Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Συγχώρεση: το κλειδί της αιωνιότητας

του Δημήτρη  Τριαντακωνσταντή

Προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε την αιώνια ζωή, τη βασιλεία των ουρανών κι αδυνατώντας να ψηλαφίσουμε την αλήθεια της - μιας και η αιωνιότητα μας ξεγελάει προδίδοντας μόνο στιγμές της απεραντοσύνης της - ο Κύριος έρχεται να ξεδιαλύνει το νου μας. Η παραβολή των μυρίων ταλάντων, είναι μια απεικόνιση της μέλλουσας ζωής, βουτηγμένη στον παρόντα βίο. Ένας, ο οποίος δεν συγχωρεί, ενώ του έχουν συγχωρεθεί όλα τα παραπτώματα, δεν ανήκει στους πολίτες της Άνω Ιερουσαλήμ. Ο βασιλεύς της είναι κάθε στιγμή έτοιμος να μας απαλλάξει από κάθε χρέος αλλά αν δεν «αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», τότε είναι σίγουρο ότι δεν θα υπάρξει χρεωλύσιο.
 
Ο Χριστός ακόμη και πάνω στο σταυρό, μας δίδαξε την εντολή της συγχώρεσης. «Πάτερ άφες αυτοίς», συγχώρεσε τους σταυρωτές του, δεν άφησε κανέναν να μην έχει τη δυνατότητα να λύσει τα δεσμά του. Όμως εμείς οι ίδιοι, παγιδευόμαστε συχνά, διότι όχι μόνο δεν συγχωρούμε τους άλλους «εβδομηντακοντάκις επτά» φορές, αλλά είμαστε έτοιμοι να εντείνουμε τα δεσμά μας, εξαπολύοντας κατηγορίες απέναντι στους οφειλέτες μας.
 
Ο Κύριος όμως είναι ξεκάθαρος. Η συγχώρεση, αποτελεί το εισιτήριο της βασιλείας των ουρανών. Χωρίς αυτήν δεν μπορεί κάποιος να δει το πρόσωπό Του. Αλλά πόσο εύκολο είναι στην σκληρή πραγματικότητά μας να συγχωρούμε αυτούς που μας έχουν δημιουργήσει προβλήματα; Έχουμε τη διάθεση να απαλλαγούμε από το φορτίο που υπάρχει μέσα μας για κάποιον συνάνθρωπό μας; Η πράξη σκληρή. Όχι, δεν μπορούμε να συγχωρούμε. Ακόμη κι αν ξεστομίσουμε λόγια συγχώρεσης, η καρδιά μας θα είναι βαριά. Κι αυτό που χρειάζεται, είναι όχι λόγια αλλά ελάφρυνση ψυχής, συγχώρεση εκ των έσω.
 
Είναι δύσκολος ο δρόμος που οδηγεί εκεί που το φως του ήλιου δεν αφήνει κανένα ίχνος χρέους. Κι αυτόν τον δρόμο θα πρέπει να τον διαβούμε με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε λόγω της πτωτικής μας κατάστασης, ας σταθούμε απέναντί Του με καθαρή καρδιά κι ας το ομολογήσουμε. Ας παρακαλέσουμε να μας ενδυναμώσει να λάβουμε πνεύμα Άγιο, πνεύμα συγχωρητικότητας και σωτηρίας. Θα πρέπει όμως να περιμένουμε. Θα πρέπει ο χρόνος να διαγράψει τα ίχνη πάνω στην τραχιά καρδιά μας και να τη λειάνει. Θα πρέπει να Τον εμπιστευτούμε ώστε να γίνουμε δυνατοί και να μπορέσουμε να λύσουμε κάθε οφειλή μας. Μόνο τότε θα υπάρξει και λύση εκ των άνω, διότι αν κάτι δεν λυθεί εδώ στη γη, θα παραμείνει δεσμευμένο και στους ουρανούς.
 
Ο λόγος που αδυνατούμε να συγχωρέσουμε, είναι ο καταλογισμός ευθυνών από την πλευρά του άλλου θεωρώντας απαράδεκτη τη συμπεριφορά του, απαράδεκτες τις «αμαρτίες του» απέναντί μας. Μα όπως εξηγεί ο Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ: «τις αμαρτίες που βλέπουμε στους άλλους τις έχουμε κι εμείς». Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι βλέπουμε τα παραπτώματα των άλλων επειδή αποτελούν και δικά μας παραπτώματα. Αλλιώς δεν θα τα βλέπαμε. Καθρεφτιζόμαστε απλά στο πρόσωπο του άλλου και ουσιαστικά ο τρόπος συμπεριφοράς του άλλου που μας αδίκησε είναι ο ίδιος με τον τρόπο το δικό μας που αδικηθήκαμε.
 
Αν λάβουμε τα παραπάνω υπόψη γίνεται φανερό ότι, όχι μόνο αξίζει συγχώρεση ο άλλος, αλλά μας έχει δοθεί η ευκαιρία μέσω του άλλου να κοιτάξουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και να δούμε τις αδυναμίες μας. Διότι αυτά για τα οποία κατηγορούσαμε τους άλλους αποτελούν και δικό μας κτήμα. Ας γίνουμε εμείς λοιπόν σαν τα παιδιά, που δεν ξέρουν μίση και έχθρες να κρατάνε. Ξέρουν απλά να βιώνουν το χρόνο έτσι όπως δύσκολα εμείς οι μεγάλοι συνειδητοποιούμε. Τα παιδιά δεν χρειάζονται χρόνο για να συγχωρέσουν. Συγχωρούν αμέσως. Γι’ αυτά δεν υπάρχει χρόνος. Υπάρχει αιωνιότητα, υπάρχει βασιλεία των ουρανών. Και μόνο αν τους μοιάσουμε θα μπορέσουμε να την γευτούμε κι εμείς.

Αναδημοσίευση: http://www.e-charity.gr

Δραστηριότητες στην ενότητα 4: Ποιός είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού

1.Αντιστοιχίστε κάθε πρόταση που ακολουθεί στη θέση που ταιριάζει νοηματικά. Κάντε κλικ στην εικόνα για να ξεκινήσει το κουίζ






2.Λύστε το σταυρόλεξο που ακολουθεί.Μόλις ανοίξει το κουίζ, κάντε κλικ πάνω στα νούμερα για να εμφανιστούν οι ερωτήσεις





3. Βάλτε τα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως στη σειρά και θα αποκαλυφθεί η εικόνα με την  "Φιλοξενία του Αβραάμ"


4. Και για το τέλος......μια γενική επανάληψη της ενότητας!!!!

4. Ποιός είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού

Επιγραμματική απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει το Σύμβολο της Πίστεως, το γνωστό "Πιστεύω"

Μπορείτε  εδώ να το διαβάσετε σε 15 γλώσσες!!!!!

Πριν δούμε τα βασικά σημεία της ενότητας, κάθισε αναπαυτικά και άκουστε από εδώ το μάθημά σας!!!!!

Σίγουρα όλα αυτά είναι πολλά!!!Ας δούμε λοιπόν τα πιο βασικά!!!

Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία:
  • Ο Θεός είναι απρόσιτος στην ουσία του και μεθεκτός στις ενέργειές του ==>ΔΕΝ γνωρίζουμε τι είναι ο Θεός αφού είναι άγνωστος στην ουσία του. Είναι όμως γνωστός με τις ενέργειές του στον κόσμο, δηλαδή τις θεϊκές δυνάμεις που εκδηλώνονται στις σχέσεις του Θεού με τον άνθρωπο και τον κόσμο  
  • Ο Θεός είναι ένας και Τριαδικός==>ο ένας ως προς την ουσία ή τη φύση Θεός  είναι Τριαδικός ως προς τα πρόσωπα ή τις υποστάσεις (Πατήρ, Υιός, Άγιο Πνεύμα) . Κάθε πρόσωπο της Αγίας Τριάδας είναι φορέας της θείας ουσίας και ταυτόχρονα όλος ο Θεός χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρόκειται για τρεις θεότητες ούτε βέβαια για τρόπους εμφάνισης και παρουσίας του ενός Θεού μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Για τον χριστιανικό Θεό ισχύει: 1+1+1 = 1!!!   
Δείτε εδώ πώς ο Άγιος Σπυρίδων απέδειξε το τρισυπόστατο της Αγίας Τριάδας με απλά μέσα και όχι με θεολογικούς όρους     
  • Τα προσωπικά ιδιώματα των προσώπων της Αγίας Τριάδας : Πατέρας: αγέννητος, Υιός : γεννάται. Άγιο Πνεύμα: εκπορεύεται προαιώνια από τον Πατέρα
  • Ο Θεός ψηλαφητός στην ιστορία:Η παρουσία του Θεού είναι συνεχής στην ανθρώπινη ιστορία και αυτό καταγράφεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής
  • Ο Θεός αγάπη εστί: Η αγάπη είναι το ιδιαίτερο γνώρισμα του χριστιανικού Θεού. Εκδηλώνεται από την αρχή της δημιουργίας, μεγαλύτερη απόδειξή της είναι η ενανθρώπηση του Υιού και αποκορύφωση της αγάπης αυτής αποτελεί η σταυρική θυσία του Χριστού.
Επιμέλεια: Αθανασίου Ελένη

Κουίζ στην ενότητα 6: Ποιήσωμεν άνθρωπον

Και όπως πάντα, δυο δραστηριότητες για τη δική σας και μόνο αξιολόγηση!!!
Θα το ξαναπώ: χωρίς άγχος!!!!
Διασκεδάστε το!!!
Καλή επιτυχία!!!!!

1. Πώς η μετοχή στα μυστήρια οδηγεί τον άνθρωπο στην εμπειρία της ένωσης με το Θεό; (κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για να δείτε το κουίζ)

 

2. Κάντε την αντιστοίχηση κάνοντας κλικ και σ' αυτή την εικόνα

 


6. Ποιήσωμεν άνθρωπον....

Ακούστε πρώτα το μάθημα σας εδώ και στη συνέχεια ας δούμε τα πιο σημαντικά !!!!!!!

Σύμφωνα λοιπόν με τη Γένεση, ο άνθρωπος πλάστηκε "κατ΄ εικόνα" Θεού με την προοπτική να μείνει αθάνατος.

 "Διότι, αφού έπλασες, Θεέ, τον άνθρωπο και αφού έλαβες χώμα από τη γη και τον τίμησες δίνοντάς του την εικόνα σου, τον τοποθέτησες στον παράδεισο της ευτυχίας, του υποσχέθηκες αθανασία ζωής και απόλαυση αιωνίων αγαθών, εφόσον θα τηρούσε τις εντολές σου."
 (Λειτουργία Μ. Βασιλείου, Ευχή της Αναφοράς)

Τι θυμόμαστε από τη διήγηση της δημιουργίας;
  • Το κατ' εικόνα εκφράζει το λογικό και την ελεύθερη βούληση
  • Το καθ' ομοίωσιν σημαίνει τη δυνατότητα της θέωσης
Ποιός είναι ο σκοπός της δημιουργίας του ανθρώπου σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία ;
  • Η δυνατότητα επικοινωνίας του ανθρώπου με το συνάνθρωπό του 
  • Η δυνατότητα επικοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό μόνο μέσω του συνανθρώπου του κατά το σχήμα άνθρωπος ==>συνάνθρωπος==>Θεός . Έχουμε ξαναπεί πώς σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει το Θεό μόνο μέσω της έμπρακτης αγάπης προς το συνάνθρωπο.)
Ο άνθρωπος μετέχει και στον υλικό και στον πνευματικό κόσμο
(χώμα = υλικός κόσμος )
(πνοή ζωής = πνευματικός κόσμος)

Η δοξολογία του Θεού στη λατρεία
  • Με τους ύμνους ο άνθρωπος βιώνει το σύνδεσμο της ψυχής του με το Θεό
  • Μέσω της λατρείας ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα της ένωσης με το Θεό αφού η μετοχή στα μυστήρια οδηγεί τον άνθρωπο στην εμπειρία της ένωσης με το Θεό. 
  1. Βάπτισμα / Χρίσμα : λαμβάνει τη "σφραγίδα του χριστιανού
  2.  Θεία Ευχαριστία: ενώνεται με το Θεό
  3.  Μετάνοια: δέχεται τη συγχώρεση των αμαρτιών
  4.  Γάμος : ενώνεται με το άλλο φύλο

  • ==>Με τα μυστήρια  ο Θεός εισέρχεται στη ζωή του πιστού χριστιανού και την εγκαινιάζει.
Βέβαια, η δοξολογία του Θεού μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κάθε στιγμή της ανθρώπινης ζωής αν ο άνθρωπος νιώσει την ανάγκη να υμνήσει το Θεό.......

Επιμέλεια: Αθανασίου Ελένη

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Η Αλληγορία των Βατράχων.

Ένα μάθημα Ζωής …

Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων. Στόχος, να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους υποστηρίξουν. Ο αγώνας άρχισε.

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν :

“Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…”

Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους. Ο κόσμος συνέχιζε:

“Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…”

Και οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει.

Στο τέλος, μόνο αυτός, και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή.

Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πώς τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή.

Τότε συνειδητοποίησε ότι… ήταν κουφός!!!

—————-

Ποτέ μην ακούτε ανθρώπους που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί, γιατί σας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες και πόθους της καρδιάς σας.

Πάντοτε να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου την δύναμη της φράσης: “Σκέψου θετικά!”. ΘΕΤΙΚΑ!

Συμπέρασμα:

Πάντα να κάνεις τον κουφό /-ή απέναντι σε όσους σου λένε ότι δεν μπορείς να πετύχεις τους στόχους σου ή να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑΣ ΚΟΥΦΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Άλλη λογική

"Μια δασκάλα δημοτικού έκανε μάθημα εικαστικών σε παιδιά 6 ετών. Στο βάθος της αίθουσας είδε ένα μικρό κοριτσάκι που, συνήθως, δεν έδινε και πολλή σημασία στα μαθήματα. Στο μάθημα των εικαστικών έδινε σημασία και με το παραπάνω.
 Για πάνω από 20 λεπτά, το κοριτσάκι καθόταν συνεπαρμένο με τα χεράκια του γύρω από τη ζωγραφιά, τελείως απορροφημένο σ' αυτό που έκανε.
 Η δασκάλα το βρήκε συναρπαστικό αυτό. Πλησίασε το κοριτσάκι και το ρώτησε τι ζωγράφιζε.
 Χωρίς καν να την κοιτάξει, το κοριτσάκι απάντησε:
 "Ζωγραφίζω το Θεό".
 Έκπληκτη η δασκάλα απάντησε, "Μα κανείς δε γνωρίζει πώς μοιάζει ο Θεός".
 Το κοριτσάκι απάντησε τότε "Θα μάθουν όλοι σε ένα λεπτό που θα έχω τελειώσει τη ζωγραφιά".

Sir Ken Robinson, ( ΆΛΛΗ ΛΟΓΙΚΗ , ΕΚΔ: ΕΝ ΠΛΩ)

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Η πετρόσουπα



(ένα παραμύθι των αδερφών Γκριμ σε διασκευή της Άλκηστις Βασιλάκου και της Μάρας Καλαντζή)

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριουδάκι, πολύ μακριά από δω, μεγάλη συμφορά βρήκε τους κατοίκους. Εξαφανίστηκαν όλα τα ψάρια της θάλασσας και οι άνθρωποι δεν είχαν να φάνε. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει που πήγαν τόσα ψάρια. Οι ψαράδες του χωριού τα είχαν βάψει μαύρα που γύρναγαν στο σπιτικό τους κάθε βράδυ με άδεια χέρια! Οι κάτοικοι είχαν απελπιστεί και… πεινούσαν.

Μαζεύονταν κάθε μεσημέρι στην πλατεία του χωριού, γυναικόπαιδα και ψαράδες και έκλαιγαν την μοίρα τους:
 «Και τι θα κάνω τώρα; Που θα βρω φαγητό να θρέψω την οικογένειά μου;» 
μονολογούσε ο μπάρμπα Στάθης κοιτώντας την άδεια θάλασσα.
 « Άι βάι.. Το παιδί είναι νηστικό 2 μέρες.. Θα αρρωστήσει!»
 έλεγε με αναφιλητά η κυρά Τασούλα στον γιατρό του χωριού, που από την πείνα είχε αρχίσει να μασουλάει λαίμαργα τα νύχια του.
 «Δεν υπάρχει λύση! Να πάμε όλοι να πνιγούμε λέω εγώ»
 είπε και ο κυρ Χρήστος, που όλοι τον λέγανε γρουσούζη στο χωριό και δεν αναρωτιέμαι γιατί… Αυτό γινόταν μια ολόκληρη εβδομάδα! Μαζεύονταν στην πλατεία όλοι και κλαίγανε…

Ώσπου μια μέρα ένας παμπόνηρος μάγειρας που τριγυρνούσε από δω και από κει ψάχνοντας κάτι να φάει, έφτασε στο χωριό, κάθισε στη πλατεία κάτω από ένα θεόρατο πλάτανο και χάζευε τους χωριανούς. Ήταν όλοι απλοί άνθρωποι, φτωχικοί , με ρουφηγμένα μάγουλα , φαίνονταν αδύνατοι σαν ακρίδες. Τους άκουγε να τσακώνονται και να παραπονιούνται πως δεν είχαν φαγητό για να φάνε. Απογοητεύτηκε πολύ αφού κατάλαβε πως δεν θα ικανοποιούσε την πείνα του και ετοιμάστηκε να φύγει για το επόμενο χωριό. Καθώς όμως έβλεπε εκεί δίπλα τα παιδιά να παίζουν πεντόβολα με τις πέτρες, του ήρθε μια τρομερή ιδέα: «Αυτό θα κάνω!», είπε δυνατά και ανεβαίνοντας σε ένα ψηλό πεζουλάκι άρχισε να φωνάζει:

«Καλοί μου χωριανοί, ξέρω πως εδώ και καιρό πείνα έχει πέσει στο θαλασσοχώρι σας. Όμως ως μάγειρας, ο καλύτερος όλων μάλιστα, σκέφτηκα μια συνταγή εύκολη με απλά υλικά που θα γεμίσει όλων μας την κοιλιά. Πρόκειται για μια πεντανόστιμη σούπα, λέγεται πετρόσουπα!!!»

Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του ο μυστήριος μάγειρας που εμφανίστηκε από το πουθενά και αμέσως ακούστηκε και ο κυρ Χρήστος να φωνάζει: «Τι πετρόσουπες μας τάζεις; Με πέτρες θα γεμίσουμε τις κοιλιές μας; Είσαι τρελός;»… « Δίκιο έχει ο κυρ Χρήστος. Για το όνομα του θεού. Οι πέτρες δεν τρώγονται!», είπε ο παπάς του χωριού που εκείνη την ώρα προσπαθούσε να ηρεμήσει ένα μικρό αγοράκι που κλαίγοντας μουρμούριζε πόσο πεινούσε.

«Μα καλά δεν λυπάστε τα καημένα τα παιδιά σας; Κάθεστε όλη μέρα εδώ και παραπονιέστε χωρίς να κάνετε τίποτα; Τι έχετε να χάσετε αν δοκιμάσετε την συνταγή μου;» είπε ο μάγειρας και αμέσως έβαλε μια τεράστια κατσαρόλα στη φωτιά. Την γέμισε μέχρι την μέση με νερό και περίμενε να βράσει. Περίμενε και περίμενε… Λέγοντας «Τι ωραία που θα γινόταν η πετρόσουπα αν είχαμε λίγο λάδι»…

Πετάγεται τότε η κυρα Τασούλα και φέρνει μια κούπα λάδι που είχε απομείνει στο σπίτι. Ρίχνοντας το μέσα στη σούπα ο παμπόνηρος μάγειρας λέει: «Αχ να είχαμε μερικά καρότα να νοστίμιζε η σούπα μας!». «Α! έχω ένα καρότο στο σπίτι» ακούστηκε μια φωνή. «Α! και εγώ έχω μερικά!» ακούστηκε μια άλλη. «Τραβάω να τα φέρω…»

Καθώς έριχνε και τα καρότα μέσα στην κατσαρόλα, λέει δυνατά: « Πω πω, αν είχαμε μερικές πατάτες και κρεμμυδάκια, αλάτι και πιπέρι, η πετρόσουπα θα γινόταν ακόμα καλύτερη!» Τότε, πρώτος-πρώτος ο κυρ Χρήστος πήγε και έφερε μια μεζούρα αλάτι που είχε φυλαγμένη στο σπίτι και μετά ακολούθησαν κι άλλοι συγχωριανοί φέρνοντας ότι είχε απομείνει από πατάτες, κρεμμύδια και πιπέρι.

Ο μάγειρας με ένα πονηρό χαμόγελο άρχισε να ανακατεύει δυνατά τη σούπα, ενώ όλοι καθισμένοι στα τραπέζια περίμεναν να δοκιμάσουν την συνταγή. Το φαγοπότι ξεκίνησε και ενθουσιασμένοι όλοι από τη γεύση γέμιζαν και ξαναγέμιζαν τα πιάτα τους δίχως στιγμή να σκεφτούν ότι η πεντανόστιμη πετρόσουπα είχε γίνει χωρίς πέτρες. Την επόμενη μέρα ο παμπόνηρος μάγειρας με γεμάτη την κοιλιά και τη συνταγή της πετρόσουπας στη τσέπη του, τράβηξε για το επόμενο χωριό.

Αναδημοσίευση:http://mithoperipatites.wordpress.com

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Διδακτική ιστορία: “Μια αγελάδα μια φορά…”



Μια φορά κι έναν καιρό, ένας σοφός δάσκαλος ήθελε να δι­δάξει σε έναν μαθητή του τα μυστικά της ευτυχισμένης και επιτυχημένης ζωής. Γνωρίζοντας τα πολλά περιττά εμποδία και τις δυσκολίες που οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετω­πίζουν στην αναζήτηση της ευτυχίας, σκέφτηκε ότι στο πρώτο μάθημα θα έπρεπε να του εξηγήσει γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι ζουν μέτριες και συνηθισμένες ζωές.

Άλλωστε, σκέφτηκε ο γέροντας, πολλοί άνθρωποι δείχνουν αδύναμοι να ξεπεράσουν τα κωλύματα που παρεμποδίζουν την επιτυχία τους και καταλήγουν να ζουν μια μη ικανοποιητική και μετά βίας ανεκτή ζωή. Ο δάσκαλος ήξε­ρε ότι, για να κατανοήσει ο νέος αυτό το πολύ σημαντικό μά­θημα, θα έπρεπε να δει με τα ίδια του τα μάτια τι συμβαίνει όταν επιτρέπουμε στη μετριότητα να κυβερνά τη ζωή μας.

Για να διδάξει αυτά τα σημαντικά μαθήματα, αποφάσισε να κάνουν ένα ταξίδι με τον μαθητή του και να επισκεφθούν ένα από τα πιο φτωχά χωριά της επαρχίας τους. Αθλιότητα και εγκατάλειψη επικρατούσε σε ολόκληρη την περιοχή και οι κά­τοικοι έδειχναν να έχουν συμβιβαστεί με την τύχη τους.

Λίγο μετά την άφιξή τους, ο δάσκαλος ζήτησε από τον νέο να τον βοηθήσει να βρουν το πιο φτωχικό σπίτι στην περιοχή. Εκεί θα έμεναν το βράδυ.


Αφού περπάτησαν για λίγο, έφτασαν στα περίχωρα. Κι εκεί, στη μέση του πουθενά, οι δύο άντρες σταμάτησαν μπροστά στην πιο ρημαγμένη και μικρή καλύβα που είχαν δει ποτέ στη ζωή τους.

Το οίκημα, που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει, ήταν χτισμέ­νο στην πιο μακρινή άκρη μιας μικρής ομάδας σπιτιών. Αναμφίβολα, ήταν της πιο φτωχής οικογένειας. Οι τοίχοι στέκο­νταν όρθιοι από θαύμα, απειλώντας ανά πάσα στιγμή να γκρε­μιστούν. Το νερό εισχωρούσε από την πρόχειρη αυτοσχέδια στέγη, που έδειχνε ανίκανη να κρατήσει οτιδήποτε μακριά, ενώ διάφορα σκουπίδια στοιβάζονταν γύρω γύρω από το σπί­τι, κάνοντας ακόμα χειρότερη τη ρημαγμένη του όψη.

Ο ιδιοκτήτης, αφού ενημερώθηκε για την παρουσία των δύο ξένων από ένα μικρό παιδί, βγήκε έξω και τους απηύθυ­νε θερμό χαιρετισμό.

«Γεια σου κι εσένα, καλέ μου άνθρωπε», απάντησε ο δά­σκαλος. «Θα μπορούσαν δυο κουρασμένοι ταξιδιώτες να βρουν καταφύγιο στο σπίτι σου για το βράδυ;»

«Επικρατεί συνωστισμός στο σπίτι, αλλά, αν αυτό δε σας πειράζει, είστε καλοδεχούμενοι».

Όταν οι δύο άντρες μπήκαν μέσα, ένιωσαν έκπληξη μόλις συνειδητοποίησαν ότι ο μικροσκοπικός χώρος, που δεν ήταν μεγαλύτερος από 14 τετραγωνικά μέτρα, αποτελούσε το σπίτι οκτώ ατόμων. Ο πατέρας, η μητέρα, τα τέσσερα παιδιά και οι δύο παππούδες έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να τους προσφέρουν λίγο χώρο κάτω από αυτές τις περιοριστικές συνθήκες.


Το απεριποίητο και οδυνηρά αδύνατο σώμα τους και τα κουρελιασμένα ρούχα τους ήταν ατράνταχτες αποδείξεις των βασικών ελλείψεων της καθημερινής τους ζωής. Τα λυπημέ­να πρόσωπα και τα σκυφτά τους κεφάλια πρόδιδαν ότι η φτώ­χεια δεν είχε καταβάλει μόνο το κορμί τους, αλλά είχε ριζώσει βαθιά μέσα τους.

Οι δύο επισκέπτες κοίταξαν τριγύρω, αναλογιζόμενοι αν υπήρχε κάτι που να αξίζει μέσα σ’ αυτή την έσχατη ένδεια. Δεν υπήρχε τίποτα!

Αλλά καθώς βγήκαν από το σπίτι, συνειδητοποίησαν ότι έκαναν λάθος. Παραδόξως, η οικογένεια είχε την πιο ασυνήθιστη περιουσία – αρκετά εντυπωσιακή δεδομένων των συν­θηκών. Είχαν μια αγελάδα.

Η αγελάδα δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά η καθημερι­νή ζωή και οι δραστηριότητες της οικογένειας φαίνεται ότι πε­ριστρέφονταν γύρω από την αγελάδα. «Τάισε την αγελάδα», «Φρόντισε η αγελάδα να έχει αρκετό νερό», «Δέσε καλά την αγελάδα», «Μην ξεχάσεις να πας την αγελάδα να βοσκήσει», «Άρμεξε την αγελάδα!».Ήταν φανερό ότι η αγελάδα έπαιζε κυ­ρίαρχο ρόλο στη ζωή της οικογένειας, παρόλο που το ελάχιστο γάλα που έβγαζε μετά βίας αρκούσε για να τους θρέψει όλους.

Παρ’ όλα αυτά, η αγελάδα φαίνεται ότι εξυπηρετούσε έναν ακόμα μεγαλύτερο σκοπό: ήταν το μόνο πράγμα που τους προστάτευε από την απόλυτη και έσχατη δυστυχία. Σε ένα μέ­ρος όπου όλα τα αγαθά ήταν λιγοστά, το να έχουν στην κατο­χή τους μια τέτοια πολύτιμη περιουσία προκαλούσε τον σε­βασμό, αν όχι τον φθόνο, των γειτόνων τους.

Κι εκεί λοιπόν -μέσα στη βρομιά και την ακαταστασία- ο δά­σκαλος και ο μαθητής ξάπλωσαν για να περάσουν το βράδυ.

Το επόμενο πρωί, πριν το ξημέρωμα και προσέχοντας να μην ξυπνήσουν κανέναν, οι δύο ταξιδιώτες έφυγαν για να συ­νεχίσουν το ταξίδι τους.

Ο μαθητής κοίταξε τριγύρω του σαν να προσπαθούσε να φωτογραφίσει με τον νου του το φρικτό μέρος. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ήταν βέβαιος ότι είχε καταλάβει το μάθημα που ο δάσκαλος ήθελε να του διδάξει. Ωστόσο, πριν συνεχίσουν την πορεία τους, ο γέροντας του ψιθύρισε: «Ήρθε η ώρα να μάθεις το μάθημα που μας έφερε σε αυτό τον θλιβερό τόπο».

Κατά τη διάρκεια της σύντομης επίσκεψής τους, είχαν γί­νει μάρτυρες μιας ζωής σχεδόν πλήρους εγκατάλειψης, αλλά ο νέος δεν ήταν σίγουρος για την αιτία της φρικτής ζωής που περνούσε η οικογένεια. Πώς είχαν επιτρέψει στον εαυτό τους να φτάσει σε αυτό το σημείο; Τι τους κρατούσε εκεί;

Ο δάσκαλος περπάτησε αργά προς την αγελάδα, η οποία ήταν δεμένη σε έναν ασταθή φράχτη είκοσι μέτρα περίπου από το σπίτι. Όταν βρέθηκαν περίπου ένα βήμα από το ζώο, έβγαλε ένα στιλέτο από τη θήκη που κουβαλούσε. Ο μαθητής παραξενεύτηκε. Όταν ο γέροντας ύψωσε ξαφνικά το χέρι του, ο νέος σοκαρίστηκε συνειδητοποιώντας τι επρόκειτο να συμ­βεί. Παρακολουθούσε, χωρίς να μπορεί να πιστέψει στα μάτια του, τον δάσκαλό του να κόβει τον λαιμό της αγελάδας με μια γρήγορη κίνηση. Το μοιραίο πλήγμα έκανε το ζώο να καταρ­ρεύσει σιωπηλά στο έδαφος.

Ο μαθητής βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους αμηχανίας. «Τι έκανες δάσκαλε;» είπε ψιθυρίζοντας με αγωνία για να μην ξυπνήσει την οικογένεια. «Πώς μπόρεσες να σκοτώσεις το κα­κόμοιρο το ζώο; Τι είδους μάθημα είναι αυτό που θα ρημάξει την οικογένεια; Αυτή ήταν η μόνη περιουσία τους. Τι θα απο­γίνουν τώρα;»

Χωρίς να δείχνει προβληματισμένος από την ανησυχία του νέου και αγνοώντας τις ερωτήσεις, ο δάσκαλος προχώρησε, αφήνοντας πίσω του τη μακάβρια σκηνή, εμφανώς αδιάφο­ρος για τη μοίρα που περίμενε τη φτωχή οικογένεια μετά την απώλεια του ζώου. Μπερδεμένος ακόμα, ο μαθητής ακολού­θησε τον δάσκαλο καθώς συνέχιζαν το ταξίδι τους.

Κι έτσι κι έγινε. Αυτή η φτωχή οικογένεια έπρεπε να αντι­μετωπίσει μια αβέβαιη ζωή γεμάτη δυσκολίες και την πιθανότητα μιας ακόμη μεγαλύτερης μιζέριας.

Τις επόμενες μέρες, η τρομακτική ιδέα ότι η οικογένεια θα πέθαινε της πείνας χωρίς την αγελάδα της στοίχειωνε τον μα­θητή. Τι άλλο θα μπορούσε να συμπεράνει μετά την απώλεια της μοναδικής πηγής τροφής; Αυτές οι σκέψεις τον βασάνιζαν για μήνες. Περισσότερο απ’ όλα όμως ένιωθε απογοητευμέ­νος με τον εαυτό του που ποτέ δε ρώτησε τον δάσκαλό του για τα γεγονότα εκείνου του φρικτού πρωινού.


Ένας χρόνος πέρασε, και ένα απόγευμα ο δάσκαλος πρό­τεινε στον μαθητή να επιστρέψουν στο μικρό χωριό για να δουν τι είχε απογίνει η οικογένεια. Η αναφορά και μόνο του επεισοδίου που θα νόμιζε κανείς ότι είχε λησμονηθεί προ πολ­λού ήταν αρκετή για να ξυπνήσει τις ζωντανές μνήμες ενός μαθήματος που, ακόμα και μετά από τόσο καιρό, ο νέος δεν είχε πλήρως καταλάβει.

Για μια ακόμα φορά, ο νους του κατακλύστηκε από σκέ­ψεις για τη φτωχή οικογένεια και τον ρόλο που είχε παίξει ο ίδιος στη μοίρα τους. Τι να είχαν απογίνει; Επέζησαν μετά απ’ αυτό το βαρύ πλήγμα; Μπόρεσαν να ξεκινήσουν μια καινού­ρια ζωή; Θα μπορούσε να τους αντικρίσει μετά απ’ αυτό που είχε γίνει; Παρά τις ενοχλητικές αυτές σκέψεις δέχτηκε απρό­θυμα, και με μισή καρδιά ξεκίνησε το ταξίδι που θα έριχνε φως στο θλιβερό επεισόδιο του περασμένου χρόνου.

Μετά από πολλές μέρες ταξιδιού, οι δύο άντρες έφτασαν στο χωριό. Έψαχναν μάταια για το σπίτι. Ο γύρω χώρος έμοια­ζε ίδιος, αλλά η καλύβα στην οποία είχαν περάσει το βράδυ τους πριν από έναν χρόνο δεν υπήρχε πια. Αντιθέτως, ένα και­νούριο και πολύ ωραιότερο σπίτι είχε χτιστεί στο ίδιο σημείο. Σταμάτησαν και κοίταξαν προς όλες τις κατευθύνσεις για να βεβαιωθούν ότι πράγματι βρίσκονταν στο σωστό μέρος.

Ο νέος φοβόταν ότι ο θάνατος του ζώου είχε σταθεί ένα πλήγμα που η φτωχή οικογένεια ήταν δύσκολο να ξεπεράσει. Ίσως να τους είχαν διώξει από το σπίτι και μια άλλη οικογένεια με λίγο καλύτερη τύχη να είχε πάρει τη γη τους και να έχτισε αυτό το καινούριο σπίτι. Τι άλλο θα μπορούσε να τους είχε συμβεί; Ίσως η ντροπή να τους είχε κάνει να φύγουν.

Ενώ αυτές οι σκέψεις τριγύριζαν στον νου του, ταλαντευό­ταν μεταξύ δύο αποφάσεων: να βρει τι είχε συμβεί στην οικο­γένεια ή απλώς να συνεχίσει τον δρόμο του, αποφεύγοντας το δυσάρεστο έργο της επιβεβαίωσης των χειρότερων υποψιών του. Επέλεξε να μάθει -έπρεπε να μάθει- και έτσι χτύπησε την πόρτα και περίμενε.

Μετά από λίγο, ένας πολύ ευχάριστος άντρας φάνηκε στην πόρτα. Στην αρχή ο μαθητής δεν τον αναγνώρισε. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να κρύψει την έκπληξη του όταν συνειδητοποί­ησε ότι ήταν το ίδιο άτομο που τους είχε προσφέρει καταφύ­γιο πριν από έναν χρόνο. Ήταν σίγουρα ο ίδιος άντρας, αλλά κάτι είχε αλλάξει πάνω του. Φορούσε καθαρά ρούχα και ήταν πολύ περιποιημένος. Ήταν χαμογελαστός και το βλέμμα του είχε μια λάμψη. Ήταν σαφές ότι κάτι αρκετά σημαντικό είχε συμβεί στη ζωή του.

Ο νεαρός μαθητής σχεδόν δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Πώς ήταν δυνατόν; Τι θα μπορούσε να είχε συμβείμέσα σε έναν χρόνο; Χαιρέτησε αμέσως τον άντρα και χωρίς να χάσει καιρό άρχισε να τον ρωτά για την καλή τύχη που προφα­νώς είχε χτυπήσει την πόρτα στον ίδιο και την οικογένειά του.

«Πριν από μόλις έναν χρόνο, κατά τη σύντομη παραμονή μας εδώ», είπε ο νέος, «φάνηκε ότι ζούσατε κάτω από τις πιο δυσμενείς και απελπιστικές συνθήκες. Σας παρακαλώ, πείτε μου τι συνέβη από τότε και τα πράγματα άλλαξαν τόσο πολύ. Ποια ήταν η αιτία της καλής σας τύχης;»

Ανύποπτος για το γεγονός ότι οι δύο ταξιδιώτες ήταν υπεύ­θυνοι για τη σφαγή της αγελάδας του, ο άντρας τούς προσκά­λεσε μέσα και μοιράστηκε μαζί τους μια απίστευτη ιστορία – μια ιστορία που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του νέου.


Τους διηγήθηκε ότι, συμπτωματικά, την ίδια μέρα που εί­χαν φύγει, κάποιος παλιάνθρωπος, που πιθανότατα ζήλευε τη λιγοστή τους τύχη, είχε σφαγιάσει άγρια το κακόμοιρο ζώο.

«Πρέπει να ομολογήσω», είπε ο άντρας, «ότι η πρώτη μας αντίδραση ήταν η πλήρης απελπισία και το άγχος. Για πολύ καιρό, το γάλα της αγελάδας ήταν ο μόνος μας πόρος. Εκτός απ’ αυτό, το ζώο ήταν η μόνη μας περιουσία· η ζωή μας εξαρ­τιόταν απ’ αυτήν. Η αγελάδα ήταν το επίκεντρο της καθημερι­νής μας ύπαρξης και, ειλικρινά, η κατοχή της και μόνο μας έδι­νε μια αίσθηση ασφάλειας και έτσι κερδίζαμε και τον σεβα­σμό των γειτόνων μας.

»Λίγο μετά από εκείνη την τραγική μέρα, συνειδητοποιή­σαμε ότι, αν δεν κάναμε κάτι, θα πηγαίναμε γρήγορα από το κακό στο χειρότερο. Είχαμε φτάσει στον πάτο χωρίς το ζώο. Χρειαζόμασταν τροφή για εμάς και τα παιδιά μας. Καθαρίσαμε λοιπόν μια μικρή έκταση γης πίσω από το σπίτι και φυτέψαμε μερικούς σπόρους λαχανικών. Έτσι, καταφέραμε να επιβιώ­σουμε τους πρώτους μήνες μετά την τραγική μέρα.

»Μετά από λίγο καιρό, συνειδητοποιήσαμε ότι ο μικρός κή­πος παρήγε περισσότερα λαχανικά απ’ όσα χρειαζόμασταν εμείς οι ίδιοι. Σκεφτήκαμε ότι, αν μπορούσαμε να πουλάμε τα υπόλοιπα στους γείτονές μας, θα είχαμε τη δυνατότητα να αγο­ράσουμε περισσότερους σπόρους. Έτσι κι έγινε, και σύντομα υπήρχε αρκετή τροφή για μας και πολύ περισσότερη για να πουλήσουμε στην αγορά της πόλης».

«Έτσι συνέβη!» είπε με ενθουσιασμό ο άντρας. «Για πρώτη φορά στη ζωή μας, είχαμε κάποια χρήματα για τροφή και ρού­χα. Από κει και πέρα ξέραμε ότι υπήρχε ελπίδα για μια και­νούρια ζωή, μια ζωή που δε φανταζόμασταν και δεν ονειρευ­όμασταν ότι θα ήταν δυνατή.

»Τον τελευταίο μήνα μπορέσαμε να χτίσουμε αυτό το μι­κρό σπίτι. Είναι σαν η απώλεια της αγελάδας να μας άνοιξε τα μάτια για μια καινούρια και ευτυχισμένη ζωή».

Ο νέος ένιωσε κατάπληκτος από την ιστορία. Τελικά, κα­τάλαβε το μάθημα που ο αγαπημένος του δάσκαλος ήθελε να του διδάξει. Ήταν φανερό ότι ο θάνατος της αγελάδας δεν ήταν στην ουσία το τέλος της οικογένειας, όπως ο ίδιος φοβόταν, αλλά η αρχή μιας καινούριας ζωής γεμάτης από καλύ­τερες ευκαιρίες.

Ο δάσκαλος, που παρέμενε σιωπηλός σε όλη τη διάρκεια της επιβλητικής ομολογίας, πήρε τον μαθητή του παράμερα και ρώτησε: «Πιστεύεις ότι η οικογένεια θα είχε επιτύχει τόσο πολλά τον τελευταίο χρόνο αν είχε ακόμα την αγελάδα της;»

«Μάλλον όχι», απάντησε ο νέος χωρίς δισταγμό.

«Τώρα καταλαβαίνεις; Η αγελάδα που τόσο αγαπούσαν και περιποιούνταν ως πολύτιμη περιουσία ήταν αυτή που στην πραγματικότητα τους κρατούσε δέσμιους σε μια ζωή φτώχειας και μετριότητας. Τους παρηγορούσε η ιδέα ότι η αγελάδα τους προστάτευε από τη συντριβή. Αλλά μόνο όταν έχασαν αυτή την ψεύτικη ασφάλεια αναγκάστηκαν να στρέψουν το βλέμμα τους προς μια νέα κατεύθυνση».

«Με άλλα λόγια, η αγελάδα, την οποία οι γείτονες θεωρού­σαν ευλογημένη, τους έκανε να νιώθουν ότι δε ζούσαν μέσα στην απόλυτη φτώχεια, ενώ στην ουσία ζούσαν μέσα σε από­λυτη μιζέρια», παρατήρησε ο μαθητής.

«Ακριβώς», απάντησε ο γέροντας. «Αυτό συμβαίνει όταν πείθεις τον εαυτό σου ότι το λίγο που έχεις είναι παραπάνω κι από αρκετό. Η σκέψη αυτή από μόνη της γίνεται μια βαριά αλυσίδα που σε εμποδίζει να αναζητήσεις κάτι καλύτερο. Η υποχωρητικότητα αρχίζει να κυβερνά τη ζωή σου. Μαθαίνεις να αποδέχεσαι τις καταστάσεις, παρόλο που δεν είσαι καθό­λου ικανοποιημένος απ’ αυτές. Ξέρεις ότι δεν είσαι ευτυχι­σμένος με τη ζωή σου, αλλά δεν είσαι και τελείως δυστυχι­σμένος. Είσαι απογοητευμένος με τη ζωή που αντιμετωπίζεις, αλλά δε σε ενοχλεί τόσο ώστε να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Βλέπεις πόσο τραγικό είναι αυτό;

»Όταν έχεις μια δουλειά που δε σου αρέσει, που ποτέ δε θα σου επιτρέψει να ικανοποιήσεις τις πιο βασικές σου ανάγκες και δε σου παρέχει προσωπική ικανοποίηση ή τη ζωή που επι­θυμείς, η απόφαση να παραιτηθείς και να βρεις μια καλύτερη δουλειά είναι εύκολη. Αλλά όταν αυτή η δουλειά σου επιτρέ­πει να πληρώνεις τα χρέη, να επιβιώνεις ή ακόμα και να απο­λαμβάνεις μικρές ανέσεις, είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα του να είναι ικανοποιημένος που τουλάχιστον έχεις κάτι. Άλλωστε, η λογική σού λέει ότι κάποιοι άνθρωποι θα ήταν ευ­γνώμονες για αυτή τη δουλειά.

»Όπως συνέβαινε και με την αγελάδα, αυτή η στάση θα σε κρατάει πάντα πίσω. Αν δεν απαλλαγείς απ’ αυτήν, δε θα μπορέσεις ποτέ να βιώσεις κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που ήδη γνω­ρίζεις. Θα καταδικαστείς να είσαι ισόβιο θύμα των περιορισμών που εσύ ο ίδιος επέβαλες στην ύπαρξή σου. Είναι σχεδόν σαν να έχεις αποφασίσει να κλείσεις τα μάτια σου στην αφετηρία της διαδρομής και να προσεύχεσαι για το καλύτερο».

Ο μαθητής στεκόταν χαμένος στις σκέψεις του.Ήταν εντυ­πωσιασμένος από τις παρατηρήσεις του δασκάλου του και άρ­χισε να βλέπει το προφανές. «Όλοι έχουμε αγελάδες στη ζωή μας. Κουβαλάμε το βαρύ φορτίο των λανθασμένων πεποιθή­σεων, των προφάσεων, των φόβων και των δικαιολογιών μας. Το τραγικό είναι ότι όλοι αυτοί οι περιορισμοί, που επιβάλλου­με στον εαυτό μας, μας κρατούν δέσμιους μιας μέτριας ζωής».

«Όχι μόνο αυτό», πρόσθεσε ο γέροντας. «Πολλοί άνθρωποι διατηρούν και προβάλλουν πεισματικά τις προφάσεις που αφορούν το γιατί δεν μπορούν να ζήσουν τη ζωή που πάντα ονειρεύονταν. Κατασκευάζουν σχεδόν πιστευτές δικαιολογίες για να εξηγήσουν στους άλλους τις καταστάσεις και ύστερα συνεχίζουν να ζουν μια ζωή εσωτερικής ταραχής, καθώς συ­νειδητοποιούν ότι αυτές οι εξηγήσεις, αν και πειστικές για τους άλλους, δεν έχουν καμία αξία για τους ίδιους».

«Τι υπέροχο μάθημα», αναλογίστηκε ο νέος, αρχίζοντας άμεσα την καταγραφή των δικών του αγελάδων.

Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου ταξιδιού, εξέτασε προσε­κτικά τους περιορισμούς που είχε θέσει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Υποσχέθηκε να εξαλείψει όλες εκείνες τις πε­ποιθήσεις που τον κρατούσαν δέσμιο μιας μέτριας ύπαρξης και τον εμπόδιζαν να αξιοποιήσει το πλήρες δυναμικό του.

Αναμφίβολα, σκέφτηκε, εκείνη η μέρα σημάδεψε το ξεκί­νημα μιας νέας ζωής, μιας ύπαρξης ελεύθερης από αγελάδες.


Από το βιβλίο “Μια αγελάδα, μια φορά… ” του ΔΡ. ΚΑΜΙΛΟ ΚΡΟΥΖ – εκδόσεις Πατάκη

Ειρήνη είναι....!!!!



Πόλεμος είναι......



Η λατρεία και .... το Α4!!!



Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

S.Jobs: “O θάνατος είναι η καλύτερη εφεύρεση της ζωής. Ακούστε την καρδιά σας.”



Aπόσπασμα από την ομιλία που έδωσε ο Steve Jobs (ιδρυτής της Apple) στους αποφοίτους του πανεπιστημίου Stanford τον Ιούνιο του 2005. Αναφέρθηκε σε τρεις προσωπικές του ιστορίες. Η μία από αυτές είναι η παρακάτω, όπου παίρνοντας αφορμή από το προσωπικό του πρόβλημα υγείας, δίνει συμβουλές ζωής στους νέους.


“Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα κείμενο που προέτρεπε «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία». Με εντυπωσίασε, κι από τότε και για 33 χρόνια, κάθε πρωί όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;». Όποτε συμβαίνει για πολλές διαδοχικές μέρες η απάντηση να είναι «όχι» , ξέρω πως κάτι πρέπει να αλλάξω.

Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν ο καλύτερος τρόπος για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου. Όλα τα υπόλοιπα -οι προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαερώνονται μόλις αντικρίσουν τον θάνατο, και το μόνο που απομένει είναι το πραγματικά σημαντικό.

Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε. Είστε ήδη ‘γυμνοί’. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.


Εδώ κι ένα χρόνο, μου διαγνώσανε καρκίνο. Ένα πρωινό έκανα ιατρικές εξετάσεις κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρα στο πάγκρεας. Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες.

Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας έμμεσος τρόπος των γιατρών για να σου πουν να προετοιμαστείς να πεθάνεις.
Αυτό σημαίνει να προσπαθήσεις να πεις σε λίγους μήνες στα παιδιά σου όλα όσα ήθελες να τους πεις σε δέκα χρόνια.
Αυτό σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι τακτοποιημένα ώστε να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερα προβλήματα.
Αυτό σημαίνει να αποχαιρετίσεις.

Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα.

Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας. Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να κλαίνε από χαρά, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση. Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα. Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.

Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν.

Κι όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα. Κανείς δεν του ξέφυγε. Κι έτσι πρέπει να είναι, ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής.

Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή. Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο.

Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που πρόκειται να ‘φύγουν’. Συγγνώμη για αυτά που σας λέω, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων.

Μην παγιδευτείτε από δογματισμούς που λένε να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.

Μην αφήσετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή.

Και το σημαντικότερο, να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.

Με κάποιον περίεργο τρόπο, ξέρουν αυτό που θέλετε στην πραγματικότητα να γίνετε.

Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.”

3. Θρησκεία, ένα πανανθρώπινο φαινόμενο (Κόμικ)

Τι εννοούμε όταν λέμε "θρησκεία"
Υπάρχει ένας κοινά αποδεκτός ορισμός της έννοιας "θρησκεία";
Μια απόπειρα απάντησης... με κόμικ

Επιμέλεια: Αθανασίου Ελένη

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

3. Θρησκεία: ένα πανανθρώπινο φαινόμενο

Η κοινωνική παρενέργεια της θρησκείας σήμερα (Μπέγζος Μάριος)

Η πρωτόγνωρη λέξη «φονταμενταλισμός» είναι ελληνική μεταγραφή του αγγλικού όρου fundamentalism (από το λατινικό fundamentum: θεμέλιο). Αποδίδεται ως «θεμελιωτισμός» ή «θεμελιοκρατία» και σημαίνει την επιστροφή στα «θεμέλια» μιας παράδοσης του παρελθόντος, την εμμονή στα «θεμελιώδη» άρθρα πίστης και τη μαχητική προάσπιση των «θεμελιακών» στοιχείων κάποιας θρησκευτικής κληρονομιάς.
Φονταμενταλισμός είναι ο μαχητικός θρησκευτικός συντηρητισμός. Τρία χαρακτηριστικά στοιχεία του είναι η συντηρητικότητα, η θρησκευτικότητα και η μαχητικότητα.
Πρώτιστο ιδίωμα παραμένει ο συντηρητισμός, που διαφοροποιεί τον φονταμενταλισμό από τον εκσυγχρονισμό, τον αντιπαραθέτει με τον φιλελευθερισμό ή τον σοσιαλισμό και τον αντιδιαστέλλει με τον διαφωτισμό, με τον ορθολογισμό και τον ατομικισμό της νεωτερικότητας. Η συντήρηση της παράδοσης των «θεμελίων» χωρίς ανανέωση και δίχως προσαρμογή, η πιστή κατά γράμμα ερμηνεία και η τυφλή τυποποιημένη εφαρμογή των επιταγών της κληρονομιάς του παρελθόντος μαζί με την αντιπαράθεση σε καθετί νεωτερικό, σύγχρονο, μοντέρνο, δυτικό (ευρωπαϊκό ή αμερικανικό) συνιστούν τον πυρήνα του φονταμενταλιστικού κινήματος.
Η θρησκευτικότητα χρωματίζει τον φονταμενταλισμό αποφασιστικά και καθορίζει τον συντηρητισμό του. Χάρη στη βασική εμπειρία της ενότητας που διακρίνει κάθε θρησκεία τόσο στον χώρο όσο και μέσα στον χρόνο ιδρύοντας την κοινωνία (οριζόντια ενότητα των ομοδόξων μέσα στον χώρο) και γεννώντας την ιστορία (κατακόρυφη ενότητα των ομοφρόνων μέσα στον χρόνο), η συντήρηση των «θεμελίων» επικυρώνεται μεταφυσικά και επεκτείνεται από τον θολό πυθμένα κάποιου παρελθόντος «χρυσού αιώνα» στον απλησίαστο ορίζοντα ενός μελλοντικού «παραδείσου». Η θρησκεία λειτουργεί σαν το «τσιμέντο» της συντήρησης, ως το ανθεκτικότερο συνεκτικό υλικό των «θεμελίων» της παράδοσης που υποτάσσει το κοσμικό (κράτος, κοινωνία, οικονομία) στο θρησκευτικό και υποτάσσει το ιδιωτικό (προσωπική ζωή του ατόμου) στο δημόσιο (θρησκευτικός κώδικας ηθικών αξιών, «ιερός νόμος»).
Η μαχητικότητα είναι το τρίτο στη σειρά, αλλά πρώτο σε εντυπωσιασμό στοιχείο του φονταμενταλισμού. Η βία στη διακονία του ιερού εν ονόματι της συντήρησης είναι που συνοψίζει το φονταμενταλιστικό κίνημα άριστα. Προσφυγή στα όπλα, αιματοχυσίες και εκατόμβες, ακρωτηριασμοί τιμωρίας και παραδειγματικές εκτελέσεις, πογκρόμ και γκέτο, φυλετικές διακρίσεις και σεξιστικοί διαχωρισμοί, εθνοκάθαρση και τρομοκρατία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη των φονταμενταλιστών όλου του κόσμου, κάθε εποχής.
Κάθε θρησκευτική κληρονομιά έχει να παρουσιάσει κρούσματα φονταμενταλισμού. Δυστυχώς δεν υπήρξε αναίμακτη θρησκεία ως σήμερα, όπως επίσης δεν εμφανίσθηκε ποτέ αναίμακτη επανάσταση, ειρηνική εξέγερση ή «βελούδινη» ανταρσία.
Η πολιτική σκοπιμότητα και η ειδησεογραφική προχειρότητα σε μερικές περιπτώσεις δημιούργησαν την εσφαλμένη εντύπωση πως δήθεν μόνον το Ισλάμ ταυτίζεται με τον φονταμενταλισμό, ενώ η αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα είναι ότι κάθε θρησκεία διαβρώνεται από τον φονταμενταλιστικό ιό, ακόμη και τα ινδικά θρησκεύματα που δεν υστερούν σε βίαιες αναμετρήσεις δολοφονώντας μέλη της οικογενείας Γκάντι «δι' ασήμαντον αφορμήν».
Η σχέση της θρησκείας με τον φονταμενταλισμό είναι σαν τη σχέση της ενέργειας με την παρενέργεια ή του προϊόντος και του υποπροϊόντος. Οπως κάθε φάρμακο έχει ενδείξεις και αντενδείξεις, έτσι και η θρησκεία ως φαινόμενο της Ιστορίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού αντανακλά το περιβάλλον της και αναπαράγει τον περίγυρό της άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο.
Ο φονταμενταλισμός είναι η θρησκευτική αναπαραγωγή της κοινωνίας προς το χειρότερο, κατιτί σαν καρκίνωμα της Ιστορίας και παράσιτο του πολιτισμού.
Η ίδια η θρησκεία μπορεί να παράγει το αντίδοτο κατά του φονταμενταλισμού, εάν και όταν η φωτισμένη θεολογία και η υπεύθυνη ιεραρχία ερμηνεύσουν τις επιταγές της παράδοσης κατά το πνεύμα που ζωοποιεί και όχι κατά το γράμμα που σκοτώνει, εφαρμόζοντας με τρόπο φιλάνθρωπο και όχι απάνθρωπο ό,τι είναι απολύτως απαραίτητο για τη συνοχή της κοινωνίας σε έναν χώρο παγκοσμιοποιημένο πλανητικά και σε έναν ιστορικό χρόνο με προοπτική μελλοντολογική κι όχι παρελθοντολογική.
Εάν επιβίωση σημαίνει συμβίωση και εφόσον ο λόγος είναι διάλογος, ποτέ μονόλογος ούτε αντίλογος, τότε η θρησκεία έχει κοινωνικό συμφέρον και ιστορικό ενδιαφέρον να φανεί τίμια με τον εαυτό της ως δύναμη που ενώνει αντί να χωρίζει. Πρώτιστο μέλημα κάθε θρησκευτικής παρουσίας σήμερα είναι η παραγωγή θεολογικών αντιδότων κατά του φονταμενταλισμού για το καλό όλων μας. Αλλιώτικα θα αποβληθούν τα προϊόντα μαζί με τα υποπροϊόντα και μάλιστα εξαιτίας αυτών των τελευταίων…

Ο κ. Μάριος Μπέγζος είναι κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών.

Αναδημοσίευση: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=476180

Δραστηριότητες στην ενότητα 3. Θρησκεία :ένα πανανθρώπινο φαινόμενο

1. Συμπληρώστε την εικόνα κάνοντας κλικ επάνω της και απαντώντας στις ερωτήσεις




Έργο Νικολάου Χούτου.

2.Λύστε το σταυρόλεξο.








3.Απαντήστε στις ερωτήσεις ανατροφοδότησης





 Να ξέρετε πώς με τις δραστηριότητες αυτές μπορείτε να ελέγξετε τις γνώσεις σας στη συγκεκριμένη ενότητα.
Και φυσικά......αν χρειαστεί.....μπορείτε απλά να ξαναπροσπαθήσετε!!!!


Και μη ξεχνάτε:
Καλή επιτυχία!!!!!!

3. Θρησκεία: ένα πανανθρώπινο φαινόμενο

Η  θρησκεία ασκεί σημαντική επιρροή στη ζωή μας. Μπορεί να νομίζουμε ότι δεν πιστεύουμε στη θρησκεία και ότι είναι κάτι που δεν μας αφορά εντούτοις όμως επηρεάζει πολλές όψεις της καθημερινής μας ζωής οπουδήποτε κι αν ζούμε.
Παντού γύρω μας συναντούμε θρησκευτικά κτήρια που αντανακλούν τα πολιτιστικά αγαθά και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων που ζουν εκεί κοντά.
Ο χρόνος των θρησκευτικών εορτών καθορίζει συχνά τα διαστήματα του ελεύθερου χρόνου μας.
Η ζωή μας χωρίζεται σε μέρες και μήνες που κατά το πλείστον έχουν πάρει τα ονομάτά τους από αρχαίους θεούς θρησκειών που έχουν τώρα ξεχαστεί.
Οι σχολικές περίοδοι έχουν καθοριστεί έτσι ώστε οι άνθρωποι να βρίσκονται σε διακοπές κατά τη διάρκεια μεγάλων θρησκευτικών γιορτών.
Η θρησκεία είναι αιτία για πολλούς πολέμους που έχουν γίνει στον κόσμο καθώς άνθρωποι από διαφορετικές θρησκευτικές ομάδες προσπάθησαν να κυριαρχήσουν ο ένας στον άλλον.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η θρησκεία είναι κακό πράγμα.Φανερώνει όμως ότι πολλοί άνθρωποι δεν ανέχονται ο ένας τη διαφορετική πίστη του άλλου.
Η θρησκευτική πίστη συνυπάρχει με την ανθρωπότητα από την αρχαιότητα. Υπήρξε μια προσπάθεια να εξηγηθούν όλα εκείνα τα πράγματα για τα οποία δεν έχουμε διαφορετική απάντηση:
Γιατί έχουμε γεννηθεί;
Γιατί υποφέρουμε;
Τι μας συμβαίνει μετά θάνατον;
Διαφορετικές ομάδες ανθρώπων δημιούργησαν διαφορετικές απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις και πολλές από αυτές διαμόρφωσαν τα μεγαλύτερα θρησκευτικά πιστεύω. 

Δραστηριότητα στην ενότητα 3: Ο Χριστός εγκαινιάζει την αληθινή λατρεία

Βρείτε τις διαφορές μεταξύ Ιουδαϊκού και χριστιανικού Πάσχα τοποθετώντας τις φράσεις στην αντίστοιχη στήλη.
Για να ξεκινήσει το κουίζ κάντε κλικ εδώ

Ήταν εύκολο;
 Δοκιμάστε και να τοποθετήσετε τα στοιχεία που συνδέονται με την ιουδαϊκή και τη χριστιανική πίστη κάνοντας κλικ εδώ.

Μη ξεχάσετε σε κάθε δραστηριότητα να πατήσετε έναρξη και φυσικά.........να μην ξεχάσω να σας ευχηθώ:

!!!!!!!!!!!!!!

3. Ο Χριστός εγκαινιάζει την αληθινή λατρεία



Ας θυμηθούμε λίγο τους προφήτες από την Α Γυμνασίου.Τι έλεγε ο Ωσηέ εξ ονόματος του Θεού;

"Αγάπη θέλω και όχι θυσίες. Γνώση του Θεού και όχι ολοκαυτώματα"

Ακριβώς το ίδιο ζητάει και τώρα ο Χριστός από τους πιστούς: λατρεία αληθινή και όχι ψεύτικη, καλυμμένη πίσω από τυπολατρία.

Ας θυμηθούμε τα τρομερά "ουαί" (αλίμονο) εναντίον των Φαρισαίων. Γιατί;Γιατί ήταν υποκριτές. Γιατί τα λόγια τους ΔΕΝ συμβάδιζαν με τις πράξεις τους.

Ας θυμηθούμε και την παραβολή του τελώνη και του Φαρισαίου:

«Είπε ο Κύριος αυτήν εδώ την παραβολή. «Δυό άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν ο ένας Φαρισαίος και ο άλλος Τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν στον εαυτό του με αυτά τα λόγια. “Θεέ μου, σε ευχαριστώ, γιατί εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, τους κλέφτες, τους άδικους, τους άτιμους ή και σαν τούτον εδώ τον Τελώνη· νηστεύω δυό φορές την εβδομάδα και δίνω το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματα μου”. Κι ο Τελώνης στεκόταν από μακρυά και δεν ήθελε μηδέ τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, μόνο χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε· “Θεέ μου, συγχώρεσε με τον αμαρτωλό”. Σας λέγω λοιπόν πως αυτός κατέβηκε στο σπίτι του δικαιωμένος μπροστά στο Θεό παρά ο άλλος. Γιατί όποιος περηφανεύεται θα ταπεινωθεί κι όποιος ταπεινώνεται θα υψωθεί».

Απόλυτα ταιριάζουν εδώ τα λόγια του προφήτη Ησαΐα: "Αυτός ο λαός με το στόμα του με πλησιάζει και με τα χείλη του με τιμάει , ενώ η καρδιά του βρίσκεται μακριά από μένα" .

Τι είναι λοιπόν η χριστιανική λατρεία; Πώς την όρισε ο ίδιος ο Χριστός στο  διάλογό Του με τη Σαμαρείτισσα;
  • Η προσκύνηση και η λατρεία του Θεού, που είναι πνεύμα, γίνεται με τη δύναμη του Πνεύματος.
  • Λατρεύουμε το Θεό πραγματικά όταν η αναφορά μας σ' αυτόν ΔΕΝ είναι τυπική, εξωτερικά αλλά πνευματική, εσωτερική και όταν γίνεται με όλη μας την καρδιά.
  • Ο Θεός ΔΕΝ περιορίζεται ούτε από τόπο, ούτε από χρόνο. Ο καθένας μπορεί όπου και όποτε θέλει να προσεύχεται, να ζητήσει βοήθεια, να τον ευχαριστήσει.
  • Ο ναός είναι ο τόπος όπου γίνεται η λατρεία του Θεού. Εκεί όπου ο πιστός μπορεί να συγκεντρωθεί και να ενωθεί καλύτερα με τον Θεό.
Ας δούμε τώρα το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας που αποτελεί τον πυρήνα της χριστιανικής λατρείας:
  • Είναι μια ζωντανή ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου του Χριστού με τους μαθητές του.
  • Εκείνο το βράδυ ο Χριστός μετέβαλλε τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Του , ιδρύοντας έτσι το μυστήριο αυτό.
  • Από τότε επαναλαμβάνεται στη χριστιανική λατρεία, γιατί χαρίζει στους πιστούς άφεση αμαρτιών, αιώνια ζωή και ένωση με το Θεό.( Οι πιστοί γίνονται "σύσσωμοι" και "σύναιμοι" του Χριστού
  • Όλες οι θυσίες που γινόταν από τους Ιουδαίους (ημέρα εξιλασμού/ ημέρα Πάσχα) αποτελούν προτύπωση- προεικόνιση της θυσίας του Χριστού. 
  • Ιουδαίοι : πρόσφεραν το αίμα του ζώου ως θυσία για να εξευμενίσουν το Θεό για τις αμαρτίες τους
  • Χριστός: πρόσφερε το δικό του αίμα για χάρη όλου του ανθρώπινου γένους.
Επιμέλεια: Αθανασίου Ελένη

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Η γυναίκα που ταράζει την Εκκλησία των ανδρών


Η γυναίκα που ταράζει την Εκκλησία των ανδρών

Της Μαρίας Αντωνιάδου, από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ




Στα Μάγδαλα, σ’ εκείνη την εμπορική πόλη της δυτικής ακτής της Γαλιλαίας, λέγεται ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε η πανέμορφη Μαρία που στο διάβα των αιώνων χαρακτηρίστηκε πόρνη. Η Μαρία η αφοσιωμένη μαθήτρια του Χριστού. Η Μαρία που δεν κρύφτηκε μετά τη Σταύρωση του Κυρίου της, όπως οι άρρενες μαθητές του. Η Μαρία η πρώτη από τις γυναίκες μαθήτριές του. Η Μαρία η Μαγδαληνή, η δραστήρια, ικανή, εύπορη γυναίκα που τον ρόλο της αποσιώπησε ένας Ευαγγελιστής, νόθευσε ένας Πάπας, αδίκησε η Ιστορία, δήθεν αναγνωρίζοντάς την σε ευφάνταστα σενάρια ερωτισμού. Και όμως, ο ίδιος ο διδάσκαλός της την ανέδειξε σε μαθήτριά του ισότιμη με τους άνδρες που τον περιέβαλλαν και η Εκκλησία σε Ισαπόστολο. Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί θεολόγοι, όπως ο καθηγητής Πέτρος Βασιλειάδης, σήμερα μιλάνε για μια παρεξηγημένη προσωπικότητα, θύμα της ανδροκρατούμενης κοινωνίας.


Στους προχριστιανικούς αιώνες, αλλά και χρόνια μετά τη Γέννηση και τη Σταύρωση, οι γυναίκες ήταν κλεισμένες στον οίκο τους. Στους δρόμους κυκλοφορούσαν μόνο οι μετρημένες στα δάχτυλα γυναίκες φιλόσοφοι, οι πόρνες, οι εταίρες, οι δούλες και οι πωλήτριες των λαϊκών αγορών. Ο Χριστός όμως αναστατώνει την κοινωνία και το ιερατείο με το κήρυγμά του και προκαλεί την μήνιν τους επειδή περιδιαβαίνει τις πόλεις και τα χωριά της Ιουδαίας με τους 12 Απόστολους και τις γυναίκες μαθήτριές του. Η Μαρία και η Μάρθα, οι αδελφές του Λαζάρου, η Μαρία του Κλωπά, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη του Ζεβεδαίου βρίσκονται πάντα κοντά στον Χριστό και όλες βοηθούν στη διάδοση του μηνύματός του αναπτύσσοντας το φιλανθρωπικό έργο του. Και είναι οι μόνες που βρίσκονται κοντά του την ώρα της Σταύρωσης και λίγο αργότερα, εκείνα τα άγρια χαράματα, όταν ξεπερνώντας τον φόβο των μαθητών πήγαν με τα μύρα να αλείψουν το σώμα του νεκρού Χριστού γεμάτες από αγωνία για το πώς θα κυλήσουν τον λίθο που σφράγιζε το μνήμα του. Αυτές ήταν οι πρώτες που το είδαν άδειο και αντίκρισαν Αναστημένο τον Χριστό και έλαβαν την εντολή να κηρύξουν την έγερσή του από τους νεκρούς στους φοβισμένους και κρυμμένους Αποστόλους. Ανάμεσά τους πάντα η Μαρία η Μαγδαληνή, αρωγός, συντονίστρια, ηγέτιδα. «Η Μαγδαληνή έχει την προσωπικότητα ενός φυσικού ηγέτη που υποτάσσεται μόνο στην αυθεντία του Ιησού» λέει η ερευνήτρια της ιστορίας της κυρία Κατερίνα Δροσιά.

Τα παιδικά της χρόνια άγνωστα. Κανένας δεν μπορεί να προσδιορίσει την ηλικία που είχε όταν άκουσε τον Χριστό να κηρύττει για πρώτη φορά, αν και πιθανολογείται ότι η πρώτη τους συνάντηση έγινε στα όρη Μάγδαλα. Γνωστός όμως είναι ο πρώτος που προσπάθησε να αποσιωπήσει την ιστορία της. Ηταν ένας γιατρός από την Αντιόχεια, μαθητής του Αποστόλου Παύλου, ο γνωστός στους αιώνες Ευαγγελιστής Λουκάς. Ο άνθρωπος που συγγράφει το Ευαγγέλιό του τουλάχιστον σαράντα χρόνια μετά την Ανάσταση και ρίχνει τον πρώτο λίθο στη φήμη της Μαρίας: «Και ήταν οι δώδεκα μαζί Του και μερικές γυναίκες που ήταν θεραπευμένες από πνεύματα κακά και από ασθένειες, η Μαρία, που καλείται Μαγδαληνή, από την οποία είχαν εξέλθει εφτά δαιμόνια...».

Η αναφορά του Λουκά στα επτά δαιμόνια και κυρίως η αντίστοιχη που γίνεται στη μεταγενέστερη προσθήκη στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, πέντε αιώνες αργότερα, θα της αποδώσουν τον τίτλο της πόρνης. Κι όμως, ο Απόστολος Ματθαίος στο δικό του Ευαγγέλιο εκθειάζει τη στάση των γυναικών, και μεταξύ τους πρώτη της Μαρίας της Μαγδαληνής, σε δύο κορυφαίες στιγμές του Θείου Πάθους, τη Σταύρωση και την Ανάσταση, αντίθετα με των Αποστόλων. Ακόμη και ο Λουκάς το παραδέχεται: «Ηρθαν στο μνήμα μαζί και με μερικές άλλες (...), βρήκαν την πέτρα μετατοπισμένη κι ενώ έμεναν εκεί απορώντας παρουσιάστηκαν ξαφνικά μπροστά τους δύο άντρες με ρούχα που λαμποκοπούσαν (...) "Tι αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ. Aναστήθηκε". (...) Ετσι, επέστρεψαν από το μνήμα και τα διηγήθηκαν όλα αυτά στους ένδεκα μαθητές και σε όλους τους υπόλοιπους. (...) Ηταν η Mαρία η Mαγδαληνή, η Iωάννα, η Mαρία η μητέρα του Iακώβου και οι άλλες που ήταν μαζί τους. Σ' εκείνους όμως τα λόγια αυτά φάνηκαν σαν ανοησίες...».

Ετσι ο Λουκάς εμφανίζει, στο Ευαγγέλιό του, τον Πέτρο να συναντά πρώτος τον αναστημένο Χριστό. Αλλά αντίθετα ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού, Ιωάννης, όπως επίσης ο Ματθαίος και ο Μάρκος, λένε ότι ο Χριστός εμφανίζεται για πρώτη φορά μετά την Ανάστασή Του στη Μαρία• και ακούγεται το γνωστό στους αιώνες: «Μη μου άπτου»!

Οι πρώτοι χριστιανικοί χρόνοι

Ο Πάπας καταδίκασε τη Μαρία...

Πολλοί μελετητές, θεολόγοι και ιστορικοί προσπάθησαν να ταυτίσουν στα πρώτα χριστιανικά χρόνια τη Μαρία τη Μαγδαληνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, με την ανώνυμη αμαρτωλή γυναίκα που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού ζητώντας συγχώρεση. Ανάμεσά τους μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Τερτυλλιανός αλλά και ο Ωριγένης καλλιέργησαν αυτή την άποψη. Και το 550 μ.Χ. η «ανίερη» ταύτιση επικυρώθηκε και με τη σφραγίδα του Πάπα Γρηγορίου του Α'.

Τότε, στα χρόνια της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας, ο Πάπας Γρηγόριος δηλώνει απευθυνόμενος στους κληρικούς του:
«Εκείνη την οποία ο Λουκάς αποκαλεί αμαρτωλή γυναίκα και ο Ιωάννης ονομάζει Μαρία πιστεύουμε πως είναι η Μαρία που από μέσα της διώχθηκαν επτά δαιμόνια σύμφωνα με τον Μάρκο. Και τι άλλο μπορούν να σημαίνουν αυτά τα επτά δαιμόνια αν όχι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Είναι ολοφάνερο αδελφοί μου πως αυτή η γυναίκα προηγουμένως χρησιμοποίησε τα μύρα για να αρωματίσει τη σάρκα της και να την προετοιμάσει για ακόλαστες πράξεις. Ο,τι λοιπόν προηγουμένως το επεδείκνυε με τόσο σκανδαλώδη τρόπο, τώρα τη βλέπουμε να το προσφέρει στον Θεό με αρετή. Τα γήινα μάτια της που ορέγονταν την αμαρτία τώρα εξαγνίζονται μέσα από τα δάκρυα της αμαρτίας».

Με αυτό τον τρόπο λέει ο καθηγητής Π. Βασιλειάδης «παγιώθηκε ο μύθος της Μαρίας της Μαγδαληνής ως της πόρνης με τη χρυσή καρδιά». Και παρ' ότι στον ανατολικό xριστιανισμό αυτές οι ερμηνείες απορρίφθηκαν νωρίς, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία συνέχισε να τις καλλιεργεί επί αιώνες για να τις αποσύρει αθόρυβα μόλις το 1969.

Δοξασίες

Ερωμένη, σύντροφος και μητέρα

Οι δοξασίες των δυτικών θεολόγων για τη Μαρία Μαγδαληνή και την πραγματική σχέση της με τον Χριστό δεν αποτέλεσαν μόνο την αφορμή για την εφεύρεση των γνωστών μυθιστοριών για το περίφημο Γκράαλ, το ιερό και βασιλικό αίμα και τον ρόλο των ναϊτών ιπποτών. Προκάλεσαν ή δικαιολόγησαν ποταμούς αίματος στη μεσαιωνική Ευρώπη. Κι όμως, όλοι γνωρίζουν από τα απόκρυφα Ευαγγέλια, αλλά και από το Ευαγγέλιο που φέρεται να έγραψε η ίδια η Μαγδαληνή, όπως λένε στις μελέτες τους οι Σάββας Αγουρίδης και Πέτρος Βασιλειάδης, ότι φαίνεται να κατείχε εξέχουσα θέση μεταξύ των μαθητών του Ιησού.

Οι θεολόγοι λένε σήμερα ότι δεν υπάρχει καμία υποψία πως η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν πόρνη, ερωμένη, σύντροφος ή σύζυγος του Ιησού ή μητέρα των φυσικών παιδιών του. Ηταν μια απόστολος και προβεβλημένη μαθήτρια του Ιησού, με το έργο της οποίας ελάχιστοι ασχολήθηκαν. Επί 20 αιώνες οι περισσότεροι στροβιλίζονται στις υποτιθέμενες ερωτικές ή συζυγικές της σχέσεις της με τον Χριστό, ή με το εάν ήταν πόρνη και μετανόησε, ή με το εάν τα επτά δαιμόνια συμβόλιζαν τα στάδια της μύησής της.

Ηταν αδύνατον να δεχτούν ότι είχαν να κάνουν απλώς με μια ηγετική γυναικεία φυσιογνωμία. Η ανύπαντρη ή νεαρή χήρα γυναίκα που με τα χρήματα τα οποία διέθετε από την οικογένειά της στήριζε οικονομικά τη διακονία των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων πάντα δεχόταν αμφισβητήσεις. Αλλωστε στο Ευαγγέλιο που της αποδίδεται η ίδια αφηγείται:

«Τότε η Μαρία έκλαψε και είπε στον Πέτρο: "Αδελφέ μου, τι σκέπτεσαι; Νομίζεις ότι τα επινόησα μόνη στην καρδιά μου, ή ότι ψεύδομαι για τον Σωτήρα;". Ο Λεβί απάντησε και είπε στον Πέτρο: "Πέτρο, πάντοτε ήσουν ευέξαπτος. Τώρα σε βλέπω να μάχεσαι εναντίον της γυναίκας, όπως εναντίον των αντιπάλων. Αλλά αν ο Σωτήρας την έκανε άξια, πραγματικά, ποιος είσαι εσύ για να την απορρίψεις;"».


Αναδημοσίευση:http://gkapetanakis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_23.html

Ευχή επί βασκανίαν


Του Κυρίου δεηθώμεν.
Κύριε ο Θεός ημών, ο Βασιλεύς των αιώνων, ο παντοκράτωρ και παντοδύναμος, ο ποιών πάντα και μετασκευάζων μόνω τω βούλεσθαι, ο την επταπλάσιον κάμινον και τη φλόγα την εν Βαβυλώνι εις δρόσον μεταβαλών και τους αγίους σου τρεις Παίδας σώους διαφυλάξας, ο ιατρός και θεραπευτής των ψυχών ημών, η ασφάλεια των εις σε ελπιζόντων, σου δεόμεθα και σε παρακαλούμεν, απόστησον, φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολική ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσαν επιβουλήν, περιέργειάν τε πονηρά και βλάβη των οφθαλμών βασκανίαν των κακοποιών και πονηρών ανθρώπων υπό του δούλου σου […], και ή υπό ωραιότητος ή ανδρείας ή ευτυχίας ή ζήλου και φθόνου ή βασκανίας συνέβη, αυτός, φιλάνθρωπε Δέσποτα, έκτεινον την κραταιάν σου χείρα και τον βραχιονά σου τον ισχυρόν και ύψιστον, και επισκοπών επισκόπησον το πλάσμα σου τούτο , και κατάπεμψον αυτώ Άγγελον ειρηνικόν, κραταιόν, ψυχής και σώματος φύλακα, ος επιτιμήσει και απελάσει απ’αυτού πάσαν πονηράν βουλήν, πάσαν φαρμακείαν και βασκανίαν των φθοροποιών και πονηρών ανθρώπων , ίνα υπό σου ο σος ικέτης φρουρούμενος, μετ’ ευχαριστίας ψάλλη σοι “Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος» και πάλιν «ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σοι μετ’ εμού ει, ότι συ ει ο Θεός, κραταίωμά μου, ισχυρός εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος”. Ναι, Κύριε ο Θεός ημών, φείσαι του πλάσματός σου, και σώσον τον δούλο σου από πάσης βλάβης και επήρειας της εκ βασκανίας γινομένης, και ανώτερον αυτόν παντός κακού διαφύλαξον, πρεσβείαις της υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποινής ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, των φωτοειδών Αρχαγγέλων, και παντών σου των Αγίων. Αμήν.


Ευχή του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
Ο ιατρός και θεραπευτής των ψυχών ημών, η ασφάλεια των εις Σε ελπιζόντων. Σου δεόμεθα και σε παρακαλούμεν, φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργεια, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσα επιβουλήν. Περιέργειαν δε πονηράν και βλάβην και οφθαλμών βασκανίαν... από του δούλου σου ή υπό ωραιότητος ή ανδρείας ή ευτυχίας ή ζήλου ή φθόνου ή βασκανίας, συνέβη και κατάπεμψον άγγελον ειρηνικόν, κραταιόν ψυχής και σώματος φύλακα, όστις επιτιμήσει και απελάσει πάσαν πονηράν βουλήν, πάσαν φαρμακείαν και βασκανίαν των φθοροποιών και φθονερών.

Το θέμα είναι η ζωή σου...Τι νόημα έχει η ζωή σου;

Υπάρχει διαφορά μεταξύ των λέξεων : στόχος και πορεία και ο καλύτερος τρόπος για να την αναλύσουμε είναι μέσω της παρακάτω ιστορίας:

Πάει κάποιος μια μέρα στη θάλασσα για να κάνει μια βόλτα με το ιστιοφόρο του και, ξαφνικά, ξεσπά μια δυνατή καταιγίδα και παρασύρει ανεξέλεγκτα το σκάφος του στ’ ανοιχτά. Μες την καταιγίδα, ο άνθρωπος δεν βλέπει προς τα που πάει το ιστιοφόρο. Με κίνδυνο να γλυστρήσει και να πέσει από το κατάστρωμα, ρίχνει την άγκυρα για να μη συνεχίσει να τον παρασύρει ο άνεμος, και καταφεύγει στην καμπίνα του μέχρι να κοπάσει λίγο η καταιγίδα. Όταν πέφτει ο αέρας, βγαίνει ο άντρας από το καταφύγιό του και επιθεωρεί το σκάφος από την πρύμνη ως την πλώρη. Το εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή, και με χαρά διαπιστώνει ότι το σκάφος είναι ανέπαφο. Η μηχανή δουλεύει μια χαρά, το κύτος δεν έχει υποστεί την παραμικρή ζημιά, τα πανιά είναι άθικτα, το πόσιμο νερό δεν έχει χυθεί και το τιμόνι λειτουργεί σαν καινούργιο.

Ο ιστιοπλόος χαμογελά και σηκώνει το βλέμμα του με την πρόθεση να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής προς το λιμάνι. Κοιτάζει ψηλά ένα γύρω προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά παντού βλέπει μόνο θάλασσα. Συνειδητοποιεί πως η θύελλα τον έχει παρασύρει μακριά από την ακτή κι έχει χαθεί.

Αρχίζει ν΄απελπίζεται και να αγχώνεται.


Όπως συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους σε στιγμές υπερβολικά δυσάρεστες, ο άντρας αρχίζει να κλαίει και να παραπονιέται φωναχτά:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…τι θ΄απογίνω…”

Και ενθυμούμενος ότι είναι ένας άνθρωπος με θρησκευτική παιδεία – όπως συμβαίνει μερικές φορές, δυστυχώς μόνο σε τέτοιες στιγμές – , λέει:

“Θεέ μου, είμαι χαμένος, βοήθησέ με Θεέ μου, είμαι χαμένος…”

Αν και μπορεί να φανεί ψέμα, γίνεται ένα θαύμα σ΄αυτή την ιστορία : ανοίγει ο ουρανός, εμφανίζεται ένας διάφανος κύκλος ανάμεσα στα σύννεφα, περνάει μια ακτίνα ήλιου, όπως στις ταινίες, και ακούγεται μια βαθιά φωνή (του Θεού;) που λέει:

“Τι σου συμβαίνει;”

Μπροστά στο θαύμα ο άντρας γονατίζει και παρακαλεί:

“Είμαι χαμένος, δεν ξέρω που βρίσκομαι, είμαι χαμένος, φώτισέ με, Κύριε. Πες μου που βρίσκομαι…Κύριε; Που βρίσκομαι;”

Εκείνη τη στιγμή η φωνή, απαντώντας στην απελπισμένη παράκληση, λέει:

“Βρίσκεσαι σε γεωγραφικό πλάτος 38 μοίρες νότια, γεωγραφικό μήκος 29 μοίρες δυτικά” κι αμέσως κλείνει ο ουρανός.

“Ευχαριστώ, ευχαριστώ…” λέει ο άντρας.

Μόλις όμως περνάει η πρώτη χαρά, το σκέφτεται λιγάκι και ξαναρχίζει να κλαίγεται ανήσυχος:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…”

Συνειδητοποιεί ότι, ακόμα κι αν ξέρει που βρίσκεται, πάλι χαμένος είναι. Γιατί το να ξέρεις που βρίσκεσαι, δεν σου λέει τίποτα για να πάψεις να είσαι χαμένος.

Ο ουρανός ανοίγει ακόμη μια φορά:

“Μα, τι σου συμβαίνει επιτέλους;”

“Να, στην πραγματικότητα δεν με εξυπηρετεί σε τίποτα να ξέρω που βρίσκομαι… Αυτό που θέλω να ξέρω είναι που πάω. Σε τι ωφελεί να ξέρω που βρίσκομαι αν δεν ξέρω που πάω; Αυτό που με κάνει να είμαι χαμένος είναι ότι δεν ξέρω που πάω.”

“Ωραία”, λέει η φωνή, “πας στο Μπουένος Αιρες” και αρχίζει πάλι να κλείνει ο ουρανός.

Τότε, πιο γρήγορα τώρα πριν προλάβει να κλείσει τελείως ο ουρανός, λέει ο άντρας:

“Είμαι χαμένος, Θεέ μου, είμαι χαμένος και απελπισμένος…!”

Ανοίγει ο ουρανός για τρίτη φορά:

“Τι τρέχει πάλι;”

“Να…εγώ, ξέροντας που βρίσκομαι, και ξέροντας που πάω, συνεχίζω να είμαι χαμένος όπως και πριν, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν που βρίσκεται το μέρος όπου πάω!”

Η φωνή απαντάει:

“Το Μπουένος Άϊρες είναι 38 μοίρες….”

“Όχι, όχι, όχι!” αναφωνεί ο άντρας. “Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Συνειδητοποιώ ότι δεν φτάνει να ξέρω που βρίσκομαι και που πάω. Χρειάζεται να ξέρω ποιος είναι ο δρόμος για να φτάσω εκεί. Χρειάζομαι τον δρόμο”

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέφτει από τον ουρανό μια περγαμηνή δεμένη με μια κορδέλα.

Την ανοίγει ο άντρας και βλέπει έναν ναυτικό χάρτη. Επάνω αριστερά αναβοσβήνει ένα κόκκινο σημείο και από κάτω λέει:

“Βρίσκεστε εδώ.”

Και κάτω δεξιά, ένα γαλάζιο σημείο γράφει:

“Μπουένος Άϊρες “.

Με χρώμα φούξια φωσφορίζον, ο χάρτης δείχνει μια πορεία με πολλές ενδείξεις:

δίνη

ύφαλος

βράχια…

και, φυσικά, σημειώνει την πλεύση που πρέπει να ακολουθήσει ο ήρωάς μας για να φτάσει στον προορισμό του.

Επιτέλους, ο άντρας είναι ευχαριστημένος. Γονατίζει, κάνει το σταυρό του και λέει:

“Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου…”

Ο άπειρος και άτυχος ήρωάς μας

Κοιτάζει τον χάρτη…

Βάζει μπροστά τη μηχανή…

Σηκώνει τα πανιά…

Κοιτάζει ολόγυρα…

Και λέει:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος!”

Ασφαλώς.

Ο κακομοίρης, συνεχίζει να είναι χαμένος.

Όπου κι αν κοιτάξει, παντού υπάρχει μόνο νερό, κι όλες μαζί οι πληροφορίες που έχει δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, αφού δεν ξέρει από που ν΄αρχίσει το ταξίδι.

Σ΄αυτήν την ιστορία ο άντρας βλέπει που βρίσκεται, ξέρει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει τον δρόμο που συνδέει το σημείο που βρίσκεται με το μέρος που πηγαίνει, κι εντούτοις, κάτι του λείπει για να πάψει να είναι χαμένος.

Τι είναι αυτό που του λείπει;

Να ξέρει προς τα που πάει.

Τι θα έκανε ο κυβερνήτης ενός πλοίου για να καθορίσει την πορεία του;

Θα κοίταζε μια πυξίδα. Γιατί μόνο μια πυξίδα μπορεί να του δώσει αυτή την πληροφορία.

Τώρα που ξέρει που βρίσκεται, ξέρει που πάει κι έχει και τον χάρτη που τον κατευθύνει, τώρα, του λείπει η πυξίδα. Γιατί αν δεν έχει πυξίδα, με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να ξέρει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί.

Άλλο πράγμα η πορεία και άλλο ο στόχος, ο προορισμός.

Ο στόχος είναι το σημείο άφιξης, ο δρόμος είναι το πως θα φτάσεις. Η πορεία είναι η γραμμή, η κατεύθυνση.

Η κατεύθυνση είναι απαραίτητη, έστω κι αν το μόνο που μπορεί να σου προσφέρει είναι να ξέρεις που πέφτει ο βορράς.

Αν καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ πορείας και στόχου, αρχίζει να ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα.

Ευτυχία είναι, η ικανοποίηση να ξέρεις ότι είσαι στον σωστό δρόμο.

Ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που νοιώθει αυτός που ξέρει προς τα που πάει η ζωή του.

Ευτυχία είναι η σιγουριά ότι δεν είσαι χαμένος.

Στην καθημερινή μας ζωή, οι στόχοι είναι τα λιμάνια όπου πρέπει να φτάσουμε, ο δρόμος είναι τα βοηθήματα που έχουμε στη διάθεσή μας για να τα καταφέρουμε, και τον χάρτη μας θα τον προσφέρει η πείρα.

Δεν αμφιβάλλω ότι έχει σημασία να ξέρουμε που βρισκόμαστε. Ωστόσο…χωρίς κατεύθυνση δεν υπάρχει δρόμος.

Είναι πιθανό, όταν βρίσκεται κανείς κοντά στον στόχο, να αισθάνεται ότι δεν είναι πια χαμένος. Όμως, αυτή η σιγουριά δημιουργεί δύο προβλήματα:
1. Πρέπει να περιορίζω την επιλογή μου αποκλειστικά στους στόχους που διαγράφονται μπροστά μου.
2. (και το πιο σοβαρό…) Τι γίνεται αφότου έχω φτάσει στον στόχο μου, ευτυχισμένος, ολοκληρωμένος, νοιώθοντας θαυμάσια και σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό μου; Τι γίνεται τη στιγμή που ακολουθεί την πληρότητα;

Γιατί θα πρέπει να προσπαθήσω να βρω άλλον στόχο, και να θυμάμαι ότι κι αυτός θα πρέπει να είναι μέσα στα γνωστά πλαίσια, αλλιώς πάλι θα χαθώ.

Η στρατηγική σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανανεώνω συνεχώς τους στόχους μου για να αισθάνομαι ευτυχισμένος, πάντα αναγκασμένος να αποδιώχνω τον τερματισμό των προσπαθειών μου μόνο και μόνο για να συνεχίζω να βαδίζω, η ανάγκη να εφευρίσκω μόνο κοντινούς προορισμούς για να μην τυχόν και χαθώ στο δρόμο, όλο αυτό εμένα μου φαίνεται ένα υπερβολικά βαρύ φορτίο.

Επαναλαμβάνω: αν η ευτυχία μου προϋποθέτει να μην αισθανθώ ποτέ χαμένος, κι αν το τίμημα που πρέπει να καταβάλλω για να νοιώθω ευτυχής με εξαναγκάζει να κινούμαι πάντα σε κοντινές περιοχές, εγώ βρίσκω ότι κοστίζει υπερβολικά ακριβά.

Μεγαλώνω σημαίνει επεκτείνω τα όρια.

Σημαίνει να φτάνω κάθε φορά και πιο πέρα.

Πως θα μεγαλώσω αν ζω περιορισμένος στα γνωστά, από φόβο μήπως χαθώ;

Το θέμα λοιπόν είναι να ξέρουμε την πορεία.

Το θέμα δεν είναι να ξέρω που πάω, δεν είναι πόσο κοντά βρίσκομαι ούτε ν΄ανακαλύψω τι πρέπει να κάνω για να φτάσω στον στόχο.

Το θέμα είναι ότι ακόμη κι αν ο περιβάλλων χώρος δεν μου επιτρέπει να δω την ακτή, αν εγώ ξέρω που πάω, δεν με ενδιαφέρει ποτέ το μέρος που θα φτάσω, αλλά η κατεύθυνση την οποία ακολουθώ.

Στην περίπτωση των στόχων, ποτέ δεν ξέρω αν βαδίζω σωστά, όσο αυτοί δεν βρίσκονται μέσα στο οπτικό μου πεδίο.

Όταν ξέρω την πορεία, δεν με ενδιαφέρει πια αν θα φτάσω στο τέρμα. Είναι δυνατόν να μην είμαι χαμένος και να μη με νοιάζει το άμεσο αποτέλεσμα.

Κι αν εξαιρέσουμε τη ματαιοδοξία, αυτό είναι όφελος.

Αν για την ευτυχία μετρούσε ο προορισμός, τότε θα ήταν εξαρτημένη από τη στιγμή της άφιξης.

Αντίθετα, αν εξαρτάται από την αναζήτηση της πορείας, το μόνο που ενδιαφέρει είναι να βαδίζω στον δρόμο, κι ο δρόμος αυτός να είναι ο σωστός.

Ο σωστός δρόμος είναι εκείνος που ευθυγραμμίζεται με την πορεία που δείχνει η πυξίδα.

Όταν ο δρόμος προσανατολίζεται σύμφωνα με την κατεύθυνση που δίνω στη ζωή μου, τότε είμαι στο σωστό δρόμο.

Προσέξτε όμως, δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός δρόμος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι που πάει προς το βορρά. Σωστό είναι και το ένα, αλλά και το άλλο, και το άλλο…και το άλλο…

Όλοι οι δρόμοι είναι σωστοί, αν πηγαίνουν στη σωστή κατεύθυνση.

Μπορώ να επιλέξω οποιονδήποτε δρόμο, και κάνει το ίδιο. Αφού η πορεία συμπίπτει με τον δρόμο, η αίσθησή μου είναι πως δεν είμαι χαμένος.

Στη ζωή, την πορεία την διαγράφει η κατεύθυνση που ο καθένας αποφασίζει να δώσει στην ύπαρξή του.

Και η πυξίδα καταφέρνει ν΄απαντήσει στην απλή ερώτηση:

Προς τι ζω;
Όχι γιατί αλλά προς τι.
Όχι πως αλλά προς τι.
Όχι με ποιον αλλά προς τι.
Όχι από τι αλλά προς τι.

Η ερώτηση είναι προσωπική. Το θέμα δεν είναι να απαντήσεις προς τι ζει ο άνθρωπος, προς τι υπάρχει η ανθρωπότητα, προς τι έζησαν οι γονείς σου ούτε τι νόημα έχει η ζωή των ανήθικων.

Το θέμα είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ.

Τι νόημα έχει η ζωή σου;

Αν μπορείς ν΄απαντήσεις με ειλικρίνεια σ΄αυτήν την ερώτηση, σημαίνει ότι έχεις βρει την πυξίδα για το ταξίδι

_________

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Ευτυχίας Φύλλα Πορείας IV


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...