Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Ιστορία Β' Γυμνασίου : Σχέσεις Βυζαντίου – Δύσης. Αγώνες για τη διατήρηση των ιταλικών κτήσεων


Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
 
ΣΙΚΕΛΙΑ
  • Το ελληνικό στοιχείο, που κατά την αρχαιότητα κατοικούσε στη Σικελία ενισχύθηκε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα με την μετακίνηση εκεί πληθυσμών από την Ελλάδα εξαιτίας των σλαβικών επιδρομών.
  • Η Σικελία χάθηκε για το Βυζάντιο στις αρχές του 10ου αιώνα, αφού οι Άραβες ολοκλήρωσαν την κατάληψή της. Πολλοί Έλληνες της περιοχής έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στη νότια Ιταλία.
ΝΟΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ
  • Το ελληνικό στοιχείο, που κατά την αρχαιότητα κατοικούσε στη Νότια Ιταλία ενισχύθηκε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα με την μετακίνηση εκεί πληθυσμών από την Ελλάδα εξαιτίας των σλαβικών επιδρομών.
  • Μετά την κατάληψη της Σικελίας από τους Άραβες τον 10ο αιώνα, ο ελληνικός πληθυσμός της Νότιας Ιταλίας ενισχύθηκε με την άφιξη πολλών Σικελιωτών (Ελλήνων της Σικελίας)
  • Η βυζαντινή Νότια Ιταλία περιελάμβανε τα θέματα   
  •  α) Λογγοβαρδίας                                                                                                                         β) Καλαβρίας                                                                                                                                  γ) Λουκανίας                                                                                                                              και συνόρευε στο βορρά με κρατίδια που προσπαθούσαν να παραμείνουν αυτόνομα ανάμεσα στο Βυζάντιο και το Γερμανικό Κράτος
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ – ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Η δυτική ή ιταλική πολιτική των Μακεδόνων αποσκοπούσε στη :
1. διατήρηση και επέκταση των βυζαντινών κτήσεων
2. απόκρουση των αραβικών επιθέσεων και της γερμανικής απειλής
Ο Κωνσταντίνος Ζ’ (908-920)
  • Προσπάθησε να εξασφαλίσει συμμάχους στη Δύση κι έτσι αντάλλαξε πρεσβείες με τους ηγέτες της.
  • Νικήθηκε στρατιωτικά από τους Άραβες (μέσα 10ου αιώνα) 
  
Ο Νικηφόρος Φωκάς (963-969)


  • Ακολούθησε αμυντική τακτική απέναντι στους Άραβες της Σικελίας και στους Γερμανούς.
  • Στηρίχθηκε σε συμμαχίες με ιταλούς ηγεμόνες (βόρεια της Βυζαντινής Ιταλίας) και στη βοήθεια του τοπικού πληθυσμού.
  • Τα προβλήματα αυξήθηκαν, όταν ο γερμανός ηγεμόνας Όθων Α’ ανακηρύχθηκε «βασιλεύς Ιταλίας» (951) και στέφθηκε από τον πάπα στη Ρώμη «αυτοκράτωρ Ρωμαίων» (962)
Μετά από ανταλλαγή πρεσβειών, ο πρεσβευτής του Όθωνα, Λιουτπράνδος (επίσκοπος Κρεμώνας) ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη το 968 για να προτείνει :  
  1. ειρήνη    
  2. γάμο του γερμανού διαδόχου με μια βυζαντινή πριγκίπισσα 
  3.  προίκα για το γάμο αυτό τις βυζαντινές κτήσεις στη Νότια Ιταλία                                         
  Ο Νικηφόρος Φωκάς απέρριψε τις προτάσεις και ταπείνωσε τον Λιουτπράνδο, που γύρισε άπρακτος στη Δύση.
Ο Ιωάννης Τζιμισκής (969-976)
·         Συνένωσε τα τρία ιταλικά θέματα και ίδρυσε το κατεπανάτο Ιταλίας (975). Ο κατεπάνω (=διοικητής) της Ιταλίας έδρευε στο Μπάρι.
·         Ακολούθησε μετριοπαθή πολιτική απέναντι στους Γερμανούς.
·         Το 972 η ανεψιά του αυτοκράτορα Θεοφανώ παντρεύτηκε στη Ρώμη τον Όθωνα Β’ (διάδοχο του γερμανικού θρόνου)
Ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος (976-1025)
  • Στα χρόνια του, ο Όθων Β’ διέσχισε τη Νότια Ιταλία που αποτελούσε βυζαντινό έδαφος, αλλά συντρίφτηκε από τους Άραβες σε ναυμαχία που έγινε στον Κρότωνα (λιμάνι της νότιας Ιταλίας) το 982.
  • Μετά το θάνατο του Όθωνα, οι σχέσεις Βυζαντίου και Γερμανών βελτιώθηκαν, ενώ η επιρροή του βυζαντινού πολιτισμού στη Γερμανία ενισχύθηκε, ειδικά όταν η Θεοφανώ επιτρόπευε τον ανήλικο διάδοχο του γερμανικού θρόνου.
  • Αντιμετώπισε με επιτυχία τους εξωτερικούς κινδύνους με τη βοήθεια της Βενετίας και της Πίζας.
  • Παραχώρησε τα πρώτα εμπορικά προνόμια στους Βενετούς, τα οποία αργότερα διευρύνθηκαν από τους Κομνηνούς.
 επιμέλεια : Νίκος Μελιγκώνης
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...