Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Η αγάπη είναι η μόνη δημιουργική δύναμη



LOVE: The One Creative Force by Eric Butterworth



Ένας καθηγητής κολεγίου ζήτησε από τους μαθητές του της κοινωνιολογίας να πάνε στις φτωχογειτονιές της Βαλτιμόρης και να εξετάσουν το ιστορικό 200 νεαρών αγοριών.
Τους ζήτησε, επίσης, να κάνουν μια γραπτή εκτίμηση σχετικά με το μέλλον του καθενός από τ’ αγόρια αυτά.
Σ’ όλες τις περιπτώσεις οι φοιτητές έγραφαν: «Δεν έχει καμιά πιθανότητα εξέλιξης».

Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, ένας άλλος καθηγητής κοινωνιολογίας έτυχε να ανακαλύψει αυτήν την παλιότερη έρευνα. Ζήτησε από τους μαθητές του να τη συνεχίσουν και να ψάξουν να βρουν ποια εξέλιξη είχαν αυτά τα παιδιά.
Με εξαίρεση είκοσι που είτε είχαν ξενιτευτεί είτε είχαν πεθάνει, από τους υπόλοιπους 180, σύμφωνα με ότι ανακάλυψαν οι φοιτητές, οι 176 ήταν επιτυχημένοι δικηγόροι, γιατροί και επιχειρηματίες, με βαθμό επιτυχίας μάλιστα πολύ πάνω από τον μέσο.
Έκπληκτος, ο καθηγητής αποφάσισε να συνεχίσει την έρευνα σε μεγαλύτερο βάθος. Ευτυχώς όλοι αυτοί που αφορούσε η έρευνα ζούσαν στην ίδια περιοχή και μπόρεσε να μιλήσει με τον καθένα ξεχωριστά και να τον ρωτήσει, 
«Πού αποδίδεις την επιτυχία σου;»
Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση ήταν επενδυμένη με συναίσθημα. 
«Σε μια δασκάλα μου».
Η δασκάλα ζούσε ακόμα, έτσι ο καθηγητής πήγε και τη βρήκε. Ρώτησε την ηλικιωμένη, αλλά με καθαρή σκέψη γυναίκα, ποια ήταν η μαγική συνταγή που χρησιμοποίησε για να ανασύρει αυτά τα παιδιά από τα χαμόσπιτα και να τα εκτοξεύσει στα ύψη που είχαν φτάσει.
Στα μάτια της δασκάλας φάνηκε μια λάμψη και στα χείλη της άνθισε, αχνά, ένα χαμόγελο. «Είναι πολύ απλό», είπε.
 «Τα αγάπησα αυτά τα παιδιά».

Eric Butterworth

enallaktikidrasi

LOVE: The One Creative Force by Eric Butterworth

A college professor had his sociology class go into the Baltimore slums to get case histories of 200 young boys. They were asked to write an evaluation of each boy's future. In every case the students wrote, "He hasn't got a chance."
Twenty-five years later another sociology professor came across the earlier study. He had his students follow up on the project to see what had happened to these boys. With the exception of 20 boys who had moved away or died, the students learned that 176 of the remaining 180 had achieved more than ordinary success as lawyers, doctors and businessmen.The professor was astounded and decided to pursue the matter further. Fortunately, all the men were in the area and he was able to ask each one, "How do you account for your success?"
In each case the reply came with feeling, "There was a teacher." The teacher was still alive, so he sought her out and asked her what magic formula she had used to pull these boys out of the slums into successful achievement.
Her eyes sparkled and her lips broke into a gentle smile. "It's really very simple," she said. "I loved those boys." This is an example of how she might have LOVED…unconditionally.
perfectpeacet

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.7 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την Τράπεζα θεμ...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.7 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την Τράπεζα θεμ...: Δ.ε.7 ‘’τίνα με λέγουσι οι άνθρωποι είναι;’’ α) Μία από τις αντιλήψεις για το πρόσωπο του Χριστού ήταν ότι είναι ένας μεγάλος κοινωνικ...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.5 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την Τράπεζα θεμ...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.5 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την Τράπεζα θεμ...: Δ.Ε.5 Η Βασιλεία του Θεού : όραμα αλλιώτικης ζωής ή ουτοπία;   ΘΕΜΑ Α2                        α) Ο όρος «Βασιλεία του Θεού» έχε...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.4 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την Τράπεζα θεμ...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.4 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την Τράπεζα θεμ...: Δ.Ε.4 Ποιος είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού ΘΕΜΑ Α2 α) Τι σημαίνει ο όρος ενέργειες του Θεού; α) Να αναφέρετε παραδεί...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.3 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την τράπεζα θ...

Θεολόγος.gr: Δ.Ε.3 Δραστηριότητες εμπέδωσης από την τράπεζα θ...: Δ.Ε.3 Θρησκεία : ένα πανανθρώπινο φαινόμενο. ΘΕΜΑ Α2 α) Να παρουσιάσετε τις δυσκολίες να υπάρξει ένας κοινά αποδεκτός ορισμός για το  ...

Όταν το παιδί δεν ακούει...

Ένα θέμα που, συνήθως, απασχολεί τους γονείς είναι η προκλητικότητα των παιδιών τους. Ενώ τους απαγορεύουν να κάνουν κάτι, αυτά, επίτηδες, τους αγνοούν. Συχνά μάλιστα, κρυφογελούν, περιμένοντας την αντίδρασή τους. Τελικά, φαίνεται σαν να τους εκβιάζουν.


Η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας, μας εξηγεί γιατί συμβαίνει αυτό:

Αυτή η συμπεριφορά είναι ένας τρόπος για να απαντήσει το παιδί στο ερώτημα: «Μέχρι ποιο σημείο μπορώ να φτάσω; Είναι άραγε άκαμπτες οι απαγορεύσεις των γονιών; Ποια είναι τα όρια;»
Έχετε σκεφτεί ότι αυτός είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να σας κινήσει το ενδιαφέρον; Aν δεν έκανε έτσι, ο μπαμπάς θα άρχιζε αμέσως να διαβάζει την εφημερίδα του κι η μαμά θα το άφηνε για να πάει να κάνει δουλειές. Ένα παιδί που δεν έχει βρεθεί με τους γονείς του όλη την ημέρα δεν μπορεί να δεχτεί να μην του δίνουν όλη την προσοχή τους.
Σ’ άλλες περιπτώσεις, αν δέχεται πολλές παρατηρήσεις από τους γονείς, για παράδειγμα, επειδή ενοχλεί ή χτυπά το μικρότερο αδελφάκι του, το παιδί επιδιώκει με τη συμπεριφορά του να σας προκαλεί το ενδιαφέρον αλλά και να κινεί τα νήματα της οικογένειας, έστω και με αρνητικό τρόπο.
Oι γονείς, από την άλλη πλευρά, παραπονιούνται συνεχώς ότι «μας προκαλεί, μας αναγκάζει να του κάνουμε παρατηρήσεις». Άθελά σας, μπαίνετε σε έναν αγώνα υπεροχής, χωρίς κανέναν νικητή.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ

Αρχικά, εξετάστε τι κρύβεται πίσω από την προκλητική συμπεριφορά του παιδιού. Αναλογιστείτε αν του αφιερώνετε αρκετό χρόνο, αν ασχολείστε ικανοποιητικά μαζί του. Είστε χαλαροί όταν γυρίζετε στο σπίτι; Έχετε καλή διάθεση;
H συμπεριφορά του παιδιού, ίσως, είναι μια απάντηση στη στάση σας. Σίγουρα μπορεί να αλλάξει, αρκεί να αποφασίσετε ν’ αλλάξετε πρώτα εσείς.
Κάνετε την αρχή, αγνοώντας κάποια αρνητικά στοιχεία της συμπεριφοράς του. Έτσι, διαψεύδετε τη βεβαιότητα που έχει ότι θα αντιδράσετε με το γνωστό τρόπο, δηλαδή με φωνές κ.λπ.
Αντίθετα, επαινέστε κάποιες άλλες θετικές ενέργειες που, ίσως, κάνει με δική του πρωτοβουλία ή που το ενθαρρύνετε εσείς να κάνει.
Σταδιακά, θα καταλάβει ότι μπορεί να κερδίζει το ενδιαφέρον σας με θετικούς τρόπους και να εισπράττει τον έπαινο.
Φυσικά, αυτό χρειάζεται να γίνεται σε σταθερή βάση, γιατί τα παιδιά είναι καχύποπτα και σας δοκιμάζουν. Αν, λοιπόν, εσείς, με τις πρώτες προκλήσεις, αρχίσετε πάλι να συμπεριφέρεστε με το γνώριμο σ’ εκείνα τρόπο, δηλαδή με παρατηρήσεις, τότε η προσπάθειά σας να τροποποιήσετε τη στάση σας θα έχει αποτύχει. Το παιδί επιβεβαιώθηκε ότι δεν αλλάζετε και γίνεται πιο προκλητικό. Eίναι, λοιπόν, απαραίτητο να είστε αποφασισμένοι και σταθεροί.
Mη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από έναν ειδικό, αν δυσκολεύεστε να επικοινωνήσετε με το παιδί.

ΠΗΓΗ: AKAPPATOU.GR

Γέροντας Παϊσιος-Οι τρείς αγάπες…



-Κατ” εμέ η αγάπη είναι τριών ειδών: η σαρκική αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια ,η κοσμική αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος, και η πνευματική αγάπη, η οποία είναι η αληθινή, η αγνή, η ακριβή αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι αθάνατη μένει «εις αιώνας αιώνων».

-Πώς θα καταλάβω γέροντα, αν έχω αληθινή αγάπη;
-Για να το καταλάβης, να εξετάσης αν αγαπάς όλους τους ανθρώπους εξίσου κι αν όλους τους ανθρώπους τους θεωρείς καλύτερους από σένα.
-Γέροντα, έχει ψυχρανθή η αγάπη μου για τον Θεό και για τον πλησίον.
-Σπείρε την λίγη αγάπη που σου έμεινε, για να φυτρώση αγάπη, να μεγαλώση, να καρπίση και να θερίσης αγάπη. Μετά θα σπείρης την περισσότερη αγάπη που θα θερίσης, και σιγά-σιγά θα γεμίση το αμπάρι σου και δεν θα έχης πού να την βάλης, γιατί, όσο σπέρνεις αγάπη ,τόσο πιο πολύ αυξάνει. Ας πούμε, ένας γεωργός έχει ένα σακκουλάκι σπόρο και τον σπέρνει. Μετά μαζεύει τον καρπό και γεμίζει μία μεγάλη σακκούλα. Αν σπείρη ύστερα τον καρπό που έχει στην σακκούλα, θα γεμίση ένα σακκί. Και όταν μαζέψη πολύ σπόρο και τον σπείρη, θα γεμίση ένα αμπάρι. Ενώ, αν κρατήση τον σπόρο στο σακκουλάκι και δεν τον σπείρη, ο σπόρος θα σκουληκιάση. Πρέπει να πετάξη τον σπόρο στην γη, για να φυτρώση , να μεγαλώση και να κάνη καρπό.
Έτσι ,θέλω να πω, γίνεται και με την αγάπη. Για να αυξηθή η αγάπη, πρέπει να την δώσης. Όποιος όμως δεν δίνει έστω και την λίγη αγάπη που έχει, είναι σαν να έχη ένα απλόχερο σπόρο, αλλά τον κρατάει και δεν τον σπέρνει. Αυτός είναι ο πονηρός δούλος που έκρυψε το τάλαντο.

Ανάλογα με την αγάπη που θα προσφέρης, θα έχης να λάβης. Αν δεν δώσης αγάπη, δεν θα λάβης αγάπη. Βλέπεις , η μάνα δίνει συνέχεια στα παιδιά της, αλλά και συνέχεια παίρνει από τα παιδιά της, και συνέχεια αυξάνει η αγάπη της. Όταν όμως ζητάμε την αγάπη των άλλων αποκλειστικά για τον εαυτό μας και θέλουμε όλοι να μας δίνουν και, όταν κάνουμε κάποιο καλό, σκεφτώμαστε την ανταπόδοση, δεν έχουμε ακριβή αλλά φθηνή αγάπη. Τότε αποξενωνόμαστε από τον Θεό και δεν λαμβάνουμε αγάπη ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους.
Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιός να αρπάξη περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική ,την ακριβή, αγάπη, μαλώνουν ποιός να δώση περισσότερη αγάπη στον άλλον. Αγαπούν, χωρίς να σκέφτωνται αν τους αγαπούν ή αν δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν. Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνωνται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνωνται. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ” όλους, αλλά πιο πολύ από τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν.
Αγάπη χωρίς αντιπαροχή! Να μην κάνουμε καλωσύνες, για να πάρουμε ευλογίες. Να καλλιεργήσουμε την αρχοντική, την ακριβή αγάπη, την οποία έχει ο Θεός, και όχι την φθηνή κοσμική αγάπη, η οποία έχει κάθε ανθρώπινη αδυναμία.
-Γέροντα, δυσκολεύομαι να δώσω την αγάπη μου εκεί που δεν θα την εκτιμήσουν.
-Δεν έχεις πραγματική αγάπη, γι” αυτό δυσκολεύεσαι. Όποιος έχει πραγματική αγάπη, δεν τον απασχολεί αν εκτιμήσουν την αγάπη του ή όχι. Την θυσία που κάνει για τον πλησίον του, επειδή την κάνει από καθαρή αγάπη, ούτε καν την θυμάται.

http://www.pentapostagma.gr

Μέλισσα και Θρησκεία

Της Μαρίας Δ. Δρούλου, θεολόγου-μελισσοκόμου

Όλες οι παραδόσεις των λαών συνδέουν τη μέλισσα με τις δραστηριότητες του ανθρώπου στην αναζήτηση της τροφής του ως μέσο επιβίωσης αλλά και ως αντικείμενο λατρείας και κυρίως μέσο μίμησης. Η μελισσοκομία έχει μια εκπληκτική ιστορία, που δεν γνωρίζει όρια ή διαφορές. Ο πανανθρώπινος θαυμασμός απέναντι σε αυτό το μικρό έντομο είναι γνωστός. Σε αυτό το κείμενο, θα επιχειρηθεί μια σύντομη ανασκόπηση της θέσης της μέλισσας στις μεγαλύτερες θρησκείες (Χριστιανισμός, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός, Βουδισμός και Ινδουισμός).

Χριστιανισμός.
Στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει αφθονία χωρίων σχετικά με τη μέλισσα. Το άγριο μέλι αναφέρεται ως τροφή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (Ματθ.3,4 , Μαρκ. 1,6). Ενώ στο Λουκά (24, 41-42) αναφέρεται η κηρήθρα ως αγαθό που καταναλώνεται από τον αναστηθέντα Χριστό. Στην καθημερινή ζωή των χριστιανών, τα πρώτα χρόνια, παρατηρείται μια αναζήτηση προτύπων ζωής μέσα από τη φύση. Η μέλισσα έχει εξέχουσα θέση. Τα φυσικά χαρακτηριστικά του εντόμου όπως η εργατικότητα, η υπακοή, η πειθαρχία, ο καταμερισμός ρόλων, η αυστηρή οργάνωση, αλλά κυρίως η αγνότητα, όπως πίστευαν, αποτελούσαν πρότυπα αρετής, μίμησης και ηθικών παραινέσεων.
Στο έργο του Μεγάλου Βασιλείου « Εις την Εξαήμερον Ομιλία «, αναδεικνύεται η αντιφατική σχέση μεταξύ του μικρόσωμου οργανισμού του εντόμου και του δυναμικού του χαρακτήρα, διαπνεόμενου από τη σοφία των δραστηριοτήτων του. Το σχήμα σωματικής αδυναμίας και πνευματικής ρώμης προβάλλεται ως μέσο μίμησης στους χριστιανούς. Επίσης, ένα άλλο ενδιαφέρον λογοτεχνικό σχήμα που προβάλλεται από τον Μ. Βασίλειο, είναι η παρομοίωση ήδυ μέλι για τις θεϊκές ρήσεις και ο χαρακτηρισμός της θεϊκής σοφίας ως μελίρρυτης. Αυτή η παρομοίωση θα χρησιμοποιηθεί ευρύτατα και στην υμνολογία.
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, εξυμνεί τα όντα ως δημιουργήματα θαυμαστά, του Θεού. Αφιερώνει πολλά χωρία για να εγκωμιάσει τη σοφία των μελισσών, το φιλόπονον και και φίλεργον του εντόμου. Αναφέρεται επίσης με θαυμασμό στην αρχιτεκτονική των κηρήθρων. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, χρησιμοποιεί συμβολικές εκφράσεις έχοντας ως πρότυπο τη μέλισσα, θαυμάζει τη μέλισσα όταν τσιμπώντας κάποιον με το κεντρί της, εκείνη πεθαίνει ταυτόχρονα. Τα πιο σημαντικό όμως για το μελετητή μελισσοκόμο, είναι ότι έχουμε αναφορές πρακτικών που γίνονταν στα μελισσοκομεία της εποχής του. Οι μελισσοκόμοι για να προσεγγίσουν τις μέλισσες, θυμιατίζουν πριν προχωρήσουν στην κυψέλη για να πράξουν το έργο τους. Προτρέπει τους ανθρώπους να έχουν τη ψυχή τους καθαρή όπως την κυψέλη, για να δεχτούν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Στον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης έχουμε περιγραφή των βασικών λειτουργιών του εντόμου , το πιο ενδιαφέρον όμως από μελισσοκομικής πλευράς είναι η αναφορά και περιγραφή εγκατάστασης σμήνους μελισσών μέσα σε σπηλιά και η συλλογή αγριόμελου. Ο Γρηγόριος Νύσσης, παρομοιάζει το ποίμνιο με σμήνος μελισσών .Παρατηρείται ένας συσχετισμός της μέλισσας με τη μετά θάνατο ζωή. Σύμφωνα με τον Άγιο, οι μέλισσες ανήκουν στην κατηγορία ελάχιστων όντων που είναι ζώντα αλλά μη αναπνέοντα. Το κερί, σύμφωνα με τον άγιο πατέρα, συμβολίζει την ψυχή μας, η οποία πρέπει να είναι καθαρή όπως το φως και να καίει σαν τη φωτιά από τη λαχτάρα της για το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.
Παράλληλα με τους Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχουμε αναφορές και στους βίους των αγίων. Μερικές φορές δεν χρησιμοποιούνται μόνο ηθικοπλαστικά αλλά και δαιμονοποιούνται. Στο Βίο του Αγίου Νίκωνος Μετανοείτε, όπου ένα άγριο σμήνος μελισσών, κατηλλημένο από δαιμονικό πνεύμα, επιτίθεται σε εργάτες που χτίζουν ναό. Με επέμβαση θαυματουργή του Αγίου, οι εργάτες σώζονται. Τον 7ο αιώνα ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, διέθετε κυψέλες , πιθανόν οριζόντιου πήλινου κυλινδρικού τύπου , τις οποίες τις ονοματίζει κεράμια. Χαρακτηρίζει το ακάπνιστο μέλι ως ανώτερο ποιοτικά. Ο Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων, είχε τεράστια περιουσία, στην οποία περιλαμβανόταν και 250 βούτια μελισσών. Ο Άγιος δώρησε την περιουσία του στους φτωχούς , μαζί και τις 250 κυψέλες. Τιμάται ιδιαίτερα από τους μελισσοκόμους, θεωρείται προστάτης τους.Υπάρχει και μια Ευχή μελισσίων, (εκ παλαιού αγιασματαρίου) όπου ακόμη και σήμερα τη διαβάζουν κάποιοι ευσεβείς μελισσοκόμοι προσεγγίζοντας το μελισσοκομείο τους, πριν αρχίσουν τις εργασίες. Μέσα στην ευχή αναφέρεται και ο άγιος Φιλάρετος : Ως ευλογήσας και επλήθυνας τον μελισσώνα του δικαίου σου Φιλαρέτου, ευλόγησον και τα μελίσσια ταύτα…
Στο Βυζάντιο, η μελισσοκομία, άκμασε περισσότερο στη μοναχική ζωή. Όχι μόνο γιατί ήταν μέσο επιβίωσης του μοναστηριού, αλλά και γιατί είχε μεγάλη προστασία από το κράτος.Οι μεγαλομελισσοκόμοι της εποχής εκείνης ήταν μόνο οι γαιοκτήμονες και τα μοναστήρια. Η κατοχή μελισσοκομίου ανήκε στα αξιομνημόνευτα περιουσιακά στοιχεία μιας μονής. Ηταν πολύ σημαντικό να διαθέτει προϊόντα για τη λειτουργία της, κυρίως κεριού. Παρατηρείται πως δεν γινόταν κατανάλωση μελιού στα μοναστήρια. Το μέλι το έδιναν σε φτωχούς ή το πουλούσαν. Τους ενδιέφερε περισσότερο η παραγωγή κεριού.
Σήμερα, συνεχίζουν αρκετοί ιερείς και μοναχοί να ασχολούνται με τη μελισσοκομία. Μάλιστα μέσα στις δραστηριότητες των μονών δεν έχει ενταχθεί μόνο η παραγωγή μελιού και κεριού, αλλά και η παραγωγή κηραλοιφών και πρόπολης.

ΙΣΛΑΜ
Στο Κοράνιο, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι πολλά κεφάλαια, sūra, του Κορανίου έχουν ως τίτλο τους ονόματα ζώων: ο Ελέφαντας (sūra:105), η Αγελάδα (2), η Μέλισσα (16), τα Μυρμήγκια (27) και η Αράχνη (29), γεγονός που κατάδεικνύει τη σπουδαιότητά τους και την αναγνώρισή τους απ` τον Θεό ως κατοίκων ή μάλλον συνιδιοκτητών της γης, αλλά και κατοχυρώνει τουλάχιστον ένα minimum δικαιωμάτων γι` αυτά. Η σούρα 16 που έχει ως επικεφαλίδα « Η Μέλισσα», συγκεκριμένα αναφέρει: « Κι έχει εμπνεύσει ο Κύριός σου στις μέλισσες: «Να οικοδομήσεις κελιά στα βουνά και στα δέντρα και σε ό,τι φτιάχνουν οι (ανθρώπινες) από κατοικίες .Έπειτα να τρώγετε απ’όλα τα φρούτα (της γης) και να βρίσκετε με επιδεξιότητα τους ευρύχωρους δρόμους του Κυρίου σου» .Βγάζει από τα σπλάχνα της ένα ποτό – με διαφορετικά χρώματα- , που είναι θεραπευτικό για τους ανθρώπους. Πραγματικά, σε αυτό υπάρχει σημείο για εκείνους που σκέφτονται.» (16, 68-69)
Οι αγαπημένες τροφές του Προφήτη ήταν το μέλι, ελαιόλαδο, λάδι και ξύδι.
Ο Ibn al-Qayyim είπε σχετικά με την περιγραφή του παραδείσου και αυτά που περιέχει: Και αν ρωτάς για τα φρούτα του, είναι πιο μαλακά από το βούτυρο και πιο γλυκά από το μέλι…..Και αν ρωτάς σχετικά με τα ποτάμια του, τότε υπάρχουν ποτάμια από γάλα που η γεύση τους δεν αλλάζει, ποτάμια από κρασί που είναι νόστιμα για αυτούς που το πίνουν, ποτάμια από μέλι που είναι αγνό και ποτάμια από νερό φρέσκο.

ΙΟΥΔΑΙΣΜΟΣ
Οι μέλισσες αντιμετωπίζονται πολύ θετικά από τον Ιουδαϊσμό. Υπάρχει πληθώρα αναφορών στη μέλισσα στις Ιουδαϊκές γραφές. Ο σεβασμός του εβραϊκού λαού απέναντι σε αυτό το έντομο δεν οφείλεται μόνο στα προϊόντα παραγωγής του , αλλά κυρίως στην αξιοσημείωτη κοινωνική τους δομή.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι το πέμπτο βιβλίο της Τορά (Torah) ονομάζεται Devarim, αρχίζει με τα λόγια του Μωυσή « Eileh hadevarim….”. Ωστόσο όμως, σύμφωνα με τα Mιντράς, τα οποίο είναι ένα μεγάλο σώμα ραββινικού υλικού που προέρχεται από κηρύγματα, η λέξη devarim δε διαβάζεται έτσι ώστε να σημαίνει «Λόγια», αλλά, devorim , που σημαίνει μέλισσες. Η εξαιρετική και ασυνήθιστη φύση των μελισσών είναι ο λόγος που τα Mιντράς υποστηρίζουν ότι η λέξη devarim αναφέρεται στις μέλισσες.
«Όπως με τη μέλισσα, της οποίας τα παιδιά οδηγούνται από αυτήν, έτσι και το Ισραήλ οδηγείται από το δίκαιο και τους προφήτες.»(Midras 1;795)
Σύμφωνα με τον Etz Yosef –μελετητή του Midras- : όπως οι μέλισσες ακολουθούν τη βασίλισσα τους, έτσι κάνουν και με το Ισραήλ.
Οι μέλισσες ζουν σε μια ιεραρχική κοινωνία, με επικεφαλή την Βασίλισσα, αυτό ακριβώς συμβολίζει την ιουδαϊκή κοινωνία, , στην οποία υπάρχει ιεραρχία και οι άνθρωποι ακολουθούν τους καθοδηγητές τους , οι οποίοι είναι βασιλιάδες, προφήτες, ή μελετητές της Τορά. Και όπως οι μέλισσες, πετυχαίνουν εκπληκτικά πράγματα εξαιτίας της οργανωμένης δομής τους, έτσι και οι Εβραίοι, είναι σε θέση να πετύχουν εκπληκτικά πράγματα.
Ενδιαφέρουσα είναι η άποψη πώς η μέλισσα πήρε το όνομά της. Ονομάζεταιdevorah εξαιτίας του ήχου της που μοιάζει με είδος επικοινωνίας. Άλλοι πιστεύουν ότι η μέλισσα πήρε το όνομά της λόγω της φύσης της να ακολουθεί την κατεύθυνση ενός ηγέτη- dover σημαίνει κατευθύνω, ενώdavar ηγέτης.
Τέλος, η εβραϊκή λέξη για τη μέλισσα –Devorah-, είναι το όνομα δύο σπουδαίων γυναικών που αναφέρονται στην Τορά: η πρώτη είναι η τροφός της Ρεβέκκας, και η άλλη, είναι η προφήτης η οποία διοίκησε και δίδαξε το εβραϊκό λαό για 40 χρόνια(1107- 1067 π.χ). Για ποιο λόγο είναι τόσο σημαντική η μέλισσα ώστε αυτές οι δύο γυναίκες πήραν το όνομά τους από αυτήν; Συνοψίζοντας λοιπόν, σύμφωνα με το Midras:
Όπως οι μέλισσες συρρέουν πίσω από ένα ηγέτη, έτσι και οι Εβραίοι καθοδηγούνται από τους βασιλιάδες, τους προφήτες και τους σοφούς.
Όπως το κεντρί της μέλισσας είναι επικίνδυνο αλλά το μέλι της είναι πικρό, έτσι και η Τορά, φέρνει πίκρα σε αυτούς που δεν την ακολουθούν και γλυκιά ζωή σε αυτούς που βαδίζουν σύμφωνα με αυτή.
Όπως η φύση της μέλισσας είναι να συλλέγει γύρη και νέκταρ για τους άλλους, έτσι και οι Εβραίοι μοχθούν να ακολουθήσουν την Τορά, όχι για δικό τους όφελος , αλλά για να ευχαριστήσουν το Θεό.

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ- ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ
Σε αυτές τις θρησκείες το μέλι και η μέλισσα χαίρουν θαυμασμού και εκτίμησης.
Στο διάσημο ινδικό βιβλίο Ajur Ved υπάρχει μια συνταγή για ένα ελιξίριο το οποίο
μπορεί να παρατείνει το μέσο όρο ζωής. Μια συνταγή ενός τέτοιου ιατρικού ποτού που
αποτελείται από το γάλα και το μέλι έχει επιζήσει μέχρι τους χρόνους μας.Στις ιερές βέδες (ινδουιστικά θρησκευτικά βιβλία) αναγράφεται ότι το ποτό των θεών παρασκευαζόταν από μέλι και ήταν φάρμακο για όλες τις ασθένειες
Ο Κρίσνα συχνά παρομοιάζεται με μέλισσα που πίνει το νέκταρ από τα χείλη των κοριτσιών.

Στο βουδιστικό βιβλίο Σούτρα Πιτάκα αναφέρεται: «..όπως η μέλισσα παίρνει το μέλι από το λουλούδι και πετάει μακριά χωρίς να πειράξει την ομορφιά και το άρωμα του, έτσι περιπλανιέται ο σοφός σε αυτή την ζωή..».Επίσης, Στη Βουδιστική φαρμακολογία το μέλι θεωρείται ιδανική θεραπεία για την παράταση της ζωής πνεύματος και σώματος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΗΓΕΣ-ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ
Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, Αδελφότης Θεολόγων Η Ζωή, Αθήνα, 1994
Το Ιερό Κοράνιο, μτφρ. Φιλολογική ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος, Αθήνα , 2008.
Βασιλείου του Μεγάλου, επισκόπου Καισαρείας, Εις την Εξαήμερον, Ομιλία Γ΄: Περί του στερεώματος PG 29, 51-76 και Ομιλία Η΄PG 29, 187-206.
Γρηγορίου Νύσσης, Περί Ψυχής , Λόγος Α΄, PG 45, 187-222
Γρηγορίου του Ναζιανζηνού, αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως, Εις την Καινήν Κυριακήν , Λόγος ΜΔ΄.PG 36, 607-622.
Ευσταθίου επισκόπου Θεσσαλονίκης, Εγκώμιον εις τον Οψικιανόν άγιον Φιλόθεον, PG 136, 141-162.
Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως, του Χρυσοστόμου
Περί Παρθενίας, PG 48, 533-596
Ομιλία ΙΕ΄, PG 62, 105-112
Ομιλία ΙΣΤ΄, PG 63, 671-678
Συναξαριστής Δεκεμβρίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, εκδ. Αποστολικής Διακονίας.
Caroline Rhys Davids , Βουδισμός, Εκδ. Ελληνική παιδεία, Αθήνα, 2008.
Ηλίας Αναγνωστάκης, Άγριο και οικόσιτο μέλι στους μεσοβυζαντινούς Βίους Αγίων: θέματα παρασκευής, συλλογής και κατανάλωσης.
"Beekeeping in the Mediterranean from antiquity until today: historical findings and current issues".INTERNATIONAL SYMPOSIUM,Οκτώβριος 9-11, 2014,Σύρος, Περιλήψεις Συνεδρίου.


L. Ryden, The life of St Philaretos the Merciful, Upsala, 2002.

Ο. Λαψίδης, Ο εκ Πόντου Όσιος Νίκων Μετανοείτε (κείμενα-σχόλια), Αθήνα, 1980.

http://agiosfilaretos.gr

http://www.islam.gr

http://shantala.gr

http://www.rationalistjudaism.com

http://chabad.org

http://bible.ort.org

5 φράσεις που πρέπει να αποφεύγουμε να λέμε στα παιδιά μας!

1. «Σταμάτα να κλαίς γιατί θα σε αφήσω μόνη στο σπίτι»

Εδώ μιλάμε για ένα είδος εκβιασμού που μπορεί να στιγματίσει την παιδική ψυχή. Και αυτό γιατί ο φόβος της εγκατάλειψης αποτελεί ίσως έναν από τους μεγαλύτερους παιδικούς φόβους. Γι αυτό καλό είναι να αποφεύγουμε οποιοδήποτε είδος εκβιασμού.

2. “Ο Γιαννάκης στο σχολείο είναι καλύτερος σου. Ή φρόντισε να μοιάσεις στον αδερφό σου που τα κάνει όλα σωστά»

Αυτή η φράση περικλείει μέσα της μια μορφή σύγκρισης που κάποιες φορές μπορεί να λειτουργήσει με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι έχει πάνω από το κεφάλι του μια δαμόκλειο σπάθη, ένα μέτρο σύγκρισης, πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει και αντιδραστικά ή και να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να ανταγωνιστεί κάποιον που κάνει τα πάντα «σωστά». Είναι σημαντικό λοιπόν εσείς να προσπαθήσετε να βρείτε την ισορροπία που δεν θα ισοπεδώσει την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας!

3. “Αν δεν κάνεις αυτό…θα μπεις τιμωρία στο δωμάτιο σου»
Ο χειρισμός της τιμωρίας είναι λεπτός. Σαφώς και πρέπει να μπαίνουν όρια ωστόσο πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Δεν χρειάζεται το παιδί να συνδέσει μέσα του το θέμα της τιμωρίας με το δωμάτιό του γιατί έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να μισήσει τον δικό του προσωπικό χώρο! Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε “την καρέκλα της σκέψης» κάθε φορά που θέλετε να το επιπλήξετε ή να του θέσετε όρια με τη μορφή της τιμωρίας.

4. «Είσαι κακό παιδί. Δεν ακούς ποτέ τη μαμά»

Οι χαρακτηρισμοί στην ευαίσθητη παιδική ψυχή μπορεί να αντηχούν για πάντα. Πολλά παιδιά υιοθετούν συγκεκριμένες συμπεριφορές μόνο και μόνο από τους χαρακτηρισμούς των γονιών τους. Το θέμα είναι να προσπαθήστε να κατανοήσετε τους λόγους που οδηγούν ένα παιδί σε μια κακή συμπεριφορά! Σκεφτείτε πολύ απλά ότι κάποιες φορές το παιδί μπορεί να είναι απλά κουρασμένο, να πεινάι, να ζηλεύει ή να προσπαθεί να τραβήξει το ενδιαφέρον σας. Και εκεί πρέπει να το τονώσετε και να το εμψυχώσετε.

5. «Κάτσε καλά γιατί θα φωνάξω τον μπαμπά…»
Συχνά στις γονεικές σχέσεις υπάρχει ο καλός και ο κακός μπάτσος. Ωστόσο το να μετατοπίζετε τις ευθύνες σας μόνο εσάς μπορεί να μειώσει στα μάτια του παιδιού σας. Ο εκβιασμός μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα!Τέτοιες απειλητικές φράσεις δημιουργούν στο παιδί λανθασμένες εντυπώσεις για τη ζωή και την πραγματικότητα και το αναγκάζουν να σας υπακούσει, μόνο και μόνο επειδή φοβάται τις συνέπειες. Διώξτε το φόβο από τα παιδιά σας και για μελλοντικές δικές τους συμπεριφορές!

Όταν τα προβλήματα σε πνίγουν…

Είναι μερικές φορές που τα προβλήματα σε κυκλώνουν και οι δυσκολίες παρουσιάζονται μπροστά σου η μία μετά την άλλη.

Και είναι και μερικές φορές που αυτό που φοβάσαι είναι… ένα “φάντασμα” και κατοικεί στο μυαλό σου.

Σου γράφω γιατί και εγώ τρόμαξα από καταιγίδες που δεν ήρθαν ποτέ και σάστισα μπροστά στις μαύρες σκέψεις του νου.

Εχεις προσέξει ότι πιο εύκολα πιστεύουμε στο κακό που πρόκειται να έρθει, παρά στην ελπίδα και την αισιοδοξία;

Φοβόμαστε και τρέμουμε το μέλλον και το παρελθόν…

Φοβόμαστε μήπως επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και με το μυαλό μας είμαστε ήδη πολύ μπροστά από τον αληθινό χρόνο.

Αν πιστεύαμε από καρδιάς στον Θεό, θα Του δίναμε την δυνατότητα να διαλέξει Εκείνος το δρόμο μας και οχι εμείς.

Θα Τον αφήναμε να προχωρήσει πρώτος μπροστά και να κάνει ότι εμείς δεν μπορούμε.

Θα “ξεφορτώναμε” όλους τους λογισμούς που μας τρομάζουν στην αγκαλιά Του και θα ξεκινούσαμε από την αρχή.

Γιατί Εκείνος δεν θέλει να φοβάσαι!

Γιατί δεν θέλει να ανησυχείς για όλα αυτά που θα έρθουν.

Γιατί θέλει να σου μάθει να Τον εμπιστεύεσαι.

Θέλει να έχεις ειρήνη στο νου και την καρδιά.

Γιαυτό, προσπαθήσε να δεις τα πράγματα λίγο πιο αισιόδοξα και μην μπλέκεσαι στα άσχημα παιχνίδια του νου, που τριγυρνάει συνεχώς και σε τρομάζει.
Λ.Κ.

Πηγή : agiameteora.net

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Γονείς μην διαβάζετε τα παιδιά σας

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν τον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο.

Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο. Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα, όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί, έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις. Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή.

Τα παιδιά αντί να σκέφτονται «πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα.

Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο. Από την άλλη μεριά δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές “τραβάνε” ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα “βαριάς βιομηχανίας” από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο.

Έτσι ο εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο τον πήχη.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα. Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης : το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση.

Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν(τα οποία, όχι τυχαία, απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά).

Φυσικό επακόλουθο, υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου, είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους, “πυροβολώντας” το παιδαγωγικό πρότυπο από κοντινή απόσταση.

Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί “στον δικό τους τρόπο” και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο, κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει.

Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το, πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί, έστω και προσωρινά, τον ουσιαστικό του ρόλο, του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας –παιδί.

Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του .Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Και αν ο γονέας βάζει σαν προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του, να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά, η φυσική και τα αρχαία;

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό.

Είναι, λοιπόν, άκρως επιτακτικό στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών “που μπαίνουν σε τάξη” και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

1) Τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου

2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους

3) Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή

4) Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης

5) Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους

6) Παραπονιούνται ότι οι γονείς “θέλουν και το και” για να είναι ευχαριστημένοι

7) Βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους

8) Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους

9) Δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους

10) Το βασικό κίνητρό τους για να είναι καλοί μαθητές είναι “για να μη φωνάζουν οι γονείς τους”.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο παιδί τους και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία.

Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές. Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους ,εκείνα ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ.

Οι γονείς οφείλουν να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους. Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Πηγή: alfavita.gr

Ενώ εσύ μου φώναζες.....

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…
Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…
Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…
Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…
Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…
Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…
….
Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://mikroimegaloi.gr

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Απλά μου λείπει τόσο η αγκαλιά της…

Ένας φοιτητής κάθονταν στην καφετέρια της πανεπιστημιούπολης και μελετούσε όταν πρόσeξε δύο ηλικιωμένους άνδρες να πλησιάζουν και να κάθονται σε ένα κοντινό του τραπέζι….

Τότε ο ένας από τους ηλικιωμένους άρχισε να μιλά για τη σύζυγό του.

Όταν τελείωσε την φράση του, ρώτησε τον άλλο άντρα να του μιλήσει για την δική του γυναίκα. Διαβάστε τη απάντηση του όπως ακριβώς την μετέφερε ο φοιτητής…

Ήμουν 21 χρονών όταν την γνώρισα. Μόλις την είδα να μπαίνει στην αίθουσα το κατάλαβα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω ποια είναι. Σκέφτηκα «αυτή είναι η γυναίκα μου» ! Τα υπόλοιπα όλα είναι ιστορία.

Αυτή η γυναίκα ήταν το κάτι άλλο. Κάθε μέρα, έλειπα για 12 ώρες στη δουλειά και όταν γυρνούσα στο σπίτι υπήρχε πάντα φαγητό στο τραπέζι να με περιμένει. Όταν τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, ήμασταν τόσο κουρασμένοι που πηγαίναμε κατευθείαν στο κρεβάτι και κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι σφιχτά για λίγη ώρα, πριν κοιμηθούμε.

Ήταν από τις λίγες στιγμές της ημέρας που την ένιωθα τόσο κοντά μου, έστω και για τόσο λίγο. Αυτά τα λίγα λεπτά μου έδιναν τη δύναμη να συνεχίσω να δουλεύω για να εξασφαλίσω ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά μου. Της έλεγα ότι όσο ήταν αυτή εκεί να τη σφίγγω στην αγκαλιά μου, θα ήμουν για πάντα μια χαρά. Ήταν η βασίλισσα της ζωής μου.

Ήταν αυτή που με βοήθησε να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Ευγενικός με τους ανθρώπους και καλός πατέρας. Μπορείς να ρωτήσεις τα παιδιά μου για αυτό.

Μερικοί άνθρωποι ξέρουν πως να το κάνουν αυτό. Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν πως να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Ήρθε κάποια μέρα όμως που αρρώστησε. Στην αρχή δεν ανησύχησα, άλλωστε όλοι κάποτε αρρωσταίνουμε. Αλλά οι γιατροί φαίνονταν να πιστεύουν ότι δεν ήταν κάτι απλό. Έμοιαζαν να ανησυχούν και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια είχαν δίκιο.

Όταν μας είπαν τα άσχημα νέα, η γυναίκα μου με ρώτησε αν θα ήθελα να παντρευτώ κάποια άλλη όταν πεθάνει. Ανησυχούσε. Δεν ήθελε να μείνω μόνος μου και να στεναχωριέμαι. Αλλά δεν μπορούσα ούτε καν να με φανταστώ με άλλη. Μου φαίνονταν απίστευτο. Όταν της το είπα, γύρισε, με κοίταξε και μου είπε: «Αφού σε ξέρω καλά. Είσαι το είδος του ανθρώπου που χρειάζεται μια γυναίκα στο πλευρό του. Δεν θα μπορούσες ποτέ να είσαι χαρούμενος μόνος σου».

Το αρνήθηκα, ξανά και ξανά και ξανά…

Μετά από ένα χρόνο που πάλευε με τη αρρώστια της, όλα είχαν αλλάξει στο σπίτι. Δεν υπήρχε πια φαγητό στο τραπέζι όταν γυρνούσα σπίτι από τη δουλειά. Η γυναίκα μου περνούσε τη μέρα της στο κρεβάτι και με περίμενε να επιστρέψω το βράδυ για να την σηκώσω και να την μεταφέρω στο τραπέζι.

Κάθονταν στην καρέκλα και με κοίταζε με εκείνα τα μεγάλα πράσινα μάτια της την ώρα που μαγείρευα κάτι για να φάμε. Μου έδινε οδηγίες χαμογελαστή και με μάλωνε αν έκανα κάτι λάθος, αν έριχνα περισσότερο αλάτι από όσο έπρεπε.

Ήταν οι πιο όμορφες στιγμές της ημέρας μου! Απλά ήμασταν ευτυχισμένοι που μπορούσαμε να δούμε ο ένας τον άλλο.

Στις πολύ άσχημες ημέρες της, δεν μπορούσε να φάει μόνη της και έπρεπε να την ταΐσω. Δεν το ήθελε, έκλαιγε και ζητούσε συγνώμη.

Την μάλωνα. Αφού το ήξερε, ότι και να γίνει θα είμαι πάντα εκεί δίπλα της. Ήταν ο άνθρωπος μου και ήμουν ο άνθρωπος της. Μέχρι το τέλος.
Τα πράγματα σιγά σιγά όμως χειροτέρεψαν. Έφτασε η μέρα που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα μόνη της ενώ έπρεπε να παίρνει τα φάρμακα της κάθε 4 ώρες.

Σταμάτησα από την δουλειά για να μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα της και να την φροντίζω. Όταν την τάιζα, την έβαζα να ξαπλώσει στο κρεβάτι, έπεφτα και εγώ δίπλα της και την έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Όπως παλιά. Τότε, αυτή ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας μου.

Υπήρξε μια μακρά σιωπή που κανείς από όλους όσους άκουγαν κρυφά τη διήγηση του άντρα, δεν τόλμησε να διακόψει. Ο ηλικιωμένος με κάποιο τρόπο βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει…
Αλλά πόσα μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα.

Χρειάστηκαν δυο ολόκληρα χρόνια για να μπορέσει η αρρώστια να λυγίσει την γυναίκα μου. Αλλά τελικά τα κατάφερε.

Το είχα δει να έρχεται. Το ίδιο και εκείνη. Ξέραμε και οι δυο μας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επανέλθει αλλά και πάλι. Ήταν σαν τη μια μέρα να την σφίγγω δυνατά στην αγκαλιά μου και την επόμενη να έχει φύγει.

Στην αρχή με σκότωσε αλλά σε λίγο καιρό κατάλαβα ότι είναι καλύτερα εκεί που βρίσκεται τώρα. Δεν χρειάζεται πια να παίρνει αυτά τα τρομακτικά φάρμακα και δεν χρειάζεται πια να τρώει τα άθλια φαγητά μου.

Εκείνη είναι καλύτερα. Εγώ όμως δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς αυτή. Για παράδειγμα δεν ξέρω τι να κάνω τα πράγματα της, τα ρούχα της. Δεν μπορώ να τα πετάξω. Δεν θέλω να το κάνω. Όλα τα ρούχα της είναι ακόμα στην ντουλάπα και παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες της. Η πλευρά της στο κρεβάτι είναι ακριβώς όπως την άφησε. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ακόμα εδώ. Οι κόρες μου μου λένε να πουλήσω το σπίτι και να πάω σε ένα άλλο, αλλά πέρασα τη ζωή μου σε αυτό το σπίτι μαζί της. Είναι ακόμα το σπίτι μας, τουλάχιστον όσο ζω ακόμη σε αυτό.

Επικράτησε για μερικά λεπτά και πάλι σιωπή.

Ο φοιτητής δεν είχε ακούσει ποτέ κάποιον άνθρωπο να μιλάει για κάποιον άλλον με τόσο απόλυτο σεβασμό και θαυμασμό. Ήταν φανερό ότι πραγματικά αγαπούσε και λάτρευε τη γυναίκα του και αυτό δεν επρόκειτο να αλλάξει τόσο εύκολα.

Ο άλλος ηλικιωμένος έσπασε τη σιωπή: «Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο πρέπει να σου ήταν να την φροντίζεις όλη μέρα. Να δίνεις τα πάντα για αυτή».

Ο φοιτητής ορκίστηκε ότι ήταν η πρώτη φορά που είδε τον ηλικιωμένο με την τραγική ιστορία να χαμογελάει πλατιά:
«Καθόλου δύσκολο. Ήταν προνόμιο μου να μπορώ να μπορώ να την φροντίσω για όσο το έκανα. Ήταν ο άνθρωπος της ζωής μου και θα το έκανα ξανά και ξανά αν χρειαζόταν. Ήταν και θα είναι για πάντα η βασίλισσα μου. Απλά μου λείπει τόσο η αγκαλιά της…»

Γιατί ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο;

Κατ’ αρχάς ας ανατρέξουμε στις βασικές αρχές. Για ποιό λόγο επέλεξε ο Θεός να φτιάξει τον κόσμο; Αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο δεν υπάρχει απάντηση κι όμως δεν μπορούμε να μην το θέσουμε. Έναν πιθανό τρόπο να απαντήσουμε σ’ αυτό το αναπάντητο ερώτημα βρίσκουμε στον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, όταν στα «Κεφάλαια περί Αγάπης» μιλά για το θέμα αυτό με όρους αμοιβαίας χαράς:

«Ο Θεός, πλήρης πέραν πάσης πληρότητος, δημιούργησε τα πλάσματά του, όχι επειδή Εκείνος χρειαζόταν κάτι, αλλά προκειμένου εκείνα τα ίδια να μπορέσουν να μετάσχουν στην Ύπαρξή Του αναλόγως προς τις ικανότητές τους· Εκείνος δε ο ίδιος να χαρεί με τα έργα του βλέποντάς τα ευτυχισμένα».



Αυτό το οποίο εκφράζει εδώ ο Μάξιμος μιλώντας για αμοιβαία χαρά, ισχύει εξίσου και για την αμοιβαία αγάπη. «Ο Θεός αγάπη εστί», λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (Α΄Ιω.4,8). Αυτή η θεία αγάπη δεν είναι εγωκεντρική αλλά αμοιβαία, αγάπη που μοιράζεται ανάμεσα στους μετόχους της. Ο Θεός δεν είναι απλώς μια Μονάδα, αυτάρκης, απομονωμένη, που αγαπά μόνο τον εαυτό της. Ο Θεός είναι Τριάδα: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τα τρία πρόσωπα αγαπούν το ένα το άλλο, είναι ενωμένα το ένα με το άλλο σε μια διαρκή κίνηση αμοιβαίας περιχώρησης. Ο Θεός δεν είναι απλώς προσωπικός, είναι διαπροσωπικός, δεν είναι απλώς ενότητα, είναι ένωση. Μια από τις χαρακτηριστικές λέξεις που χρησιμοποιούν οι Καππαδόκες για να περιγράψουν την Τριάδα είναι ο όρος “κοινωνία”.

Εάν, λοιπόν, ο Θεός ως Αγία Τριάδα αποτελεί με τον τρόπο αυτό ένα μυστήριο αγάπης που μοιράζεται, τότε η επιλογή Δημιουργίας του Κόσμου είναι απόλυτα σύμφωνη με τη φύση του Θεού, καθώς η Δημιουργία επιτρέπει και σε άλλους -εκτός Εκείνου- να μοιραστούν την κίνηση της Τριαδικής αγάπης. Χρησιμοποιώντας τις λέξεις «η επιλογή είναι απόλυτα σύμφωνη με τη φύση του Θεού» δεν εννοώ ότι ο Θεός ήταν κατά κανένα τρόπο «υποχρεωμένος» να δημιουργήσει τον κόσμο. Αντίθετα, τίποτα μέσα ή έξω από τον Θεό δεν τον υποχρέωσε να προβεί σε μια τέτοια κίνηση. Έδρασε σε απόλυτη ελευθερία. Ο Θεός είναι απαραίτητος για τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν είναι απαραίτητος για τον Θεό. Σύμφωνα με τη φράση του Ρώσου θεολόγου, πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ:

«Ο κόσμος υπάρχει. Αλλά η ύπαρξή του οριοθετείται χρονικά. Κι αυτό σημαίνει πως ο κόσμος θα μπορούσε και να μην έχει υπάρξει. Δεν υπάρχει απολύτως καμία ανάγκη για την ύπαρξη του κόσμου… Το μόνο θεμέλιο του κόσμου είναι η ελευθερία του Θεού, η ελευθερία της Αγάπης».

Κι όμως, αν κι ο Θεός δημιουργεί σε απόλυτη και τέλεια ελευθερία και παρά το ότι ο κόσμος είναι κατ’ αυτή την έννοια έκφραση της ελεύθερης βούλησής Του, ταυτόχρονα, ο Θεός κατά τη Δημιουργία αποκαλύπτει την αληθινή Του φύση ως Αγάπη. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, «ο θείος έρως είναι εκστατικός». Ο Αρεοπαγίτης χρησιμοποιεί εδώ την έκφραση “έκσταση” κυριολεκτικά, με την έννοια του “να βρίσκεται κανείς έξω από τον εαυτό του”. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, διότι η αγάπη Του είναι «εκχυλίζουσα και διαχεόμενη». Χωρίς αυτή την κατακλυσμική αγάπη ο κόσμος δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Αντί να μιλάμε για Δημιουργία ex nihilo(εκ του μηδενός), δεν θα ήταν καλύτερο να μιλάμε για Δημιουργία ex amore (εξ αγάπης);

Αν δούμε τη Δημιουργία με αυτόν τον τρόπο, ως έκφραση αμοιβαίας χαράς και αμοιβαίας αγάπης, τότε σίγουρα η όποια θεϊστική αντίληψη περί Δημιουργίας, που θεωρεί το σύμπαν ως τεχνούργημα και τον θείο Δημιουργό ως αρχιτέκτονα ή μηχανικό, δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει. Δεν μπορούμε να δεχτούμε μια εικόνα του σύμπαντος ως ένα ρολόι που ο κοσμικός ωρολογοποιός δημιουργεί, κουρδίζει και στη συνέχεια το αφήνει μόνο του να χτυπά. Αυτό είναι σίγουρα λάθος. Σύμφωνα με την προσέγγιση του αγίου Μαξίμου και του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, η Δημιουργία δεν είναι μία πράξη στην οποία ο Θεός δρα εξωτερικά (εκ των έξω), αλλά μια πράξη μέσω της οποίας ο Δημιουργός εκφράζεται εσωτερικά (εκ των έσω). Ο Θεός δεν είναι μόνο έξω απ’ όλα αλλά και μέσα σε όλα. Οι πρώτες μας εικόνες, όταν περιγράφουμε τη σχέση του Θεού με τον κόσμο, δεν θα έπρεπε να είναι εικόνες Εκείνου που δίνει μορφή, μεταβάλλει ή οργανώνει: θα έπρεπε μάλλον να σκεφτόμαστε τον Θεό ως ουσία που κατοικεί εντός και είναι πανταχού και αενάως παρών. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι Δημιουργός του σύμπαντος, αυτό που εννοούμε είναι ότι ο Θεός είναι «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών», για να επικαλεστώ τη φράση που χρησιμοποιείται στην ορθόδοξη λατρεία και αναφέρεται τόσο στον Χριστό όσο και στο Άγιο Πνεύμα.

Στενά συνδεδεμένο με αυτό τον προβληματισμό είναι και ένα άλλο θέμα που θα ήθελα να θίξω. Η Δημιουργία θα πρέπει να ερμηνεύεται όχι ως γεγονός που συνέβη άπαξ δια παντός στο παρελθόν, αλλά ως συνεχιζόμενη σχέση στο παρόν. Ο κόσμος υπάρχει διότι ο Θεός τον αγαπά, όχι γιατί τον αγάπησε κάποτε στο απώτατο παρελθόν, στην αρχή, αλλά γιατί Τον αγαπά εδώ και τώρα, αύτη τη στιγμή, όπως και κάθε στιγμή. Δεν θα πρέπει να μιλάμε σε χρόνο αόριστο για τη Δημιουργία αλλά σε ενεστώτα. Δεν θα πρέπει να λέμε ότι «ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο μια φορά κι έναν καιρό, στα παλιά χρόνια», αλλά ότι «ο Θεός δημιουργεί τον κόσμο, με εμένα κι εσένα μέσα του, αυτή τη στιγμή και πάντα». Εάν ο θείος Δημιουργός δεν χρησιμοποιούσε τη δημιουργική Του βούληση, κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου, το σύμπαν θα χανόταν πάραυτα στο έρεβος της ανυπαρξίας. Με τα λόγια του αγίου Φιλάρετου Μόσχας, «όλα τα πλάσματα ισορροπούν πάνω στον δημιουργικό λόγο του Θεού, σαν να ήταν μια γέφυρα από διαμάντια. Πάνω τους στέργει η θεία απεραντοσύνη και κάτω η δική τους μηδαμινότητα». Αυτός ο δημιουργικός λόγος του Θεού, που αποτελεί τη «γέφυρα από διαμάντια» του αγίου Φιλάρετου, είναι ένας λόγος που δεν εκφέρεται μια και μοναδική φορά, αλλά διαρκώς· ένας λόγος που ειπώθηκε χθες, σήμερα και θα επαναλαμβάνεται πάντα μέχρι τη συντέλεια του κόσμου (Ματθ. 28, 20).

Ως κτίση του Θεού, ο κόσμος είναι εγγενώς καλός: «Ο Θεός είδε τα δημιουργήματα Του και ήταν όλα πάρα πολύ καλά»(Γεν.1,31). Είναι όμως ταυτόχρονα και ο κόσμος της Πτώσης. Ένας κόσμος σπασμένος, συντετριμμένος· κατεστραμμένος και παραμορφωμένος από την αμαρτία· την αρχέγονη αμαρτία των προγόνων μας, αλλά και από τις προσωπικές αμαρτίες του καθενός από εμάς. Όπως λέει ο απόστολος Παύλος, ολόκληρη η κτίση είναι «υποταγμένη στη φθορά» και «κραυγάζει από πόνο» περιμένοντας την ώρα που θα μετάσχει στην ελευθερία(Ρωμ. 8,20-22). Κι όμως η πτώση δεν είναι ολική. Η κτιστή φύση, ακόμη και στην πτωτική της κατάσταση, εξακολουθεί να απηχεί τη μυσταγωγική παρουσία του Θεού. Αν και η ομορφιά της είναι ατελής, ο κόσμος παραμένει όμορφος. Μπορούμε πράγματι να πούμε αυτό που λέγεται καθημερινά στον Εσπερινό, «θαυμαστά τα έργα σου Κύριε».

Ο ανώνυμος συγγραφέας του ρωσικού κλασικού κειμένου του 19ου αιώνα, με τίτλο Οι περιπέτειες ενός Προσκυνητή, τονίζει εμφαντικά την εγγενή καλοσύνη και ομορφιά του κόσμου. Καθώς, περιπατούσε μέσα στα ατέλειωτα δάση με την προσευχή του Ιησού στα χείλη, ο προσκυνητής ένιωσε την καρδιά του να πλημμυρίζει από αγάπη για όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο γι’ αυτούς αλλά και για ολόκληρη την κτίση: «Όταν… είχα προσευχηθεί με όλη μου την καρδιά, τα πάντα γύρω μου έμοιαζαν υπέροχα και θαυμαστά. Τα δέντρα, το χορτάρι, τα πουλιά, η γη, ο αέρας, το φως, έμοιαζαν να μου λένε πως…όλη η κτίση προσευχόταν στον Θεό δοξολογώντας τον. Έτσι έγινε και μπόρεσα να καταλάβω αυτό που η Φιλοκαλία ονομάζει γνώση της ομιλίας όλων των πλασμάτων». Η εμπειρία του εκείνη τη δεδομένη στιγμή, δεν ήταν παραίσθηση αλλά αυθεντική επίγνωση της πραγματικής φύσης του κτιστού κόσμου.

(Μητροπ. Καλλίστου Γουέαρ, «Αρχή ημέρας», εκδ. Ιερόν Προσκύνημα Αγ. Γεωργίου του εν Ιωαννίνοις, Ιωάννινα 2007, σ. 13-19).

Διδάσκοντας την απάθεια μπροστά στην αθλιότητα. Μια πρόταση διδασκαλίας

Από το βιβλίο Μαθηματικών της Στ’ Δημοτικού
http://pnevmantilogias.files.wordpress.com/2013/06/cebcceb1ceb8ceb7cebcceb1cf84ceb9cebaceac-cf83cf84-ceb4ceb7cebccebfcf84ceb9cebacebfcf8d-ceb7cebbceb5cebacf84cf81cebfcebdceb9cebacf8c.jpeg
Γιατί το θέμα δεν είναι να αναρωτηθείς γ ι α τ ί  υπάρχουν δεκάχρονα παιδιά που εργάζονται, αντί να πηγαίνουν σχολείο, να παίζουν και να χαίρονται την παιδική τους ηλικία, αλλά να  α π ο δ ε χ τ ε ί ς  την αθλιότητα ως δεδομένη, νόμιμη, φυσική, ίσως και σχεδόν μεταφυσική. Πώς αλλιώς θα ακολουθήσεις και εσύ τον δρόμο της απαθούς εξαθλίωσης αν δεν εκπαιδευτείς από μικρός να καταπίνεις αμάσητη όποια δηλητηριώδη τροφή σου σερβίρουν; Και μάλιστα το ίδιο το κράτος; Μέσα από τις σελίδες ενός εγχειριδίου μιας κατά τα φαινόμενα “ουδέτερης” ιδεολογικά επιστήμης όπως τα Μαθηματικά;
Κοίτα τι ωραία που βάζεις τους μαθητές σου να διακρίνουν την “αξία του ψηφίου 2″ παραγνωρίζοντας κάθε ανθρώπινη αξία! Με πόση σπουδή και πνεύμα θα πρέπει “να συζητήσουν στην τάξη τη σημασία των αριθμών στην εξαγωγή συμπερασμάτων”! Και με πόση μαεστρία θα αποδείξεις την παιδαγωγική σου επάρκεια αν αγνοήσεις  απορίες του είδους “τι είναι, κυρία, το Socrates/Comenius;”!
 
Ε, λοιπόν, όχι!
 
Την πρώτη φορά που κλήθηκα να διδάξω αυτό το κεφάλαιο εξήγησα στους μαθητές μου ότι δεν θα ασχοληθούμε με αυτή την άσκηση ακριβώς επειδή έχω ενστάσεις ως προς τη φύση των δεδομένων της, αλλά μπορούμε να διαβάσουμε τα στοιχεία που μας δίνει και να αντλήσουμε πληροφορίες, όπως το γεγονός ότι υπάρχουν συνομήλικά τους παιδιά που εργάζονται και αυτά τα παιδιά δεν βρίσκονται σε κάποιο “μακρινό” εξωτικό τόπο αλλά στην Ελλάδα. Τι έκπληξη!  Αναζητήσαμε τους λόγους που κινούν παιδιά να εργάζονται αντί να πηγαίνουν στο σχολείο, όπως τα ίδια, και, ουσιαστικά, μείναμε εκεί.
 
Λάθος μου!
 
Η συγκεκριμένη άσκηση μας δίνει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να αντιστρέψουμε τους όρους μιας “διδασκαλίας της απάθειας και της αποδοχής της αθλιότητας” σε διδασκαλία “αμφισβήτησης – συνειδητοποίησης της πραγματικότητας και άρνησης της αθλιότητας”.
Ξεκινώντας από την παρατήρηση των δεδομένων (μην ξεχάσουμε και την “επιστημονική μέθοδο” που ακολουθούμε στη Φυσική και την οποία μας καλεί το υπουργείο να τηρούμε με ευλάβεια). Συνεχίζουμε με την επεξεργασία των δεδομένων μας. Πόσα παιδιά εργάζονται; Σε ποιος τομείς; Αυξήθηκαν ή μειώθηκαν από το 1996;  Με ποιους όρους εργάζονται; Σειρά έχει η εμβάθυνση- επέκταση. Γνωρίζουμε παιδιά που να εργάζονται; Τι θα τα ρωτούσαμε; Γράφουμε μια φανταστική ή παίρνουμε μια πραγματική συνέντευξη από εργαζόμενο παιδί. Γνωρίζουμε εταιρείες που απασχολούν και εκμεταλλεύονται παιδιά;  Αναζητούμε πληροφορίες στο διαδίκτυο. Στο σημείο αυτό μπορούμε να βοηθήσουμε τους μαθητές μας παρέχοντάς τους στοιχεία όπως “Η παιδική εκμετάλλευση στην Ελλάδα”“Παιδική Εργασία, Παραβιάζοντας τα παιδικά χρόνια““Σκλάβοι φτηνότεροι από ένα μπουκάλι κρασί” ή με φωτογραφίες όπως τις παρακάτω (Σημ.1: Οι αναφορές είναι ενδεικτικές. Μπορούμε να βρούμε χιλιάδες αναφορές στο διαδίκτυο Σημ2. Κρατάμε τις πηγές για να δουλέψουμε μαζί τους όταν φτάσουμε στα Ποσοστά)
100204_96300970
 
valaris
 
child-labour-7-200x300
Κι αφού επεξεργαστήκαμε και νέα στοιχεία σχετικά με την παιδική εργασία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο, μπορούμε στα πλαίσια της διαθεματικότητας της ύλης να αναρωτηθούμε (το έχουν κάνει σίγουρα νωρίτερα τα παιδιά) γιατί στον κόσμο ολόκληρο κάποια παιδιά αναγκάζονται να εργαστούν αφενός και  υπό συνθήκες σκλαβιάς αφετέρου. Συνδέουμε έτσι (συστημική θεωρία) την παιδική εργασία με την φτώχεια και την εκμετάλλευση. Από κει και πέρα, ανοίγεται πεδίο γνώσης λαμπρόν στη διδασκαλία μας! Διαβάζουμε λογοτεχνικά κείμενα – ποίηση που στηλιτεύουν την φτώχεια και την εκμετάλλευση, παράγουμε δικά μας κείμενα (δοκίμια, ποιήματα), ζωγραφίζουμε, φτιάχνουμε αφίσα ενάντια στην παιδική εργασία, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, οξύνουμε την δημιουργικότητά μας παράγοντας μικρά συνθήματα, τραγουδάμε.
 
Ω! Ευχαριστούμε μου μας βάλατε μια τέτοια άσκηση στα Μαθηματικά! Να το ξανακάνετε!
 
Υ.Γ.
 
Άφησα επίτηδες εκτός του πλάνου διδασκαλίας τη γενίκευση και την εφαρμογή. Θεωρώ ότι η γενίκευση μιας τέτοιας γνώσης γίνεται σχεδόν αυτόματα σε κάθε άνθρωπο και η εφαρμογή της τρόπος σκέψης και δράσης που σε ακολουθεί σε ολόκληρη τη ζωή σου. Δεν θα τολμήσω ποτέ να δώσω έτοιμο “κανόνα” σε κανένα παιδί σε κανένα μάθημα για κανένα λόγο. Τα παιδιά είναι ελεύθερα να γενικεύσουν με όποιο τρόπο είναι πρόθυμα και ικανά κάθε δεδομένη στιγμή. Όσο για το τι θα κάνουν τη γνώση που απέκτησαν επαφίεται στα ίδια και σε κανέναν άλλον. Αλλιώς σε τίποτα δεν θα διαφέρω από τον εχθρό μου που με τόσο κόπο αντιπάλεψα με τούτη δω τη διδασκαλία.
 

Αναδημοσίευση:http://www.syllogosperiklis.gr

Αξιοποίηση του ψηφιακού εξοπλισμού κατά την εκπαιδευτική διαδικασία



"Αξιοποίηση του ψηφιακού εξοπλισμού κατά την εκπαιδευτική διαδικασία": Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε

Μία εξαιρετική δουλειά που θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για όλους τους Θεολόγους από την επιστημονική ομάδα της κας Β. Μητροπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής, με άξονα τα νέα Προγράμματα Σπουδών για θεματικές του Γυμνασίου.


Ο Θεολόγος έχει στη διάθεσή του πλέον ένα έτοιμο σχέδιο διδασκαλίας με όλες τις απαραίτητες πηγές, που μπορεί να τα αξιοποιήσει. Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να βρουν υλικό για όλα τα γνωστικά πεδία στη διεύθυνση του Ψηφακκού Σχολείου http://dschool.edu.gr/ και φυσικά για το μάθημα των Θρησκευικών. "Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε" λοιπόν!

Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε



Αν....

"Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία παρά αρρώστια, είσαι πιο προνομιούχος από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που δεν θα επιζήσουν μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Αν δεν έχεις ζήσει ποτέ τον κίνδυνο της μάχης, την μοναξιά της φυλάκισης, την αγωνία των βασανιστηρίων η την πείνα, είσαι πιο καλά από 500 εκατομύρια ανθρώπους στον κόσμο.
Αν μπορείς να πας στην εκκλησία, δίχως τον φόβο της τιμωρίας, της σύλληψης, των βασανιστηρίων η του θανάτου, είσαι πιο προνομιούχος από τρία δισεκατομύρια ανθρώπους στη γη.
Αν έχεις φαγητό στο ψυγείο στου, αν φοράς ρούχα, αν είσαι κάτω απο μια στέγη και ένα κρεβάτι για να κοιμηθείς, είσαι πιο πλούσιος από το 75% των κατοίκων της γης.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, μέσα στο πορτοφόλοι σου, και μπορείς να δώσεις έστω και ψιλά σε κάποιον, είσαι ανάμεσα στο 8% των πιο πλούσιων ανθρώπων της γης.
Αν οι γονείς σου ζουν και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι πολύ σπάνιος.
Αν μπορείς να κρατήσεις το χέρι κάποιου, να τον αγκαλιάσεις, αλλα ακόμα να τον αγγίξεις στον ώμο, είσαι ευλογημένος επειδή μπορείς να γιατρέψεις.
Αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις, ήδη έχεις άλλη μια ευλογία επειδή δύο δισεκατομύρια άνθρωποι στον κόσμο δεν μπορούν να διαβάσουν.
Αν σηκώνεις το κεφάλι σου με χαμόγελο και είσαι πραγματικά ευγνώμων, είσαι ευλογημένος, επειδή η πλειονότητα των ανθρώπων μπορεί να το κάνει, αλλά οι περισσότεροι δεν το κάνουν."

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά - Δραστηριότητες εμπέδωσης από την τράπεζα θεμάτων

Χανόγλου Δέσποινα ΠΕ01 

 Να χαρακτηρίσετε τις προτάσεις 1, 2, 3, 4 και 5 ως σωστές ή λανθασμένες, γράφοντας δίπλα στον αριθμό κάθε πρότασης τη λέξη «σωστό» ή «λάθος»:
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά…
1. δέχονται την προσκύνηση του Σταυρού.
2. μια φορά τον χρόνο τελούν συμβολική «Ανάμνηση του θανάτου του Χριστού» (Δείπνο του Κυρίου).
3. έχουν θρησκευτικές γιορτές προς τιμήν της Παναγίας και των αγίων.
4. αρνούνται την ένοπλη συμμετοχή στον στρατό, σε καιρό ειρήνης ή πολέμου.
5. αποδίδουν ανώτερη θέση στο ιερατείο.

 Να συμπληρώσετε κάθε μια από τις προτάσεις 1, 2, 3, 4 και 5, επιλέγοντας τη σωστή απάντηση από τις αντίστοιχες φράσεις (α, β, γ):
1. Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά το μόνο αποδεκτό όνομα του Θεού είναι…
α. Ελοχίμ
β. Κύριος
γ. Ιεχωβά
2. Η αρχική ονομασία των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν…
α. Κύκλος Μαθητών του Ιησού
β. Χριστιανοί Απόστολοι
γ. Σπουδαστές της Γραφής
3. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά οργανώθηκαν με πρωτοβουλία του…
α. Κάρολου Ρώσσελ
β. του αποστόλου Πέτρου
γ. του Μαρτίνου Λούθηρου
4. Σκοπός των Μαρτύρων του Ιεχωβά είναι…
α. η αποκατάσταση και αληθινή κατανόηση της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού
β. η ένωση όλων των χριστιανικών Εκκλησιών σε μία Ορθόδοξη Εκκλησία
γ. η διάδοση των δογμάτων της πίστεως, όπως είναι στο Σύμβολο της Πίστεως
5. Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά η Αγία Γραφή αποτελεί…
α. ιερό κείμενο που συνδυάζεται με τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας
β. βιβλίο νοθευμένο από τις παραδόσεις και τα δόγματα του χριστιανικού κόσμου
γ. τη βάση των πεποιθήσεών τους
                                                                                                
                                                                                         

1. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά πρωτοεμφανίστηκαν…
α. στα αποστολικά χρόνια
β. στις ΗΠΑ το 1874
γ. ήδη από την εποχή της Παλιάς Διαθήκης
2. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δίνουν έμφαση…
α. στη Γραφική Μελέτη
β. στα μυστήρια της λατρείας
γ. στο ιερατείο και τον κλήρο
3. Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά το όνομα του Θεού είναι…
α. Ιεχωβά
β. Ιησούς Χριστός
γ. Μάρτυρας
4. Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά η Αγία Γραφή…
α. είναι ισότιμη με την Ιερή Παράδοση
β. είναι δευτερεύουσα πηγή της πίστης
γ. είναι ο αλάθητος λόγος του Θεού
5. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν δέχονται…
α. τη μετάγγιση αίματος
β. την ονομασία «Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά»
γ. τη Μετάφραση του Νέου Κόσμου

Να ξαναγράψετε το κείμενο που ακολουθεί συμπληρώνοντας τα κενά με τις κατάλληλες λέξεις ή φράσεις που δίνονται στην παρένθεση. Σε κάθε κενό αντιστοιχεί μια λέξη ή φράση.
«Κάθε εβδομάδα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά προσεύχονται και αινούν τον…………….., μελετούν και αναλύουν χωρία της …………….. στις κατά τόπους …………….. και σε ιδιωτικές κατοικίες. Επίσης, συμμετέχουν σε …………….. , οι οποίες γίνονται σε μεγάλους χώρους, στάδια ή αίθουσες. Εκεί γίνονται και …………….. ».
(ομαδικές βαπτίσεις / “Αίθουσες Βασιλείας” / Ιεχωβά /Αγία Γραφή / “συνελεύσεις”)

Χανόγλου Δέσποινα Π.Ε.01
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...