμα «Τέλος στη Βία κατά των Γυναικών», η UNICEF επισημαίνει πως:
Κάθε χρόνο 1,5 με 3.000.000 κορίτσια και γυναίκες χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας βίας με βάση το φύλο.
Σχεδόν οι μισές από τις γυναίκες ηλικίας 15-49 ετών στις αναπτυσσόμενες χώρες πιστεύουν ότι ο σύζυγος δικαιολογείται να χτυπήσει ή να δείρει τη σύζυγό του κάτω από ορισμένες συνθήκες.
287.000 γυναίκες πεθαίνουν κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του τοκετού εξαιτίας έλλειψης σωστής φροντίδας.
Τουλάχιστον 120 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες έχουν βιώσει τον ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.
Πάνω από 64 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 20-24 ετών σε όλο τον κόσμο, έχουν παντρευτεί πριν τα 18 τους χρόνια.
Τα δύο τρίτα από τα 775 εκατομμύρια αναλφάβητων του κόσμου είναι γυναίκες.
Σε 47 από 162 χώρες με διαθέσιμα στοιχεία τα κορίτσια έχουν λιγότερες πιθανότητες από τα αγόρια να τελειώσουν το δημοτικό.

Η UNICEF τονίζει πως η κατάσταση των γυναικών και η παιδική ευημερία είναι αλληλένδετα. Τα δικαιώματα των παιδιών δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αν δεν ληφθεί μέριμνα για την υγεία και την ευημερία των γυναικών. Γυναίκες ευάλωτες, καταπιεσμένες, υποσιτισμένες, ασθενικές και αναλφάβητες, δεν μπορούν να φροντίσουν επαρκώς τα παιδιά τους.

Η καταδίκη και ο εξοβελισμός της βίας και η ενδυνάμωση της θέσης της γυναίκας, η κατάργηση διακρίσεων και αναχρονιστικών παραδόσεων και η προώθηση της εκπαίδευσης των κοριτσιών αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για τη εδραίωση μιας δίκαιης κοινωνίας, την επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης και τη μείωση της φτώχειας.

Διαβάστε περισσότερα:http://unicef.gr/news/2013/dt0813.php#.UTnWb0Ob42I.facebook

Aξιολόγηση της χρήσης του εμπλουτισμένου ψηφιακού βιβλίου των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο κατά τη διδακτική πράξη

"Οργάνωση έρευνας χρήσης ψηφιακού υλικού σε πανελλαδικό επίπεδο"

 Η ερευνητική αυτή προσπάθεια αποβλέπει στην αξιολόγηση της χρήσης του εμπλουτισμένου ψηφιακού βιβλίου των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο κατά τη διδακτική πράξη.
Στόχος είναι μέσα από τη διερεύνηση των απόψεων των θεολόγων καθηγητών Γυμνασίου και Λυκείου να συγκεντρωθούν εκτιμήσεις των εκπαιδευτικών που σχετίζονται με την ενσωμάτωση της χρήσης του εμπλουτισμένου ψηφιακού βιβλίου στη διδακτική πράξη.
Τα ερευνητικά πορίσματα, θα συμβάλλουν σε διορθώσεις, βελτιώσεις και τροποποιήσεις των πόρων εμπλουτισμού των ηλεκτρονικών βιβλίων".


Αν χρησιμοποιείτε το εμπλουτισμένο ψηφιακό βιβλίο των Θρησκευτικών, βοηθήστε μας να το κάνουμε καλύτερο. Απαντήστε στην παρακάτω έρευνα:
http://www.surveygizmo.com/s3/1158588/A

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή...!!!

Θα φρόντιζα να χτίσω πρώτα την αυτοεκτίμησή του 

και μετά θα φρόντιζα για το σπίτι.

Θα χρησιμοποιούσα τα δάχτυλά μου για να ζωγραφίζω 

κι όχι για να μαλώνω.

Θα το διόρθωνα λιγότερο 

και θα συνδεόμουν μαζί του περισσότερο.

Θα ΄παιρνα τα μάτια μου απ΄ το ρολόι 

και θα κοίταζα περισσότερο το ίδιο το παιδί μου.

Θα φρόντιζα να λέω "εγώ ξέρω" λιγότερο 

και να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα ΄κανα μαζί του πιο πολλές βόλτες 

και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να προσποιούμαι το σοβαρό 

και θα ΄παιρνα πιο σοβαρά το παιχνίδι.

Θα ΄τρεχα σε περισσότερους αγρούς 

και θα κοίταζα πιο πολύ τ΄ αστέρια τη νύχτα.

Θ΄ αγκάλιαζα περισσότερο 

και θ΄ αποτραβιόμουν λιγότερο.

Θα μπορούσα να δω την ομορφιά της βελανιδιάς 

μ΄ αφορμή ένα μικρό βελανίδι.

Θα ΄μουν λιγότερο άκαμπτος 

και περισσότερο υποστηρικτικός.

Θα του μάθαινα λιγότερα για την αγάπη της δύναμης 

και περισσότερα για τη δύναμη της αγάπης!

                                                                                                        Diane Loomans

Υ.Γ.Η Diane Loomans ειν΄ εκπαιδευτικός και συγγραφέας.Ως συγγραφέας του best seller, Diana έχει πάνω απ΄ ένα εκατομμύριο βιβλία και διηγήματα σ΄ έντυπη μορφή.Εμπνευσμένη ποίηση Diana μπορούν να βρεθούν σε βιβλία, ευχετήριες κάρτες, αφίσες, καθώς και χιλιάδες ιστοσελίδες σ΄ όλον τον κόσμο.Ζει σήμερα στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.Η μετάφραση ανήκει στην παιδαγωγό κ.Μαρία Βολάκη η οποία και τ΄ ανακάλυψε.Το παραπάνω κείμενο το βρήκα απ΄ το φιλικό ιστολόγιο "lllazaros", αλλά τον συγγραφέα αυτού απ΄ το ιστολόγιο "Newvagemama.com". 

http://lllazaros.blogspot.gr/2013/03/blog-post_4815.html  

http://newagemama.com

Χαρούμενη καλημέρα με πολλά χαμόγελα!:)))

Να περνάτε πάντα καλά!:)))

Κι εγώ δανείστηκα την ανάρτηση από το "αγκάθι" , το ιστολόγιο της διαδικτυακής μου φίλης Σοφίας που πάντα με εκπλήσσει ευχάριστα με τις αναρτήσεις της!!!!

Τιμή στην γυναίκα

Η γυναίκα φτιάχτηκε από τα πλευρά του άντρα...
Όχι από τα πόδια για να την πατάει...
... Oύτε από το κεφάλι για να είναι ανώτερη...
Από τα πλευρά για να είναι ίση...
Κάτω από το μπράτσο για να προστατεύεται...
Δίπλα από την καρδιά για ν'αγαπάει & να την αγαπάνε...

Αναδημοσίευση: http://mazi-xeri-xeri.blogspot.gr/

Γυναίκα και Εκκλησία

κ. βαφειάδης

Η κοινότητα των δρώντων υποκειμένων που διαχειρίζεται την έννοια Χριστός αυτό-προσδιορίζεται ως χριστιανική. Η ομάδα δηλαδή των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ζωή τους βασισμένοι στην ερμηνεία της ζωής και του Λόγου του Ιησού προσπαθούν να σχηματοποιήσουν μια κοινή δράση επι τω αυτώ. Η νέα ταυτότητα που δημιουργούν βασίζεται στην ερμηνευτική τους προσέγγιση πάνω σε αυτά που θεωρούν σημαντικά, αξιομνημόνευτα και τελικά αληθινά. Όταν οι προσεγγίσεις διαφοροποιούνται έχουμε αποσχίσεις σε επιμέρους ομάδες που αυτό-προσδιορίζονται άλλοι ως Ορθόδοξοι, άλλοι σε Καθολικούς και Προτεστάντες κι άλλοι με πιο εξειδικευμένες ονομασίες, όλες διευκρινιστικές της νέας τους θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας.

Αξίζει νομίζω να δούμε πώς αυτές οι κοινωνικές κατασκευές , οι χριστιανικές κοινότητες, προσέγγισαν, ερμήνευσαν  και χρησιμοποίησαν  τη  θέση της γυναίκας στη νέα τους ταυτότητα.

Πώς από τη ρήση του Χριστού που μας άφησε ο Παύλος στην προς Γαλάτες επιστολή, κεφ.3,28-29 : «Δεν υπάρχει πια Iουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα, γιατί όλοι εσείς είστε ένας χάρη στον Iησού Xριστό. Kι αφού εσείς είστε του Xριστού, άρα είστε απόγονοι του Aβραάμ κι επομένως κληρονόμοι του, σύμφωνα με την υπόσχεση»  βρέθηκαν να κληρονομούν τη Βασιλεία του Θεού μόνο τα μισά μέλη της κοινότητας, δηλαδή οι άνδρες;

Πώς από την πρακτική του Ιησού που καταδείκνυε στον ανδροκρατούμενο κόσμο της εποχής του έναν άλλο δρόμο σχέσης των δυο φύλων,  μια σχέση συμπόρευσης κι όχι καταδυνάστευσης φτάσαμε στο σημερινό παραγκωνισμό της γυναίκας  από τη χριστιανική κοινότητα;

Ενώ ο Εμμανουήλ (:ο Θεός μαζί μας)  τίμησε τη γυναίκα, σε γυναίκα έδωσε το προνόμιο να μιλήσει στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ για τον ενσαρκωμένο Θεό οκτώ μέρες μετά την  γέννηση από την Μαρία (Λκ. 2,36-38), με γυναίκες συναναστράφηκε, με γυναίκες, Εβραίες, Σαμαρείτισες κι Εθνικές θεολόγησε, μια πράξη αδιανόητη και προσβλητική για τα ανδρώα δεδομένα εκείνης της εποχής. Τις υπερασπίστηκε και τις προστάτευσε από τον σωβινισμό και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των ανδρών. Δεν τις δέσμευσε στα  πολιτισμικά στερεότυπα της εποχής. Τις μακάρισε που κάθονταν και τον άκουαν αντί να τρέχουν και να περιορίζονται στην κουζίνα. Σ’ εκείνες έδωσε τη χάρη να γίνουν όχι μόνο οι πρώτοι άνθρωποι που τον είδαν αναστημένο αλλά και οι πρώτοι κήρυκες του αναστάσιμου μηνύματος.

Ενώ  αργότερα στην ίδρυση κι εξάπλωση της πρώτης Εκκλησίας θα έπαιζαν εξ ίσου πρωταγωνιστικό ρόλο με τους άνδρες και οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες βασίζονται στις γυναίκες όπως μας πληροφορεί για μια από αυτές  ο Απ. Παύλος (Ρωμ. 16, 1-2): «Σας συστήνω τώρα τη Φοίβη, την αδελφή μας, που είναι διακόνισσα της εκκλησίας στις Kεχρεές, ώστε να τη δεχτείτε στο όνομα του Kυρίου, όπως αξίζει στους αγίους, και να της συμπαρασταθείτε πραγματικά σε ό,τι σας χρειαστεί, γιατί κι αυτή έγινε το στήριγμα σε πολλούς και σε μένα τον ίδιο.» Ο Κλήμης Αλεξανδρείας αλλά και ο εθνικός Πλίνιος ο Νεώτερος χαίρονται και μιλούν τιμητικά για το ρόλο των γυναικών στις νέες αυτές κοινότητες και ο Ωριγένης ερμηνεύοντας το  Ρωμ. 16, 1-2, τονίζει ότι «apostolica auctoritate» υπήρχαν «feminae ministrae» «in ministerio ecclesiae»· τις κάνουν διακόνισσες όπως τις αναφέρει τον 3ο αιώνα η «Διδασκαλία των Αποστόλων» και τις συγκαταλέγουν στους τρείς βαθμούς της ειδικής ιεροσύνης: διάκονος, πρεσβύτερος, επίσκοπος.

Κι όμως ο θεσμοποιημένος από τον Μ. Κωνσταντίνο χριστιανισμός χρειάζεται την παρέμβαση των Πατέρων της Εκκλησίας για να αποκαταστήσει την εικόνα του Χριστού στο γυναικείο φύλο. Όταν κάποτε υπήρξε νόμος ο οποίος αδικούσε τις γυναίκες, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντέδρασε (ήταν τότε πατριάρχης Κων/πολης) και βγήκε και είπε: «γιατί αδικείται συνεχώς η γυναίκα και «πέφτει» στα μαλακά ο άντρας; Γιατί άνδρες είναι αυτοί που φτιάχνουν τους νόμους γι’ αυτό και είναι η νομοθεσία κατά των γυναικών!» Θέλει να αποδώσει ίσες ευθύνες για την παρακοή και πτώση του ανθρώπου και στα δυο φύλα. Θέλει να αποκαταστήσει την ισότητα των δυο εικόνων του  Θεού που κάποιοι χριστιανοί έχουν αντικαταστήσει με την ανδρική υπεροχή λόγο της χρονικής προτεραιότητας στη  δημιουργία. Θέλει να βγει η εκκλησιαστική πρωτοπορία από το σκοτάδι στο φως. Και μαζί να τραβήξει κι όλο το πλήρωμα της εκκλησίας, την κοινότητα που σιγά σιγά γίνεται καθεστώς μέσα στη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Και ο Μάξιμος ο ομολογητής κάνει λόγο για την αγαπητική διάθεση του Ιησού που επιδιώκει την ενότητα της κτιστής δημιουργίας και αποκαθιστά τη διάσπαση σε άρρεν και θήλυ ξεκινώντας τη δημόσια δράση του με το γάμο στην Κανά. Η ολότητα και η ενότητα του σύμπαντος και της ζωής που απορρέουν από το Θεό της αγάπης είναι δηλωτικά συστατικά του τύπου και τόπου Χριστού ως προαπαιτούμενα της ιεροσύνης του ενωμένου ανθρώπου και όχι του διαιρεμένου και άρα κατά την ερμηνευτική των κοινοτήτων, μόνο του άνδρα. Το φύλο κατά τους Πατέρες είναι εξωτερικό βιολογικό γνώρισμα, επιτέχνασμα, της άφυλης και μίας ανθρώπινης φύσης.

Κι όμως το 1988 στη Ρόδο, το Διορθόδοξο Συνέδριο που συγκλήθηκε εξ αφορμής της ιεροσύνης γυναικών στις Προτεσταντικές Εκκλησίες διακήρυξε πριν την έναρξη των εργασιών του, προκαταβάλλοντας τις προτάσεις των συνέδρων: «σκοπός μας δεν είναι να αναθεωρήσωμεν την Παράδοσιν και την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά τουναντίον να επιβεβαιώσωμεν το αδύνατον της χειροτονίας των γυναικών εις την ιεροσύνην…» Ακολούθησε έτσι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία την Καθολική που ήδη από το 1977 είχε απορρίψει το αίτημα χειροτονίας γυναικών με απόφαση της Επιτροπής Δόγματος και Πίστεως δημοσιεύοντας τη : «Declaration on the Question of the Admission of Women of  the ministerial Priesthood» με την υπογραφή του Πάπα Ιωάννη -  Παύλου Β΄. Μάλιστα, το 1994 κλείνει ο ίδιος Πάπας το θέμα της χειροτονίας των γυναικών ακόμα και ως θέμα διαλόγου με τους Παλαιοκαθολικούς που ήδη έχουν προχωρήσει σε χειροτονίες γυναικών και το 2002 με «monitum» της παραπάνω επιτροπής  και υπογραφή του Cardinal Josheph Ratzinger  προειδοποιούνται επτά γυναίκες, που έχουν χειροτονηθεί στην Αυστρία λόγω λειψανδρίας  διακόνισσες, με αφορισμό.

Σε αντίδραση αυτών των τακτικών έχει δημιουργηθεί από το 1977 ένα κίνημα στις ΗΠΑ το : Women’s Ordination  Conference στην  Washington, DC με έντονη δράση που προκάλεσε την Καθολική Εκκλησία και οδήγησε σε διάλογο τις δύο πλευρές.

Από το 1966 γίνεται διάλογος μεταξύ Αγγλικανικής και καθολικής Εκκλησίας με σκοπό την αλληλοκατανόηση. Ένας από τους σημαντικούς άξονες είναι και η χειροτονία των γυναικών. Το 1975 ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury Donald Cogan έστειλε επιστολή στον Πάπα Παύλο Στ΄ με την οποία τον πληροφορούσε ότι δεν έβρισκαν κωλύματα στη χειροτονία γυναικών σε όλους τους βαθμούς της ιεροσύνης. Η απάντηση του Πάπα έδειξε την εμμονή στις θέσεις της, ακόμα κα με αντίτιμο τη δυσχέρεια συνέχισης του διαλόγου.

Στις Προτεσταντικές Ομολογίες που δημιουργήθηκαν κυρίως στις ΗΠΑ, η αντίληψη της γενικής ιεροσύνης ως καθήκον κάθε μέλους της εκκλησιαστικής κοινότητας οδήγησε σε χειροτονίες γυναικών από το 1853 με την Antoinette Brown  στην Congregationalist Church και συμπεριλαμβάνει μέχρι σήμερα πολλές χειροτονίες αλλά και πολλαπλές αντιδράσεις επί του θέματος μέσα στα πλαίσια του σύγχρονου Προτεσταντισμού.

Εάν δεν θέλουμε να συνεχίζει να επιβεβαιώνεται η Simone De Beauvoir που στο Δεύτερο Φύλο λέει: «Η χριστιανική ιδεολογία συνέβαλε αρκετά στην καταπίεση της γυναίκας»  θα πρέπει να προχωρήσουμε σε νέες αναγνώσεις της βιβλικής και εκκλησιαστικής παράδοσης πιο κοντά στο πνεύμα γυναικών όπως η M. Daly που παρά την αντιφεμινιστική παράδοση της Εκκλησίας βρίσκει στο ευαγγέλιο μηνύματα ελπίδας και για τα δυο φύλα και της Peggy Ann Way που εστιάζει στον εσχατολογικό προορισμό της Εκκλησίας και όχι στον πεπερασμένο ανδροκρατούμενο χαρακτήρα της.

Εάν θέλουμε μια χριστιανική κοινότητα πραγματικά κοντά στον ιδρυτή της θα πρέπει να αναλογιστούμε τον Harvey Cox: «Η χριστιανοσύνη όχι μόνο δεν έχει ακόμα επωμιστεί το χρέος που της αναλογεί , να εξορκίσει το δαίμονα των σεξιστικών προκαταλήψεων, αλλά έχει παραμείνει πίσω σε σχέση με τον κόσμο». O πολιτισμικός εξορκισμός είναι η προϋπόθεση για έναν κοινοτικό Χριστιανισμό στην πρωτοπορία της κοινωνικής μεταλλαγής ως την καταλλαγή του άφυλου προσώπου.

Γ.Δ.Καπετανάκης

PhD ΕΚΠΑ

Θεολόγος

(Λέξεις 1212, χρόνος ανάγνωσης: 9 λεπτά)