Αργός χορός....

Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα κοριτσάκι που πεθαίνει πάσχοντας από καρκίνο σε κάποιο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης.

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα παρκ;

Ή άκουσες τη βροχή να πέφτει στο χώμα;

Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας;

Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα;

 

Καλύτερα να χαλαρώσεις.Γ Λ

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή.

Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

 

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα;

Όταν ρωτάς κάποιον “Πώς είσαι;”

ακούς την απάντηση;

Όταν τελειώνει η μέρα, πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις

για εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου;

 

Καλύτερα να χαλαρώσεις.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή.

Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

 

Είπες ποτέ στο παιδί σου “θα το κάνουμε αυτό αύριο”

και μέσα στη βιασύνη σου δεν είδες τη λύπη του;

Έχασες επαφή; Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει,

επειδή ποτέ δεν είχες το χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις “γεια”;

 

Καλύτερα να χαλαρώσεις.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή.

Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

 

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου,

χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής.

Είναι σαν να πετάς ένα δώρο που ποτέ δεν άνοιξες…

 

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.

Γι’ αυτό χαλάρωσε!

Άκου τη μουσική, πριν τελειώσει το τραγούδι